Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
I’m Gonna Be A Liar
Black Mook
First Step
3
26/02/2555 21:54:14
428
เนื้อเรื่อง

 

 ฉันนั่งรอเป้าหมายอยู่ที่คอฟฟี่ชอป หน้าบริษัทส่งออกรถรายใหญ่ด้วยชุดสีดำ กับแว่นตาอันใหญ่ พร้อมกาแฟ Hot Cappuccino หอมกรุ่น คนด้วยCinnamon stick แล้วมองนาฬิกาซ้ำเป็นรอบที่สอง ป่านนี้ทำไมยังไม่มา...หลังจากถอนหายใจอย่างหงุดหงิด หางตาก็พบกับคนที่กำลังรอคอยอยู่ คุณคิม คณาฤทธิ์ รจิตเตชวงษ์


“ขอโทษนะค่ะ…พีชขอโทษค่ะ พีชไม่ได้ตั้งใจ” ก็กาแฟที่คนจนอุ่นกำลังดี คงไม่ทำให้คุณผู้ชายสะเทือนอกล่ำๆใต้สูทหนาสีดำ มากเท่ากาแฟร้อนๆ ในเรื่องจริงสักเท่าไหร่ เขาจึงเพียงแค่มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างสนใจ ผมสีน้ำตาลซอยสั้น นัยน์ตาคม ขนตายาวเป็นแพ ด้วยความสูง165 ซ.ม. น้ำหนักไม่น่าจะเกิน47ก.ก.โดยรวมแล้ว พี่พีช ช่างเป็นผู้หญิง ที่น่าสนใจจริงๆ


“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเช็ดเอง” มือของชายหนุ่ม สัมผัสข้อมือ พี่สาวฉันอย่างแผ่วเบาไม่รู้ว่า ด้วยความสุภาพ หรือด้วยความเจนจัดกันแน่ ฉันมองแล้วยิ้มเยาะในใจ ก่อนจะถึงคิวน้องสาวคนสวยที่สุกขึ้นยืนแล้วเดินละเมียดละไมไปที่ สถานที่เกิดเหตุ


“มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”


“อ๋อ…คือ อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ ไม่เป็นไรครับ”


“อ๋อค่ะ…เอ๊ะคุณ คนที่ช่วยฉันไว้ตอนเป็นลมที่โรงแรมใช่ไหมค่ะ”เขาทำหน้าเหมือนคิดนิดหน่อยก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกขึ้นมาได้


“ใช่ครับ…แล้วคุณเป็นยังไงบ้างครับ สบายดีขึ้นหรือยัง แล้วเอ่อ…เด็กในท้อง”


“พอแล้วค่ะพอๆๆ เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว วันนั้นคุณพ่อของคุณเข้าใจผิด พลอยแค่ปวดท้อง ยังไม่ทันได้แก้ตัว คุณลุงก็บอกคุณป้าไปแล้ว คุณป้าตกใจ เลยรีบพาไปสอบสวนใหญ่เลย” ฉันยิ้มหวานอย่างใจดีให้อีกครั้ง


“ต้องขอโทษแทนคุณพ่อด้วยนะครับ” เขาค้อมหัวลงเล็กน้อย อย่างคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่า

 


“เอาเป็นว่า ถือว่าเจ๊ากัน กับเรื่องที่พี่พีช พี่สาวพลอยทำกาแฟหกใส่แล้วกันนะค่ะ แต่เรื่องเสื้อผ้าที่เลอะจะเอายังไงดี” ฉันยิ้มแหยๆ หันไปถามพี่สาว


“เอาแบบนี้ไหมค่ะ เดี๋ยวคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดของเราก่อน พอดีว่า เรามีพี่ชายก็เลยมีเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ที่ห้อง อยู่ใกล้ๆ ห้านาทีเอง เดี๋ยวพีชรีบขับรถกลับมาส่งนะค่ะ”


“คือ…ผมมีประชุมตอนบ่ายสามโมง ตอนนี้ก็เที่ยงครึ่ง น่าจะยังทันครับ ยังไงก็รบกวนพวกคุณด้วยนะครับ ผมขอโทรบอกเลขาก่อน” พ่อเทพบุตรรูปงาม ตามน้ำอย่างง่ายดาย ไม่รู้ว่าเราในสองคน เขาสนใจใคร แต่ยังไงงานนี้ ต้องเป็นพลอยคนเดียวเท่านั้นที่ปิดจ๊อบ



รถสีแดงคันโปรดของพี่พีช ขับไปถึงที่จอดรถคอนโด อย่างรวดเร็ว ตามนิสัยขับรถเร็วที่ไม่เคยเปลี่ยน จนกระทั่ง ขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้นสิบสี่ เราสองคนพี่น้องแทบจะหยุดหายใจ เมื่อพบว่าหน้าประตูห้อง มีผู้ชายที่ไม่ควรจะเจอที่สุด นอนพิงประตูห้องอย่างไม่ได้สติ


“เอ่อ เมื่อวานพี่พีชทะเลาะกับแฟนนะค่ะ” ฉันรีบหันไปตัดคู่แข่งอย่างรวงเร็ว พร้อมๆกับแก้สถานการณ์พี่กันปรือตาขึ้นมา อย่างมึนงง เมื่อเห็นเราสามคนออกมาจากลิฟต์


“เธอ…หาของใหม่ได้เร็วดีนิ”สายตาตัดพ้อต่อว่า ส่งไปที่พีชอย่างไม่แยแสฉันแม้แต่น้อย


“พลอย พาคุณคิมเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวพี่คุยกับพี่กันเอง”พี่พีช ส่งกุญแจห้องพร้อมกับฉุดลากอดีตแฟนขึ้นมาจากพื้นพรม


“แต่ผมว่ามันจะไม่เหมาะนะครับ”คุณคิมค้านเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะดึงมือเขาเข้าห้องอย่างเร่งรีบ กลัวว่าจะได้ยินบทสนทนาใดๆเพิ่มเติม


“พีชอยู่แถวนี้ เดี๋ยวจะรีบตามเข้าไปนะค่ะ”เสียงสุดท้ายที่เล็ดรอดผ่านประตูห้อง ก่อนที่ทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบหลังประตู ปิดสนิท ฉันจับมือเขาค้างไว้สักพัก ก่อนจะทำเหมือนนึกได้ ปล่อยมือออกอย่าเบามือ แล้วเสก้มหน้ามองเท้าเหมือนไม่ได้ตั้งใจ


“เอ่อ ห้องพี่เคอยู่ทางนี้นะคะ นี่ผ้าเช็ดตัวนี่ผื่นใหม่ เพิ่งซักมา ยังไม่ได้ใช้แน่นอนค่ะ” ฉันหันหลังเดินอย่างเกร็งๆไปที่ประตูห้องนอน แล้วคิดได้รีบกลับมาเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบของใช้ที่คิดว่าเขาจำเป็นต้องใช้ รวมไปถึงผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ไปไว้รวมกันที่ปลายเตียง แล้ววิ่งออกประตูไป


“เดี๋ยวครับ” เสียงทุ้ม นุ่มๆ รั้งฉันไว้ก่อนจะออกประตูพอดี


“ขาดอะไรอีกมั้ยค่ะ?” ฉันทำตาดตอย่างสงสัย แล้วสังเกตไปที่กองของปลายเตียง


“ผมจะบอกว่าขอบคุณครับ…แล้วก็ไม่ต้องรีบวิ่งออกประตูไปขนาดนั้น ผมปลอดภัย ไว้ใจได้นะครับ” รอยยิ้มที่จริงใจส่งผ่านปากทรงกระจับได้รูป จมูกโด่ง ตาตี่เยิ้มๆ ที่มองยังไงก็น่ารัก คงทำให้ผู้หญิงหลายคนหลงใหลไม่น้อยเลยทีเดียว โดยเฉพาะ ฐานะทางบ้าน และบุคลิก ความสูงที่ไม่เป็นรองใคร มิน่าละ แฟนถึงส่งเรามาสแกนก่อนแต่งงาน ฉันพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินช้าๆออกจากห้องไปเหมือนระวังทุกฝีก้าว เลยทันได้ยินเสียงหัวเราะอารมดีจากชายหนุ่มข้างหลังอย่างชัดเจน
 
 
 
 


“ไอนั่นใคร?” เสียงหงุดหงิดที่ถามขึ้น ทำให้ฉันอดโทษตัวเองไม่ได้ ที่ละเลยกฎถึงสองครั้ง หนึ่ง คือเป้าหมายที่จัดการสองคน รู้จักที่พักที่เดียวกัน สองคือไอบ้านี่ ที่ฉันเพิ่งจะทิ้ง หายไปสามวัน ก็วางใจว่าเขาคงจะตัดใจไปแล้วโดยไม่ได้สืบหรือติดตามผลต่อ


“คนที่ช่วยพลอยไว้คราวที่แล้ว แต่ไม่ใช่เรื่องที่พีชต้องบอกพี่…พี่มาทำไมอีก”


“พีช…พลอยไม่ได้ท้อง พี่ไม่ได้มีอะไรกับพลอยอย่างที่ทุกคนเข้าใจ ทุกคนกำลังเข้าใจพี่ผิด น้องสาวของพีช เขาไว้ใจไม่ได้ เขาไม่ได้ใสซื่ออย่างที่พีชคิดนะ” สองมือที่กุมต้นแขนบีบรัดอย่างไม่ตั้งใจ


“พีชเชื่อพลอย…ขอโทษด้วยนะค่ะ แต่พีชว่า เราอย่าเจอกันอีกจะดีกว่า” ถึงแม้จะตั้งใจแค่ไหน แต่เสียงที่ฉันพูดออกไป มันคงจะสั่นอย่างควบคุมไม่ได้…นี่สินะ ความรัก ที่ต่อให้พยายามแค่ไหน เราก็ยังต้องอาศัยเวลา เป็นเครื่องมือกำจัดมันไปจากใจ


“เวลาห้าปี ห้าปีของเรา มันไม่ได้ทำให้พีชเชื่อใจพี่บ้างเลยหรอ พี่ขอร้อง ให้โอกาสพี่สักครั้ง” เขาเปลี่ยนจากการกุมต้นแขน มาเป็นการโอบกอดฉัน มันแน่นหนา เหมือนไม่อยากให้จากไปไหนอีก มันดูเหมือนจริงใจ จนฉันไม่อาจจะผลักเขาออกไปได้ เพราะมันคงเป็นการทำร้ายเขามากเกินไป


“พลอยเป็นน้องสาวพีช พี่กล้าทำแบบนี้ได้ยังไง แล้วยังผู้หญิงคนอื่นๆที่มีคนโทรมาบอกพีช เวลาตลอดห้าปีที่เราใช้มาด้วยกัน มันไม่มีค่า ให้พี่กัน ห้ามใจเลยหรอค่ะ” น้ำตาที่ไหลลงมาในวันนี้ มันไม่ใช่การโกหกแบบที่ฉันเคยทำ แต่มันคือความจริงที่เจ็บปวด ถึงรู้ว่าเจ็บ แต่ก็ยังขอให้พลอยช่วย ช่วยทดสอบคนๆนี้ ฉันน่าจะรู้ว่าพลอยไม่เคยพลาด เช่นเดียวกัน ผู้ชายเอง ก็ไม่เคยมั่นคงได้ จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย


ฉันยังจำได้ดี วินาที ที่รูปภาพของ พี่กัน นอนกอด กับน้องพลอย ถูกส่งผ่านโทรศัพท์ ข้ามทวีปมา ถึงมือฉัน…อยู่ในมือแค่เอื้อม…รูปภาพที่แสดงให้เห็นว่าข้อพิสูจน์ทุกอย่าง เป็นเรื่องจริง ผู้ชายที่ฉันรัก กล้านอกใจ ถึงแม้ว่าเหยื่อล่อในครั้งนี้จะเป็นน้องสาวของฉัน เขาก็ไม่ลังเลใจสักนิดที่จะทำแบบนี้เมื่อคิดถึงภาพเหล่านั้น ฉันก็ผลักเขาออกอย่างไม่สนใจและหันหลังให้เพื่อวิ่งไปให้ไกลที่สุด


“พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำ…ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง” ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังวิ่งตามมารั้งฉันไว้ โอบกอดจากทางด้านหลังอย่างช้ำใจ


“พีชให้โอกาสพี่ไม่ได้อีก…มันเจ็บเกินไปที่พีชจะมองหน้าพี่ เรียกชื่อพี่ หรือแม้แต่ความจริงที่พี่มีตัวตนอยู่…พี่กันจะทำร้ายพีชไปถึงไหนค่ะ”


“พี่รักพีช รักพีชคนเดียว แล้วพี่ก็จะไม่ปล่อยพีชไป พี่จะทำทุกอย่างทุกทาง ที่จะหาหลักฐานมาทำให้พีชเชื่อพี่ พี่จะไม่ทำตัวไร้สาระ…สามวันมันมากเกินไปแล้ว…เพราะพี่ยังไม่ได้พยายามทำอะไรเลย วันนี้พี่อาจจะยังไม่มีสิทธ์ที่จะขอให้พีชกลับมาเป็นเหมือนเดิม…แต่เวลาสามเดือน พี่ขอเวลาสามเดือน ให้เวลาพี่ได้ไหม?” คำว่ารักที่ผู้ชายใช้ มันใช้ไม่ได้ผลกับฉันอีกแล้ว คนที่ทำอาชีพอย่างฉัน ย่อมรู้กฎข้อนี้ดี


แต่เวลาสามเดือน คงพอที่จะให้น้องพลอย ทำงานสุดท้ายนี้ให้สำเร็จ ถือว่าเป็นการซื้อเวลาก็แล้วกัน เขาจะได้หายไปสักพัก ถึงเวลานั้น ฉันจะหายตัวไป ต่อให้เขาตามหา ก็จะหาฉันไม่พบอีก


“ตกลงค่ะ พีชให้เวลาพี่สามเดือน แต่มีข้อแม้ว่าในสามเดือนนี้ อย่ามาให้พีชเจอหน้าอีก หรือแม้แต่น้องพลอย กับพี่เค พี่ก็ห้ามไปพบ”


“ได้…ในสามเดือนนี้ พี่จะไม่มาให้พีชเห็นหน้าอีก…ดูแลตัวเองให้ดี ใส่เสื้อผ้าสีสันบ้าง มันจะทำให้คนใส่สดชื่น สบายใจ อย่าลืมว่าเวลาขับรถ ต้องขับให้ช้าลงกว่านี้ มันอันตราย พกยาแก้แพ้ติดกระเป๋าไว้ตลอดด้วยนะ เพราะพีชไม่ค่อยระวัง ถ้าเป็นกุ้งสับมากับทอดมัน หรือไข่เจียว พีชจะไม่ค่อยสังเกต ถ้าปวดท้องอีกคราวนี้จะต้องไปหาหมอแล้วนะ พี่ขอให้พีชรับปากว่าจะดูแลตัวเอง พีชทำได้ไหมค่ะ” เขากุมมือฉันหลวมๆ เหมือนผู้ใหญ่คนก่อนที่ฉันรู้จักและคุ้นเคย คนที่ฉันรักและทุ่มเทให้หมดใจ


“ได้ค่ะ” คำสุดท้ายที่ฉันรับปากอย่างแผ่วเบา ส่วนเขาก็เดินจากไป โดยไม่หันกลับมาอีก

 





ใครจะไปรู้ว่า โชคชะตา จะส่งเขากลับมา เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้ มากถึงสองเดือน…

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 333 ท่าน