Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The Secret Dragon............
ติ่งฟู
First...."The Secret"
1
18/02/2555 17:49:41
601
เนื้อเรื่อง
หน้ากระจกมีหญิงสาว รูปร่างผอมเพรียว ตัวเล็กๆ สูงราวประมาณ155ซ.ม น้ำหนัก40ก.ก เธอกำลังยืนสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาว ที่มีปกเสื้อเป็นคอวี และได้มีการปักตัวอักษรย่อของโรงเรียนด้วยด้ายสีแดงตรงมุมขวาด้านบนของหน้าอก มีชื่อ-นามสกุล ปักไว้ด้านล่าง และมีเลขประจำตัวนักเรียนอยู่ตรงกลาง  เธอได้ไล่ติดกระดุมเสื้อจากเม็ดแรกจนถึงเม็ดสุดท้าย จากนั้นเธอจึงได้สวมใส่กระโปรงที่มีกรีบเป็นสีน้ำเงินสด พร้อมกับรูดซิปกระโปรงที่อยู่ด้านซ้ายของเอว จากนั้นเธอจึงเริ่มใส่รองเท้าหนังสีดำ พร้อมกับถุงเท้าสีขาวที่ได้สวมไว้ก่อนหน้านี้ ที่เหลือเธอจึงได้ใช้มือทั้งสองข้างรวบมัดผมของเธอให้เป็นหนึ่งข้างและได้ติดโบสีน้ำเงินสดที่เข้ากับชุดยูนิฟรอมของโรงเรียนที่เธอกำลังศึกษาอยู่ และมือด้านขวาของเธอก็ได้เอื้อมไปหยิบถือกระเป๋าหนังสีดำขึ้นมาจากเตียงตรงข้าม พร้อมกับหันมาส่องกระจกเพื่อสำรวจตัวเองอีกรอบก่อนจะออกจากห้อง
แสงแดดยามเช้าอ่อนๆส่องผ่านมายังบนใบหน้าของหญิงสาวอายุวัย17ปี พร้อมกับเส้นผมที่ถูกลม(แรง)กระทบให้เส้นผมต้องสยาย(ชี้ฟู) จากนั้นจึงได้เกิดต่อมเล็กๆบนใบหน้าที่เรียกว่าเหงื่อ ได้ออกมาจากรูขุมขนทุกส่วนของเธอ จากต่อมเหงื่อเล็กๆได้เกิดรวมตัวกันสร้างให้เป็นเหงื่อเม็ดใหญ่ท่วมตัว
“อารมณ์ดีเพราะมีความสุข แฮกๆ!!!” อะไรมันช่างจะมีความสุขได้เยี่ยงนี้-_-,กับการที่ต้องปั่นจักรยานมาโรงเรียนทุกวันอย่างนี้!!!!!!!!!!T^T
  ฉันมา(แอบ)จอดจักรยานตรงซอกมุมที่เรียกได้ว่า....แคบมักมากกกซึ่งอยู่ภายในโรงเรียนที่ฉันกำลังเรียนอยู่
“เฮ๊ย!พวกเรา!วันนี้ยัยเด็กกำพร้ามาทิ้งไอ้ซากกระป๋องนี้ไว้ที่โรงเรียนเราอีกแล้ว!!!”
“0-o!!” หวา เอาแล้วไง วันนี้ไอ้พวกคุณหนู ไฮโซทั้งหลายแหล่จะเอาจักรยานของฉันไปฝาก(ทิ้ง)ไว้ที่ไหนอีกแล้วหนิ เมื่อวานก็อุตส่าห์ฝากไว้กับกองรีไซเคิล(ขยะ)อีก แล้ววันนี้จะเอามันไปฝากไว้ที่ไหนอีกนิ -_-
   โว๊ย!!!!!ฉันชักจะเบื่อแล้วนะเฟ้ย กับการที่ต้องมาวิ่งสู้ฟัดแบกจักรยานอันเป็นที่รักของฉันเพื่อประทังชีวิตอันน้อยๆของฉันด้วยยยย!!!!!
เอี๊ยดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!
ฉันแทบจะเบรกฝีเท้าไม่ทัน เมื่อมีมอเตอร์ไซร์คันหรูทั้งสี่คันมาล้อมอยู่บริเวณรอบๆเพื่อบอกแจ้งให้รู้ว่า ฉันไม่รอดแน่!!!  แต่มีอยู่คันนึงภายใน4คันนี้ซึ่งจอดอยู่ตรงหน้าฉัน(นี่แหล่ะ) เป็นมอเตอร์ไซร์ยี่ห้อY2K(มันเขียนติดไว้ตรงข้างๆใกล้ล้อหน้า) เป็นคันสีเหลืองแป๊ดดดดด เจ้าของมอไซร์คันนี้ได้ถอดหมวกกันน็อคออก เพื่อเผยให้เห็นถึงริมฝีปากอมชมพูอันบางเฉียบ จมูกที่โด่งและตรงปลายจมูกแหงนชี้ขึ้นอย่างสง่า พร้อมกับดวงตาที่กลมเรียวในแบบเดียวกัน ซึ่งมีนามว่ามิกเชล(Michael) รวมๆหล่ออออออออ่ะ><...แต่...............นิสัย-_-+...............
“ยัยเด็กกำพร้า... เธอคิดว่าจะหนีพวกฉันพ้นเหรอ..ฮึ” ใบหน้าอันขาวอมชมพู แต่จิตใจอำมหิต!ได้พูดและมองมาทางฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก จากนั้นจึงเบือนหน้าหันไปชมนกชมไม้ที่อยู่รอบๆอย่างรู้สึกกำลังมีความสุขเหมือนอย่างไม่เคยมีอะไรทำให้เขามีความสุขได้เท่านี้อีกแล้ว ในยามที่...............ฉัน กำลังถูกพวกคุณเธอๆทั้งหลายที่อยู่รอบๆมาสร้างผลงานวิชาศิลปะอันล้ำเลิศบนตัวฉัน และช่วยกันออกแบบให้ฉันมีสไตล์ที่หลากหลายดังเช่น มีผมที่เซอร์(ชี้ฟู ยุ่งเหยิง) ใบหน้าที่ตกแต่งไปด้วยคุณอาหารครบ5หมู่ พร้อมด้วยตัวของฉันที่ได้ถูกออกแบบสร้างกลิ่นขึ้นมาตามแบบฉบับกลิ่นจากธรรมชาติที่มีสารธรรมชาติหลายชนิดมารวมกันให้เป็นหนึ่งเดียวซึ่งเป็นกลิ่นที่หอม(ชวนอ้วก)มากกกกกT^T
หลังจากที่พวกคุณเธอๆนั้นได้รังแกฉันเสร็จจนหนำใจ(ฉันก็ไม่อยากให้มารังแกหรอกแต่..ก็เพราะไอ้นายมิกเชลนี่แหล่ะตัวดีที่สั่งพวกนั้นให้มาทำกับฉันอย่างนี้T^T) ฉันจึงต้องหาที่ใหม่สำหรับจอดจักรยานของฉัน ซึ่งที่แห่งนั้นอยู่บริเวณส่วนมุมเกือบลึกสุดของโรงเรียน ซึ่งหน้าโรงเรียนเดินมาถึงตรงนี้ก็ประมาณ10กิโลเมตร(เฮือก0o!ฉันทำได้ไงกัน)เพราะโรงเรียนนี้กว้างมากจนเกือบไม่รู้ว่าที่สิ้นสุดอยู่แห่งหนใด สถานที่ที่อยู่ตรงหน้าฉันเป็นทางเข้าซึ่งมีกิ่งไม้ล้อมอยู่บริเวณรอบๆขอบทางเข้า สถานที่แห่งนี้ไม่ค่อยมีใครกล้าที่จะเข้ามาใกล้ถึงที่นี่ เว้นแต่พวกที่ชอบความท้าทายทั้งหลายที่จะชอบเข้ามาพิสูทธิสิ่งลี้ลับต่างๆ ซึ่งสถานที่แห่งนี้ใครๆก็ต่างเรียกมันว่า.....The Secret(ลับ)..... ซึ่งชื่อสถานที่เมื่อได้ยินแล้วก็ทำให้รู้สึกหวิวๆซับซ้อนแล้ว บริเวณรอบๆเป็นต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาซึ่งรู้ได้เลยว่าขาดการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างมากความมีชีวิตชีวาไม่มีเลยในสถานที่แห่งนี้ ฉันสำรวจบริเวณรอบๆจนต้องมาหยุดอยู่ตรงหน้า ซึ่งมีต้นไม้ขนาดใหญ่สูงอย่างมหึมามากกก ภายในบริเวณแห่งนี้ ต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้าฉันต้นนี้มันทำให้ฉันสัมผัสได้ว่ารอบๆบริเวณยังมีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่เพียงต้นเดียว......
ฟ้าว.......ขนแขนสแตนอัฟขึ้นมาทันทีเมื่อมีสายลมพัดโชยมาแตะสัมผัสโดนตัวฉันเบาๆ
อึ๋ย.... น่าขนลุกแฮะ หวิวๆยังไงไม่รู้........ไม่ๆๆๆๆอย่ากลัวสิ ยัยมะลิ(ชื่อฉัน)แกจะต้องไม่กลัวสิ นี่เป็นทางเลือกสุดท้ายที่แกจะนำจักรยานแสนรัก!!!มาฝากไว้กับมัน....ที่นี่...................
ฉันเอาจักรยานไปฝากไว้กับต้นไม้ใหญ่มหึมาต้นนี้ไว้เผื่อมันจะได้ช่วยบังลมบังแดดให้กับเจ้าจักรยานคันนี้ได้
ระหว่างนั้นฉันจึงได้เหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตอีกสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า ผีเสื้อ......กำลังโบยบินอย่างอิสระ มันน่าแปลกใจมากที่สถานที่แห่งนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตเพิ่มมาอีกหนึ่งสิ่งแล้วหรือ?ฉันจึงเดินไปตามเส้นทางที่ผีเสื้อกำลังโบยบินอย่างสนใจมากว่ามันกำลังจะบินไปที่ไหน................
ฉันเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่ไหนสักแห่งเหมือนว่าจะเป็นที่ที่ลึกสุดของโรงเรียนแล้วนะ เพราะตรงหน้าของฉันมีบ่อน้ำซึ่งกว้างมาก(แต่ไม่ถึงกับมหึมา) เป็นน้ำสีน้ำเงินซึ่งสามารถรู้ได้เลยว่าเป็นบ่อน้ำที่ลึกอยู่ไม่น้อย บริเวณนี้เป็นบริเวณที่แตกต่างจากที่เมื่อกี้มาก ซึ่งสถานที่ที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์มาก เพราะมีปลาสวยงามที่กำลังว่ายน้ำไปมาอย่างมีความสุข มีดอกไม้หลากสีหลากชนิดที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน มีเสียงนกร้องเพลงกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน และต้นไม้ดอก ไม้ผลเติมไปหมดพร้อมกับมีทุ่งหญ้าที่เขียวชะอมที่ทำให้รู้สึกเย็นสบายผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อว่ามีสถานที่แห่งนี้ในโรงเรียนเราด้วยหรือ?ระหว่างนั้นผีเสื้อตัวเมื่อกี้ที่ฉันเดินตามมันมา ซึ่งกำลังบินผ่านหน้าฉันไปพร้อมกับส่งกลิ่นเกสรจากดอกไม้อ่อนๆผ่านมาติดจมูก มันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันต้องหันไปตามกลิ่นเกสรนั่นจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าซึ่งมันเป็นอะไรที่น่าแปลกใจมาก(อีกแล้ว)เมื่อตรงหน้านี้มีต้นไม้ที่ใหญ่มหึมามากซึ่งเหมือนกับต้นไม้ที่ฉันเพิ่งเจอผ่านมาเดะๆเพียงแต่ว่าต้นไม้ต้นนี้มีชีวิตมากกว่า และที่สำคัญ!!ตอนนี้ฉันเห็นผีเสื้อนับล้านตัวบินเกาะอยู่บนต้นไม้ จนแทบจะมองไม่เห็นใบไม้ที่อยู่บนกิ่งไม้เลย...............
พึ่บ!!!!
ทันใดนั้น.............ผีเสื้อเมื่อครู่ที่เกาะอยู่บนต้นไม้ได้บินออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฝูงปลา และสิ่งมีชีวิตทุกสิ่งได้หลบหนีไปหมด เมื่อมีเสียงแปลกประหลาดดังขึ้นจนฉันต้องใช้มือทั้งสองข้างมาปิดหูเอาไว้กันแก้วหูแตก และได้เกิดการสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวจนตัวฉันเซลงไปกองกับพื้นอย่างทรงตัวไม่ได้ ทันใดนั้น...........มีอะไรสักอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในต้นไม้ใหญ่มหึมานี้ ได้เผยปรากฎตัวออกมา ให้เห็นถึงลำตัวที่ใหญ่มาก มีลักษณะหัวคล้ายอูฐ มีเขาคล้ายเขากวาง ดวงตาคล้ายกับดวงตาของกระต่ายป่า หูคล้ายกับหูวัว มีปีกที่คล้ายนกอินทรี มีลำคอที่ยาวคล้ายงู ช่วงท้องจะมีลักษณะคล้ายกบหรือหอยกาบ และเกล็ดของมันเหมือนของปลาคาร์พ รูปร่างคล้ายกับปลาตัวใหญ่ พร้อมกับมีเท้าที่คล้ายกับเสือ และสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้มันเริ่มทุ่มน้ำหนักเท้าตึงเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆด้วยฝีเท้าที่สั่นสะเทือนดินสะเทือนฟ้าไปหมดเหมือนกำลังต้องการที่จะโจมตีผู้ที่มาบุกรุกในถิ่นของมันซึ่งผู้บุกรุกนั่นก็คือ ฉัน...........................
“มะ มะ มังกรเรอะ...........0-0!!!!!อ๊ากกกกกกกกกกกกกก” ฉันรีบลุกขึ้นวิ่งหนีไอ้เจ้ามังกรอย่างสุดแรงสุดชีวิต แต่เหมือนว่าการวิ่งเร็วของฉันจะไม่ได้ผล เมื่อมันเริ่มเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆเพียงแค่ไม่กี่เก้าเท้าของมัน
ตึก!ตึก!ตึก!!!
ฉันต้องล้มลงไปกองกับพื้น เมื่อฝีเท้าอันทรงพลังของมันได้หยุดอยู่ตรงหน้าฉัน
“แหกๆๆ!!!!!!” ฉันหายใจหอบแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อใบหน้าอันดุร้ายของเจ้ามังกรเข้ามาใกล้ตัวฉันขึ้นเรื่อยๆ จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของมันที่หายใจแรงมาก มันใช้สายตาคู่อันดุร้ายของมันเพ่งมองมาทางฉัน จนฉันต้องหลับตาปี๋และด้วยความกลัวจนสั่นไปหมดทั้งตัว จากนั้นมันจึงส่งเสียงร้องดังก้องกังวาลเหมือนเสียงตีฆ้อง จนพื้นดินต้องสั่นสะท้านไปทั่วทุกแห่ง
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 364 ท่าน