Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
N/A

บทนำ
1
25/02/2555 11:24:18
404
เนื้อเรื่อง

ภายในห้องชมรม B-book Smile’s ณ มหาวิทยาลัย IUF
            บรรยากาศภายในห้องชมรม...
                เงียบ...
                เงียบฉี่...

            เงียบอีก...

                แล้วก็...
                “ครอกฟี้...zZ”
                เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะ เสียงกรนนี่มันกลายเป็นเสียงประจำห้องชมรมของฉันแล้วล่ะ -_- ตัวการก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก  เป็นหนึ่งในเมมเบอร์ของชมรมอีกนั่นแหละ  เขาชื่อ ชิคาร์โก (หนึ่งในเมืองดังๆเป็นอันดับต้นๆของอเมริกา)  แน่นอนว่าชื่อหรูขนาดนี้หน้าตาก็ย่อมต้องหล่อลากเป็นธรรมดา  ซึ่งก็ตามนั้น  ชิคาร์โกเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาราวเทพบุตรจุติลงมาเกิด  เป็นหนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี (ทำไมแม่เขาไม่ตั้งชื่อให้เขาว่าโรมนะ จะได้เป็นเมืองหลวงของอิตาลีซะเลย ดีกว่ามาเป็นเมืองชิคาร์โกในสหรัฐฯซะอีก) พ่อเขาเป็นเจ้าของมหาลัย IUF ซึ่งก็คือมหาลัยแห่งนี้(ที่ฉันเรียนอยู่นั่นแหละ) ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากหรอก แค่รู้เรื่องพื้นๆ เกี่ยวกับ ชื่อ ระดับการศึกษา ความสามารถพิเศษ ฯลฯ อะไรเทือกๆนั้น ส่วนเหตุผลที่ผู้ชายอย่างเขามาเข้าชมรมหนังสือยิ้มซึ่งมีประธานชมรมคือฉัน  ก็คือ...
                ย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน...
                “ชื่อ ชิตทชาติ เครือสกุลวงค์  ระดับการศึกษา ปีสาม คณะ บริหารธุรกิจ อายุ ยี่สิบปี ความสามารถพิเศษ อะไรเนี่ย =_= เดินไปข้างหน้าได้โดยไม่ชนอะไรเลยขณะหลับตา แล้วนี่อีก สามารถนอนติดต่อกันได้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ที่สำคัญสุดๆเลย ผมเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือ!”
            ฉันลดกระดาษกรอกใบสมัครตรงหน้าลง  แล้วมองคนตรงหน้าที่นั่งกอดอก  ดวงตาทั้งสองข้างจะปิดแหล่มิปิดแหล่  ปากก็อ้ากว้างอย่างกับกำลังต้อนรับแมลงวันให้บินเข้าไปในปาก!
                “ฮ้าววว! =O=”
                “ไม่ชอบอ่านหนังสือแล้วนายมาสมัครเข้าชมรมฉันทำไม -_-”
                “นอน” กรี๊ดดดดด ง่ายเกินไปแล้ววว >_<
            “เหตุผลของนายมีแค่นี้น่ะเหรอฮะ”
                “เปล่า มีมากกว่านั้น U_U” หลับตาไปแล้วเรียบร้อย T^T
            “ไหน ลองว่ามาซิ”
                “หนึ่ง ชมรมเธอเงียบดีเหมาะสำหรับการพักผ่อนของฉัน  สอง ห้องก็เย็นกำลังดี  สาม มีคนน้อย สี่ พื้นที่กว้าง ห้า มีสาวสวย สุดท้าย มีประธานชมรมใจดีๆแบบเธอไง ^_^” สาบานเลยว่า เขาแค่ยกมุมปากและหางตาขึ้น  ส่วนเปลือกตานั้นยังปิดแน่นสนิทเหมือนเดิม
                “ไม่ต้องมาประจบ ฉันไม่รับนายเข้าชมรม!” ฉันพูดอย่างเฉียบขาด แล้วเตรียมไล่เขาออกจากห้อง แต่เขาดันพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
                “เฮ้ เจ๊โหด อย่าใจดำน่า ให้ฉันอยู่ด้วยเถอะนะ”
                “ไม่!”
                “นะ นะๆ น้าๆๆๆ”
                “ไม่เฟ้ย!”
                “สงสารฉันเถอะ”
                “ทำไมฉันจะต้องไปสงสารคนอย่างนายด้วยฟะ”
                “ได้! ในเมื่อใช้ไม่อ่อนไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องใช้ไม้แข็ง” คำพูดของเขาทำเอาฉันสะดุดกึก
                เขาคงจะไม่ใช้สิทธิ์ที่เป็นลูกชายของเจ้าของมหาลัยหรอกใช่ไหม T^T
            “...” กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
                “เดี๋ยวฉันแนะนำเพื่อนๆของฉันให้เป็นไง -..-”
                ไอ้....
            “จะบ้าเหรอ!”นึกว่าจะให้พ่อเขาสั่งยุบชมรมฉันซะอีก ถ้าอย่างนั้นฉันคงแย่ แต่เมื่อไม่ใช่ก็ดีแล้ว
                “ไม่เอาเหรอ เพื่อนฉันหล่อๆทั้งนั้นเลยนะ ผิวขาวโอโม่อย่างเธอนี่ เหมาะกับไอ้แมทซ์เพื่อนฉันแน่นอน -..-;”
                “แมทซ์ไหน ไม่เอาเฟ้ย! ออกไปเลยไป ชิ่วๆ”
                “ได้! ฉันไม่อยากจะใช้ไม้นี้เลย แต่ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะขอให้พ่อสั่งยุบชมรมยิ้มยิ้มอะไรของเธอนี่ทิ้งซะ!”
                -O-!!!!!!!!!!!!!!!!!!
            เวรแล้วไง...  สมพรปากแล้วไหมล่ะ
                “T^T”
                “ว่าไง -_-*”
                “อยู่ก็ได้จ๊ะ T_T”
                “หึหึ ดีมาก งั้นฉันขอตัวไปงีบซักพัก คุยกับเธอนี่โคตรเหนื่อยเลยว่ะ”
                กลับมา ณ ปัจจุบัน
                หลังจากที่ฉันตกลงรับเขามาเป็นสมาชิกชมรมหนังสือยิ้มของฉันแล้ว หลังจากนั้นหนึ่งวัน  เขาก็จัดการขนหมอน ผ้าห่ม  และฟูกขนาดพอดีตัว มาตั้งหลักปักฐานที่ชั้นหนังสือด้านในสุด(ที่ตรงนั้นเขาจัดการยึดมันเป็นที่ประจำเขาเรียบร้อยโรงเรียนจีนไปแล้ว) พอเวลาเขานอนหลับที่ไรก็จะมีเสียงกรน  เสียงหายใจ  ดังลอดออกมารบกวนบรรดาสมาชิกคนอื่นทุกที แต่ฉันก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี  เหตุผลก็รู้ๆกันอยู่น่ะแหละ
                เอาวะ  คิดซะว่าเขาเป็นแค่จิ้งจกที่เผลอทักดังอยู่ตลอดเวลาก็แล้วกัน T^Tภายในห้องชมรม B-book Smile’s ณ มหาวิทยาลัย IUF
            บรรยากาศภายในห้องชมรม...
                เงียบ...
                เงียบฉี่...
            เงียบอีก...
                แล้วก็...
                “ครอกฟี้...zZ”
                เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะ เสียงกรนนี่มันกลายเป็นเสียงประจำห้องชมรมของฉันแล้วล่ะ -_- ตัวการก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก  เป็นหนึ่งในเมมเบอร์ของชมรมอีกนั่นแหละ  เขาชื่อ ชิคาร์โก (หนึ่งในเมืองดังๆเป็นอันดับต้นๆของอเมริกา)  แน่นอนว่าชื่อหรูขนาดนี้หน้าตาก็ย่อมต้องหล่อลากเป็นธรรมดา  ซึ่งก็ตามนั้น  ชิคาร์โกเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาราวเทพบุตรจุติลงมาเกิด  เป็นหนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี (ทำไมแม่เขาไม่ตั้งชื่อให้เขาว่าโรมนะ จะได้เป็นเมืองหลวงของอิตาลีซะเลย ดีกว่ามาเป็นเมืองชิคาร์โกในสหรัฐฯซะอีก) พ่อเขาเป็นเจ้าของมหาลัย IUF ซึ่งก็คือมหาลัยแห่งนี้(ที่ฉันเรียนอยู่นั่นแหละ) ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากหรอก แค่รู้เรื่องพื้นๆ เกี่ยวกับ ชื่อ ระดับการศึกษา ความสามารถพิเศษ ฯลฯ อะไรเทือกๆนั้น ส่วนเหตุผลที่ผู้ชายอย่างเขามาเข้าชมรมหนังสือยิ้มซึ่งมีประธานชมรมคือฉัน  ก็คือ...
                ย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน...
                “ชื่อ ชิตทชาติ เครือสกุลวงค์  ระดับการศึกษา ปีสาม คณะ บริหารธุรกิจ อายุ ยี่สิบปี ความสามารถพิเศษ อะไรเนี่ย =_= เดินไปข้างหน้าได้โดยไม่ชนอะไรเลยขณะหลับตา แล้วนี่อีก สามารถนอนติดต่อกันได้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ที่สำคัญสุดๆเลย ผมเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือ!”
            ฉันลดกระดาษกรอกใบสมัครตรงหน้าลง  แล้วมองคนตรงหน้าที่นั่งกอดอก  ดวงตาทั้งสองข้างจะปิดแหล่มิปิดแหล่  ปากก็อ้ากว้างอย่างกับกำลังต้อนรับแมลงวันให้บินเข้าไปในปาก!
                “ฮ้าววว! =O=”
                “ไม่ชอบอ่านหนังสือแล้วนายมาสมัครเข้าชมรมฉันทำไม -_-”
                “นอน” กรี๊ดดดดด ง่ายเกินไปแล้ววว >_<
            “เหตุผลของนายมีแค่นี้น่ะเหรอฮะ”
                “เปล่า มีมากกว่านั้น U_U” หลับตาไปแล้วเรียบร้อย T^T
            “ไหน ลองว่ามาซิ”
                “หนึ่ง ชมรมเธอเงียบดีเหมาะสำหรับการพักผ่อนของฉัน  สอง ห้องก็เย็นกำลังดี  สาม มีคนน้อย สี่ พื้นที่กว้าง ห้า มีสาวสวย สุดท้าย มีประธานชมรมใจดีๆแบบเธอไง ^_^” สาบานเลยว่า เขาแค่ยกมุมปากและหางตาขึ้น  ส่วนเปลือกตานั้นยังปิดแน่นสนิทเหมือนเดิม
                “ไม่ต้องมาประจบ ฉันไม่รับนายเข้าชมรม!” ฉันพูดอย่างเฉียบขาด แล้วเตรียมไล่เขาออกจากห้อง แต่เขาดันพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
                “เฮ้ เจ๊โหด อย่าใจดำน่า ให้ฉันอยู่ด้วยเถอะนะ”
                “ไม่!”
                “นะ นะๆ น้าๆๆๆ”
                “ไม่เฟ้ย!”
                “สงสารฉันเถอะ”
                “ทำไมฉันจะต้องไปสงสารคนอย่างนายด้วยฟะ”
                “ได้! ในเมื่อใช้ไม่อ่อนไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องใช้ไม้แข็ง” คำพูดของเขาทำเอาฉันสะดุดกึก
                เขาคงจะไม่ใช้สิทธิ์ที่เป็นลูกชายของเจ้าของมหาลัยหรอกใช่ไหม T^T
            “...” กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
                “เดี๋ยวฉันแนะนำเพื่อนๆของฉันให้เป็นไง -..-”
                ไอ้....
            “จะบ้าเหรอ!”นึกว่าจะให้พ่อเขาสั่งยุบชมรมฉันซะอีก ถ้าอย่างนั้นฉันคงแย่ แต่เมื่อไม่ใช่ก็ดีแล้ว
                “ไม่เอาเหรอ เพื่อนฉันหล่อๆทั้งนั้นเลยนะ ผิวขาวโอโม่อย่างเธอนี่ เหมาะกับไอ้แมทซ์เพื่อนฉันแน่นอน -..-;”
                “แมทซ์ไหน ไม่เอาเฟ้ย! ออกไปเลยไป ชิ่วๆ”
                “ได้! ฉันไม่อยากจะใช้ไม้นี้เลย แต่ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะขอให้พ่อสั่งยุบชมรมยิ้มยิ้มอะไรของเธอนี่ทิ้งซะ!”
                -O-!!!!!!!!!!!!!!!!!!
            เวรแล้วไง...  สมพรปากแล้วไหมล่ะ
                “T^T”
                “ว่าไง -_-*”
                “อยู่ก็ได้จ๊ะ T_T”
                “หึหึ ดีมาก งั้นฉันขอตัวไปงีบซักพัก คุยกับเธอนี่โคตรเหนื่อยเลยว่ะ”
                กลับมา ณ ปัจจุบัน
                หลังจากที่ฉันตกลงรับเขามาเป็นสมาชิกชมรมหนังสือยิ้มของฉันแล้ว หลังจากนั้นหนึ่งวัน  เขาก็จัดการขนหมอน ผ้าห่ม  และฟูกขนาดพอดีตัว มาตั้งหลักปักฐานที่ชั้นหนังสือด้านในสุด(ที่ตรงนั้นเขาจัดการยึดมันเป็นที่ประจำเขาเรียบร้อยโรงเรียนจีนไปแล้ว) พอเวลาเขานอนหลับที่ไรก็จะมีเสียงกรน  เสียงหายใจ  ดังลอดออกมารบกวนบรรดาสมาชิกคนอื่นทุกที แต่ฉันก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี  เหตุผลก็รู้ๆกันอยู่น่ะแหละ
                เอาวะ  คิดซะว่าเขาเป็นแค่จิ้งจกที่เผลอทักดังอยู่ตลอดเวลาก็แล้วกัน T^Tภายในห้องชมรม B-book Smile’s ณ มหาวิทยาลัย IUF
            บรรยากาศภายในห้องชมรม...
                เงียบ...
                เงียบฉี่...
            เงียบอีก...
                แล้วก็...
                “ครอกฟี้...zZ”
                เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะ เสียงกรนนี่มันกลายเป็นเสียงประจำห้องชมรมของฉันแล้วล่ะ -_- ตัวการก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก  เป็นหนึ่งในเมมเบอร์ของชมรมอีกนั่นแหละ  เขาชื่อ ชิคาร์โก (หนึ่งในเมืองดังๆเป็นอันดับต้นๆของอเมริกา)  แน่นอนว่าชื่อหรูขนาดนี้หน้าตาก็ย่อมต้องหล่อลากเป็นธรรมดา  ซึ่งก็ตามนั้น  ชิคาร์โกเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาราวเทพบุตรจุติลงมาเกิด  เป็นหนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี (ทำไมแม่เขาไม่ตั้งชื่อให้เขาว่าโรมนะ จะได้เป็นเมืองหลวงของอิตาลีซะเลย ดีกว่ามาเป็นเมืองชิคาร์โกในสหรัฐฯซะอีก) พ่อเขาเป็นเจ้าของมหาลัย IUF ซึ่งก็คือมหาลัยแห่งนี้(ที่ฉันเรียนอยู่นั่นแหละ) ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากหรอก แค่รู้เรื่องพื้นๆ เกี่ยวกับ ชื่อ ระดับการศึกษา ความสามารถพิเศษ ฯลฯ อะไรเทือกๆนั้น ส่วนเหตุผลที่ผู้ชายอย่างเขามาเข้าชมรมหนังสือยิ้มซึ่งมีประธานชมรมคือฉัน  ก็คือ...
                ย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน...
                “ชื่อ ชิตทชาติ เครือสกุลวงค์  ระดับการศึกษา ปีสาม คณะ บริหารธุรกิจ อายุ ยี่สิบปี ความสามารถพิเศษ อะไรเนี่ย =_= เดินไปข้างหน้าได้โดยไม่ชนอะไรเลยขณะหลับตา แล้วนี่อีก สามารถนอนติดต่อกันได้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ที่สำคัญสุดๆเลย ผมเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือ!”
            ฉันลดกระดาษกรอกใบสมัครตรงหน้าลง  แล้วมองคนตรงหน้าที่นั่งกอดอก  ดวงตาทั้งสองข้างจะปิดแหล่มิปิดแหล่  ปากก็อ้ากว้างอย่างกับกำลังต้อนรับแมลงวันให้บินเข้าไปในปาก!
                “ฮ้าววว! =O=”
                “ไม่ชอบอ่านหนังสือแล้วนายมาสมัครเข้าชมรมฉันทำไม -_-”
                “นอน” กรี๊ดดดดด ง่ายเกินไปแล้ววว >_<
            “เหตุผลของนายมีแค่นี้น่ะเหรอฮะ”
                “เปล่า มีมากกว่านั้น U_U” หลับตาไปแล้วเรียบร้อย T^T
            “ไหน ลองว่ามาซิ”
                “หนึ่ง ชมรมเธอเงียบดีเหมาะสำหรับการพักผ่อนของฉัน  สอง ห้องก็เย็นกำลังดี  สาม มีคนน้อย สี่ พื้นที่กว้าง ห้า มีสาวสวย สุดท้าย มีประธานชมรมใจดีๆแบบเธอไง ^_^” สาบานเลยว่า เขาแค่ยกมุมปากและหางตาขึ้น  ส่วนเปลือกตานั้นยังปิดแน่นสนิทเหมือนเดิม
                “ไม่ต้องมาประจบ ฉันไม่รับนายเข้าชมรม!” ฉันพูดอย่างเฉียบขาด แล้วเตรียมไล่เขาออกจากห้อง แต่เขาดันพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
                “เฮ้ เจ๊โหด อย่าใจดำน่า ให้ฉันอยู่ด้วยเถอะนะ”
                “ไม่!”
                “นะ นะๆ น้าๆๆๆ”
                “ไม่เฟ้ย!”
                “สงสารฉันเถอะ”
                “ทำไมฉันจะต้องไปสงสารคนอย่างนายด้วยฟะ”
                “ได้! ในเมื่อใช้ไม่อ่อนไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องใช้ไม้แข็ง” คำพูดของเขาทำเอาฉันสะดุดกึก
                เขาคงจะไม่ใช้สิทธิ์ที่เป็นลูกชายของเจ้าของมหาลัยหรอกใช่ไหม T^T
            “...” กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
                “เดี๋ยวฉันแนะนำเพื่อนๆของฉันให้เป็นไง -..-”
                ไอ้....
            “จะบ้าเหรอ!”นึกว่าจะให้พ่อเขาสั่งยุบชมรมฉันซะอีก ถ้าอย่างนั้นฉันคงแย่ แต่เมื่อไม่ใช่ก็ดีแล้ว
                “ไม่เอาเหรอ เพื่อนฉันหล่อๆทั้งนั้นเลยนะ ผิวขาวโอโม่อย่างเธอนี่ เหมาะกับไอ้แมทซ์เพื่อนฉันแน่นอน -..-;”
                “แมทซ์ไหน ไม่เอาเฟ้ย! ออกไปเลยไป ชิ่วๆ”
                “ได้! ฉันไม่อยากจะใช้ไม้นี้เลย แต่ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะขอให้พ่อสั่งยุบชมรมยิ้มยิ้มอะไรของเธอนี่ทิ้งซะ!”
                -O-!!!!!!!!!!!!!!!!!!
            เวรแล้วไง...  สมพรปากแล้วไหมล่ะ
                “T^T”
                “ว่าไง -_-*”
                “อยู่ก็ได้จ๊ะ T_T”
                “หึหึ ดีมาก งั้นฉันขอตัวไปงีบซักพัก คุยกับเธอนี่โคตรเหนื่อยเลยว่ะ”
                กลับมา ณ ปัจจุบัน
                หลังจากที่ฉันตกลงรับเขามาเป็นสมาชิกชมรมหนังสือยิ้มของฉันแล้ว หลังจากนั้นหนึ่งวัน  เขาก็จัดการขนหมอน ผ้าห่ม  และฟูกขนาดพอดีตัว มาตั้งหลักปักฐานที่ชั้นหนังสือด้านในสุด(ที่ตรงนั้นเขาจัดการยึดมันเป็นที่ประจำเขาเรียบร้อยโรงเรียนจีนไปแล้ว) พอเวลาเขานอนหลับที่ไรก็จะมีเสียงกรน  เสียงหายใจ  ดังลอดออกมารบกวนบรรดาสมาชิกคนอื่นทุกที แต่ฉันก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี  เหตุผลก็รู้ๆกันอยู่น่ะแหละ
                เอาวะ  คิดซะว่าเขาเป็นแค่จิ้งจกที่เผลอทักดังอยู่ตลอดเวลาก็แล้วกัน T^T

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 279 ท่าน