Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนที่ 18 สิ่งที่เชื่อมั่น
19
21/02/2555 00:58:31
444
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 18
                วันนี้ยัยนัตสึกิก็ไม่มาโรงเรียนอีกแล้ว... 
                จิโตเสะ  เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องปีสองห้องสาม  ไม่เห็นร่างของคนที่เธออยากจะเห็นหน้าก็นึกแปลกใจไม่น้อย  ลางสังหรณ์ของเธอมันบอกว่า  ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น...
                สำหรับจิโตเสะ  การคงอยู่ของเทนโง นัตสึกิ  ไม่ใช่เรื่องที่เธอพอใจอะไรนักก็ตั้งแต่เธอเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของไค  เวลาที่อยู่ต่อหน้านัตสึกิ  มันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดและอารมณืแปรปรวนแปลก ๆ  ไม่ชอบใจเอาเสียเลย  โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ไคเริ่มจะแสดงอาการออกมาให้เห็นชัดขึ้นว่า  เขาหงุดหงิดแค่ไหนที่ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นทำไมถึงไม่มาโรงเรียนได้สามวันแล้ว
                โทชิโอะลงทุนไปหาถึงบ้านก็ไม่พบตัว  โจวี่ไปหาข่าวของหล่อนแถวกินซ่าก็ไม่คืบหน้า  ส่วนไคที่เดินไปทั่วโรงเรียนราวกับจะค้นหาทุกซอกทุกมุม  วันนี้ก็หายตัวไปอีกคน  มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดจนอยู่เฉยไม่ได้ 
                ด้วยความเป็นห่วงจิโตเสะโทรศัพท์ไปหาไคแล้ว  เขาก็บอกแค่มีธุระ  แต่ลางสังหรณ์ของเธอบอกว่ามันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ...  บางทีเขาอาจจะกำลังอยู่กับ.... 
                เสียงโทรศัพท์ของจิโตเสะดังขึ้นพอดี  เธอกดรับสาย
                “โมชิโมชิ” 
                สีหน้าของจิโตเสะเปลี่ยนไปทันที  เธอยิ้มหวานเมื่อรู้ว่าที่ปลายสายเป็นคนของชมรมหนังสือพิมพ์โรงเรียนสาธิตริโค  “ได้สิ...เย็นนี้หลังเลิกเรียนฉันจะไปที่นั่น”   เธอบอกพลางกดวางสายทันที
                คนพวกนั้นอยากให้เธอไปพบปะแฟนๆ  ที่โรงเรียน  วันนี้เป็นวันเปิดตัวอย่างเป็นทางการของตำแหน่งผู้หญิงที่มีเสน่ห์ที่สุดอย่างเธอ  จะไม่ไปได้ยังไงกันล่ะ  วันนี้คงต้องไปเตรียมตัวซะหน่อยแล้ว  ส่วนเรื่องของไคกับนัตสึกิ...
                พักไว้ก่อนแล้วกัน....ฮิฮิ
                ชองโอแคล์ร จิโตเสะ ลูกสาวมหาเศรษฐีฝรั่งเศษอย่างเธอมาทำอะไรที่ญี่ปุ่นน่ะเหรอ  อันนี้ต้องย้อนไปเมื่อสองปีก่อน  ตั้งแต่เธอได้พบเทพบุตรชาวตะวันออกที่มีชื่อว่า  ฟูจิมิยะ ไค
                ไคเป็นชาวญี่ปุ่นที่มาอยู่ฝรั่งเศษตั้งแต่เด็ก  บุคลิกที่สุขุมของเขาบวกกับใบหน้าหล่อเหลาที่ทรงเสน่ห์  ทำเอาหญิงแก่แม่หม้าย  ลูกเด็ดเล็กแดงหัวใจปั่นป่วนกันเป็นแถบนั้นแหล่ะที่ทำให้  เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น  เธอเรียนชั้นมัธยมต้นห้องเดียวกับเขา  ไคต่างจากพวกคนตะวันตกโดยสิ้นเชิง  เขาสุภาพและน่าหลงใหล ทั้งยังฉลาดและเรียนเก่งเป้นอันดับท๊อปของชั้นปีตลอดเวลา จิโตสะก็พอพูดภาษาญี่ปุ่นได้เพราะตัวเองมีเชื้อญี่ปุ่นครึ่งหนึ่ง  จึงพยายามทำตัวเองให้สนิทกับเขาที่สุด  ถ้าหากไม่มีตัวก้างขวางคออย่างไอ้บ้าโจนาธานคนนั้น  ที่วันวันเอาแต่ติดสอยห้อยตามเขาอย่างกับฝาแฝดล่ะก็  เธอก็อาจจะพัฒนาความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาไปแล้วก็เป็นได้ 
                ตั้งแต่ได้รู้จักกับไค  เธอเห็นเขามักจะมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ  แต่ไม่ว่าจะมองเท่าไหร่  เธอก็ไม่รู้สึกว่าเขากำลังยิ้มอยู่เลยแม้แต่น้อย  รอยยิ้มนั่นเหมือนหน้ากากที่ไคกำลังสวมอยู่ตลอดเวลา  ไม่ว่าจิโตเสะจะพยายามมากแค่ไหน  เขาก็ยังไม่เคยเผยความรู้สึกที่แท้จริงให้เธอเห็นเลยสักครั้ง  จนกระทั่งเธอได้รู้ว่าเขากับโจนาธานมีแผนจะมาญี่ปุ่นเพื่อทวงสิทธิ์ของครอบครัวตัวเองกลับมา  เธอจึงไม่ลังเลที่จะตามเขามาด้วยเลยแม้แต่น้อย  ถึงจะต้องอ้อนวอนพ่อด้วยวิธีข่มขู่สารพัดเพื่อที่จะให้พ่อของเธอสนับสนุนก็ตาม 
                เพื่อทีจะได้เห็นรอยยิ้มจากใจของเขาสักวันหนึ่ง  ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่  เธอก็จะรอ...
                และนอกเหนือจากนี้  เรื่องสำคัญหลังจากมาอยู่ที่ญี่ปุ่นก็คือ  เธอดูแลตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าให้ดูสวยงามอยู่ตลอด  เพื่อจะได้ให้ไคเห็นว่าเธอเหนือกว่าผู้หญิงญี่ปุ่นแท้ ๆ ที่เขาชอบ  ทว่าก็ดันมียัยคิโจจิ มินาโกะโผล่เข้ามา  ทีแรกจิโตเสะก็เขม่นหน้าหล่อนอยู่เหมือนกัน  แต่นานเข้าก็รู้ว่ามินาโกะไม่มีท่าทีจะมาชอบไค  และไคเองก็วางตัวห่างเหินกับหล่อน  จิโตเสะถึงได้วางใจและยอมให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้าง ๆ เขาได้  อีกอย่างมินาโกะเองก็ดูเหมือนจะมีคนที่ชอบอยู่แล้วเหมือนกัน....
                ไม่เหมือนเทนโง นัตสึกิคนนั้น  ที่ทำให้ไคเปลี่ยนท่าทีไปตลอดเวลา  จิโตเสะเริ่มเห็นสีหน้าที่หลากหลายของเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน  กิริยาอาการที่ไม่สงบนิ่งเหมือนก่อน  ไคที่เปลี่ยนไปทำให้เธออดกังวลไม่ได้ว่า  เขาจะห่างจากเธอไปสักวันหนึ่ง  เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น  ผู้หญิงที่ชื่อนัตสึกิคนนั้น...  เธอรับไม่ได้!  ผู้หญิงอะไร  ไม่ได้มีความสวยน่ารักเลยสักนิด  ไม่ดูแลตัวเองทั้งยังบ้าระห่ำที่สุด  ชอบใช้กำลังแล้วก็ไร้สมอง!เธอรับไม่ได้หรอกที่ผู้หญิงแบบนั้นจะมาทำให้ไคของเธอต้องเปลี่ยนไปน่ะ!
                “ปัง!” จิโตเสะทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเครื่องแป้งขณะที่กำลังแต่งหน้าเพื่อที่จะถ่ายรูปลงหนังสือของโรงเรียนพอดี 
                “จีจังอารมณ์ไม่ดีเหรอ..”  นักเรียนชมรมหนังสือพิมพ์ที่มาช่วยแต่งหน้าถามอย่างเป็นห่วง  จิโตเสะรีบปรับสีหน้าให้เป้นปกติทันที 
                “เปล่าหรอก...  พอดี  มดมันเดินผ่านมาน่ะ  เลยอดไม่ได้....”  เธอยิ้มหวานราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น   อีกฝ่ายจึงพยักหน้ารับแต่โดยดี 
                “ว่าแต่  นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้มาที่สาธิตริโค  กว้างขวางแล้วก็เงียบสงบดีจัง....  อีกอย่างไม่ค่อยมีพวกนักเรียนเดินผ่านไปมาเลย  พวกเขาไปไหนกันเหรอ...”
                จิโตเสะอดถามไม่ได้  เธอสังเกตได้ว่าช่วงนี้ต้องเป็นช่วงเลิกเรียนที่มีนักเรียนเดินขวักไขว่ไปมาเยอะที่สุด  แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
                “อันที่จริง  ส่วนหนึ่งก็ไปรอจีจังอยู่ที่ห้องชมรมแล้วล่ะ  แต่วันนี้ดันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นน่ะสิ  พวกคนอื่น ๆ ก็เลยไม่กล้าโหวกเหวกกัน” 
                “เรื่องอะไรเหรอ?”  ชักจะน่าสนใจขึ้นทุกทีแล้วสิ
                “จีจังไม่รู้จะดีกว่านะ  มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเล่าเลยจริง ๆ”
                ก็หล่อนพูดแบบนั้นยิ่งทำให้ฉันอยากรู้ไม่ใช่หรือไง จิโตเสะเซ็งในใจ  แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา
                “ไม่เป็นไรหรอกเล่ามาเถอะ  อีกอย่างฉันจะได้รู้จักที่นี่มากขึ้นด้วย”
                “ก็มีนักเรียนปีสองหาเรื่องใส่ตัวน่ะสิ  เห็นว่าไปต่อต้านคุณเอนโด มิกะ  ที่เป็นควีนของที่นี่เข้า  ก็เลยถูกเล่นงานเสียสะบักสะบอม”
                “เอนโด มิกะ...”  จิโตเสะพึมพัม  ชื่อนี้เหมือนจะติดอยู่ในหัวเธอมาก่อน 
                “ก็คู่แข่งของจีจังตอนที่โหวตไอดอลผู้ทรงเสน่ห์ที่สุดไงล่ะ”
                ยัยนั่น!
                “แล้วคนที่ถูกทำร้ายชื่ออะไรเหรอ” 
                เด็กคนนั้นทำหน้าเศร้าพลางว่า  “อิโนอุเอะ  ยูมิ  กับ ยานางิ โชโกะ!” 
               
                ขณะเดียวกัน  ฟูจิมิยะ ไค  ก็กำลังรับฟังเรื่องราวแบบเดียวกันนี้อยู่ในห้องประธานนักเรียนของสาธิตริโค  ที่เขาไม่ได้อยากจะมาเผชิญหน้าด้วยเลยแม้แต่น้อย  ถึงคนคนนี้จะเป็นญาติผู้พี่ก็ตาม
                “เพราะฉะนั้น...  เทนโงซัง  ถึงได้ช็อคแล้วตกอยู่ในสภาพแบบนั้นน่ะเหรอครับ”
                ชินพยักหน้า  ส่วนโนโนฮาระ ชูริ  เดินเข้าไปหาไค  สีหน้าของเขาลำบากใจและกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
                “ตั้งแต่รู้จักยัยนั่นมา...  ยังไม่เคยเห็นทำหน้าแบบนั้นเลยสักครั้ง” 
                นิโจ้  เซนกิ  เหลือบตามองไค  ส่วนตัวเองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ชิน  “เท่าที่รู้...  นัตสึกิตั้งใจจะช่วยผู้หญิงที่ชื่อ  อิโนะอุเอะ ยูมินั่น...  ไม่คิดว่ายัยเอนโดจะเป็นคนอาฆาตแค้น  ให้คนมาซุ่มทำร้ายในวันนั้น  ไม่เพียงแค่อิโนะอุเอ  แต่ยังมีเพื่อนสนิทของเธอที่ไปขอให้นัตสึกิมาช่วยอีกด้วย...”
                “คงจะมีใครสักคนที่รู้เรื่องแล้วเอาไปบอกเจ้าตัว...”  ชินบอก  “สองคนที่ถูกทำร้าย...  ต่อหน้านัตสึกิ...” 
                “เข้าใจแล้ว”  ไคบอก  สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น  จากนั้นเดินออกไปจากห้องประธานนักเรียนโดยไม่เหลียวกลับมา 
                “ดีแล้วเหรอที่จะให้หมอนั่นมาจัดการ...”  เซนกิถามชินที่นั่งทำท่าเหมือนมีแผนการอยู่ในใจ
                “แต่....  แม้แต่ชินเอง  พูดอะไรออกไป  นัตสึกิก็ไม่ตอบรับสักอย่าง”  ชูริบอก  “ตอนนี้ก็เลยถูกยัยเอนโดนั่นทำเหมือนเป็นทาส!”  เขากำหมัดแน่นด้วยความเสียใจ  “ยัยนั่นจะไปเป็นทาสใครไม่ได้นอกจากฉันเท่านั้น!” 
                “ชูริ...  ที่แกแค้นใจก็เพราะเรื่องนี้น่ะเหรอ”  เซนกิรับไม่ได้
                “ก็มัน....”  เขาทำหน้าเศร้า  “ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นนัตสึกิทำหน้าเหมือนคนไร้วิญญาณแบบนี้มาก่อนเลย...เหมือนไม่ใช่นัตสึกิคนเดิม”
                “ยัยนั่น...  กำลังสับสน...”  ชินเปรยเบา ๆ  แต่ก็ทำให้คนทั้งสองหันมามองเขาพร้อมกันได้ 
                “หมายความว่ายังไง...”
                ชินถอนหายใจ  แววตาของเขาเข้มขึ้น  “กำลังสูญเสียสิ่งที่ตัวเองเชื่อมั่นอยู่ยังไงล่ะ”
                “ถ้านายรู้แล้ว  ทำไมยังให้หมอนั่นเข้ามาวุ่นวายล่ะ!”  ชูริไม่ยอม  เขาไม่ชอบไคเอาซะเลย  เพื่อนรักของเขาดูเหมือนจะเข้าข้างคนคนนั้นนี่นา   
                “ตอนนี้...  ในตัวของหมอนั่น...มีสิ่งที่นัตสึกิเชื่อถืออยู่น่ะสิ”
                “ชิน...”  เซนกิเหมือนจะเข้าใจความหมายของเขาแล้ว 
                “สิ่งที่ฉันได้สูญเสียไปแล้ว...”  ชินบอก...
               
                ฟูจิมิยะ ไคอยู่ในชุดนักเรียนของสาธิตริโค  เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตเห็น  แต่บุคลิกสง่างามของเขา  ใบหน้าที่หล่อเหลาขั้นเทพก็ไม่อาจถูกบดบังไปได้  ชุดนักเรียนของสาธิตริโคยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมายแบบนี้เข้าไปใหญ่
                “ไม่เคยเห็นหน้าเลย....  เพิ่งย้ายมาใหม่เหรอ”
                ไคมองหน้าเด็กผู้หญิงที่ทำใจกล้าเดินเข้ามาทักเขา  ถ้าหากเขาตอบคำถามของเด็กคนนี้...  คงหนีไม่พ้นพายุคำถามลูกใหญ่ที่มาจากคนมากมายที่กำลังรอเป็นคนถัดไปอยู่รอบ ๆ นี้ก็เป็นได้  ดังนั้นจึงเลี่ยงคำตอบแล้วหันไปถามคำถามแทนซะ 
                “ห้องเรียนปีสองเอ  ไปทางไหนเหรอ”
                “ฉันรู้!”  แทบจะพร้อมกัน  เด็กผู้หญิงที่รายล้อมรอบตัวเขาทั้งใกล้ไกล  ต่างพร้อมใจกันยกมือตอบเขา
                “ถ้าอย่างนั้นพาไปหน่อยสิครับ”  เขายิ้มหวานทีเดียว  ผู้หญิงทั้งหลายก็แทบจะยกเขาขึ้นเสลี่ยงหามไปส่งถึงห้องสองเอเลยทีเดียว
                ห้องเรียนปีสองเอในสายตาของเขาดูวุ่นวายพิกล  เหมือนคนในห้องจะไปจับกลุ่มรวมตัวกันล้อมรอบคนเพียงคนเดียว  แถมยังต้องคอยปรนนิบัตพัดวีราวกับผู้หญิงคนนั้นเป็นเจ้าหญิงเสียอีก  นี่คงจะเป็นเอนโด  มิกะคนนั้นสินะ  แล้ว....
                ไคกวาดตามองหาร่างแบบบางที่เขาต้องการจะเจอโดยด่วน  เห็นร่างของเธอนั่งอยู่ไม่ไกลจากข้างกายเอนโดนัก  ที่คอของเธอเหมือนจะถูกสวมไว้ด้วยปลอกคอเหล็ก  ล่ามโซ่เอาไว้  ส่วนที่ปลายอีกด้านเป็นเอนโด มิกะกำลังถืออยู่
                ไคแทบจะระเบิดอารมณ์ ณ ตอนนั้น  แต่พอเห็นสีหน้าของนัตสึกิแล้วเขาก็สงบใจได้ 
                สีหน้าไร้ความรู้สึกแบบที่ชูริบอกจริง ๆ 
                เขาเป็นห่วงเธอ  หลังจากที่เธอหายไปจากเรนชินถึงสามวัน  เขาต้องแอบตามสืบอย่างลับ ๆ  ถึงได้รู้ว่าเธอลอบเข้ามาที่สาธิตริโคนี้  แล้วพอได้พบเธอก็ดันมาเห็นสภาพของเธอที่เป็นแบบนี้อีก....  ในเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่  ถ้าเป็นอย่างที่พวกนั้นบอก...  เธอคงจะถูกทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรงถึงได้....
                ยังไม่ทันได้คิดต่อ  แขนของเขาก็ถูกลากเข้ามาโดยไม่ทันรู้ตัว  ร่างของไคมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเอนโด มิกะ  เขาตกใจแทบแย่  สีหน้าแววตาที่ผู้หญิงคนนั้นมองเขามันแสดงออกชัดเจนว่า....  หล่อนกำลังหลงเสน่ห์....
                ให้ตายเถอะ...  เขาไม่ได้อยากจะมาเพิ่มแฟนคลับวุ่นวายในโรงเรียนคนอื่นแบบนี้เสียหน่อย
                “เพิ่งย้ายมาสินะ...  คนแบบเธอไม่น่าจะหลุดรอดสายตาของฉันไปได้”  หล่อนบอกเสียงหวาน  ใบหน้าแดงระเรื่อ 
                “เอ่อ....ครับ” 
                “ฉันชื่อ  เอนโด  มิกะ  ใคร ๆ ก็รู้จัก  ถ้าหากเธอเป็นเพื่อนกับฉัน   รับรองว่าเธอจะได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ!”
                หล่อนวางอุบายล่อเขาเลยหรือนี่....  ไคยิ้มในใจ  “ถ้าอย่างนั้น...ให้ผมช่วยดูแลสัตว์เลี้ยงของคุณได้ไหม”
                “สัตว์เลี้ยง?”  มิกะเห็นเขามองสายโซ่ในมือของเธอ  จึงเข้าใจว่าเขาหมายถึงผู้หญิงตัวแสบที่เธอทำให้กลายเป็นใบ้คนนั้น 
                “หมายถึงยัยนี่น่ะเหรอ....เหอะ  ก็แค่ผู้หญิงอวดดี  คิดจะเล่นงานฉัน....  เร็วไปร้อยปี!”  แค่พูดยังไม่พอ  หล่อนเอาแส้หนังฟาดเข้าไปที่เนื้อของนัตสึกิดังเพียะอีก          
                ไคแทบจะกลั้นอารมณ์ไม่อยู่  ถ้าหากทำมากกว่านี้  เขาคงจะต้องลงมือทำร้ายผู้หญิงเป็นครั้งแรกแน่ ๆ
                “พอเถอะครับ...  คนสวยอย่างคุณ  คงจะไม่อยากถูกมองว่าเป็นพวกชอบความรุนแรงหรอกใช่ใหม?”  ไคพยายามโปรยยิ้มที่หวานที่สุดที่เขากลั้นใจทำได้  และมันก็สำเร็จ!  เขาเห็นรูปหัวใจปรากฏในแววตาของอีกฝ่าย
                “ก็ได้...  แต่เธอต้องมาเป็นของฉันนะ!” 
                ไคอึ้ง...  ไม่คิดว่ายังจะมีผู้หญิงที่พูดตรงไปตรงมาอย่างนี้อยู่อีก  แต่คิดว่าหล่อนคงจะแค่บ้าอำนาจมากกว่า...
                “ฝันไปเถอะย่ะ!”  เสียงแว้ดแหวของหญิงสาวดังขึ้นหน้าประตู 
                ไคหันไปมองตาม  เสียงนั้นคุ้นเสียจนเขาขนลุกซู่  พอเห็นใบหน้าของจิโตเสะก็หน้าถอดสีทันที...  ให้ตายเถอะ  ทำให้หล่อนต้องมาเห็นเขาเล่นบทเพล์บอยอย่างนี้น่าขายหน้าจริง ๆ เป็นเพราะนัตสึกิแท้ ๆ
                “หล่อนเป็นใครยะ!”  เอนโด มิกะโวยใส่  จิโตเสะเดินก้าวฉับ ๆ เข้าไปอย่างไม่กลัว  หล่อนคว้าแขนของไคมากอดไว้พลางประกาศลั่น 
                “ฉันไม่ยกไคให้เธอเด็ดขาด!  ยัยอ้วนหมูตอน!” 
                “จีจัง!”  เสียงของพวกนักเรียนคนอื่น ๆ ร้องตะโกนขึ้นมา  ดูเหมือนจิโตเสะจะเป็นที่รู้จักในโรงเรียนนี้มากกว่าไคเสียอีก 
                พอได้ยินชื่อของจิโตเสะ  เอนโด ก็นึกออกทันทีว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ามีฐานะเท่าเทียมกับเธอ  แล้วยังเป็นถึงคนที่เอาชนะเอในการโหวตสาวทรงเสน่ห์ที่สุดมาก่อนด้วย!
                แค้นนี้ต้องชำระ!
                “เธออยู่เรนชิน  มาเสนอหน้าอยู่ที่นี่  ไม่รู้หรือยังไงว่ามันผิดกฏ!”  มิกะบอก
                “ฉันไม่ได้มาเอง  มีคนเขาเชิญฉันมาย่ะ  ในฐานะสาวผู้ทรงเสน่ห์ที่สุดในเขตโตไดไงล่ะ!”
                แทงใจดำพอดี!  ได้ยินแล้วมันทำให้ของขึ้น  เอนโด  มิกะฟาดแส้หนังออกไปเพื่อท้าทายทำสงคราม
                จิโตเสะปล่อยแขนของไคออกแล้วยินประจันหน้ากับเอนโด 
                “ถ้าหล่อนกล้าทำให้ผิวหนังของฉันมีรอยขีดข่วน  รับรอง  ไม่ตายดีแน่!”  จิโตเสะขู่
                “ครอบครัวของเธอเป็นศัตรูกับครอบครัวของฉันอยู่แล้ว  ไม่เห็นจะกลัว...”  เอนโดท้า
                “ก็ลองดูซิ!” 
                แม่เสือสาวทั้งสองยืนจ้องหน้ากันจนแทบจะละลายด้วยแววตาที่มีเปลวไฟลุกไหม้  ไคก็เลยถือโอกาสนี้ไปปลดโซ่ที่คล้องคอนัตสึกิออกเสีย
                “เทนโงซัง..”  ไคตั้งใจบอกให้เธอตามไป  แต่ทว่าแขนของเธอกลับไม่มีทีท่าว่าจะจับเขาเอาไว้  นัตสึกิเอาแต่นิ่งเฉย  ไม่ยอมรับรู้อะไร  และไม่ยอมที่จะกลับไปด้วยกันกับเขา
                “เทนโงซัง  กลับได้แล้วครับ...  คุณไม่ธุระที่นี่อีกแล้วนะ”
                นัตสึกิหันไปมองเขาด้วยสายตาหม่น  คิ้วขมวดแล้วสะบัดมือออกจากเขา  หล่อนยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดหรือทำอะไร  ท่าทางแบบนี้ทำเอาไคที่เก็บอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้มาตลอดต้องระเบิดมันออกมาทันที
                “แบบนี้ไม่เหมือนกับเป็นเทนโงซังเลยนะครับ!”  เขาตวาดใส่เธอ  ทำเอาคนที่กำลังทะเลาะกันตกใจด้วยเสียงที่โกรธขึงดังกึกก้องอยู่ด้านหลังของไค 
                จิโตเสะเองก็เซอร์ไพรซ์  เธอไม่เคยเห็นไคอารมณ์เสียขนาดนี้กับใครมาก่อน
                “ล้มเหลวครั้งเดียวก็ถอดใจ...  แบบนี้  ไม่ใช่เทนโง  นัตสึกิ ที่ผมรู้จัก  นัตสึกิซังที่ผมรู้จักน่ะ  เป็นคนที่ไม่เคยคิดอะไร  ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหน  นัตสึกิซังก็จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรมเสมอ!  คุณเป็นคนที่ไม่ต้องใช้สมองคิดไม่ใช่หรือครับ  มัวแต่มานั่งคิดเสียใจอยู่แบบนี้แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา!” 
                จิโตเสะไม่สนใจเอนโด มิกะที่อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว  เธอเห็นสีหน้าเฉยชาของผู้หญิงคนนั้นแล้วเธอรู้สึกแค้นใจยิ่งกว่าอีก 
                “ยัยบ้านี่...  แพ้แค่ครั้งเดียวก็หมดกำลังใจต่อสู้แล้วเหรอ  ไม่คู่ควรจะเป็นคู่แข่งของฉันเอาซะเลย”  จีจังพึมพำ  พลางตวาดใส่เอนโด  “นี่นังบ้า!  หล่อนทำอะไรยัยทึกหมียักษ์คนนั้นกันแน่!” 
                เอนโดเลิกคิ้ว  หล่อนรู้สึกแปลกใจที่สัตว์เลี้ยงตัวใหม่มีคนมาสนใจมากมายถึงขนาดนี้
                “ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย...  แค่ขู่ให้รู้จักสำนึกตัว  ว่าจะเล่นกับฉันน่ะ  คิดให้ดีก่อนเพราะมันคนละชั้นกัน”
                “หล่อนทำเรื่องไม่ดีมาใช่ไหมยะ”  จิโตเสะเริ่มเส้นเอ็นปูด  ถ้ายัยนัตสึกิยังเป็นได้ถึงขนาดนี้  แสดงว่าเรื่องที่ยัยนี่ทำคงจะเลวร้ายมากจนถึงขนาดรับไม่ได้แน่ ๆ  “ถ้าอย่างนั้นเจอนี่หน่อยเป็นไง!”
                จิโตเสะกดโทรศัพท์มือถือไปที่เบอร์เบอร์หนึ่ง  พอปลายสายรับ  เธอก็พูดขึ้น  “อ้อ...ฉันเองนะ  เสื้อผ้าของลูกสาวของประธานเอนโด  ใช่ยี่ห้อนั้นน่ะแหล่ะ  ช่วยถอดมันออกจากห้างของเธอทุกสาขาจะได้ไหม” 
                “ยัยบ้านี่!”  แค่ได้ยิน  เอนโดก็ถึงกับเต้นเป็นเจ้าเข้า  เสื้อผ้าแบรนดังยี่ห้อของเธอที่จ้างทำขึ้นมา  จู่ ๆ ก็มาบอกให้ถอดออกจากห้างสรพพสินค้าเนี่ยนะ!  “หล่อนโทรไปที่ไหนกัน!”
                “อ๋อ....ก็  โจวี่คุงไงล่ะ”  เธอกดปิดโทรศัทพ์เมื่อโจวี่รับปากแล้ว  “มุสตาฟา  โจนาธาน  เขาเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าอินเตอร์เนชั่นแนล...” 
                “ย้าก!!!!  เกินไปแล้วนะ!!!” หล่อนโกรธจนฟาดแส้มั่วไปหมด 
                “หึ....แน่จริงก็มาคุกเข่าขอร้องฉันสิยะ....อ้ะ!” 
                พูดไม่ทันขาดคำ  ปลายแส้ที่ถูกฟาดออกมาด้วยอารมณ์โกรธของเอนโด  ดันแฉลบมาถูกใบหน้าของจิโตเสะเป็นแผลจนเลือดออกซิบ ๆ  จนได้
                ทันใดนั้น  โทรศัพท์มือถือของจิโตเสะก็หล่นร่วงลงจากมือด้วยความตกใจ 
                “จีจัง!”  ไครีบเข้าไปหา  พร้อมได้ยินกับเสียงกรีดร้องดังลั่นของเธอ
                “กรี้ดดดดดดดด!!!!!!  หน้าของฉัน  ใบหน้าอันงดงามของฉัน!!!!” 
                เอนโด  มิกะเพิ่งจะได้สติ  หล่อนเห็นใบหน้าที่มีเลือดซิบ ๆ ของจิโตเสะแล้วแสยะยิ้มอย่างสบอารมณ์
                “สมน้ำหน้า  อยากหาเรื่องเองทำไม” 
                “มันไม่จบแค่นี้แน่!”  จิโตเสะแค้นใจจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  ทว่ากลับถูกเอนโด มิกะเหยียบแตกจนแหลกละเอียด
                “พอเถอะครับ!”  ไคบอก  พลางลุกขึ้นเอาตัวบังร่างของจิโตเสะไว้ “ถ้าทำมากกว่านี้ผมคงยอมให้ไม่ได้”
                “เธอ....  ที่แท้ก็เป็นพวกเดียวกันสินะ!  พวกเรนชินเข้ามาที่นี่  หาเรื่องตายชัดๆ!”
                สีหน้าของเอนโด  มิกะ ดูซาดิสก์กว่าเดิม  “พวกเธอนี่ทั้งสวยแล้วก็หล่อเหลาจริง ๆ เลยนะ  ถ้าหากถูกแส้ของฉันทำให้เป็นรอยบนใบหน้าขาว ๆ นี่....มันคงจะงดงามยิ่งขึ้น  เธอว่าไหม”
                “คิดว่าจะยอมอยู่เฉย ๆ หรือครับ”  ไคบอก  พลางจับปลายแส้นั่นเอาไว้แน่น  ถึงจะไม่อยากทำร้ายผู้หญิง  แต่เพื่อปกป้องจิโตเสะ  แถมยังต้องเอาร่างไร้ความรู้สึกนั้นกลับไปอีก....
                “ผมคงให้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ”  พูดจบก็กระตุกปลายแส้เข้ามาร่างของเอนโด  มิกะก็ถลามาตามโดยไม่ทันรู้สึกตัว  เขาเอาสายแส้นั้นพันรัดตัวคนเอาไว้ไม่ให้ขยับเคลื่อนไหวได้  จากนั้นประคองจิโตเสะขึ้นมา 
                “อย่าคิดว่าจะหนีไปได้นะ!”  เอนโด มิกะถึงจะถูกมัดเอาไว้แต่ปากเธอก็ยังคงใช้การได้  “พวกแกน่ะ  มัวยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง  จับพวกมันเอาไว้!  แล้วรีบมาปล่อยฉันเร็วเข้า!”  หล่อนร้องบอกพวกบริวารทั้งหลาย  พวกเขาไม่มีใครกล้าขัดเพราะถึงยังไงตัวเองก็อยู่ในโรงเรียนนี้  คงหนีไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจของยัยบ้าอำนาจนี่ไปได้  จึงต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน
                ไคกับจิโตเสะถูกล้อมเอาไว้ทุกด้าน  ส่วนร่างของเอนโด  มิกะก็ถูกปล่อยออกมา  หล่อนสะบัดแส้อีกครั้ง 
                ไครีบเอาตัวเข้ามาบังร่างจิโตเสะเอาไว้  เพื่อกันไม่ให้เธอถูกทำร้าย 
                “ถอยไปนะ!  ฉันจะต้องเอาคืนยัยนั่นให้ได้!”  เอนโด มิกะไม่ยอมเลิกรา  หล่อนเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียด้วย
                สายแส้ฟาดกระหน่ำไปที่ตัวของไค  เขาไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเขา  แค่มองสีหน้าของพวกนักเรียนในห้องที่ไม่อาจปฏิเสธคำขู่ของยัยผู้หญิงบ้าเลือดคนนี้ได้  เขาก็ได้แต่อดทนให้หล่อนปล่อยเขากับจิโตเสะไปเท่านั้น
                แต่เสียงแส้ฟาดลงไปที่ตัวของไคไม่ยั้ง  มันสะเทือนไปที่หัวใจของนัตสึกิ
                ร่างที่กำลังถูกทารุณอยู่ตรงหน้าเธอ... 
                ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น  มีรอยเลือดจาง ๆ  ผู้หญิงที่ชื่อจิโตเสะ คนนั้น...
                ไคกำลังปกป้องเธอ...  ปกป้อง...  ปกป้องงั้นหรือ 
                นัตสึกิได้ยินเสียงของตัวเองที่ดังก้องอยู่ในใจ  การปกป้องของเธอมันล้มเหลว...  มันทำให้คนอื่นต้องมาพลอยรับเคราะห์  ถ้าหากเธอไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งตั้งแต่แรก...  ถ้าหากเธอไม่อวดดี  คิดว่าเรื่องราวจะผ่านไปง่าย ๆ ...
                ‘ล้มเหลวแค่ครั้งเดียวก็หมดกำลังใจสู้  ไม่คู่ควรจะเป็นคู่แข่งของฉัน!’  เสียงของจิโตเสะเหรอ...  คู่แข่งอะไร?
                ‘แบบนี้ไม่เหมือนนัตสึกิซังที่ผมรู้จักเลยนะครับ  นัตสึกิซังน่ะ...  ต่อให้มันยากเย็นแค่ไหน  คุณก็ไม่เคยคิดอะไร  เอาแต่เดินหน้าไม่ใช่หรือยังไงครับ!’
                ‘มัวแต่มานั่งเสียใจแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา!’ 
                ไค?  งั้นเหรอ? 
                ‘อย่าสับสนสินัตสึกิ...  เธอแค่ต้องเผชิญหน้ากับมันเท่านั้น....’ 
                ไอ้บ้าชิน!  “ไม่ต้องทำมาเป็นพูดดีนะเฟร้ย!” 
                เสียงนัตสึกิตะโกนขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย  ทำเอาคนฟาดแส้ยั้งมือ  คนถูกฟาดก็หันไปมองพร้อม ๆ กันด้วยความประหลาดใจ
                นัตสึกิกระพริบตาถี่ ๆ หลายครั้ง  เธอกำลังเห็นฟูจิมิยะ ไค  กับ ชองโอแคล์ร  จิโตเสะ  พวกกรรมการนักเรียนของเรนชินไม่ใช่เหรอ...  พลางหันไปมองรอบ ๆ ก็เห็นชุดนักเรียนของสาธิตริโค  ก้มลงมองดูตัวเองก็สวมชุดนักเรียนของสาธิตริโค....  งั้นก็หมายความว่าตอนนี้เธออยู่ที่สาธิตริโค ???   แล้วสองคนนั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง 
                “เทนโงซัง!”  ไคเห็นแววตาที่เป็นปกติของเธอกลับมาแล้ว  แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจนั่น!
                “ยัยบ้า!  นัตสึกิ  รีบมาช่วยเราเร็ว ๆ เข้าสิยืนบื้ออยู่ได้!”  จิโตเสะรีบตะโกนบอก  หล่อนแทบจะรอไม่ไหวอยู่แล้วนะ  ยัยบ้าซาดิสก์คนนี้เอาแต่ฟาดร่างของท่านไคของเธออยู่ได้!
                นัตสึกิเพิ่งจะสังเกตเห็น...  คนที่ถือแส้อยู่ในมือ  ใบหน้าคุ้นตานี่บอกเธอว่า...  เธอยังมีเรื่องต้องสะสางอยู่อีกนี่นา
                นัตสึกิแสยะยิ้ม  แล้วเดินเข้าไปใกล้เอนโด  มิกะ 
                “จะทำอะไร!”  จู่ ๆ ยัยซึมกะทือก็เปลี่ยนท่าที  นี่หมายความว่ายังไง  มันหมดฤทธิ์ไปแล้วนี่นา  ไม่ได้การ!
                “หยุดนะ!  ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้  ยัยสองคนนั่น  เพื่อนของเธอ  อิโนะอุเอะ ยูมิ  กับยานางิ โชโกะ จะเป็นยังไง...  ฉันไม่รับรอง!”
                นัตสึกิชะงัก....  แต่แล้วพอเหลือบเห็นร่างที่เต็มไปด้วยแผลของไค  เธอก็ถอนหายใจเฮือก...
                “ก็เอาสิ...  แต่เธอจะได้มีโอกาสได้ทำร้ายสองคนนั้นอีกหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ....”  นัตสึกิหักกระดูกมือดังกร้อบแกร้บ  ทำเอาอีกฝ่ายขนพองสยองเกล้าไปทั่วร่าง
                “มัวทำอะไรอยู่  รีบเข้ามาช่วยฉันเร็ว ๆ เข้า!”  เธอร้องบอกพวกบริวารทั้งหลาย  แต่พอคนพวกนั้นเห็นแววตาเอาเรื่องของนัตสึกิ  กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาสักราย 
                “อะไรกัน!  พวกแกกล้าทรยศฉันเหรอ!” 
                นัตสึกิทำเสียง จุ๊ ปาก  “ไม่รู้หรือไงว่าระหว่างมีชีวิตอยู่อย่างสบายกับมีชีวิตอยู่เหมือนตาย  พวกเขาจะเลือกอย่างไหน” 
                “ไม่จริง!”  เอนโด  ร้องเสียงหลง 
                นัตสึกิหันมายิ้มให้  จิโตเสะ กับไค ซะหวานจ๋อยพลางว่า  “พวกเธอพาพวกเพื่อนนักเรียนในห้องออกไปกันก่อนได้ไหม....  คือว่าภาพต่อไปนี้  มันไม่สามารถให้ใครเห็นได้  เพราะมันจะทำให้พวกเธอนอนไม่หลับ....” 
                ไคถอนหายใจเฮือก  “คราวนี้ผมจะถือว่า  ไม่รู้ไม่เห็น...  แต่ก็อย่าให้มันมากเกินไปนักนะครับ”
                พอไคกับจิโตเสะพาพวกนักเรียนคนอื่น ๆ ออกไปด้านนอก  ด้านในก็ได้ยินแต่เสียงร้องโหยหวนของเอนโด มิกะ  กับเสียงแส้ฟาดเป็นระยะๆ  ดังต่อเนื่อง  อีกด้าน  ไคก็ถอดเอาเมมโมรี่ของกล้องในมือถือของเขาออกมา.... 
                ภาพที่เขาบันทึกเอาไว้เป็นภาพตอนที่เอนโด มิกะ กำลังทำร้ายเขากับจิโตเสะ 
                ไคมองเมมโมรี่ในมือแล้วิยิ้มเย็น  ขนาดที่จีจังเห็นแล้วยังอดขนลุกไม่ได้ 
                “นั่นอะไรเหรอ...ไค” เธอถาม
                “นี่น่ะเหรอ...  ไอ้นี่มันจะช่วยปิดปากผู้หญิงคนนั้นกับครอบครัวได้สนิทน่ะสิ”  ไคบอก  พลางยิ้ม  “สงสัยต้องไปเยี่ยมครอบครัวของท่านประธานเอนโดเสียหน่อย...  จีจังจะช่วยไปด้วยกันหน่อยได้ไหม...  อย่างน้อยก็ตอนที่แผลบนหน้าของเธอยังไม่จางหายไป”
                จิโตเสะชาวาบไปทั้งตัว  เมื่อเห็นรอยยิ้มปีศาจของไค...  แถมยังเสียงหัวเราะในลำคอที่ดูจะสะใจไม่น้อยนั่นอีก...
                ดูท่าไคจะติดเชื้อบ้ามาจากยัยนัตสึกินั่นแหง ๆ  ถึงได้คิดวิธีแบบนี้ขึ้นมาได้!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อัพแล้วววว ^^ 
สนุกมากค่าาาา ;D
จะรอต่อไปนะคะ
จากคุณ jang34028/(jang34028) อัพเดตเมื่อ 21/02/2555 19:13:30
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 202 ท่าน