Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The Secret Dragon............
ติ่งฟู
เหม่ยหลง........
6
23/02/2555 17:29:54
407
เนื้อเรื่อง
“OO!วันนี้นายเย่หลงได้นัดฉันเอาไว้นี่นา ลืมไปเลย” พอฉันหันไปมองนาฬิกา นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว ฉันกลัวว่านายเย่หลงคงจะรออยู่เลยรีบวิ่งออกไปจากห้องแล้วขับจักรยานคู่ใจของฉันแล้วมุ่งไปยังสถานที่The Secret  
พอฉันได้ไปถึงสถานที่ ฉันจึงจอดจักรยานไว้ที่หน้าทางเข้าสถานที่แล้วเดินเข้าไปข้างใน ฉันเห็นนายเย่หลงยืนมองพระจันทร์ที่เต็มดวงในค่ำคืนนี้
“เธอมาช้าจังเลยนะ....” เขาพูดทั้งๆที่ไม่หันหน้ามาเลย
“ฉันขอโทษ....” ฉันรู้สึกผิดมากที่ฉันทำให้เขาต้องรอ ไม่รู้สิเหมือนว่าฉันเคยไปทำอะไรที่ต้องให้เขาเจ็บปวด.....
ฟ้าว..........
สายลมท่ามกลางความมืดพัดผ่านมาทำให้ฉันต้องขนลุกซู่....
“โอ๊ย!”จู่ๆร่างกายของฉันก็เริ่มรู้สึกเหมือนว่าผิวหนังกำลังมีอะไรงอกออกมาจากภายในผิวหนัง ฉันรู้สึกเจ็บปวดมาก และต้องตกใจเมื่อฉันมองไปที่มือของฉัน ซึ่งมีเกล็ดงอกออกมาจากผิวหนังของฉัน จากนั้นตัวของฉันก็เริ่มมีปฎิกิริยาที่เหมือนว่ามัน...ซึ่งอยู่ภายในตัวของฉัน..มันจะไม่ใช่ฉัน......ที่เป็นมนุษย์ ฉันกรีดร้องอย่างแสนทรมานเหมือนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนนายเย่หลงทนมองดูสภาพของฉันไม่ไหวจนต้องรีบมาสวมกอดฉันเอาไว้แน่นเหมือนเขาจะรับรู้ได้ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกทรมานมากแค่ไหน........
ตอนนี้.. ความทรมารนั่นได้ลดลง จนฉันเริ่มเมื่อยล้าจากการกรีดร้อง ฉันซึ่งตอนนี้ยังอยู่ในอ้อมแขนของนายเย่หลงเขามองมาทางฉันแล้วพูดด้วยแววตาที่โหยหามานาน..............
“มันถึงเวลาแล้ว...ที่เธอจะต้องรู้ทุกอย่าง...” นายเย่หลงคลายกอด แล้วพูดออกมาซึ่งมันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกกลัว......
  นายเย่หลงซึ่งเอาลูกแก้วใสมาจากไหนก็ไม่รู้ออกมาแล้วยกลูกแก้วใสนั้นให้ลอยอยู่เหนืออากาศ จากนั้นจึงเกิดภาพต่างๆขึ้นมาซึ่งมันทำให้ฉันถึงกับต้องร้องไห้ออกมาอย่างไม่หยุดที่ได้เห็นภาพเคลื่อนไหวต่างๆที่อยู่ภายในลูกแก้วใส ภายในนั้นเป็นภาพของเจ้ามังกรน้อยทั้งสองตัว.... มันเป็นภาพที่ฉัน....กับนายเย่หลงซึ่งเราเคยได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข เราทั้งสองได้พบรักกันโดยมีมังกรหญิงน้อยตัวหนึ่งซึ่งชอบโดนกลั่นแกล้งบ่อยๆ แต่มีเพียงมังกรชายน้อยเพียงตัวเดียวเท่านั้นซึ่งคอยจะช่วยมังกรหญิงนั้นไว้ทุกครั้ง จนตอนโตเขาทั้งสองได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินคำว่าแค่ความใกล้ชิด จนวันหนึ่งมังกรเย่หลงได้รับบาดเจ็บอย่างร้ายแรงเพราะถูกทำร้ายด้วยเวทย์จากศัตรูมังกรตัวหนึ่งที่จะมาแก้แค้นในตอนเด็กที่มังกรเย่หลงได้ไปช่วยชีวิตมังกรเหม่ยหลงเอาไว้ เมื่อมังกรเหม่ยหลงรู้ว่าสาเหตุเกิดจากเธอเพียงผู้เดียวที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ เขาจึงได้ขโมยลูกแก้วใสวิเศษจากตำหนักของเทพสวรรค์ เพื่อมาช่วยมังกรเย่หลง เนื่องด้วยเหตุนี้มังกรเหม่ยหลงเลยได้หลบหนีลงไปยังโลกมนุษย์ แต่ก่อนที่เขาจะลงไปเขาก็มิวายนำลูกแก้วใสวิเศษนั่นทิ้งไว้กับมังกรเย่หลง แล้วได้เสกลูกแก้ววิเศษใสปลอมขึ้นมา และเขาทั้งสองได้ทวนความจำที่เขาทั้งสองได้เคยสัญญากันไว้อีกรอบ ที่ว่า.......เขาทั้งสองจะไม่มีวันห่างกันไปไหน ถึงแม้ต้องห่าง...ยังไงทั้งสองก็จะตามหาซึ่งกันและกันจนเจอ.... ไม่ว่าจะชั่วฟ้าหรือดินจะสลายก็ตามแต่ ยังไงเขาทั้งสองก็จะไม่มีวันแยกออกจากกันตราบใดที่ใครคนใด.....จะหมดรักก่อน.......ซึ่งในภาพเคลื่อนไหวนั้น......ที่มีฉัน....”เหม่ยหลง” กับภาพที่มีเขา...”เย่หลง”...............
“เธอจำมันได้ทุกอย่างแล้วใช่ไหม.......” เย่หลงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ....
“เย่...หลง... ”
“เธอจำฉันได้แล้วใช่ไหม....ฮึก..ฮึก..” ภาพชายตรงหน้าร้องไห้ออกมาอย่างไม่อย่างไม่หยุดหย่อน
“เย่..หลง...” ฉันยิ้มออกมาอย่างรู้สึกดี......
“ธะเธอจำมันได้ทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม..ฮึก..ฮึก..ฮึก” เขาสวมกอดฉันไว้แน่น เหมือนว่าคราวนี้..จะไม่ยอมปล่อยฉันไปไหนอีกแน่....พร้อมกับร้องไห้ออกมาจนพื้นแผ่นดินต้องก้องกังวานสะเทือนไปทั่วหล้า.....................
 
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นอาหารที่หอมหุย ฉันเดินไปยังห้องครัวซึ่งเห็นนายเย่หลงกำลังเสริฟ์อาหารไว้บนโต๊ะอาหารอย่างเพรียบพร้อม
“ตื่นแล้วเหรอ เหม่ยหลง^^” เช้าวันนี้เขาดูสดใสร่าเริงจนฉันพลอยรู้สึกดีไปด้วย
“ฟู๊ด!!”ฉันสูดกลิ่นของอาหารที่ถูกเสริฟ์อยู่บนโต๊ะ จากนั้นฉันจึงนั่งลงเก้าอี้โดยมีนายเย่หลงเสริฟ์ข้าวให้ฉันแล้วนำช้อนมาวางให้ฉันครบถ้วน
“งั้น...ฉันกินล่ะน๊า อ่ำ งำๆๆๆ” ฉันตักอาหารใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย
“อะ นี่ด้วย” นายเย่หลงตักอาหารใส่ช้อนแล้วป้อนให้ฉัน
ก๊อกๆๆ
ฉันเดินไปเปิดประตูว่าผู้มาเคาะประตูคือใครกันและใครผู้นั้นก็คือ...นายมิกเชล..
“สวัสด.........” เขาต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นฉันซึ่งอยู่กับนายเย่หลงกันสองคนในห้องตอนเช้า
“.....” ภายในห้องเงียบกริบ จนเริ่มรู้สึกอึดอัดและไม่รู้ว่าจะอธิบายมันยังไงดี.......
“...ขอโทษนะที่มารบกวน....” มิกเชลพูดไว้แค่นั้นแล้วก้าวเท้าออกจากห้องแล้วปิดประตูด้วยเสียงที่เบาจนฉันรู้สึกเหมือนว่า....เขาจะออกจากฉันไปอย่างช้าๆ....จากไปอย่างไม่มีเสียง.....
หม่ำ!
นายเย่หลงรู้ว่าฉันจะไปตามนายมิกเชล เลยรีบคว้ามือฉันไว้...............
“อย่าไปเลย......”
“.....”
“......ได้โปรด..............”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนเบาและสั่นเครือ....
“ฉัน....”
“ได้โปรด....อย่าไปจากฉันอีกเลย..............”
“......”
“มันทรมารเหลือเกิน...ได้โปรด..........”
“......”
“กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม............”
“ฉันขอโทษนะ........” เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาจึงปล่อยมือฉันออกอย่างง่ายดาย ซึ่งสามารถรู้ได้ว่า.... เวลานี้มือของเขาอ่อนแรงเหลือเกิน... อ่อนแรงจนไม่สามารถทรงตัวเองได้..............
 (เย่หลง)
ภาพผู้หญิงตรงหน้าได้เดินออกจากผมไปเรื่อยๆ...อย่างช้าๆ.... ซึ่งมันเป็นการที่ทำให้ผมรู้ได้ว่า....เธอ..ไม่ได้เลือกผมแล้ว........เธอไม่ได้อยู่เคียงข้างผมอีกต่อไป....
ตลอดเวลาที่ผ่านมา100ปีนั้น....เราสองคนเคยมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข จนผมต้องถูกทำร้ายจนบาดเจ็บเนื่องด้วยสาเหตุเพื่อปกป้องเธอ เธอจึงไปขโมยลูกแก้วใสวิเศษนั้นมาให้ผม เพื่อให้ผมได้มีชีวิตอยู่รอด...และได้อยู่พร้อมกับเธอ....เมื่อเธอรู้ว่าเธอต้องถูกลงโทษ เธอจึงหลบหนีลงไปยังโลกมนุษย์ ทีแรกเทพสวรรค์ได้อภัยโทษให้เธอจากหนักกลายเป็นเบาโดยการเฝ้าลูกแก้วใสวิเศษตลอดครบ2000ปี เธอถึงจะได้พ้นโทษ เนื่องด้วยลูกแก้วใสวิเศษนั้นได้ถูกส่งคืนยังสถานที่เดิมแล้ว..เทพสวรรค์ได้ให้ผมลงไปตามหาเธอที่โลกมนุษย์ภายในสามวันนี้ ถ้าหากภายในสามวันนี้เธอยังไม่กลับขึ้นมาบนสวรรค์ เธอก็จะต้องตามหารักแท้ให้จนเจอ ถึงจะได้กลับขึ้นมาบนสวรรค์แล้วรับโทษในสิ่งที่เธอได้สร้างไว้ แต่เพื่อผมอยากพิสูทธิ์ว่าผมคือรักแท้ของเธอจริงๆ ผมเลยไม่ได้ลงไปตามเธอขึ้นมา จนถึงตอนนั้น..เนื่องด้วยผมคิดถึงเธอจนแทบขาดใจตาย ผมเลยได้ลงมายังโลกมนุษย์เพื่อมาให้เธอตามหารักแท้ พอผมได้เจอเธอด้วยลูกแก้วใสวิเศษนั่น ผมไม่สามารถบอกเธอได้ทันที เพราะผมสามารถบอกให้เธอได้แค่วันเกิดของเธอเท่านั้น....ในระยะเวลาที่ยาวนานนี้ผมคิดว่าจะทำให้เธอคิดถึงผมนะ.....แต่...ก็ไม่เลย....เมื่อผมได้ลงมายังโลกมนุษย์  หลายสิ่งทำให้ผมรู้ได้ว่า.....ไม่ใช่เธอที่ตามหาผม แต่เป็นผมเอง...ที่เป็นฝ่ายโหยหาเธอ คิดถึงเธอ....และเป็นฝ่ายตามหารักแท้ของตัวเองมาโดยตลอด..............จนมาถึงวันนี้...เธอได้เลือกที่จะไปหารักแท้ของเธอ...ซึ่งมันเป็นอะไรที่เจ็บปวดทุกครั้งที่หายใจและทรมารมากกับการที่ตัวเองเผลอคิดว่าเธอไม่มีทางหมดรักผม จนตัวเองต้องประหม่าและ...เสียเธอไป...............
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 369 ท่าน