Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Popula's Heart ปริศนา(ลับ)ค้นหาหัวใจยัยตัวดี
sweetie mimi
จดหมายสีชมพู...
3
14/02/2555 21:06:01
347
เนื้อเรื่อง

1

         ฉันกลับมาถึงบ้าน ตอนนี้ที่บ้านเงียบมาก สงสัยพี่จัสมินคงจะไปซื้อของเตรียมทำอาหารเย็น เพราะตอนนี้ก็เกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว ฉันเปิดประตูเข้าไปในบ้านหลังเล็กแสนสงบก่อนจะหยิบจดหมายสีชมพูที่ได้มาเมื่อตอนเย็นออกมาดู ฉันลอบถอนหายใจเบาแล้วล้วงกล่องของขวัญออกมาจากกระเป๋า
ฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันจะแพงอะไรมากหรอก แต่ตอนฉันเห็นจดหมายฉบับนั้น... มันทำให้ฉันใจเต้นไม่เป็นส่ำ อาจจะเป็นเพราะข้อความสามพยางค์ในจดหมายนั่นก็ได้ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยใจเต้นเท่านี้มาก่อน ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ถึงแม้จะเป็นแค่ข้อความสั้นๆ แค่เหมือนมันจะมีความหมายที่ลึกซึ้งมากกว่า ข้อคามยาวในจดหมายสารภาพรัก เป็นหลายร้อยฉบับที่ฉันเคยได้มา แล้วไหนจะสร้อยเส้นนี้อีก... ฉันจะทำยังไงดี นี่ฉันหลงรักคนที่ไม่เคยเห็นหน้าหรือแม้แต่ชื่อฉันก็ยังไม่รู้เลยอย่างนั้นหรอ...
“นี่! ลิต แค่กๆ” หือ? เสียงพี่เลโต้นี่นา สงสัยจะเรียกมาจากฉันบน ไม่สบายยังจะพยายามตะโกนอีก
“มีอะไรหรอ พี่เลโต้”
“ป่าวๆ แค่จะให้เอาน้ำขึ้นมาให้หน่อย แค่กๆ”เลโต้พูดพร้อมกับไอแค่กๆ น่าสงสารจัง ยังไม่หายอีกหรอ
“อืม ” ฉันตอบพร้อมกับวางของที่ถึงอยู่ลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น
      ฉันเดินไปที่ห้องครัว เพื่อไปเอาน้ำให้พี่ชายที่นอนป่วยอยู่ที่ห้องนอนชั้นบน พรุ่งนี้เขาจะไปโรงเรียนได้ไหมนะ ฉันว่าฉันเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เขาด้วยดีกว่า
ตึก ตึก ตึก
ฉันเดินขึ้นบันไดมาถึงหน้าห้องนอนพี่เลโต้แล้ว
ก๊อกๆๆ
“นี่เลโต้ ฉันเข้าไปแล้วนะ”
“อืม”
“อ่ะ น้ำ พี่กินยาหรือยัง” ฉันยื่นน้ำให้พี่ชายที่นอนอยู่แรง ตาย
บนเตียง 
      เฮ้อ~ หลายคนบอกว่าเลโต้เป็นแข็งยาก(?)แล้วนี่อะไรเนี่ย สภาพดูไม่ได้สุดๆ ทั้งผมสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งยิ่งชี้ไปชี้มาไม่เป็นทรง ทั้งขอบตาที่คล้ำเหมือนคนอดนอน แล้วไนจะเสียงที่แหบแห้ง พูดได้ไม่กี่คำก็ไอแค่กๆเหมือนกินข้าวติดคอนั่น หมดสภาพสุดๆ นี่น่ะหรือคือผู้ชายที่เป็นจอมกวนประสาท ผู้ชายกระล่อนที่เคยมาแกล้งฉันอยู่เรื่อย... ตอนนี้แค่ขยับตัวยังจะไม่มีแรงเลย โทรมสุดๆ (- - ) ฉันนั่งลงบนเตียงข้างๆชายในชุดนอนนามว่า’เลโต้’
“มาเดี๋ยวเช็ดตัวให้”
“ไม่เป็นไรหรอก ลำบากป่าวๆเสียเวลาด้วย แค่ก!”เอ่อ... ถ้ามันไม่ไหวไม่ต้องพูดก็ได้
“ไม่หรอกวันนี้ไม่มีการบ้าน”
“อืม แค่กๆๆ แค่กๆๆๆ”ไอเปนชุด- -
“มาๆ ถอดเสื้อ”
(- - )( - -)(- - )( - -)!! <<<ส่ายหน้าปฏิเสธ
“ทำไม”
“อาย...”
“ฉันไม่ทำอะไรพี่หรอกน่า มาๆเร็วๆ”
“ม่ายยยยย~ T^T”
“บอกให้ถอดดดด!~” อย่ามาเรื่องมากตอนนี้ได้ไหม! ที่ฉันบอกว่าไม่มีการบ้านน่ะก็จริง แต่ฉันก็ไม่ได้มีเวลาขนาดมานั่งนานนักหรอกนะ ฉันอยากอ่านหนังสือ(การ์ตูน)ที่เพิ่งแวะไปซื้อมาเมื่อตอนเย็นกับยัยเพื่อนซี้ทั้งสองก่อนกลับถึงบ้าน
“(T^T)”
“อย่าดื้อ เร็วๆฉันเป็นน้องพี่จะอายทำไม!”
“แงงงงง~”
“- -*!” ฉันทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่ไปเขาถึงกับ...
“อืม” ยอมง่ายๆ กลัวฉันฆ่าตายล่ะสิ
นายเลโต้แสนจอมดื้อจอมถอดเสื้อออกช้าๆแต่โดยดี ฉันค่อยบิดน้ำออกจากผ้าขนหนูที่จะใช้เช็ดตัวให้หมาด แล้วค่อยๆเช็ดอย่าเบามือ... ทำไมตัวร้อนจัง
“โอ้ย!!!~” เอ๋~ เป็นไรไปฉันว่าฉันเช็ดเบามือแล้วนะ (o.o )!!
“เป็นไรหรือป่าว”
“เค้าเจ็บอ่ะ ตัวเองเช็ดเบาได้ไหม เค้าขอร้องล่ะ TT^TT”
“นี่เบาแล้วนะ ถ้าเบากว่านี้ก็ไม่ต้องเช็ดแล้ว!”
“ได้หรอ”
“ว่าไงนะ! จะปฏิเสธความหวังดีจากน้องสาวที่ดีคนนี้หรอ!”
“ปะ...ป่าว แค่กๆๆๆ” เอาอีกแล้ว
“นี่กินยาหรือยัง ทำไมไอบ่อยจัง ถ้าพี่ตายขึ้นมาล่ะฉันจะอยู่กับใคร พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่นะ”
“กินแล้วล่ะ แล้วตัวก็ไม่ต้องมาแช่งเค้าเลยนะT^T”
“อืม ไม่แช่งก็ได้ เลิกใช้คำสรรพนามแบบนี้ได้แล้ว!”
“ทำไมอ่ะ ก็เค้าชอบเรียกแบบนี้อ่ะ ตัวแหละเลิกเรียกเค้าว่าพี่ได้แล้ว เราเกิดห่างกันแค่ไม่กี่นาทีเอง ตัวทำให้เค้าดูแก่อ่ะ แคร่กๆๆๆ” สมน้ำหน้า - -*
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ”
“ตัวไง^^”
“ไม่อ่ะ”
“งั้นเลโต้เฉยๆก็ได้ ”
“อ่ะเสร็จแล้ว^^ นอนพักต่อไปเถอะ”
“...T^T” ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก
“นอนเถอะ...เลโต้...”
“”
เฮ้อ~ ฉันมองนาฬิกาข้อมือของตอนนี้แสดงเวลาห้าโมงเย็นแล้วฉันเดินไปเปิดประตูแล้วผลักมันออก แล้วเดินไปเก็บของที่วางไว้บนโซฟาห้องนั่งเล่น
วันนี้ไม่มีการบ้านเพราะเพิ่งเปิดเทอมวันแรก ในคาบเรียนต่างๆของวันอาจารย์ก็ปล่อยฟรีบ้าง หรือไม่อาจารย์ก็ยังไม่มาสอน คงจะมัวแต่เที่ยวเพลินล่ะน้า^^ ก็ดีเหมือนกันฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งทำการบ้านงุดๆนอนดึกเหมือนช่วงกลางเทอมของทุกเทอม ( -_- ) แล้วจะทำไรดีล่ะ.... ไปเล่นคอมฯบนห้องรอพี่จัสมินเรียกดีกว่า^^ อ๊ะต้องเอาน้ำกับผ้าไปเก็ยก่อนนี่ ฉันนี่ขี้ลืมจริงๆถือมาได้ตั้งนาน
แกร๊ก!
เอ๋~ เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ(o_O)? ช่างมันเถอะ เอาของเก็บดีกว่าจะไดรีบพักผ่อนสักทีเหนื่อยชะมัด... ไอ้พี่บ้านั่นตัวหนักใช่ย่อกล้าจะพลิกตัวแต่ละทีเล่นเอาเหงื่อแตกเลย...^^’
ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของตัวเองก่อนจะเปิดเข้าไป... ทำไมเงียบจัง ...
ฟิ้วววว~
อยู่ดีๆหนาวเย็นๆก็พัดมาโดนร่างกายของฉันทำให้ลูบแขนตัวเองไปมาด้วยความหนาว ก่อนจะเดินไปที่ประตูระเบียง... นี่เพิ่งจะห้าโงกว่าเองทำไมท้องฟ้าเดี๋ยวนี้มืดเร็วจัง...
ฉันเดินไปทิ้งตัวลงนอนกับเตียงนอนที่มีผ้าปูเตียงสีฟ้าลายลายรูปหัวใจสีขาว... ฉันมองไปรอบๆห้องนอนขนาดกลางก่อนจะค่อยหลับตาเพื่อพักสายตา ( _ _ )~
ตึก!!!~
หือ!! (O_O)!!? เสียงอะไรน่ะ... มันดังมาจากระเบียงด้วย..
กึก!... กึก!... กึก!...
เหวอ!!!~ เสียงอะไรน่ะ!!!~ มันดังมาอย่างต่อเนื่อง ขนลุกเป็นบ้า~  หรือว่าจะเป็น...ขโมย? แล้วมันจะมาขโมยของอะไรตอนนี้เนี่ย! พี่จัสมินก็ไม่อยู่ ลุงจวนก็กลับไปแล้ว พี่เลโต้ก็กลายเป็นศพหมดแรงอยู่บนเตียง(?) ทำไมไม่มาตอนมีคนอยู่เนี่ย! จะได้หาคนช่วยกระทืบง่ายๆหน่อย... ( แล้วมันจะมาตอนมีคนอยู่เพื่อ?)
ฉันรีบวิ่งไปดูที่ระเทียบอย่ารวดเร็วก่อนที่มันจะขึ้นมาแล้วเข้ามาในห้อง... เอ๋~ แปลกจังก็ไม่มีคนนี่แล้วเสียงเมื่อกี้มันอะไรกันน่าสงสัยแฮะ...
โบ๋ววววว~ โบ๋ววววว~
(O_O)!!~
หมะ...หมาหอนหรอ...! หรือว่าเมื่อกี้คือ... อ๊ากกกกกกกก!~ ไม่ๆๆๆๆ มันต้องไม่สิ><!
(>< )!( ><)!(>< )!( ><)! <<<สะบัดความคิดนั้นออกจากหัว... มันไม่มีจริงบนโลก มันไม่มีจริงT^T ฉันต้องเชื่อในหลักวิทยาศาสตร์ เนอะๆๆ มันจะไปมีได้ยังไง...^^;
โบ๋ววววว~
“กรี๊ดดดดดดด!!!~”
ฉันรีบวิ่งแล้วกระโดดกลับขึ้นเตียงด้วยความเร็วที่แสงยังเทียบไม่ได้...
อย่านะ...ขออย่าให้เป็น...! นี่มันเพิ่งห้าโมงเองนะยังเย็นอยู่เลย! ฉันกลัวหน้า ขอล่ะ! อย่าม้าาาาา… T^T
ฉันดึงผ้าห่มมาห่มตัวด้วยความกลัว ฉันกำมันเอาไว้แน่มาก ฉันเป็นคนกลัว.......ผี อย่างสุดๆ ขอล่ะ ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยดูหนังผีจบสักเรื่อง บ้างก็ชิ่งหนีก่อนบางเรื่องก็เป็นลมสลบไปก่อนที่หนังจะจบ... แล้วถ้าฉันเจอของจริงล่ะ มันจะเป็นยังไง...T^T ฮื่อๆๆๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าบินกลับมาหาหนูเถอะนะ หนูกลัวผี!!! ฮื่อๆๆๆๆๆ แงงงงงงงงงๆๆๆๆๆๆ
โบ๋วววววว~
“กรี๊ดดดดดด! หยุดหอนซักทีสิไอ้หมาบ้า!”
โบ๋วววววว~
“หน๋อยยย~ ไม่เงียบใช่ไหม ไม่รู้หรือไงว่าคนเขากลัวน่ะ หา!!!~”
ตอนนี้ฉันกลับมาที่ระเบียงอีกครั้งพร้อมกับรองเท้าแตะหนึ่งข้างในมือ แล้วตะโกนด่า...เจ้าสุนัขตัวน้อยที่หอนไม่ยอมหยุด นี่ฉันกำลังทะเลาะกับมันอยู่เหรอนี่ = = (หมดมาดความเป็นคุณหนูไปแล้วเราT^T) แต่ฉันกลัวนี่นา...
เอ๋งงงงง~
มันหยุดด้วยแฮะ เดี๋ยวนี้สุนัขก็ฉลาดเหมือนกันนี่(ก็มันโดนรองเท้าไปนี่ย่ะ!) ฉันถอดหายใจแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง และอยู่ก็มีเสียงเหมือนกิ่งไม้หัก... ฉันเริ่มขาสั่นอีกครั้ง... แล้วกลับไปดูที่ระเบียงอีกครั้งด้วยความกลัวคูณสอง TwT
ฟึ๊บ!~
นั่น...เงาอะไรแวบๆน่ะ หรือว่าแมว? ใช่ๆมันต้องเป็นแมวแน่ๆ แฮะๆ ^^;
ฉันกลับไปเล่นคอมดีกว่า... อย่าไปสนใจเสียงนกเสียงกาเลยเนาะ... หรือมันอาจจะไม่ใช่เสียงนกเสียงกา บรื๋อ~ ไม่ๆๆๆๆ ไม่เอาแล้วฉันไม่เชื่อๆๆ มันไม่มีๆๆๆ ไปเล่นคอมฯดีกว่าเนอะๆๆ ^^; ลั้ล ลา ลั้ล ลา~
ฉันเปิดคอมพิวเตอร์และระหว่างรอมัน ฉันก็หยิบเจ้าจดหมายจากคนนิรนามออกมาดู... อืม ใจเต้นอีกแล้ว เรานี่นะเป็นอะไรไปก็ไม่รู้^_^ ขนาดของใครส่งมาเรายังไม่รู้เลย ผู้ชายหรือผู้หญิงก็ไม่รู้...แล้วถ้าเป็นผู้หญิงขึ้นมาล่ะ? อืมก็คงต้องเลิกคิดไปสินะ แต่ถ้าเป็นผู้ชายขึ้นมา...ฉันจะทำยังไงดีต้องคบกับเขาไหม ต้องเป็นแฟนกันไหม... แล้วฉันจะกล้าบอกเขาหรือป่าวว่าฉันเป็นด้วยกับข้อความในจดหมายนี้... ยิ่งคิดยิ่งสับสนกับตัวเองข... ฉันคงไม่ได้หลงรักเขาหรอก แค่ปลื้มล่ะมั้ง^^
ฉันเปิดคอมฯเข้าอินเทอร์เน็ตไปที่เว็บเพจของโรงเรียน ไหนดูสิเทอมนี้มีกิจกรรมอะไรบ้าง อืมมม... ก็เป็นกิจกรรมของพวกรุ่นน้องเป็นส่วนมากนะ ไหนดูสิมีอะไรอีก...
“กิจกรรมนักเรียนแรกเปลี่ยนระหว่างโรงเรียนหรอ?” ไม่ดีกว่าฉันขี้เกียจทำเรื่องให้มันมากความ
“...”
“งานฉลองครบรอบ 100 ปีของโรงเรียนอย่างงั้นหรอ อืม... รับสมัครวงดนตรีเข้าแข่งขันความสามารถ มีรางวัลด้วยนี่ ได้ไปเที่ยวที่เมืองนอกด้วยแฮะ น่าสนใจๆ แต่ฉันเล่นดนตรีไม่เป็นนี่...เฮ้อ~ ( _ _ )”
ดิ๊ง! ด๊อง~
อ่าว สงสัยพี่จัสมินกลับมาแล้ว ไหงถึงมาช้านักนะฉันหิวแล้วT^T
“มาแล้วค่ะ รอแป๊บเดียวค่ะ”
“กลับมาแล้วค่ะ หิวหรือป่าว ขอโทษทีนะที่พี่กลับมาช้า พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ มีรถชนกันตรงไฟแดงพอดีน่ะ พี่เลยมาช้าไปหน่อย^^ เดี๋ยวพี่รีบไปทำอาหารเย็นให้นะคะ”
“ค่ะ เสร็จแล้วเรียกลิตด้วยนะ ลิตจะเล่นคอมฯรอ^^ ”
“ได้ค่ะ”
ฉันกลับมานั่งหน้าคอมฯเหมือนเดิม ตอนนี้ขอส่องเว็บเพจโรงเรียนต่อละกัน เมื่อกี้ถึงไหนแล้วน้า... อ๋อ วงดนตรีโรงเรียน
“มีประกวดนักร้องเดี่ยวด้วยแฮะ คิคิ รองสมัครดีกว่า เอ...รอปรึกษายัยพวกนั้นก่อนดีกว่าเพื่อจะได้ไปแข่งด้วยกัน^^ อา...มีไรอีกน้อ แข่งกีฬาก็มีด้วย มีวอลเลย์บอล บาสเกตบอล ฟุตบอล เทนนิส ปิงปอง ว่ายน้ำและอื่นๆอีกมากมาย แข่งกินจุก็มีด้วย น่าสนใจดีอยากลองดูเหมือนกัน เฮ้อ~ คงไม่ไหวหรอก น้ำหนักขึ้นแน่ๆ - -; มีกิจกรรมอย่างอื่นอีกไหมน้า~ โอ้ววววว~ มาแล้วกิจกรรมเลือกดาวโรงเรียน เอ๋...คราวนี้ทำไมเลือกเร็วจังล่ะ อืม... ฉันจะได้อีกไหมน้อ ฉันอยากได้จังแฮะ คิคิ^^” ฉันนั่งคุยกับจอคอมพิวเตอร์อยู่ซักพักพี่จัสมินเรียกลงไปทานข้าว

ณ โต๊ะอาหาร
วันนี้พี่จัสมินทำของโปรดฉันเพียบเลยแหละ อิอิ^^ เอนไซม์ในกระเพาะอาหารเริ่มทำงานแล้วซิ ไหนๆ มีอะไรมั่งๆ โอ้วววว~ มีแต่ของน่ากินทั้งนั้น ตอนนี้สติฉันหลุดลอยไปกลับอาหารอันน่าโอชะตรงหน้าซะแล้ว...
“วันนี้พี่ทำของโปรดน้องลิต้าสุดสวยทั้งนั้นเลย ฉลองเปิดเทอมไงคะ^^ แต่เสียดายที่น้องเลโต้ไม่มาทานด้วยกัน พี่เลยทำเฉพาะของน้องลิต้าน่ะค่ะ” วันนี้พี่พูดได้โดนใจลิต้ามากค่ะ ลิต้ารู้ตัวค่ะว่าลิต้าสวย โฮ่ๆๆๆ (ขออภัยค่ะ ตอนนี้อยู่ในโหมดหลงตัวเอง แฮะๆ)
“อ้อ ค่ะว่าแล้วทำไมวันนี้มีแต่ของน่ากินๆทั้งนั้นเลย”
“ทานให้อร่อยนะคะ คอมเม้นได้นะพี่รับได้ทุกความคิดเห็น^_^”
“อืมมมม...เค็ม”ฉันเคี้ยวข้าวพรางทำหน้างุ่นๆ
“เค็ม! เป็นไปได้ไงคะ พี่ว่าพี่ทำออกมาพอดีแล้วนะคะ พี่ก็ทำเหมือนที่น้องลิต้าชอบทานประจำแล้วนะ หรือพี่หยิบน้ำตาลผิดเป็นเกลือ!”
“ก็อาจจะใช่นะคะ อยากบอกว่า...มันโค-ตะ-ระ เค็มเลยค่ะ ><”
“ไหนคะ ไหนๆรอแป๊บนะคะเดียวพี่จัสมินสุดสวยจะรีบทำให้ใหม่เดี๋ยวนี้ล่ะค่ะT^T”
“คิ..คิ ลิตล้อเล่นค่ะ อร่อยมากค่ะ ขอบคุณนะคะพี่จัสมินคนสวยยยยยย~” คิคิ ตอนนี้น่าพี่แกตลกมากสนุกจริงๆแกล้งคนอื่นเนี่ย มันส์!!!!~
“แงๆๆๆ อย่าแกล้งพี่สิคะ UoU” ทำหน้าโล่งใจอย่างสุดซึ้ง
“คิกๆ ค่ะๆ”
“เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำ นอนพักนะคะ เดี๋ยวพี่ล้างจานเอง”
“เพิ่งจะหัวค่ำเองนะคะ ลิตยังไม่อยากนอนอ่า~”
“งั้นก็ไปดูโทรทัศน์ก่อนก็ได้ค่ะ”
“ค่ะ^^”

อ่า~ ตอนนี้ฉันก็มานั่งดูโทรทัศน์ตามคำแนะนำของพี่จัสมินคนสวย(วันนี้ชมเป็นพิเศษ)^^ ฉันไม่ค่อยได้ดูโทรทัศน์มากนัก เพราะส่วนมากเวลาว่างๆจะเล่นคอมฯซะมากกว่า วันนี้ก็เลยมีอะไรน่าสนใจเยอะแยะไปหมด เมื้อกี้รายการข่าวเพิ่งจบไป ตอนนี้ละครหลังข่าวก็กำลังเล่นอยู่...
ฉันไม่ได้ดูละครในทีวีไม่นาน ไฉนละคะพวกนี้ถึงได้มีพัฒนาการล้ำจนฉันตามไม่ทันขนาดนี้ เริ่มตั้งแต่เรื่องชื่อ ‘เธอกับเขา และรักของตัวบีเวอร์’ เอ่อ... ตามมาด้วยชื่อพระเอก ‘แง้วแง้ว’ คนอะไรชื่อแปลก - - ส่วนนางเอกชื่อ ‘เติ่ง’ (แน่ใจนะว่านั้นชื่อนางเอก) แต่ฉันชอบตัวโกงแฮะ สวยดี สวยกว่านางเอกอีกฉันว่า...ชื่อ ‘ติงนังนังตังตึง’ อยากเห็นหน้าไอ้คนคิดชื่อนี่จัง เป็นชื่อที่เริศมักมากกกก~
“อ๊ากกกก! ตบเลยๆ เล่นงานให้น่วมเลย โช๊ะๆๆ อึ๊บๆๆ เอาอย่างนั้นแหละ คร่อมไว้ๆ ตบๆๆ เออๆๆๆ อย่างนั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ เป็นไงซะใจ ฮ่าๆๆ” ตอนนี้หลายคนอาจจะคิดว่าฉันบ้า แต่ป่าวนะ ก็ละครมันกำลังสนุกนี่ ตอนนี้ตัวโกงกำลังตบนางเอกอย่างเมามันเลยล่ะ ฉันเลือกเชียร์ฝากโกงนะ คิคิ เพราะอะไรน่ะหรอ...ก็ตัวโกงสวยกว่า+กับฉันหมันไส้นางเอกอ่ะ อิอิ อ่าววว~ โฆษณาซะแล้ว
[โครงการคัดเลือกดาวเด่น~ The Popula star การแข่งขันประกวดเฟ้นหาสุดยอดดาวเด่นจากดาวและเดือนโรงเรียนที่เพียบพร้อมด้วยความสามารถ และหน้าตา คุณพร้อมหรือยังที่จะรับบทพิสูจน์ว่าคุณคือสุดยอด เปิดรับสมัครตั้งแต่วันนี้ถึงวันที่ xx ธ.ค. xx อย่าช้าถ้าคุณคิดว่าคุณพร้อมที่จะก้าวขึ้นเป็นที่สุดของความโดดเด่น]
โอ้โหแฮะ! ฉันรู้แล้วล่ะว่าทำไมปีนี้โรงเรียนถึงเลือกดาวโรงเรียนเร็วขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะอาจารย์คิดจะส่งดาวกับเดือนโรงเรียนเขาไอ้โครงการเฟ้นหาดาวนี้แน่ เฮอะ! ไม่มีทาง! ฉันไม่รู้สึกอยากได้ตำแหน่งนี้อีกแล้ว ถ้าได้เป็นดาวแล้วต้องไปทำกิจกรรมพิสูจน์ตัวเองนี่คงไม่ไหวหรอก อะไรก็ไม่รู้! ไร้สาระ! ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้ไปโรงเรียนแต่เช้า ไม่สายแบบวันนี้อีก วันนี้ฉันเห็นยัยครูห้องปกครองจ้องฉันตาจะหลุดออกจากเบ้าอยู่แล้ว คงอยากจะลงโทษฉันเต็มแก่แล้วลิ่ โฮะๆๆๆ เสียงใจด้วยจริงๆ
ฮ้าว~
ฉันเลิกนั่งคิดอะไรให้รกสมองดีกว่า ไปนอนดีกว่าเขาว่านอนดึกๆจะหน้าแก่เร็วนะ^^


กริ๊ง!~ กริ๊ง!~
อื้อ~
(_ _)(- o)(o o)!!!
“อ่าว เช้าแล้วนี่”
ฉันตื่นเช้าลุกขึ้นมาแล้วเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกาปลุก(เรือนใหม่)สีฟ้าสวย สีโปรดฉันเอง!^^ ดีนะที่เอคืนฉันนอนเร็ววันนี้เลยไม่ง่วงจนเผลอขว้างนาฬิกาปลุกออกไปนอกหน้าต่างอีก= =
ว่าแล้วก็อาบน้ำดีกว่า... ฮ้าว~ ยังไม่หายง่วงเลยยยยยย อืมมมม
ซ่าๆๆๆๆ แซ่ดๆๆๆๆ
เสียงน้ำจากฝักบัวไหลออกมากระทบกับพื้น ตอนนี้ฉันกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ อย่างสบายใจเฉิบ^^
ลั้ลลาลัลลาลา~
ซ่าๆๆ แซ่ดๆๆ
เสียงฮัมเพลงของฉันกำลังดังสู้กับเสียงของน้ำ คิคิ ก็คนมันมีดนตีในหัวใจอ่ะ อารมณ์ดีเพราะมีความสุข~ (ถึงเพลงจะเก่าไปนิดแต่ คนร้องสวยซะอย่างทำอะไรก็ดูดีไปหมด โฮะๆๆ)
ตุ๊บ!!~
เฮือก!! O_O!
เสียงอะไรน่ะ ดังมาจากในห้องนี่นา
ฉันรีบล้างตัวให้เสร็จแล้วพันผ้าขนหนูกับตัวไปมิดชิดแล้วเปิดประตูห้องน้ำออกอย่างไว ก่อนจะหัวไปเห็นไม้เทนนิสที่วางอยู่บนตู้ แล้วค่อยๆย่องเข้าไปความเสียง
ฉันว่าต้องเป็นโจรแน่ๆ แล้วดันมาตอนนี้อีกนะ ตอนฉัน(เกือบจะ)แก้ผ้าอยู่แล้ว แล้วฉันจะกระทืบมันได้ยังไงเนี่ย!(มันคงจะยอมให้กระทืบเนอะ)
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงคนเดินดังขึ้นอย่างช้าๆ ณ ตอนนี้ฉันกำลังแอบอยู่หลังตู้เก็บรองเท้า(นั่งหมอบอยู่)กะว่าจะวิ่งเข้าไปตีหัวเจ้าโจรนั่น ตอนที่เผลอ และ...
“อ๊ากกกกกกก!~ หยุดนะไอ้โจรบ้า!~”
“- -*”
“อ่ะ เอ่อ...”
“ใครเป็นโจรมิทราบ! -*-”
“อ่ะเอ่อ ขอโทษ ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าเป็นพี่อยู่ๆก็เข้ามา นึกว่าโจร”
“อ่อ หรอ แล้วเมื่อไหร่จะเอาไอ้ไม้นั่นลงสักที เค้าก็เสียวนะ!” ฉันดูโหดขนาดนั้นเชียว?
“อ่ะ ค่ะ^^;” ฉันลดไม้เทนนิสที่ถือลงก่อนจะยิ้มเจื่อนๆให้เลโต้
“เฮ้อ~ นี่ตัว พรุ่งนี้เค้าไม่ไปโรงเรียนนะ ไปไหมไหวแน่ๆ ^^; แคร่กๆๆ”
“อืมๆ แล้วไม่ไหวก็ไม่ต้องเดินมาบอกเองก็ได้ โทรศัพท์มาก็ได้ - -”
“ป่าวๆ เค้าไม่ได้มาแค่นี้หรอก เมื่อกี้มีคนมากดกริ่งหน้าบ้านเค้า แคร่กๆ ออกไปดูก็ไม่มีใคร มีแต่จดหมายสีชมพูวางอยู่ แคร่ก!ๆ เนี่ย! โว้ย!! จะเจ็บคอไรนักหนา อ่ะๆ มันบอกว่าถึงลิต้าอ่ะ เอาไปๆ ” พี่เลโต้พูดไป ไอไป บ่นไป เก่งเนอะ
“หืม? อ่าๆ เอามาสิ” ฉันคว้าจดหมายสีชมพูที่เลโต้ยื่นมาให้ก่อนจะค่อยๆเปิดอ่าน
‘I LOVE YOU’
= = มันมาอีกแล้ว....
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 175 ท่าน