Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
six Styles six Ddsigns of love
i
SDL1
1
11/02/2555 12:04:30
335
เนื้อเรื่อง
 เรดทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยักษ์อย่างหมดแรงกับการเดินทาง เธอปล่อยให้เสื้อโค้ทขนสัตว์ลายเสือหนักๆ ไหลลงที่พื้นขณะจ้องมองไปรอบๆ ห้องพักที่เธอต้องอยู่ตลอดจนจบการศึกษา มันเป็นห้องพักเรียบๆ ที่ดูไร้ชีวิตชีวาแต่ก็กว้างขวางพอควร เธอมาถึงที่นี่เป็นคนแรก ยังไม่มีรูมเมทคนไหนมาถึงที่นี่ ฉะนั้นกระเป๋าของเธอก็ยังไม่ต้องรีบจัดปล่อยให้มันนอนอยู่หน้าประตูไปก่อนขณะที่เธอก็จะนอนพักซักงีบ เรดคิดวกวนและรู้สึกตื่นเต้นน้อยๆ กับรูมเมททั้งหกคนที่เธอยังไม่เคยเจอและจะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยอีกนานแสนนาน เธอจินตนาการรูมเมทในรูปแบบต่างๆ ก่อนที่เธอจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
               
พีโอนี่เบิกตากลมโตขณะก้มมองร่างรูมเมทของเธอที่นอนหลับอยู่บนโซฟา ผู้หญิงคนนี้ช่างมีรูปร่างที่สวยงามเธอวิเคราะห์ ความผอมเกินพอดีถูกลบล้างด้ายความอวบอิ่มของเนินอก ขาของผู้หญิงคนนี้แม้จะเล็กไปหน่อยแต่ก็เรียวยาวได้รูป ใบหน้าที่ออกแนวเอเชียก็ดูเก๋ภายใต้การเมคอัพโฉบเฉี่ยวและทรงผมบ๊อบสีน้ำตาลเข้ม สิ่งเหล่านี้ทำให้พีโอนี่รู้สึกพอใจและให้อภัยกับความไม่เรียบร้อยของรูมเมทของเธอ เพราะในตอนแรกที่พีโอนี่เปิดประตูเข้ามาเธอรู้สึกขุ่นเคืองกับกองกระเป๋าที่ถูกวางขวางทางประตูจนเกือบทำเธอสะดุดล้ม พีโอนี่รวบโค้ทลายเสื้อของรูมเมทมาพาดบนโซฟาให้ พลางคิดอย่างพอใจว่าถ้ารูมเมทคนนี้ยอม เธออาจมีนางแบบส่วนตัวไว้ฟิตติงเสื้อผ้าคลอเลคชั่นใหม่ของเธอ  
                เรดลืมตาขึ้นเพราะได้ยินเสียงเพลงดังมาจากในห้องนอน รองเท้าส้นแบนตกแต่งด้วยดอกเดซี่บอบบางและเสื้อโค้ทที่วางพาดอยู่บนโซฟาเป็นเครื่องยืนยันถึงการมาถึงของคนอีกคน เรดเอามือมาประสานที่อกด้วยความตื้นตันในน้ำใจของเพื่อนใหม่ที่เก็บเสื้อโค้ทของเธอขึ้นมาจากพื้นก่อนจะเดินย่องไปแอบมองรูมเมทคนใหม่จากประตูห้องนอน เรดแอบมองรูมเมทของเธอจัดของเขาตู้เสื้อผ้าตู้หนึ่ง เธอหยิบเสื้อผ้าและของกระจุกกระจิกขึ้นมาทีละชิ้นอย่างใจเย็น รูปร่างแบบนี้การแต่งตัวแบบนี้กับผมสีส้มแดงพองฟูดูนุ่มนวล รูมเมทของเธอคนนี้ดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก รูมเมทคนใหม่เหมือนจะจัดกระเป๋านั้นเสร็จจึงหันมาจัดกระเป๋าอีกใบ เมื่อคนนั้นหันมาทำให้เรดรู้ทันทีว่าทำไมเธอจึงคุ้นกับคนคนนี้นัก
                “ว้าว! เธอคือ พีโอนี่ Young designers idol ฉันฝันไปหรือป่าว” เรดร้องขึ้นและถลาไปจับมือ    พีโอนี่ที่ตกใจเล็กน้อยกับการมาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงของเรด
                “เราชื่อเรดนะ ไม่น่าเชื่อเลยอะว่าจะได้พีโอนี่คนดังเป็นรูมเมท” เรดพูดปาวๆ ต่ออย่างไม่สนใจอาการเขิลอายของพีโอนี่จากการชื่นชมของเธอ
                “คนอื่นยังไม่มีใครมาเลยหรอ” พีโอนี่หาเรื่องชวนคุย
                “ใช่มีเรามาคนเดียวเอง ดีจังที่พีโอนี่มาวันนี้คิดว่าต้องนอนคนเดียวซะแล้ว”
เรดถลาออกไปจากห้องแล้วกลับมาพร้อมกับกองกระเป๋าของเธอ เสื้อผ้าและของกระจุกกระจิกต่างๆ ถูกว่างเข้าที่ของมันที่ละอันๆ ผ้าปูที่นอนสองผืนถูกปูลงเป็นการจับจองเตียงชั้นล่างสองเตียง เรดและพีโอนี่เห็นพ้องต้องกันว่าชอบนอนตียงล่างมากกว่า เมื่อเสื้อผ้าของใช้ถูกจัดเขาที่ของมันทั้งสองก็ยังเหลืออีกกระเป๋าหนึ่งเต็มเปี่ยมอีกใบซึ่งเมื่อเปิดออกมาแล้วถึงกับต้องหัวเราะให้กันเพราะในนั้นเป็นของตกแต่งที่ไร้สาระไม่ได้มีประโยชน์อื่นนอกจากความสวยงาม และแล้วกระเป๋าทั้งทุกใบของสองสาวก็ว่างเปล่าจริงๆ เสียที เรดทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความหมดแรงอีกครั้ง พีโอนี่ตามมาที่โซฟากับน้ำองุ่นเย็นเจียบในแก้วไวท์ทรงสูงสองใบเธอยัดแก้วใบหนึ่งใส่มือเรดก่อนจะทิ้งตัวลงตาม
“ดื่มให้กับมิตรภาพและชัยชนะในการทำสงครามกับข้าวของของเรา” พีโอนี่พูดและชูแก้วขึ้นเล็กน้อย
ทั้งสองชนแก้วกับเบาๆ ซึมซับความหวานสดชื่นและสัมผัสชวนขี้เกียจของโซฟา
                มีเสียงกรุ้งกริ่งดังขึ้นมาตามความยาวของทางเดิน และเหมือนจะหยุดลงที่หน้าประตูห้อง 302 คือห้องของสองสาว เรดและพีโอนี่มองหน้ากันอย่ารับรู้ถึงการมาถึงของรูมเมทอีกคน ประตูเหวี่ยงออกจนสุดเพราะถูกดันด้วยสะโพกของใครบางคน ภาพรูมเมทคนใหม่ที่ปรากฏนั้นเป็นภาพที่ชวนประหลาดใจและแสนจะน่าประทับใจในเวลาเดียวกัน หญิงสาวที่เหมือนหลุดออกมาจากตะเกียงแก้วยืนอยู่ท่ามกลางกองสำภาระที่ขนาดใหญ่พอๆ กับของเรดและพีโอนี่ เธอมีผิวสีแทนงดงาม ใส่เสื่อครอบ*ปักลายวิจิตรสีสดที่ตัวยาวกว่าบราเพียงนิดเดียวกับกางเกงเอวต่ำขาเดรปสีสนิมซีดๆ และรองเท้าส้นสูงปรีด แต่ที่ทำให้เธอยิ่งเหมือนเจ้าหญิงแห่งแดนภารตะที่สุดคือการเขียนขอบตาหนาหนักและผมยาวสีคาราเมลที่ถูกถักเป็นเปียเดียวและถูกปัดมาไว้ด้านหน้า ในมือข้องหนึ่งของเธออุ้มแมวดำที่ใส่สร้อยคอเพชรเปล่งประกายส่วนอีกมือหนึ่งมีกำไลเล็กๆ หลายวงที่เป็นต้นเสียงกรุ้งกริ่งที่สองสาวได้ยินเมื่อครู่
                “โอ้! สวัดดีคะเราชื่อวิเวียนและนี่ซาฮาร่า เธอสองคนคงเป็นรูมเมทเราสินะ” วิเวียนส่งยิ้มพร้อมแนะนำตัวเธอกับแมวของเธอ
สองสาวรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ไม่ต้องค้นหาคำทักทายเป็นภาษาอินเดียหรือตูรกี
                “ยินดีต้อนรับสู่ห้องของพวกเราคะ เราเรดและนี่พีโอนี่ พีโอนี่Young designers idol” เรดลุกขึ้นไปจะช่วยรูมเมทคนใหม่ขนของเข้าห้อง
วิเวียนเหมือนจะเห็นพีโอนี่ชัดๆ เป็นครั้งแรกและมีท่าทางชื่นชมไม่ต่างกับที่เรดในตอนแรกเลย เรดและพีโอนี่ช่วยกันขนของเข้าห้องระหว่างที่วิเวียนสาละวนกับการถอดรองเท้าที่ดูซับซ้อน เจ้าซาฮาร่าเมื่อถูกปล่อยลงพื้นก็ถือวิสาสะกระโดดขึ้นโซฟาและนอนชูคอหันมองตานคนนั้นคนนี้ เมื่อวิเวียนสามารถถอดรองเท้าสำเร็จเธอก็เดินตามเข้าไปในห้องนอน
            “ขอบคุณนะดีจังที่ได้เรดกับพีโอนี่เป็นรูมเมท” วิเวียนส่งสายตาซาบซึ้งจริงใจให้สองสาว
เธอเปิดกระเป๋าค้นหาอะไรบางอย่าง
                “ช็อกโกแลตไส้คาราเมลจากกรุงเดลีของขวัญสำหรับรูมเมทมีวิเศษอย่างเธอสองคน”
เรดยื่นกล่องช็อกโกแลตสีทองให้สองสาวที่ตาลูกวาว ชอกโกแลตย่อมชนะใจหญิงสาวทุกคน
            “วิเวียนมากจากอินเดียหรอทำไมพูดภาษาไทยชัดจัง” เรดถามในสิ่งที่พีโอนี่ก็สงสัย
แต่ไม่ได้ก็ไม่ได้รับคำตอบจากวิเวียน เธอเพียงแต่หัวเราะอย่ามีลับลมคมใน
                “วิเวียนเธอคงมาเหนื่อยๆ มานั่งพักก่อนดีกว่า” พีโอนี่บอกแล้วดึงแขนวิเวียนออกมานอกห้องนอน
                “วิเวียนแมวของเธอเริ่ดมากก” เรดอุทานแล้วเข้าไปคลุกคลีกับเจ้าซาฮาร่าทันที
            “เรดชอบแมวของเราหรอ”
            “วิเวียน เรารักสัตว์ทุกชนิดเราอยากเลี้ยงหมามากเลย”
วิเวียนรู้สึกโล่งใจที่เรดชอบเจ้าซาฮาร่าแล้วพีโอนี่ก็ดูไม่มีปัญหาอะไรเพราะถ้ารูมเมทไม่เห็นด้วยเธอก็คงต้องเอาเจ้าซาฮาร่าไว้บ้าน เธอคงคิดถึงมันมาก
พีโอนี่เดินกลับมาพร้อมกับน้ำองุ่นของวิเวียน
                “เธอน่ารักจังพีโอนี่” วิเวียนจิบน้ำองุ่นอย่างรู้สึกอบอุ่นกับความใจกว้างและความเป็นมิตรของรูมเมททั้งสองของเธอ
            วันแรก ณ ห้องหมายเลข 302 มิตรภาพของสามสาวนักเรียนแฟชั่นดูจะเป็นไปด้วยดี ระหว่างที่วิเวียนจัดของ เรดได้โชว์ฝีมือทำอาหาร ในเมนูสุกี้มาม่ารสเด็ด เรดในชุดผ้ากันเปื้อนดูเซ็กซี่จนวิเวียนต้องโผล่หน้าจากห้องนอนออกมาแซว ในระหว่างกินสุกี้เกิดสิ่งที่ต้องเรียกว่า มหกรรมการเมาส์ เมื่อวิเวียนผู้คลั่งไคล้โลกตะวันออกเล่าเรื่อง วิถีชีวิต ศิลปะและปรัชญา ที่เธอประทับใจในการทัวร์แถบอาหรับ ทั้งสามก็เห็นพวกต้องกันว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจแล้วควรจะนำมาผสมผสานกับความร้อนแรงของแฟชั่น ต่อด้วยการสำภาษณ์รายละเอียดยิบย่อยในคอลเลคชั่นต่างๆ ของพีโอนี่ยังดีไซเนอร์ที่โดดเด่นอยู่ในขณะนี้ เหมือนการถกเรื่องศิลปะและแฟชั่นจะทำให้เลือดในตัวของสามสาวสูบฉีดรุนแรง จนการเมาส์เลยเถิดไปยังเรื่องการแพทย์สเต็มเซลล์จรดข่าวฉาวดารา เมื่อน้ำลายแตกฟองได้ที่ ก็ถึงเวลาที่ทั้งสามทยอยกันไปอาบน้ำ พีโอนี่ก็ลุกขึ้นไปเอาคัพเค้กของโปรดเธอมาต้อนรับค่ำคืนแรก พีโอนี่เริ่มเปิดเพลงเบาๆ และจัดการกับคัพเค้ก เรดพยามจะป้อนคัพเค้กให้กับเจ้าซาฮาร่าที่เชิดใส่ ส่วนวิเวียนเริ่มดัดตัวในท่าโยคะขั้นสูงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอโชว์เอวฟิตแอนด์เฟิร์มได้ตลอดแม้จะคาบคัพเค้กสีหวานอยู่ในปาก ทุกอย่างดูจะดำเนินไปตามปกติสุขในยามหัวค่ำจนกระทั่ง
                “เธอสองคนได้ยินเสียงอะไรหรือป่าว” พิโอนี่เอ่ยขึ้นเพราะรู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่างรบกวนบทเพลงที่กำลังดำเนินไปอย่างนุ่มนวล พีโอนี่เอือมมือไปปิดเพลงทันที
เกิดความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เรดและวิเวียนพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่พีโอนี่พูดถึง แล้วทั้งสองก็เหมือนจะได้ยิน
“ฮือออ”เป็นเสียงร้องไห้ของผู้หญิงที่ดังเหมือนมาจากที่ห่างไกล ตามมาด้วยเสียงครางต่ำๆ สุดสยองที่ดังขึ้น ขนคอของเรดเริ่มลุกซู่
ปัง! เป็นเสียงเหมือนลมกระแทกประตูปิดอย่างรุนแรง
“กรีดด!” เรดกรีดร้องและกระโดดไปนั่งระหว่างวิเวียนและพีโอนี่ที่สะดุงสุดตัว
“กรีดด!” เรดร้องอีกครั้งเมื่อหันไปเจอหน้าแมวดำของวิเวียนที่จะตามมาเล่นกับเธอ
เสียงปริศนาเหมือนจะดังต่อไปไม่หยุดแต่เริ่มแทรกด้วยเสียงต่ำพูดงืมงำจับใจความไม่ได้เหมือนผู้พูดกำลังร้องไห้ด้วยความทุกข์โศก หญิงสาวทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
            “เดี๋ยว!เสียงเหมือนมาจากห้องข้างๆ อาจจะเป็นเสียงคนก็ได้อาจมีใครเป็นอะไร”วิเวียนผู้ดูจะตั้งตัวได้ดีที่สุดกระซิบกระซาบขึ้น
วิเวียนลุกขึ้นจะเดินออกไปแต่เพื่อนทั้งสองดูยังนั่งเป็นก้อนกลมบนพื้น เธอจึงส่งสายที่มีความหมายว่า เธอสองคนไปด้วยกันสิ เรดและพีโอนี่จึงต้องลุกขึ้นเดินตามอย่างไม่เต็มใจ แล้วขบวนของทั้งสามก็เคลื่อนออกจากห้อง โดยมีวิเวียนเป็นกองหน้าตามมาด้วยเรดที่ไม่ยอมอยู่หลังสุดปิดท้ายด้วยพีโอนี่ที่เดินจิกเท้าและเกาะหลังเรดแน่น
                ก๊อก ก๊อก ก๊อก!วิเวียนเคาะประตูห้อง แทนที่จะมีเสียงคนตอบรับกลับมากลับมีเสียงดังปึงปังเหมือนมีการต่อสู้จากภายใน วิเวียนจึงตัดสินใจบิดลูกบิดประตูทันที ประตูเหวี่ยงออกทำให้ภาพห้องว่างป่าวปรากฏแก่สายตาคนทั้งสามที่ยืนขาสั่นเรดและพิโอนี่โผเข้าหากันทันที
                “ไม่มีใครอยู่แล้วเสียงมาจากไหน ซวยแล้วไงวิเวียนนน” เรดเริ่มจะไม่ไหว
แต่วิเวียนยังคงทำใจดีสู้เสือเดินตามเสียงครางต่ำๆ เข้าไป
            “พิโอนี่ไม่เอาแล้ววว” พิโอนี่เตรียมย่างเท้ากลับไป
แต่วิเวียนจิกเสื้อเรดไว้แน่นพิโอนี่จึงไม่กล้ากลับไปคนเดียว ทั้งสามหยุดอยู่หน้าประตูที่เปิดออกไปสู่ระเบียง เมื่อยืนอยู่ตรงนี้เสียงสุดสยองเหมือนเป็นเสียงกระซิบที่ข้างหู
เพียงเมื่อวิเวียนสัมผัสประตู ปัง!กรีดด!มีเสียงเหมือนคนถีบประตูมาจากอีกฝั่ง ทำให้ทั้งสามกระโดดถอยออกจากประตู
เมื่อวิเวียนตั้งตัวได้อีกครั้งเธอจึงบิดลูกบิดประตูแล้วถีบออกไป
                “อ๊ากกก!” วิเวียนตัวดีเผ่นออกจากห้องเร็วกว่าสายฟ้าเล็บ ทำให้เรดและพิโอนี่เห็นภาพที่อยู่หลังประตู ในระเบียงมืดๆ หญิงสาวตัวขาวซีดขดตัวร้องไห้ ใบหน้าที่จ้องทั้งสองเขม็งเปื้อนไปด้วยของเหลวสีคล้ำ
                “ศะๆๆๆ”
            “ศพ” เรดต่อคำให้พิโอนี่อย่างไม่รู้ตัว
และด้วยความช็อคเรดดึงตัวพิโอนี่วิ่งถอยหลังออกจากห้องเหมือนภาพวีดีโอที่โดนกรอย้อนกลับ ทั้งสองตามไปสมทบกับวิเวียนที่ตั้งหลักอยู่ตรงสุดทางเดินของชั้นสาม
ในทางเดินอันมืดมิดมีเพียงแสงจากประตูห้องอาถรรพ์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้
แต่แสงกลับมืดฉับพลันด้วยเงาที่ปรากฏขึ้นหลังประตู
พิโอนี่สวดอ้อนวอนพระเจ้าเป็นการยกใหญ่ ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้นับถือศาสนาคริสต์และไม่เชื่อในพระเจ้า
ร่างสีขาวโผล่ออกมาที่กลางทางเดิน
วิเวียนเริ่มสวดมนต์เป็นภาษาอินเดียที่ทำให้บรรยากาศน่ากลัวมากขึ้น
 ร่างสีขาวกำลังพุ่งเข้าหาหญิงสาวทั้งสามที่ไม่มีทางหนี
เรดตัดสินใจกลั้นหายใจฆ่าตัวตายเพราะคิดว่าศพคงสวยกว่าโดนผีกิน
“พวกเธอเป็นบ้าอะไร อยู่ๆ ก็เข้าไปโวยวายในห้องคนอื่น ทำเอาตกใจหมด พวกไม่มีมารยาท” ผีศพยืนเท้าเอวด่าทั้งสามฉอดๆ
 
ณ ห้อง 302
“อะไรนะ แมลงวันบี้หรอ”
“วาซาบิต่างหาก” ผีตัวซีดส่งสายตาค้อนไปยังพิโอนี่ที่ฟังชื่อเธอผิด
“ก็เธอหยุดร้องไห้ก่อนสิพวกเราจะได้ฟังเธอรู้เรื่อง” พิโอนี่ตอบโต้
“คือพวกเราได้ยินเสียงร้องไห้เลยเข้าไปดูว่ามีใครเป็นอะไรหรือป่าว แล้วเธอตัวขาวจั๊วแถมร้องไห้จนมาสคาร่าเลอะไปทั้งหน้า เป็นใครก็ต้องคิดว่าวาซาบิเป็นผี” วิเวียนบอกกับวาซาบิ
สามสาวนั่งล้อมวาซาบิบนพื้นช่วยกันเช็ดหน้าเช็ดตาและปลอบอยู่นานกว่าที่วาซาบิจะหยุดร้องไห้ได้
“คือเราทะเลาะกับไอ้ธีนัทแฟนเราน่ะ ไม่มีอะไรแต่แต๊งกิ้วมากที่เป็นห่วง”
“โห่!คิดว่าเรื่องใหญ่” สามสาวร้องออกมาพร้อมกันและทิ้งตัวอย่าหมดแรง
“ทำไม มันดังขนาดนั้นเลยหรอ” วาซาบิถามสีหน้าจริงจัง
แต่ไม่มีใครมีแก่ใจตอบคำถามนี้
“แล้วรูมเมทวาซาบิยังไม่มาหรอ” เรดถาม
“อืม”
“งั้นมาอยู่กับพวกเราสิ เธออยู่คนเดียวๆ เดี๋ยวคิดมาก”
“ใช่ห้องเราก็ยังมาไม่ครบ” พิโอนี่กับวิเวียนเห็นด้วย
“จริงหรอดีจังพรุ่งนี้จะได้เข้าคลาสด้วยกัน”
เมื่อวาซาบิอยู่ในชุดนอนหลังจากอาบน้ำแล้วสามสาวก็คิดว่าเธอก็ดูไม่น่ากลัวอีกต่อไป ตรงกันข้ามเธอน่ารักมากต่างหาก ใบหน้าที่แสดงถึงเลือดชนชาติญี่ปุ่นที่ผสมอยู่ในตัว ผิวขาวราวเซรามิกส์กับผมสั้นสีทองจัดทรงสวยที่ดูก็รู้ว่าคงออกมาจากร้านชั้นนำ มันทำให้เธอดูเหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูนซักเรื่อง
 
 
 
“เรดมาอาบได้แล้วเราอาบเสร็จแล้ว” วิเวียนโผล่มาในชุดคลุมอาบน้ำผ้าซาตินสีแดงเพื่อเรียกเรดให้ไปอาบน้ำต่อเธอ
“เดี๋ยว วิเวียน” เรดตามวิเวียนเข้าห้องนอนไป
            “มาดูหน้าสิ” เรดเชยคางของสาวภารตะที่ตอนนี้แปลงร่างมาเป็นซูฉีลูกครึ่งไทยจีน
                “มนต์วิเศษจากการเมคอัพจ๊ะ ถ้าคุณมีตาที่ไม่ตี่มากเธอก็กลายเป็นลูกครึ่งอินเดียได้ภายในสามสิบนาที”
แล้วทั้งสองก็หัวเราะให้กัน

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 154 ท่าน

Line PM