Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The Secret Dragon............
ติ่งฟู
เย่หลง...
3
22/02/2555 18:16:22
509
เนื้อเรื่อง
ฉันเดินเข้าไปหาป้าคนนั้นเพื่อถามว่าเห็นจักรยานของฉันไหม แต่ก็ได้คำตอบที่แปลกมาก ตอนที่ป้าเขาเห็นฉันนอนสลบอยู่หน้าห้องน้ำ ป้าเขาบอกว่าเห็นแต่กระเป๋าแต่ไม่มีจักรยานที่ฉันถามหาเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น......ทำไมช่วงนี้ฉันเจอแต่เรื่องแปลกๆนะตั้งแต่ที่ฉันฝันเห็นเจ้ามังกรนั่น.....................
ฉันหยิบลูกแก้วใสออกมาจากกระเป๋าแล้วลูบมันไปมาบนมือเพราะเวลานี้ฉันรู้สึกสับสนมาก
ครึ๊ง!!ครึ๊ง!!!!!!ซ่า!!!!!!!!!
เม็ดฝนตกลงมากระทบพื้นอย่างรวดเร็วจนฉันที่เดินอยู่ในพื้นที่โล่งต้องเปียกไปทั้งตัว ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ ฉันยกแขนข้างซ้ายขึ้นมาแล้วมองดูนาฬิกาที่ใส่อยู่บนข้อมือตอนนี้ก็เวลา 7:00น. คิดว่ายังทันรถเมล์อยู่เลยรวดรอรถโดยสารเลย
ฉันแหงนหน้ามองฟ้าที่ขุ่นมัวและบ่นกับตัวเองว่าฝนเมื่อไหร่จะหยุดตกสักทีแต่ในระหว่างนั้นเองฉันได้เห็นกับสิ่งแปลกปลอมที่อยู่บนท้องฟ้าสีเทานั่น............ถ้าจำไม่ผิดนะ เป็นตัวสีแดงที่มีรูปร่างขนาดใหญ่ มีหางที่ยาว ซึ่งกำลังบินไปบินมาอยู่บนท้องฟ้า.............
“มะมันคะคือ.....OO!!มะมังกร!มังกรแน่ๆเลย ใช่!มันคือมังกร!”  ฉันหยิกตัวเองแรงๆเพื่อให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้ฝันไป และมันก็เป็นจริงด้วยที่คราวนี้ฉันสามารถพิสูทธิ์ได้ว่าฉันไม่ได้ฝันไปแน่ๆOO!!เฮือก!!มังกรจริงๆหรือนี่  
ติ๊ด!ติ๊ด!!!!
“จะไปไหมน้อง” OO!รถโดยสาร
“ไปค่ะพี่ ไปๆ” ฉันรีบวิ่งขึ้นรถโดยสารอย่างกลัวว่าจะไม่ได้กลับบ้าน ภายในรถโดยสารคันนี้มีแค่ฉันกับคนขับเท่านั้น ฉันจึงเดินไปถามพี่เขาว่าเมื่อกี้เห็นมังกรไหม เขาก็ตอบกลับมาว่า”คนบ้านี่หว่า”-_-*
เช้าวันรุ่งขึ้นฉันมาโรงเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือฉันต้องนั่งรถเมล์มาโรงเรียน!ดูสิ!ต้องเสียเงินอีกตั้ง10กว่าบาท
อุ๊บ!อยู่ๆก็มีมือของใครก็ไม่รู้มาปิดปากฉันแล้วล็อคแขนฉันและเตรียมพร้อมที่จะลากฉันไป แต่ใครจะยอมล่ะก็ต้องดิ้นให้สุดชีวิตสิ
“อ่อยอั้นอะ(ปล่อยฉันนะ)!!!!” ฉันดิ้นสุดชีวิตแต่ก็ไม่ได้ผล
“อยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากเจ็บตัวล่ะก็อยู่เฉยๆแล้วตามพวกเราไป” มีใครในนั้นสักคนพูดขู่มาเพื่อให้ฉันเดินตามพวกมันไป
“อั้ยนะ อ่อยอั้นเอี๋ยวอี้(ไม่นะปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!!!!)” มีการลักพาตัวในโรงเรียนนี้ด้วยเหรอ ไม่จริง!!!!ฉันพยายามขอความช่วยเหรอจากนักเรียนที่อยู่รอบข้าง แต่ก็ไม่มีใครสนใจฉันสักคน ไอ้พวกใจดำ!!
“ปล่อยเธอ...........”
“OO!อายอ้าอ่อ(นายหน้าหล่อ)” นายหน้าหล่อปรากฏตัวจากไหนก็ไม่รู้และกำลังยืนขวางทางไอ้พวกที่กำลังจะลักพาตัวฉัน เขามีสีหน้าที่นิ่งเฉยมาก
“ไอ้จีน!แกอย่ามายุ่ง! ”
“อ่วยอั้นอ้วย(ช่วยฉันด้วย)” ฉันรีบขอความช่วยเหลือจากนายหน้าหล่อทันที
“ปล่อยเธอ!!!” เขาพูดเพียงประโยคสั้นๆ และตอนนี้เขาก็มีท่าทางที่เริ่มอารมณ์เสียแล้ว เท่ห์อ่ะ><
“ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” มีใครคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มลักพาตัวกำลังเตรียมท่าที่จะไปโจมตีกับนายหน้าหล่อแต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆ แววตาของนายหน้าหล่อนี่จากที่เป็นสีดำมืดกลายเป็นสีแดงของเปลวไฟ เขาใช้สายตาอันดุร้ายคู่นั้นจ่อลึกเข้าไปในดวงตาของผู้ชายที่จะไปต่อยเขาอย่างไม่มีใครกล้าหลีกเลี่ยง
“ฮะเฮ๊ย!พะพวกเราปะไปหนีเว้ย” พวกมันรีบปลดฉันออกแล้วรีบวิ่งไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว
นายหน้าหล่อหันมาทางฉันในดวงตาที่กลับมาเป็นปกติ
“นะนาย........”
“.......”
“อะเอ่อ..ไม่สิ ฉะฉันขอบใจนายมากนะ” เขาไม่พูดอะไรแล้วเดินไปอย่างนิ่งๆ
เมื่อเข้ามาถึงห้องเรียนฉันก็เห็นเขาฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะของเขา(ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมเขาถึงชอบนอน)
“กริ๊ดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!” มีหญิงสาวยืนกริ๊ดอยู่นอกห้องเติมไปหมดจนฉันต้องละสายตาจากนายหน้าหล่อและหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น
“นี่ครับหัวหน้า ไอ้นี่แหล่ะครับ” ผู้ชายที่ถูกนายหน้าหล่อจัดการไปเมื่อครู่ได้ฟ้องให้หัวหน้าของพวกมันฟัง
“นาย...คนที่หลับอยู่เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิ.....” นายมิกเชลหัวหน้าของพวกนั้นพูดขึ้นมาอย่างกวนๆ แต่นายหน้าหล่อก็ไม่เกิดปฎิกิริยาใดๆทั้งสิ้นเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่นายมิกเชลพูด
“มันชื่อเย่หลงครับ”
“นายชื่อเย่หลงเหรอนี่.....” ก็ว่าไม่ค่อยพูดคุยกับใครเลย เพราะว่าเป็นคนจีนนี่เอง
นายมิกเชลมองไปหาลูกน้องของเขา แล้วลูกน้องของเขาก็พยักหน้ารับเป็นการสื่อว่าควรจัดการกับนายหน้าหล่อเอ้ยนายเย่หลงนี่ยังไง ลูกน้องของนายมิกเชลเดินมาแต่ฉันขวางเอาไว้
“ไม่ได้!พวกนายจะทำอะไรเขาไม่ได้เด็ดขาด!”ฉันพูดอย่างไม่ยอมที่จะให้ใครมารังแกคนอื่นอย่างไม่มีเหตุผลหรอก
“เธอสองคนคงจะเป็นแฟนกันล่ะสิ...” นายมิกเชลเดินมาเข้ามาใกล้ๆฉัน
“ชะใช่!แล้วยังไง” ไม่รู้เหมือนกันฉันแอบเห็นนายมิกเชลหน้าจ๋อยไปเล็กน้อย
หมับ!อยู่ๆนายมิกเชลก็จับข้อมือฉันไว้แล้วดันตัวฉันเข้าไปใกล้ตัวเขามากยิ่งขึ้น
“ถ้าเธอเป็นแฟนของไอ้หมอนี่แล้วทำไมไอ้หมอนี่ถึงได้ไม่มีปฎิกิริยาอะไรเลยล่ะ” นายมิกเชลพูดด้วยสีหน้าที่กวนบาทาสุดๆ
“กะก็เขาหลับอยู่หนิ”ฉันพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย
“ว่าไงไอ้เย่หลง.....” นี่นายเย่หลงช่วยฉันด้วยสิ อย่าเอาแต่นอนอย่างนี้สิ
นายมิกเชลได้หันไปทางลูกน้องของเขา และลูกน้องของเขาก็เตรียมท่าจะไปหาเรื่องนายเย่หลง ซึ่งกำลังนอนอยู่
“อย่านะ!”ฉันรีบพูดออกไปอย่างไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้าของฉัน
“พวกนายอย่าทำอะไรเขานะ!เขาไม่เกี่ยว!”
“ได้.......งั้นต้องมีข้อแลกเปลี่ยน.............” นายมิกเชลพูดด้วยสายตาที่มองดูแล้วไม่น่าไว้วางใจ(อย่างแรงงงงงงงงงงงง)
“เธอต้องเลิกกับไอ้หมอนี่ซะ” -_-อะไรกันฉันเพิ่งได้ยินนายเย่หลงพูดตอนช่วยชีวิตฉันเมื่อกี้เอง แล้วนี่จะมาสั่งไม่ให้ฉันคบกับเขาเหรอ(คบเป็นเพื่อนอ่ะ) บ๊ะ!เอาไงก็เอากัน ฉันจะต้องเสียเพื่อนหนึ่งคนในชีวิตเลยเหรอนี่
“ก็ได้” เพื่อนจ๋าลาก่อน....T^Tนายมิกเชลยิ้มมุมปากอย่างมีชัยชนะแล้วพาพวกเดินออกไปจากห้องนี้ และแล้ว....ตอนนี้..ฉันก็ถูกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียน(เหมือนเดิม)
ช่วงนี้ฉันเหนื่อยกับอะไรต่างๆเหลือเกิน ลืมบอกไปฉันไปเอาจักรยานแสนรัก!มาแล้ว เย้ๆๆๆต่อไปนี้ฉันจะได้ขับจักรยานมาโรงเรียนโดยไม่ต้องเสียเงินอีกแล้ว!!
กริ๊ง!!
“ยินดีต้อนรับค่ะ” ฉันต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาในร้านเบเกอรี่ เพราะไรน่ะเหรอ..เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ไงล่ะฉันต้องมาทำงานหาเงินเพื่อเลี้ยงชีพในทุกๆของวันเสาร์-อาทิตย์เวลา8โมงเช้าถึง5โมงเย็น เงินเดือนก็ประมาณ3000บาทต่อเดือน
“ยินดีต้อนรับค่ะ” ฉันต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาอีกสองท่าน และก็ต้องตกใจเพราะลูกค้าคนนี้เป็น.....นายมิกเชลกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งหน้าตาน่ารักมาก พวกเขาสองคนเดินเข้าไปในร้านแล้วไปหาที่นั่งแล้วนั่งสั่งเครื่องดื่มต่างๆ
ในขณะที่ฉันยืนต้อนรับลูกค้าอยู่นั่นเองก็มีผู้ชายวัยกลางคนหนึ่งที่อยู่ในร้านเดินมาทางฉันแล้วมาจับมือฉัน ฉันตกใจเลยรีบสะบัดข้อมือของตัวเองออกจากมือของไอ้เท่าหัวงูนี่
“มาอยู่กับเสี่ยมา” ไอ้หัวงูนี่เหมือนว่าจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ
หมับ!อยู่ๆนายมิกเชลก็มาโอบไหล่ฉันไว้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
“ไม่อยากเดือดร้อน...ก็อย่ามายุ่งกับยัยนี่...” OO!!ตกใจค่ะ นายนี่มาญาติดีกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“แกมายุ่งอะไรด้วย”
“เพราะยัยนี่เป็นแฟนฉัน”
“OO!!” นายมิกเชลพูดพร้อมกับโอบไหล่ฉันแน่นกว่าเดิม จากนั้นก็ลากฉันออกมาจากร้านเบเกอรี่และก็ไม่สนด้วยว่าผู้หญิงที่เขาพามาด้วยจะรู้สึกยังไงจากนั้นเขาก็ลากฉันขึ้นรถคันหรูของเขา
“นายจะพาฉันไปไหน”
“...........” นายมิกเชลไม่พูดอะไรได้แต่จดจ่อกับการขับรถ จากนั้นเขาก็ขับรถไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงข้างถนน
“ลงไป”นายมิกเชลพูดหน้านิ่ง
“อ่าว ยังไม่ถึงบ้านฉันเลย นายจะให้ฉันลงที่นี่เลยเหรอ” นายมิกเชลหันหน้ามาแล้วทำหน้าดุ
“จะลงรึไม่ลง!”
“อะจึ๊ย ลงก็ได้ๆ”
ปัง!ฟ้าววววววววววว
เมื่อฉันลงจากรถปุ่บนายมิกเชลก็แล่นรถออกไปปั่บ
“อ่าว แล้วพาฉันออกมาทำไมน่ะ ฉันยังไม่ถึงเวลลาเลิกงานเลยนะ!!!!!!!” ฉันต้องต่อรถกลับบ้านอย่างเสียดายเงินแล้วนี่....ฉันจะถูกไล่ออกไหมหนอ... ฮือๆ อยากจะบ้าตายเลยจริงเชียว
วันอาทิตย์ก็ผ่านไปอย่างราบรื่นฉันก็ได้ไปทำงานเหมือนปกติเพราะทางร้านเขาใจดีเลยให้โอกาสฉันอีกครั้ง อ้อ ลืมบอกไปฉันไปร้านหนังสือไปหาซื้อคู่มือการสนทนาจีนมาด้วย อยากมีเพื่อนอ่ะถึงนายมิกเชลจะสั่งห้ามไว้ว่าให้เลิกเป็นแฟนกับนายเย่หลง ฉัน ก็ไม่ได้เป็นแฟนกับนายเย่หลงหนิ ฉันต้องการที่จะเป็นเพื่อนกับเขา ไม่รู้แฮะ ฉันถูกชะตากับนายนั่นอ่ะ
ลั้นลา..ลั้นลา...ลั้นลาๆๆๆๆ.... วันนี้อากาศค่อนข้างดีเลยทีเดียว มาถึงโรงเรียนก็รีบเอาจักรยานไปจอดไว้ที่เดิม เมื่อเข้าไปถึงห้องเรียนฉันจึงรีบหยิบคู่มือสนทนาภาษาจีนขึ้นมาแล้วก็หาว่าการทักทายของชาวจีนต้องพูดว่ายังไง นี่ไงๆเจอแล้ว
”หนี่ เห่า แปลว่าสวัสดี” นายเย่หลงจากที่นอนอยู่เงยหน้าขึ้นมา  ได้ผลแฮะ
“หนี่เห่า” ฉันพูดอีกทีหนึ่ง
“......” อ้าว ไม่ตอบแถมยังเบือนหน้าหนีใส่อีก
เฮ๊อ!!!!ฉันจะมีเพื่อนกะใครเขาสักคนไหมนี่.....ฉันหยิบลูกแก้วใสออกมาจากกระเป๋าแล้วลูบมันไปมา....แต่ทันใดนั้นเองนายเย่หลงก็รีบหันมามองลูกแก้วใสที่อยู่ในมือฉันเหมือนสิ่งที่เขาตามหามันมานาน
หมับ!เขาจับแขนข้างที่ฉันกำลูกแก้วใสนั่นขึ้นมา แล้วจ้องมองลูกแก้วนี้เหมือนว่าจะพิสูทธิ์ให้ได้ว่ามันเป็นของแท้รึเปล่า จากนั้นเขาก็ละสายตาจากลูกแก้วใสแล้วมองมาทางฉัน
“เจิ่นเมอเป่าสือห้วยไจ่หนี่เจ้อหลี่(ทำไมลูกแก้วนี้ถึงมาอยู่กับเธอได้)”
“หะหา!นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ?”
“หนันเต้า...หนิ่ซื่อทามา?(หรือว่า....เธอจะเป็นเธอคนนั้น..)” ฉันไม่เข้าจ๊ายยยยยยย
ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่นายเย่หลงพูดเลยสักนิด แต่ฉันเห็นดวงตาของเขาที่มองมาทางฉันด้วยแววตาที่ตื้นตัน ตื่นเต้นแล้วก็ดีใจมาก จากนั้นเขาก็เอาแต่มองฉันตลอดทั้งวันเลย ฉันชักจะอายๆแล้วสิที่มีผู้ชายหล่อๆมาจ้องอย่างงี้><!!วันนี้นายเย่หลงเดินส่งฉันไปเอาจักรยานด้วย เหอะแปลกๆแฮะ นายนี่เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยหลังจากที่ได้เห็นลูกแก้วใส
“หว่อชู่เล่อโอ(ฉันไปล่ะนะ)”
“หะหา!อะเอ่อ ฉันไม่เข้าใจอ่ะ ^^,”  ฉันรีบเปิดหนังสือออกมาค้นหาว่าประโยคนี้คืออะไร
 แต่ก็หายากฉิบ!  ในระหว่างนั้นฉันสังเกตเห็นนายเย่หลงทำหน้างงแล้วพูดออกมาซึ่งทำให้ฉันตกใจอย่างแรง
“ทำไมเธอไม่พูดจีนกับฉันล่ะ”
“OO!!นะนายพูดไทยได้เหรอ” ก็ไม่บอกกันตั้งแต่แรกปล่อยให้ฉันงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ได้
“เธอพูดภาษาจีนได้ไม่ใช่เหรอ”
“อะเอ่อ...”ไปเอามาจากไหนคะคุณเย่หลง ฉันเป็นคนไทยและเกิดที่ไทยนะยะจะไปพูดภาจีนอะไรกับเขาได้ที่พูดเป็นก็มีแต่ไทย และก็อังกฤษเท่านั้นแหล่ะ
“ฉันลืมไป เธอขโมยลูกแก้ววิเศษนั่นแล้วหนีลงมายังเมืองมนุษย์เพื่อหลบโทษนี่นา”
“นะนายพูดเรื่องอะไรกันฉันงงไปหมดแล้ว”
“เธอคงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะสิ” นายเย่หลงเบือนหน้าหันไปทางอื่นแล้วพูดเหมือนมีใครไปแทงใจดำเขา
“อะเอ่อ....คือ..ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม?”
“เธอคือมังกรตัวนั้น........มังกรตัวที่ฉันตามหามานาน......”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ลูกแก้วใสที่อยู่ในกระเป๋าของฉันลอยขึ้นมาตามสายตาที่นายเย่หลงมอง  เหมือนว่าเขาจะเป็นคนสะกดลูกแก้วใสนั้นไว้ ฉันตกใจมาก
“นะนายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน”  จากนั้นจึงเกิดภาพเคลื่อนไหวต่างๆขึ้นมาบนหัวสมองของฉัน ซึ่งในนั้นฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นกับผู้ชายคนหนึ่งในสถานที่แห่งหนึ่ง ภาพของทั้งสองมันทำให้ฉันสัมผัสได้ว่าเขาสองคนรักกันมากและจะไม่ยอมห่างกันไปไหนตราบชั่วฟ้าดินสลาย
อย่าไปจากฉันเลย...
ไหนเธอบอกว่าจะไม่ยอมห่างกันเลยไง.....
ฮ่าๆๆๆ  เธอนี่แสบจริงๆเลยนะ....
ฉันรักเธอ..อย่าไปไหนเลย....ได้โปรด....ได้โปรด!!!!!..
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” แหกๆๆฉันฝันร้ายอีกแล้วเหรอนี่ ฉันลุกขึ้นไปหยิบลูกแก้วใสขึ้นมาแล้วลูปมันไปมา
ช่วงนี้ฉันไม่เห็นนายมิกเชลมาป้วนเปี้ยนหรือมาแกล้งฉันเลย....ทำไมกันนะ...เอ๊ย!เป็นอะไรของเธอยัยมะลิ เขาไม่แกล้งน่ะแหล่ะเป็นกันดีแล้ว....
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 416 ท่าน