Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The Secret Dragon............
ติ่งฟู
คำพูดทิ้งท้าย............
4
22/02/2555 18:19:51
450
เนื้อเรื่อง
“เหม่ยหลง”
“.........”
“เหม่ยหลง”
“.........”
ติกๆๆ ใครสักคนมาสะกิดที่ไหล่ฉันจนฉันต้องหันไปดูว่าเป็นใคร
“เย่หลง”
“ฉันเรียกเธอทำไมไม่ตอบ”
“?..นายเรียกฉัน...เมื่อไหร่?”
“ก็เมื่อกี้ไง” ก็ยังงงอยู่ดีอ่ะว่านายเย่หลงเรียกฉันตั้งแต่เมื่อไหร่
“อย่าบอกนะว่าแม้แต่ชื่อเธอยังจำไม่ได้”
“ฮะ จำได้สิฉันชื่อมะลิ” ฉันพูดติดตลก
“เธอจำไม่ได้.....” นายเย่หลงทำหน้าเศร้าสลด
“เราเข้าห้องกันเถอะ” ช่วงนี้รู้สึกว่านายเย่หลงจะพูดแต่เรื่องแปลกๆที่ทำให้ฉันไม่เข้าใจเลย
และยังทำสนิทกับฉันมากยิ่งขึ้นโดยบางวันก็ไปส่งฉันถึงบ้าน เขาท่าทางแปลกไปตั้งแต่ที่เจอลูกแก้วใสนั่น และช่วงนี้ฉันก็ไม่ต้องนำจักรยานไปฝากไว้ที่ไกลถึงในสุดแล้วเพราะช่วงนี้ไม่มีใครเลยที่จะมากลั่นแกล้งฉัน แต่กลับมีแต่สายตาที่มองมาทางฉันแบบกลัวๆ บ้างก็หลบสายตา บางครั้งพอเจอฉันก็รีบเดินให้เร็วยิ่งขึ้น สองสามวันมานี้ฉันไม่เจอนายมิกเชลเลย ให้ตายสิฉันเป็นอะไรเนี่ย
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ฉันก็ไปทำงานปกติ ช่วงเช้าถึงช่วงเย็น พอเลิกงานปุ๊บฉันก็แวะไปที่ตลาดปั๊บ  เพราะเนื่องจากท้องฉันร้องอย่างหนักฉันเลยจำใจต้องไปที่ตลาดไปแวะซื้ออะไรกินสักหน่อย
“ป้าคะซื้อปาท่องโก๋10บาทจ๊ะ”
“นี่จ๊ะ” ฉันเดินไปด้วยกินปาท่องโก๋ไปด้วย ระหว่างนั้นฉันจึงเหลือบไปเห็นผู้ชายรูปร่างสูง ตัวขาวๆ นั่นมัน.....นายมิกเชลหนิ มาทำอะไรที่ตลาดกันนะ เห็นปกติจะไม่เคยมาเหยียบในสถานที่แบบนี้เลยหนิ
ฉันเดินสะกดรอยตามนายมิกเชลไปเรื่อยๆจนต้องมาหยุดอยู่สถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าห้องเช่า....นายมิกเชลมาทำอะไรที่นี่
“นี่พ่อหนุ่ม!ค่าห้องเมื่อไหร่จะจ่ายหา!!!” ป้าคนหนึ่งที่มีลูกน้องตามหลังพูดขึ้นอย่างหาเรื่อง
“ก็ฉันยังไม่มีจะให้ไปหาที่ไหนเล่า!!” นายมิกเชลตะคอกกลับไป
“วันนี้แกจะจ่ายรึไม่จ่าย”ป้าเมื่อกี้พูดขึ้นอย่างเริ่มโมโห
“ฉันบอกว่าฉันไม่มีไงเล่า!!!!จะมาเอาอะไรกับฉัน!!” ระหว่างที่นายมิกเชลกำลังจะเดินหันหลังเพื่อจะเข้าไปในห้องเช่าหลังนั้นก็มีผู้ชายบึกบึนที่เป็นลูกน้องของป้าคนนั้นดึงแขนเสื้อของนายมิกเชลแล้วเริ่มสวมหมัดชกออกไปยังหน้าของนายมิกเชลจนเขาล้มเซลงไปกองกับพื้น
จากนั้นก็มีผู้ชายอีกสองสามคนมาเข้าร่วมวงต่อยนายมิกเชลด้วย ฉันเห็นท่าทางของนายมิกเชลเริ่มไม่ได้การและฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์อย่างนี้ดีฉันจึงแกล้งพูดออกไปว่า
“ตำรวจมาค่ะตำรวจมา!!!!” พวกนั้นหันมาเหมือนจะได้ผลแต่ไม่เลยแถมยัยป้านั่นยังตะโกนบอกอีกว่า
“ดีเลย!ให้มันรู้ไปเลยสิว่ามาเช่าห้องแล้วไม่มีเงินจ่าย!!!” ไม่ได้ผลเลย พวกผู้ชายบึกบึนต่อยเขาจนสภาพเขาแทบจะไม่เหลือแล้ว OO!!!ใช่สิ!เงิน!เงิน!พวกนั้นอยากได้เงินหนิ
“หยุดค่ะ!!!”พวกนั้นหยุดแล้วหันมาทางฉันอีกรอบ
“เท่าไหร่คะ”
“1000บาท” โห..ตั้ง1000บาทเชียว....จะจ่ายดีไหมหนอ...(O.O  )
“ว่าไงยัยหนู จะจ่ายรึไม่จ่าย”
“อะอ่อจะจ่ายจ๊ะ” ฉันจำใจควักเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วเอาให้ป้าโหดนั่น จากนั้นฉันก็โทรหานายเย่หลงให้มาช่วยฉันแบกนายมิกเชลหน่อย ตอนที่ฉันโทรไปนายเย่หลงไม่เต็มใจช่วยอย่างแรง แต่พอฉันบอกว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตรายด้วยเขาเลยขับรถด่วนจี๋มาเลย ไม่รู้ว่าเขาเอารถมาจากไหนพอกลับมาถึงบ้าน(ห้องเช่า)ของฉันนายเย่หลงก็รีบเดินปังออกไปเลยไม่รู้ว่าอารมณ์เสียเรื่องอะไร แต่เดี๋ยวสักพักเขาก็กลับมาโดยมีหัวที่ช้ำๆเหมือนไปชนโดนอะไรมา
“แคร่กๆๆ” นายมิกเชลรู้สึกตัวขึ้นมา
“อะนี่น้ำ ดื่มน้ำก่อน”ฉันหยิบน้ำมาให้นายมิกเชลดื่ม ตอนที่นายมิกเชลฟื้นขึ้นมาเห็นฉันเขามีอาการเหมือนตกใจเล็กน้อย
“เธอ!”นายมิกเชลเตรียมท่าจะลุกจากเตียงแต่ฉันก็ดันตัวให้เขานอนลงไป
“นายพักผ่อนก่อนเหอะ”
“เธอไม่ต้องมายุ่ง!!!”OO!!!!เหมือนว่านายมิกเชลจะรับไม่ได้ที่ตัวเองต้องมาโดนอะไรแบบนี้ก็แหงล่ะเป็นคุณหนูหนิถูกตามใจมาตลอด
“ถ้านายอยากจะออกไปจากที่นี่เร็วๆก็ต้องนอนพักผ่อนก่อน!!!”
“ฉันบอกว่าอย่ามายุ่งไง!!!!!” นายมิกเชลตะคอกพร้อมกับผลักฉันให้ออกห่างพร้อมกับลุกจากเตียงระหว่างนั้นนายเย่หลงก็รีบพุ่งมาทางนายมิกเชลแล้วสวมหมัดเข้าไปอย่างเติมแรง
แต่พอนายเย่หลงตั้งท่าว่าจะต่อยอีกครั้ง ฉันจึงรีบเข้าไปห้ามเขาเอาไว้ เพราะไม่อยากให้มีใครมาตายในบ้านฉันก็เท่านั้น-_-,(จริ๊งๆ)
“เธอช่วยชีวิตนายไว้ คิดจะอกตัญญูเรอะ!!!!!” นายมิกเชลหยุดอารมณ์บ้าๆนั่นแล้วนั่งลงบนเตียงแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“ฉันอยากอยู่คนเดียว................” นายมิกเชลพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาทั้งๆที่ยังหันหลังอยู่
ฉันจึงหันหน้าไปแล้วพยักหน้าให้นายเย่หลงเป็นการรู้ว่าเราควรจะปล่อยให้นายมิกเชลอยู่คนเดียวตามลำพังสักพัก
“ไอ้มนุษย์นั่นไม่มีความกตัญญูเลย เธอไม่น่าไปช่วยมันเอาไว้เลย”
“นายพูดเหมือนว่านายไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นแหล่ะ”
“ใช่ ฉันไม่ใช่มนุษย์”
“OO!” เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปปะเนี่ย ฉันแคะขี้หูอย่างแรงใช่สิช่วงนี้ฉันไม่เคยได้แคะขี้หูเลยหนิ
“ฮ่าๆ เหม่ยหลงเธอทำอะไรของเธอกัน” นายเย่หลงพูดไปขำไปคงจะเห็นฉันยืนแคะขี้หูอย่างเอาเป็นเอาตายล่ะมั้ง
“ฮ่าๆๆฉันหูแว่วได้ยินว่านายบอกว่านายไม่ใช่มนุษย์อ่ะมันคงไม่ใช่หรอกเนอะ^^,” เมื่อนายเย่หลงได้ยินอย่างนี้จึงหันมาแล้วก็พูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“ใช่ ฉันไม่ใช่มนุษย์ ฉันเป็นมังกร”
“OO!นะนายพูดว่าไงนะ” คราวนี้นายเย่หลงใช้มือทั้งสองข้างของเขามาจับที่ไหล่ของฉันเพื่อให้ฉันฟังให้แน่ชัดอีกทีหนึ่ง
“ฉัน.....คือมังกร.......”
“OO!นายเป็นมังกร..จริงหรือนี่....” ฉันทวนคำถามเพื่อให้แน่ใจอีกรอบ
“จริง!” ทีนี้เขาตอบอย่างเสียงดังฟังชัด  จากนั้นฉันก็เป็นลมไปโดยไม่รู้สึกตัวอีกเลย(เหรอ) ไม่เลย นั่นมันนางเอกในนิยายหลายเรื่องแต่....ยกเว้นเรื่องนี้ ฉันกลับรู้สึกเหมือนว่าอยากรู้ขึ้นมาแล้วว่าในความฝันแปลกประหลาดที่ฉันต้องการที่จะค้นหามันอยู่ตลอดเวลา เหมือนมันเริ่มจะปรากฎให้ฉันได้สามารถรู้ว่า มันคืออะไร.....
“นายพิสูทธิ์ให้ฉันดูหน่อยสิ ถ้านายเป็นมังกรจริง” จากนั้นตัวของเขาจึงเริ่มปรากฎให้เห็นถึงเกล็ดที่อยู่ในลำตัวของเขาจากนั้นเขาก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยร่างกายที่ไม่เหมือนมนุษย์ซึ่งมันทำให้รู้ได้ว่าเขาคือ มังกร............ นายเย่หลงบินไปมาบนท้องฟ้าสองสามรอบแล้วพุ่งมาทางฉัน แล้วเขาก็ใช้ลำตัวสะบัดให้ฉันได้ขึ้นไปบนตัวของเขา จากนั้นเขาก็พาฉันท่องไปทั่วฟ้าบนนั้นมีดวงดาวระยิบระยับที่เปล่งประกายอยู่ในความมืดมิด ฉันมองลงไปยังข้างล่างที่มีถนนและบ้านเรือนเยอะแยะมากมายซึ่งมันเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยได้รู้สึกว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับอะไรที่น่าตื่นเต้นได้เท่านี้มาก่อน
“วู้!!!!!” ฉันร้องตะโกนออกไปอย่างเมามัน เพราะในเวลานี้มันทำให้ฉันทั้งหวาดเสียวและรู้สึกตื่นเต้นไปพร้อมๆกัน
“ขอบคุณมากนะ วันนี้ฉันมีความสุขมากเลย ^^” เขาพาฉันลงมายังพื้นโลกอีกครั้ง ฉันจึงพูดขอบคุณเขาเพราะเขาทำให้ฉันมีความสุขมากในวันนี้
“^^ไม่เป็นไรหรอกอีกหน่อยเธอก็จะต้องใช้มันเหมือนฉันเหมือนกัน” เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ฉัน
“OO?” จากนั้นเขาก็เดินไปพร้อมกับทิ้งคำถามให้ฉันต้องคิด...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 245 ท่าน