Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love Delivery เตรียมรับพัสดุที่ส่งให้ เพราะหัวใจฉันใส่ไปให้เธอ
Mr.thoki
บทที่ 1 อย่ามายุ่งกับฉัน
2
15/02/2555 13:49:58
230
เนื้อเรื่อง

1
อย่ามายุ่งกับฉัน

ฮือๆ  ฮือๆ  โอ๊ย!  น่ารำคาญอ่ะทำไมฉันต้องมานั่งทนเห็นเพื่อนฉันร้องไห้เพราะผู้ชายงี่เง่าอย่างนั้นด้วยน่ะ  ถ้าเจอเมื่อไรแม่จะกระทืบให้ตายคาตีนเลยบังอาจทำเพื่อนของฉันเสียใจ  อ๊ายย!!  ทนไม่ไหวแล้วอยากฆ่าคนโว้ยยย  >O<!!!!  แต่ที่ฉันทำได้ตอนนี้คือนั่งปลอบใจเพื่อน  เฮ้อ  ถ้าเมื่อวานไม่ดีใจขนาดนั้นฉันคงไปทันกระทืบผู้ชายเฮงซวยนั้นแต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วนี่ฉันจะทำไงได้  ฉันจึงพูดให้กำลังใจเพื่อนดีกว่า
“ริสึ  อย่าเสียใจไปให้กับผู้ชายเลวๆแบบนั้นเลยน่ะ”  ฉันบอกกับริสึที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่
“ฮึก ขอบใจน่ะ  ซาริ”  ริสึบอกขอบคุณฉันด้วยน้ำตาและมิโนริก็ตบบ่าของริสึเบาๆ  เพื่อเป็นการปลอบใจ  และพูดให้กำลังใจริสึด้วยท่าทางเท่ๆ  ลืมบอกไปเพื่อนฉันคนนี้สวยแต่เป็นทอมน่ะ  ส่วนริสึน่ะแค่ห้าวๆน่ะ  แต่ยังมีอีกคนที่แรงกว่านี้และเป็นเอามากกว่าสองคนนี้  พูดยังไม่ทันขาดคำก็มาพอดีเลย
“ทุกคน~  ฉันมาแล้ว \ >_< / ~”  เห็นไมว่าเด็กแค่ไหนฉันล่ะเครียดก็เพราะเธอชอบติดฉันน่ะสิเหมือนแม่กับลูกเลยอ่ะ
“อ้าว  มาแล้วเหรอมายูริ”  มิโนริทักมายูริส่วนริสึที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ก็เงยหนาขึ้นมามองมายูริ
“มายูริ~  ฮือๆ”  แล้วริสึก็ร้องไห้ต่อหลังจากพูดชื่อมายูริ  มายูริจึงหันมาถามฉันด้วยความสงสัยด้วยท่าทางน่ารักๆ  เหมือนเด็กที่อยากได้ลูกอมจากผู้ใหญ่
“นี่~  ซาริจ้ารึสึเป็นอารายยหรออ~”  มายูริถามฉันพร้อมส่งสายตาขี้อ้อนมาให้ฉัน  ทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมามายูริจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแต่ก็ยังทำหน้าน่ารักอยู่แถมยังทำแก้มป่องงอนแบบเด็กๆ  ทำให้ฉันส่ายหน้าอย่างระอา
“โอ้ๆ  อย่างอนเป็นเด็กๆเลยน่า~ ^_^”  ฉันบอกมายูริแล้วยิ้มให้เธอ  ทำให้เธอกระโดดกอดฉันจนหงายหลังล้มลงไปนอนกองกับพื้น  โอ๊ยย  เจ็บก้นอ่ะ  T_T
“ซาริฉันร้ากกเธอจังเลยเพิ้ลล  >_<~”  มายูริบอกฉันพร้อมกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมฉันล่ะรักเพื่อนๆของฉันจริงๆ
“ซาริฉันว่าเข้าห้องเรียนกันได้แล้วล่ะ  T_T ”  ริสึที่หยุดร้องไห้แล้วบอกฉันที่นอนอยู่เธอพยักให้รีบเข้าห้องเรียนได้แล้ว  พวกเราจึงเดินกลับห้องเรียนระหว่างทางที่เดินพวกนักเรียนผู้ชายที่อยู่บริเวณนั้นมองพวกเราลูกตาแทบหลุดออกมา  บางคนเลือดกำเดาไหลบางคนน้ำลายย้อยออกมาเพราะพวกเราคือ  4  สาว  ที่ทุกคนขนานนามว่าเป็น  Lucifer!!  ที่พวกคุณเห็นน่ะมันก็แค่หน้ากากเท่านั้นแหละความจริงพวกเราร้ายกว่าที่ทุกคนคิดไว้เยอะ
“ว้าวๆ  ดูสาวๆ Luciferสิ  สวยว่ะ”  พวกนักเรียนผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังซุบซิบเกี่ยวกับพวกเราด้วยท่าทางหื่นๆ
“น่ารำคาญไอ้พวกนี้จริงๆ  ถ้าไม่ติดว่าคนเยอะน่ะแม่จะซัดให้สลบเลยคอยดู -_- ” มิโนริพูดพร้อมยกมือขึ้นมากำหมัด  ฉันเห็นด้วยที่มิโนริพูดว่าพวกนักเรียนผู้ชายนั้นน่ารำคาญ 
ขณะที่ฉันกำลังเดินนั้นก็มีผู้คนหนึ่งวิ่งมาชนฉันทำให้ฉันและเขาล้มลงไปนั่งกับพื้นส่วนกระเป๋าก็กระเด็นไปอยู่ที่พื้นของที่อยู่ใหกระเป๋าหล่นออกมาหมดเลย  ฮือๆ  นี่มันวันที่ก้นฉันมีกรรมหรือไงเจ็บมากๆอ่ะ  TTOTT
“นี่นายตาไม่มีหรือไง  -_-”  ฉันบอกด้วยเสียงเรียบและหน้านิ่งๆ  เขาที่ล้มลงไปก็เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับใบหน้าของเขาผมสีน้ำตาลแดง  ดวงตาสีน้ำตาลเหมือนสีกิ่งไม้แห้งทำให้มองเขาราวกับต้องมนตร์  เขามีบุคคลิกที่ตรงข้ามกับฉันมากเขาเป็นคนสดใสและก่อนที่ฉันจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี่มายูริก็เขามาก่อน
“ซาริ  เป็นอะไรรึป่าวอ่ะ~”  มายูริถามฉันด้วยท่าทางเป็นห่วงมากฉันจึงส่ายหน้ามายูริจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เป็นอะไรรึเปล่า  ขอโทษทีฉันรีบไปหน่อยน่ะ  ^_^”  เขาบอกฉันทำให้ฉันโมโหที่เขายังยิ้มทั้งที่ฉันเจ็บ
“คงไม่ตายหรอก”  หึ  สมน้ำหน้าคิดว่าฉันจะสนใจเหรอคิดง่ายไปมั้ง  วิ่งชนฉันล้มแล้วยังไม่ขอโทษอีกก็สมควรแล้วล่ะที่ฉันพูดออกไปแบบนั้น  แต่ก็ผิดคาดเขาคนนั้นก็ยังส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างจริงใจด้วยซ้ำ
“เอ่อ...ฉัน คาซาวะอิ  ไคน์น่ะถ้าเธอมีอะไรก็…”  เขายังพูดไม่จบฉันก็พูดโพล่งออกไปซะก่อน
“ใครถามเหรอฉันจำได้ว่าไม่เคยถามชื่อนายน่ะ -_- ”  ฉันพูดประชดและเขาก็ยังทำหน้าเฉยราวกับไม่รู้อะไรเลยที่ฉันพูดกับเขายังงั้น 
“ฉันก็แค่อยากทำความรู้จักไว้เฉยไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลยจริงไหม J”  ไคน์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่ฉันไม่อยากรู้จักกับนาย J”  ฉันจึงยิ้มตอบเขาไปอย่างแสร้งยิ้มคิดว่านายเก่งนักหรือไงรู้จักฉันน้อยไปไคน์
“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอนี่จริงป่ะ ^_^”  เขาก็สวนกลับจึงทำให้เกิดสงครามระหว่างฉันกับไคน์เกิดขึ้นอย่างดุเดือด
“แหม  บังเอิญว่าฉันไม่ค่อยชอบน่ะสิ  ฮิ  ฮิ  “  ฉันเอามือปิดปากแล้วหัวเราะแบบเอ่อ...อย่าพูดเลยดีกว่าอธิบายไม่ถูก
“เหม่  ฉันล่ะชอบๆ  ผู้หญิงอย่างเธอจังมามะให้หอมแก้มซักฟอดหน่อย”  เขาพูดพร้อมเดินทำท่าจะเขามาหอมแก้มฉัน  ฉันจึงเดินถอยหนี  หึ ร้ายนักใช่ไม่คอยดูเถอะ
“เหม่  เกรงใจจังเลยค่ะกลัวเชื้อโรคติดจัง”  ฉันเอามือป้องปากแล้วก็พูดและใช้สายตามองตรงไปที่เขา  แตเขาก็ทำหน้าไม่รู้สึกอะไรแถมยังสวนกลับมาอีก 
“ไม่ต้องกลัวหรอกไม่มีเชื้อโรคมีแต่ความรักเอาป่ะ  ที่รัก…”  เอาไปให้ป้าแกซิ  แต่ฉันคงยิ้มยังกับไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ข้างในมันอยากจะฆ่าไอ้บ้านี่มาก  นักเรียนที่อยู่แถวนั้นเริ่มทยอยมามุ่งดูพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันไม่จำต้องเอาความรักของนายหรอกมันรกใจฉันหมด J” ฉันยิ้มให้เขาอย่างเยือกเย็น
“ก็อย่าให้รกซิ”  เขามองฉันด้วยสายตาที่เริ่มโกรธ
“ไม่มีทางหรอกนายคือส่วนเกินเข้าใจป่ะสุดหล่อ”  ตรงไหน  ไคน์โมโหเขาเลยตะคอกใส่ฉันอย่างเหลืออด
“เธอจะเอายังไงกับฉันแน่ฮะ!!!”  ฮาๆ  ไคน์โมโหแล้วอ่ะสะใจชะมัดเลย  (  T^Tซาดิสมาก )
“ก็ไม่ยังไงขอโทษฉันก่อนซิ”  ฉันบอกไคน์ที่หมดความอดทนกับฉันแล้ว  เขายืนกำหมัดแน่นเลยล่ะ  ฮาๆ  สะใจจัง  ( YOY ซาดิสโคตรๆ)
“ขอโทษ!!”  เขาพูดขอโทษฉันและเดินหันหลังหนี  แต่คิดว่าฉันให้เดินหนีง่ายๆเหรอ  แต่ก่อนที่ฉันจะพูดอะไรออกไปก็มีคนขัดขึ้นมาก่อน  ฉันยังจำเขาได้ไม่เคยลืมเขาคือ  มิคาเกะ  ผู้ชายที่หลอกลวงฉันและเป็นแฟนเก่าของฉันด้วย!!!
“เฮ้  ไคน์  หยุดก่อนแล้วก็เดินกลับมาตรงนี้”  ไคน์หันกลับมาด้วยท่าทางที่อารมณ์เสียอย่างสุดขีดจนสามารถเตะคนที่เข้ามาทักเขาตอนนี้ตายเลยทีเดียว  แต่กับมิคาเกะเขาทำหน้าเหมือนเจอสถานที่ปลดทุกข์เลย  หน้าตาของเขาผ่อนคลายความโกรธเมื่อกี้ลงไปมาก  จนฉันรู้สึกสงสัยว่าเขาทั้งสองคนเป็นอะไรกัน
  “ไฮ  มิคาเกะฉันมีเรื่องจะคุยกับนายคือเมื่อกี้…..”  ไคน์ที่พูดยังไม่ทันจบมิคาเกะก็พูดขัดไคน์ขึ้นมาก่อนไคน์จึงได้แต่ขมวดคิ้ว  แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไรมิคาเกะ
“ฉันว่านายกับเธอแข่งกันดีกว่าว่าใครจะเป็นฝ่ายจะทำให้ฝ่ายหนึ่งเจ็บปวดมากกว่ากันดีไหม?”  มิคาเกะพูดขึ้นทำให้ไคน์ทำท่าครุ่นคิด  แต่ฉันว่าที่มิคาเกะพูดมันต้องมีอะไรแอบแฝงมากกว่าการแข่งขันแน่นอนแต่เขาจะทำเพื่ออะไรกันน่ะนายทำอย่างทำไมน่ะมิคาเกะ  แต่ฉันก็ต้องตอบตกลงแล้วดูทีท่ากันไปก่อนแล้วกัน
“ตกลง”  ฉันกับไคน์พูดพร้อมกันจนพวกเราจ้องหน้ากันและเบือนหน้าหนีด้วยความโมโหด้วยกันทั้งคู่
“แต่…มีข้อตกลงนิดหน่อยที่จะพูดและนายไคน์ไม่ต้องมากจ้องหน้าฉันอย่างงั้นเดี๋ยวโดนแสกหน้า”  ไคน์หันมามองมิคาเกะด้วยความรู้สึกที่สงสัยและหงุดหงิดปะปนกันจนแยกกันไม่ออก  แต่ก็ต้องหันหน้ากลับไปที่เดิมเพราะคำพูดของมิคาเกะที่รู้มิคาเกะต้องทำจริงๆแน่ไม่ใช่แค่ขู่ไคน์เล่นๆแน่นอน
“ข้อตกลงที่ 1 คือ  พวกนายห้ามทำให้อีกฝ่ายจับพิรุธของตัวเองได้”  มิคาเกะพูดพร้อมทำมือเป็นเลขหนึ่งและมิคาเกะก็พูดต่อเมื่อไม่เห็นว่าฉันและไคน์พูดหรือค้านอะไรออกไป
“ข้อที่ 2คือ  พวกนายต้องวางแผนกันเองห้ามให้คนอื่นรู้และอีกฝ่ายรู้   ข้อที่ 3 คือ  ถ้าใครเป็นคนหลงกลที่อีกฝ่ายหลอกขึ้นคนคนนั้นจะต้องโดนแกล้งจากกลุ่ม D5 แต่ถ้าทั้งสองฝ่ายหลงกลกันเองทั้งสองคนจะต้องคบกันเข้าใจไหม?”  ฉันกับไคน์พยักหน้าเข้าใจและฉันก็คิดว่าฉันต้องชนะเกมนี้ให้ได้เพราะฉันอยากให้เขาโดนแกล้งจากกลุ่มD5คิดแล้วฉันรู้สึกสะใจนิดๆน่ะถ้าเขาแพ้  แต่ถ้าฉันแพ้ล่ะ ไม่!ฉันต้องไม่แพ้ในเกมนี้!!!!
“ถ้าสมมุติใครคนได้ฝ่าฝืนข้อตกลงคนคนนั้นต้องเป็นฝ่ายแพ้ไปและฉันให้ทุกคนที่ยืนอยู่ที่นี้เป็นพยาน”
ฉันและไคน์จึงพยักตอบตกลง  มิคาเกะจึงพูดต่อว่า
  “เกมนี้มีชื่อว่า Delivery  ส่งฟรีๆความเจ็บปวด”  ไคน์ขมวดคิ้วด้วยความส่งสัยจึงถามออกไปว่า
“มิคาเกะทำไมนายถึงตั้งชื่อว่าเกม Delivery  ส่งฟรีๆความเจ็บปวด?” มิคาเกะจึงหันกลับมาอมยิ้มกับคำถามที่ไคน์ถาม มิคาเกะจึงตอบว่า
“ก็เพราะนายและเธอจะต้องส่งอะไรก็ได้ที่ทำให้อีกฝ่ายต้องตะลึงไง J”  ฉันถลึงตามองมิคาเกะอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร 
“แล้วนายจะได้เห็นดีกันไคน์วันศุกร์นี้ที่หน้าบ้านนายจะต้องตะลึงกับของที่ฉันส่งไปให้แน่ หึๆ” ฉันเดินหันหลังกลับและสะบัดหน้าใส่ไคน์  และเขาก็พูดไล่หลังฉัน
“แล้วเธอจะได้ตะลึงกับของของฉันแน่นอนวันศุกร์นี้”  และเขาก็หันหลังกลับเราสองคนเดินหันหลังให้กันอย่างไม่ยี่ระ  ฉันจะทำให้นายตะลึงกับของที่ฉันสั่งไปแน่และนายจะต้องเจ็บปวด!!!!


หวัดดีจ้า.........
ต้องขอบคุณที่เข้ามาอ่นน่ะ
ถ้าอยากอ่านแบบจุใจแบบไม่ต้องรอให้อัพเดท
ก็จิ้มตรงนี่เลยค้าา  >>>จิ้ม<<<








 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 210 ท่าน