Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
13 lesson บทเรียนพิสูจน์ใจนางสาวจูเลียต
perlina
Juliet
2
25/02/2555 16:49:03
412
เนื้อเรื่อง
                ฤดูหนาวใกล้เข้ามาทุกทีๆ อีกไม่นานคงต้องเตรียมซื้อเสบียงเก็บไว้ในโรงเรียนก่อนที่จะติดหิมะออกไปไม่ได้แล้วล่ะสิ >_<
                “เมจิก”
                “จ้า”
                เสียงของน้องๆดังขึ้นไม่ไกลจากที่ทิ้งขยะมากนัก ฉันจำได้ว่าฉันพึ่งเดินออกมาเมื่อกี้นี้เอง กะจะมารับลมหนาวซะหน่อย TOT
                “หมีพูแกล้งเค้า”
                “แบร์นั่นแหละ”
                “พูนั่นแหละ”   
                “แบร์”
                “พู”
                “หยุดนะ !”
                น้องสองคนเอ่ยต่างไม่มีใครยอมใคร เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่ฉันต้องมาคอยนั่งสงบศึกของเจ้าตัวเล็กสองตัวที่ทะเลาะกันทุกวันไม่เว้นวันหยุดราชกาล ฉันเบื่อ TOT
                “แงงงงงงงงงงงงง TTOTT” ทั้งสองคนต่างประสานเสียงร้องไห้ออกมาพร้อมกัน         
                ทีแบบนี้สามัคคีกันจังเลยนะ =_=^
                “โอ๋ๆ พี่ขอโทษนะ”
                อีกเช่นเคย พี่ใหญ่อย่างฉันก็ต้องมานั่งขอโทษน้องๆสองคนที่ทะเลาะในเรื่องไม่เป็นเรื่อง มันจะดีมากกว่านี้ถ้าทั้งสองทะเลาะกันแล้วไม่เรียกฉันเข้าไปเกี่ยวด้วย เสื้อของฉันเปื้อนขี้มูกของสองคนนี้เกือบทุกวันเลย TOT
                “เอาอีกแล้วนะ” แม่เดินเข้ามาพอดีกับน้องที่ร้องไห้ไม่หยุด
                “ทะเลาะกันอีกตามเคยค่ะ” ฉันนั่งลงบนพื้นไม้อย่างเหนื่อยใจ
                “เมจิก แม่ใหญ่ฝากมาตามหนูไปหาจ้ะ ^^” แม่ยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน
                แม่ใหญ่มีอะไรจะคุยกับฉันหรือเปล่านะ ปกติถ้าไม่มีเรื่องสำคัญท่านจะไม่เรียกฉันเข้าพบบ่อยนักเพราะเท่าที่ฉันรู้ ท่านก็ไม่ค่อยชอบฉันตั้งแต่เด็กๆอยู่แล้ว
                ครืดด
                ประตูญี่ปุ่นถูกปิดลงพร้อมกับฉันที่เดินเข้าไปหาแม่ใหญ่ในห้องทำงาน
                ยังเหมือนเดิมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นกลิ่น ของหรือเครื่องใช้ต่างๆ แม่ใหญ่ไม่เคยเปลี่ยนตำแหน่งมันเลยซักครั้ง ฉันเห็นห้องนี้มาตั้งแต่ฉันจำความได้จนตอนนี้อายุสิบแปดปีเต็มแล้ว
                “แม่ใหญ่เรียกหนูมามีอะไรหรอคะ” ฉันนั่งคุกเข่าลงข้างๆโต๊ะทำงาน
                “ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดกับเธอ”
                “ค่ะ”
                ทำไมวันนี้หน้าตาแม่ใหญ่ดูน่ากลัวกว่าปกติ ถึงแม้ทุกๆวันหน้าท่านจะน่ากลัวอยู่แล้วก็เถอะ T^T
                “อีกไม่นานเธอก็จะเข้ามหาลัยแล้วใช่ไหม”
                “ค่ะ”
                แค่นี้ฉันก็พอจะรู้แล้วว่าท่านกำลังพูดถึงอะไร
                “เธอคงไม่คิดว่าฉันจะเลี้ยงเธอไปจนเธอจบหรอกนะ”
                “…”
                “มันถึงเวลาที่เธอต้องออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองแล้ว”
                “…”
                “เธออยู่ที่นี่มาสิบแปดปีมันก็มากพอแล้วใช่ไหมล่ะ”
                “ค่ะ”
                “นับวันโรงเรียนของเราก็มีเด็กมาถูกทิ้งเยอะขึ้น ค่าอาหารของเด็กๆไหนจะค่าเสื้อผ้าเครื่องใช้ต่างๆของเธออีก ฉันไม่มีเงินมากพอที่จะเลี้ยงเธอ”
                “แล้วจะให้หนูทำยังไงคะ”
                “ย้ายออก”
                “หา !” ฉันอุทานเสียงดัง
                มันมากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ ฉันคิดว่าท่านแค่ต้องการจะให้ไปหางานทำเพื่อมาช่วยเหลือโรงเรียนหรือเลี้ยงตัวเอง แต่ถ้าจะให้ย้ายออกฉันจะไปอยู่ที่ไหน จะไปอยู่กับใคร ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยมีพี่น้องสักคน ไม่มีเลย
                “ได้ยินถูกแล้ว ดูตัวอย่างพี่ๆเธอที่ออกไปสิ เขายังอยู่ได้”
                “แต่ว่า…”
                “ฉันให้เวลาเธอมานานแล้วเมจิก ขอโทษที่ต้องบอกเธอเร็วแบบนี้”
                “แล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหน”
                “ฉันให้เวลาเธออยู่ที่นี่อีกแค่สามวันเท่านั้น สามวันนี้เธอก็ไปหางานพิเศษที่เขามีที่พักให้เธอทำก็แล้วกัน”
                “แต่หนู…”
                “ออกไปได้แล้ว” แม่ใหญ่สบตาฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ
                ท่านคงคิดจะพูดเรื่องนี้กับฉันไว้นานแล้วสินะ ท่านคงต้องการให้ฉันออกไปจากโรงเรียนนี้ให้เร็วๆ ในเมื่อท่านพูดด้วยตัวของท่านเอง ฉันก็จะทำ
                “ขอบคุณแม่ใหญ่ที่ดูแลหนูมาตลอดนะคะ” ฉันโค้งพร้อมเอ่ยคำขอบคุณนั้นออกไป
                อย่างน้อยท่านก็เป็นผู้มีบุญคุณเลี้ยงฉันมาตลอดสิบแปดปีเต็ม มันถึงเวลาที่ฉันควรจะออกไปเผชิญโลกกว้าง ไปเจออะไรใหม่ๆ ได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่าง ท่านอาจต้องการให้ฉันได้เรียนรู้สิ่งที่มากกว่าในตำราก็ได้
                “ขอบคุณนะคะ” ฉันกอดแม่บุญธรรมหน้าโรงเรียนพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
                นี่ก็ดึกมากแล้วความจริงฉันควรจะนอนค้างอยู่ที่นี่ แต่เพราะฉันรู้ว่ายิ่งฉันไปช้ามากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งคิดถึงที่นี่มากเท่านั้น มันคงจะดีกว่าถ้าฉันรีบออกไปจากที่นี่เร็วๆ น้องๆที่ต่างนอนหลับสนิทป่านนี้พวกเธอยังไม่รู้ว่าฉันกำลังจะไปและถ้าฉันไปหาพวกเขา ฉันรู้ว่ามันคงทำใจยากแน่ๆ
                “แม่ดูแลน้องๆด้วยนะคะ อย่าให้น้องทะเลาะกัน”
                “เมจิกก็ดูแลตัวเองดีๆนะลูก” แม่บุญธรรมกอดฉันอีกครั้ง
                ความอบอุ่นที่ฉันสัมผัสถึงมันได้ ฉันกอดแม่บุญธรรมอีกครั้ง น้ำใสๆที่พร้อมจะไหลลงมาฉันต้องกลั้นมันเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น ตั้งแต่นี้ฉันคือผู้หญิงที่เข้มแข็ง แม่บุญธรรมยิ้มให้ฉันอีกครั้งพร้อมกับฉันที่ลากกระเป๋าเดินออกมา
                “หนูรักแม่นะ”ฉันเอ่ยออกไป
                หากแต่ว่าคนข้างหลังกลับไม่ได้ยินคำพูดของฉันแม้แต่น้อย ร่างที่เดินเข้าไปข้างในช้าๆค่อยๆไกลออกไปทุกที รอยยิ้มของฉันโผล่ออกมาเล็กน้อยพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาดื้อๆเพราะเขาทำให้ฉันได้รู้จักคำว่ารัก ถึงเขาจะไม่ใช่แม่ฉันจริงๆ แต่ตลอดมาเขาให้ความอบอุ่นกับฉันมาตลอด
                ฉันเดินมาตามทางเดินที่มีไฟอยู่ไม่กี่จุดในถนนเส้นนี้ ถนนยังคงทอดยาวไปจนสุดทาง รถราที่ขับเคลื่อนไปตามถนนใหญ่ยังคงมีอยู่คับคลั่ง อากาศตอนกลางคืนเริ่มหนาวขึ้นมาทุกที
                “คุณผู้หญิงครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น
                ฉันหันไปมองหาต้นเสียงของคนๆนั้นแต่กลับไม่พบใคร หรือว่าฉันจะเจอผีหลอกยิ่งดึกๆแล้วด้วย T^T
                “คุณผู้หญิงครับ” เสียงนั้นยังคงเอ่ยขึ้นไม่หยุด
                “คะ..ใคร” ฉันเอ่ยถามไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
                “ไปกับผมได้ไหม”
                ร่างสูงในชุดสูทสีขาวเดินออกมาจากมุมมืด ไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าของชายตรงหน้าให้ฉันได้เห็นอยากชัดเจน เส้นผมสีทองเรือนสวยกับใบหน้าเรียวยาวเดินตรงเข้ามาหาฉันช้าๆ ดวงตากลมโตสีดำมองมาที่ฉันอย่างไม่ละสายตา ริมฝีปากบางๆคลี่ยิ้มออกเล็กน้อยเผยลักยิ้มตรงแก้มทั้งสองข้างของเขา
                “ไปกับผมได้ไหมครับ”
                ชายตรงหน้ายื่นมือเรียวสวยมาตรงหน้าฉันพร้อมรอยยิ้มอันอบอวลไปด้วยความอ่อนโยน ชุดสูทสีขาวทั้งชุดกับท่าทางสุภาพของเขาทำให้ฉันนึกประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย
                เขาคงไม่เป็นพวกเซลแมนหรือพวกจับตัวไปเรียกค่าไถ่หรอกนะ เสียดายหน้าตาหล่อยิ้มว่ามาริโอ้เมาเหล้า ฉันมองเขานานๆฉันยังเคลิ้มเองเลย =.,=
                “แสดงว่าคุณตกลงนะ ^^” ชายร่างสูงยิ้มให้ฉันอีกครั้ง
                ฉันค่อยๆเลื่อนตาลงไปดูที่มือของเขาตอนนี้มีมือของฉันวางบนมือของเขาเรียบร้อยแล้ว แล้วฉันไปยื่นมือให้เขาตอนไหนล่ะเนี่ย =[]=!
                “จับมือผมแน่นๆนะครับ Juliet”
                เมื่อกี้เขาพูดว่า กูเครียด รึเปล่า -_-?
                “จับมือผมนะ”
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 214 ท่าน