Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนที่ 16 ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยเอง!
17
06/02/2555 22:53:19
436
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 16               
               ห้องประชุมคณะกรรมการนักเรียนเงียบกริบ  บรรยากาศตึงเครียดเพราะว่าอารมณ์ของประธานนักเรียนอย่าง ฟูจิมิยะ ไค กำลังมาคุอยู่ภายใน  เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออยู่หลายต่อหลายครั้ง  ผลัดกับมองประตูห้องอยู่ตลอด  แต่ก็ยังไม่เห็นเงาร่างของคนที่สมควรจะอยู่ในที่นี้เวลานี้คนนั้น
                คิโจจิ มินาโกะ  เสริฟท์ชาถ้วยใหม่ให้เขา  เธอลอบสังเกตเห็นสีหน้ากังวลของไคแล้วยิ้มจาง ๆ อย่างรู้ทัน  ที่เขาโมโห  ก็คงจะเป็นเพราะป่านนี้  ยังไม่เห็นหน้าเทนโง นัตสึกิคนนั้นแน่ ๆ เกือบจะหัวเราะออกไปด้วยซ้ำ  แต่ถ้าทำอย่างนั้นไคก็คงจะหันมาเล่นงานเธอแทน  เธอยังไม่อยากตกเป็นหยื่ออารมณ์ของเขาตอนนี้หรอกนะ
                โจวี่เองก็กำลังกระสับกระส่าย  เขารู้สึกว่าห้องประชุมวันนี้มันไม่เหมือนทุก ๆ วัน  เป้นเพราะนัตสึกิไม่อยู่เพียงคนเดียว  บรรยากาศก็เปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ  เขาไม่อยากจะเชื่อแต่วันนี้ไม่มีอารมณ์อยากจะพูดคุยอะไรเลยจริง ๆ แฮะ อยากพายัยจอมยุ่งนั่นไปลองราเมงร้านเปิดใหม่แถว ๆ  หน้าโรงเรียนซะหน่อย
                 อิชิบะ โทชิโอะก็ยังคงเหม่อลอยเหมือนเดิม  เขากำลังรอเวลาที่จะได้กลับบ้านไปฝึกคาราเต้กับพี่ชาย  นี่ก็เย็นมากแล้ว  ทำไมคุณนัตสึกิยังไม่มา  ถ้าหากเธอยังไม่มาอีก  สงสัยว่าไคจะเลิกประชุมเร็วกว่าเดิมแน่
                ส่วน  ชองโอแคลร์ จิโตเสะ  กอดอกแน่นด้วยความหงุดหงิด  เธออารมณ์ไม่ดีไม่ใช่เพราะยัยนัตสึกิที่เธอเกลียดนักเกลียดหนาหรอก  แต่เพราะทุกคนเอาแต่ทำท่าเหมือนกับว่าพอไม่มียัยนั่นอยู่  ก็ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรซะอย่างนั้นน่ะ 
                นี่มันอะไรกัน  หา!
                “ถ้าไม่ประชุม  ฉันก็จะกลับแล้ว!”  หล่อนลุกขึ้นตวาดใส่ไค  ความอดทนของหล่อนมันถึงขีดสุดแล้ว 
                ไคหรี่ตามองตามร่างกระฟัดหระเฟียดที่เดินออกไปจากห้อง  จากนั้นลุกขึ้นตาม
                “เลิกประชุม!”  เขาสั่ง  ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันออกไปตาม 
                มินาโกะที่กำลังเก็บถ้วยชาอย่างเอื่อยเฉื่อยอดเปรยขึ้นมาเบา ๆ ไม่ได้ 
                “วันนี้  นัตสึกิซังไปอยู่ซะที่ไหนกันแน่น๊า...  นี่ก็ใกล้จะถึงช่วงเวลาต้องจัดงานโรงเรียนแล้วด้วย”  เธอพูดจบก็เก็บถ้วยชาแล้วเดินออกไปจากห้อง  ทำเอาคนที่ยังยืนอยู่แทบสั่นเป็นเจ้าเข้า 
                ไปไหนกันแน่นะ!  
                ไคทุบกำปั้นลงมาที่โต๊ะดังปัง
                ที่นัตสึกิไม่ได้มาเข้าประชุม  ไม่ใช่เพราะว่าเธอกะจะโดดร่มอย่างเดียวหรอก...  อันที่จริง  วันนี้ในตู้ไปรษณีย์สีแดงมีจดหมายปริศนาอยู่ฉบับหนึ่ง  นัตสึกิเดินถือกระเป๋านักเรียนที่หนักห้าสิบกิโลนั้นเหวี่ยงไปมาราวกับในนั้นมีแค่หนังสือไม่กี่เล่ม  พอมาถึงหน้าประตูโรงเรียนสาธิตริโค  ที่ตอนนี้มีนักเรียนกำลังเลิกเรียนเดินออกมาไม่ขาดสาย  สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงกำแพงโรงเรียนอยู่  หล่อนสวมชุดนักเรียนสาธิตริโค  แต่พอเห็นนัตสึกิที่แต่งชุดมัธยมเรนชินก็รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างไม่ลังเล 
                “คุณคือ  คนที่จะมาช่วยฉันใช่ไหมคะ” 
                นัตสึกิเห็นสีหน้าดีใจของอีกฝ่ายแล้วก็อดเอามือเกาศีรษะด้วยความอายไม่ได้ 
                “แหะ ๆ...  อาจจะใช่ล่ะมั้ง” 
                หญิงสาวพานัตสึกิไปนั่งคุยกันที่ร้านครอกเก้  สีหน้าของเธอดูลำบากใจมากก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมาได้  นัตสึกิที่อดทนรอใครไม่เป็นก็ยัดครอกเก้เข้าปากไปอย่างไม่เกรงใจ  กระทั่งอีกฝ่ายทำใจที่จะเล่าได้แล้วก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาเองก่อน
                “คือ..  ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ส่งจดหมายไปรบกวนแบบนั้น  ฉันชื่อ  ยานางิ  โชโกะค่ะ เพื่อนของฉันที่อยู่เรนชิน  เป็นคนบอกว่า  ถ้าหากต้องการความช่วยเหลือก็ให้ใส่ลงไปในนั้น....”  หญิงสาวทำหน้าตาไม่แน่ใจนัก  แต่นัตสึกิก็รีบยืนยันความถูกต้องด้วยความดีใจ 
                “อย่ามัวแต่ขอโทษให้มากความน่า....  บอกมาเลยดีกว่าว่าเรื่องที่อยากให้ช่วยน่ะคืออะไร”
                ครอกเก้นี่อร่อยชะมัด  ถ้าหากจะซื้อกลับบ้านไปด้วยจะดีไหมนะ... 
                “อันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของฉันโดยตรงหรอกค่ะ...  เป็นเรื่องของเพื่อนสนิทที่ชื่ออิโนะอุเอะ  ยูมิน่ะค่ะ”
                ยูมิน่ะ  เป็นคนอ่อนโยนน่ารัก  แต่กลับถูกกลั่นแกล้งเพราะว่าเป็นคนหัวอ่อน  พวกเธออยู่ชั้นปีสอง  และคนที่กลั่นแกล้งยูมิก็คือ  ผู้หญิงที่มีอิทธิพลมาก  หล่อนเป็นลูกสาวคนเดียวของประธานกลุ่มบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้ายักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่น  เป็นพวกเดียวกับตระกูลฟูจิมิยะ  ชื่อว่า  เอนโด มิกะ    
                เอนโด  มิกะ  ไม่ชอบยูมิ  เพราะบ้านของเธอจน  ก็เลยใช้งานยูมิเหมือนกับเป็นทาส  ในขณะเดียวกันเพื่อน ๆ ในห้องไม่มีใครกล้าที่จะพูดคุยกับเธอเลย  โชโกะเป็นเพื่อนกับยูมิมาตั้งแต่เด็ก  แต่พอขึ้นชั้นม.ปลายกลับได้อยู่คนละห้อง  พอเห็นยูมิถูกทำเหมือนเป็นคนไร้ค่าแบบนั้นก็เลยทนไม่ได้ขึ้นมา  ถึงจะทำอะไรลงไปก็ช่วยอะไรยูมิไม่ได้  แถมยังจะทำให้ยูมิต้องลำบากมากกว่าเดิม  เพราะเอนโด มิกะ คนนั้น  จะไม่ปล่อยคนที่ต่อต้านหล่อนเอาไว้แน่ 
                อันที่จริงโชโกะไม่มีทางเลือกและความหวังอีกแล้ว  พอได้ยินว่าที่เรนชินมีตู้ไปรษณีย์สีแดง  ก็เลยลองที่จะส่งจดหมายมาดูเท่านั้น  ไม่คิดว่าจะมีคนมาช่วยเธอจริง ๆ
                “แค่คุณมาตามที่ฉันเขียนไป  ฉันก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ  เรื่องของเอนโด มิกะ  อาจจะหนักหนาสาหัสเกินไป...”  พูดไม่ทันขาดคำ  บ่อน้ำตาหญิงสาวก็แตก  ทำเอานัตสึกิเหวอทำอะไรไม่ถูกเลย
                “นี่....อย่าร้องไห้สิ”  เดี๋ยวคนอื่นเขาเข้าใจผิดว่าฉันแกล้งเธอนะสิ...เฮ้อ
                “ขอโทษค่ะ”  เธอบอก  “แต่บอกตามตรงแล้ว  ฉันคิดว่าจะเป็นท่านฟูจิมิยะ ไค ของเรนชินที่ยอมมาช่วย  ไม่อย่างนั้นใครจะกล้าไปต่อสู้กับคนที่มีอิทธิพลขนาดนั้นได้กันล่ะ” 
                นัตสิกิยิ้มอย่างจนใจ  มิน่าล่ะ...พอเห็นว่าเป็นเธอ  เด็กคนนี้ถึงได้ทำหน้าแหย ๆ  แล้วยังลำบากใจที่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา   “ได้สิ...” 
                หา?  หญิงสาวเหมือนจะได้ยินไม่ถนัด  “ว่าอะไรนะคะ” 
                “ฉันบอกว่าไม่ต้องกลัว...  เรื่องที่ขอร้องมาน่ะ  ฉันจะช่วยเอง” 
                หญิงสาวเบิกตาโตด้วยความตกใจ  “ไม่จริง...  คนคนนั้นน่ะเค้าไม่ใช่คนธรรมดานะคะ  ตัวคุณเองจะมีอันตรายได้!”
                นัตสึกิยิ้ม  ผู้หญิงคนนี้ที่จริงเป็นห่วงเธอนี่เอง  “เป็นคนดีจริง ๆ เลยน๊า~”  เธอบอก
                “ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ”  แววตาของเธอมีความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด 
                นัตสึกิไม่ได้เห็นแววตาอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วเธอจำไม่ได้  ก็คนที่คิดถึงเรื่องของเพื่อนขนาดนี้  มันหายากนี่นา
                “อย่าห่วงไปเลยน่า...”  เธอย้ำ  พลางมองสัดส่วนของอีกฝ่ายอย่างเปิดเผย  ทำเอาโชโกะรีบเอามือปกปิดตัวเองอย่างระแวง...
                “มองอะไรหรือคะ...”  เธอถาม  นัตสึกิอดขำไม่ได้
                “ตัวเธอน่ะ....  ไซส์พอพอกันกับฉัน  ถ้าอย่างนั้นก็เอาชุดนักเรียนของเธอมาก็แล้วกัน” 
                ยานางิ  โชโกะ  ถูกนัตสึกิไล่กลับบ้านหลังจากที่มอบชุดนักเรียนให้เธอเรียบร้อยแล้ว  อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอจะใช้วิธีอะไรช่วยเพื่อนสนิทของเธอให้รอดพ้นจากสภาพถูกรังแกนี้ได้  ตอนนั้นเองที่โชโกะเห็นยูมิที่กำลังเดินกลับมาที่บ้านด้วยสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว
                อิโนะอุเอะ  ยูมิ  หล่อนมัดเปียทั้งสองข้าง  แต่งตัวเรียบร้อย  กระโปรงยาวเสมอเข่า  ใบหน้าสวมแว่นตาท่าทางสขุม  ทว่า  ทั้งเนื้อทั้งตัวกลับเปียกแฉะเหมือนพลัดตกน้ำมาอย่างนั้น
                “ยูมิ!”  โชดกะรีบวิ่งไปหา  ทว่าพออีกฝ่ายเห็นเพื่อนเท่านั้น  น้ำตาก็ไหลออกมาเป็นทาง  ร่างทรุดลงเหมือนคนหมดแรง 
                “โชโกะ  ช่วยฉันด้วย  ฉันไม่ไหวแล้ว!” 
                โชโกะกอดเพื่อนที่ตัวสั่นเทาเอาไว้ด้วยความคับแค้นใจ  เอนโด  มิกะคนนั้น  เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาทำอย่างนี้ไม่ว่ากับเพื่อนของเธอหรือว่าใครอีกทั้งนั้น! 
                ว่าแต่...  ผู้หญิงที่มาจากเรนชินคนนั้น  ชื่ออะไรกันนะ...  เธอดันลืมถามชื่อมาจนได้สิ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
คร่าาาาา ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
จากคุณ M/(gadungtown) อัพเดตเมื่อ 09/02/2555 22:23:51
ความคิดเห็นที่ 2
เย้...อัพแล้วๆ สนุกอะ กลับมาอัพต่อเร็วๆ  อย่าทำให้รีดเดอร์อารมณ์ค้างนะ
จากคุณ Black_Devil/(IvySasithorn) อัพเดตเมื่อ 09/02/2555 14:57:54
ความคิดเห็นที่ 3
 อัพไวๆนะค่า

จากคุณ PJYG/(PJYG) อัพเดตเมื่อ 08/02/2555 20:34:59
ความคิดเห็นที่ 4
สนุกดีค่ะ ^^
อัพไวๆนะคะ รออยู่
จากคุณ jangin/(jang34028) อัพเดตเมื่อ 08/02/2555 18:04:28
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 207 ท่าน