Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
It Dream สาวหน้าใส เจอหัวใจที่เกาหลี
jb.sodood
แล้วฉันจะทำยังไง....
8
06/02/2555 19:43:52
299
เนื้อเรื่อง


Rachel’take
หลังจากที่เดินตามห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าของทุกคนแล้ว เราก็รีบกลับมาเอากระเป๋าที่บ้านก่อนจะรีบไปที่สนามบินด้วยเวลาที่เฉียดฉิวมาก เพราะตอนกลับมาเอากระเป๋ามันก็เหลือแค่ยี่สิบนาทีจะเที่ยงคืนแล้วดวย (บังเอิญว่าเที่ยวเพลินอะนะ)
“นี่เป็นไงล่ะบอกแล้วว่าให้รีบซื้อ ราเชวนะราเชว”พอขึ้นมานั่งบนเครื่องได้ราเรียก็เอาแต่ด่าว่าผมที่แอบไปดูเบสตัวใหม่โดยไม่บอกใครก่อน ทั้งสองคนเลยเดินตามหาผมรอบห้างเลยล่ะ
“ขอโทษครับ ราเรียนี่ก็ พี่ฮยุนฮายังไม่ว่าอะไรเลย”ผมหันไปหาพี่ฮยุนฮาที่นั่งข้างๆผม
“หึ ไม่มีคำจะด่ามากกว่า”  กรรม นี่ก็เป็นกับเค้าด้วยหรอเนี่ย อ้อ ผมขอเล่าอะไรหน่อยนะ การที่เราได้ไปเรียนที่เกาหลีน่ะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนรู้หรอก จริงๆน่ะ ผมขอร้องคุณแม่อยู่ตลอดสามวันที่ราเรียไปอยู่ที่คอร์นโดกับฮยุนฮา เหตุผลก็คือฮยุนฮามาบอกกับผมว่าเค้าน่ะชอบพี่สาวคนนี้ของผมมาก แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะบอก พวกเราเลยวางแผนที่จะทำให้พวกเราได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ฮยุนฮาบอกผมว่า ถ้าเค้ากลับไปเกาหลี เค้าจะไม่มีเวลาว่างมาเที่ยวไทยได้อีกนานเลย ผมตัดสินใจว่าจะพาราเรียไปเรียนต่อที่เกาหลี ผมเข้าใจความรักดี ถึงผมจะห่วง(หวง)พี่สาวมากแค่ไหน ผมก็อดสงสารฮยุนฮาไม่ได้อยู่ดี ผมไม่รู้หรอกว่าฮยุนฮาจะจริงจังกับพี่ผมมากแค่ไหน แต่ถ้าดูจากภายนอกก็โอเค ถ้าหากว่าฮยุนฮาทำให้พี่ผมเสียใจแค่ครั้งเดียว ผมตัดสินใจว่าจะพาราเรียกลับไทยทันที ที่ผมตามไปด้วยนี่ไม่ใช่ว่าเป็นราเรียที่ขอร้องหรอกนะ ถึงราเรียจะไม่ให้ไป ผมก็จะไปอยู่ดี ผมรักเธอมากเลยหละ ก็เธอเป็นพี่สาวคนเดียวของผมนี่เนอะ
“ราเรียใจร้าย”ผมมุ้ยหน้าใส่ราเรียที่ตอนนี้แกล้งหลับไปแล้ว “ผมรู้ว่าพี่ยังไม่หลับ ราเรีย”ผมเขย่าร่างบางๆของพี่สาวเบาๆ ราเรียลืมตามามองผมด้วยสายตางัวเงีย
“อะไรอีกล่ะ ราเชว” อ้าวนี่หลับจริงๆหรอเนี่ย
“เปล่า พี่นอนเถอะ ผมไม่กวนพี่แล้ว”ราเรียเอียงศีรษะมาผิงผมเบาๆ ผมบอกตามตรงนะ ถ้าราเรียไม่ใช่พี่สาวของผมจริงๆ ผมคงรักและคลั่งเธอเอามากๆแน่เลย ราเรียวางตัวอย่าเหมาะสมกับทุกเพศ แต่ในขณะเดียวกันทุกคนก็มักจะหลงไหลในการกระทำของเธอมากๆ
“พี่สาวนายหลับแล้วหรอ”ฮยุนฮาที่นั่งข้างๆผม ชะโงกมองดูก่อนจะถามผม
“อืม เพิ่งหลับเมื่อกี้เอง นายจะเอาไงต่ออะ ใช่ว่าอยู่เกาหลีแล้วนายจะมีเวลาให้พี่สาวฉันตลอดนี่ ฉันเองก็ต้องเรียนเหมือนกันนะ คงไม่มีเวลามานั่งดูแลราเรียตลอดวันหรอก” ผมคิดเอาเองนะว่าผมจะต้องแยกโรงเรียนกับราเรีย เพราะผมเองคงได้เรียนโรงเรียนชายล้วย ราเรียเองก็คงได้เรียนโรงเรียนหญิงล้วนเหมือนกัน
“หึ อยู่โรงเรียนเดียวกันกลัวอะไร”นี่อย่าบอกนะว่าผมจะได้อยู่โรงเรียนเดียวกับราเรียน่ะ ผมก็ดีใจอยุ่หรอกนะ แต่ผมไม่ชอบผู้หญิงที่คอยตามตื้อนี่สิ ส่วนราเรียเองก็ไม่ชอบผู้ชายที่ตามตื้อเหมือนกัน แต่ที่เกาหลีคงไม่เหมือนที่ไทยหรอกมั้ง ผมหวังว่านะ
“แต่ว่า แม่บอกผมว่า ราเรียเรียนโรงเรียนหญิงล้วนนี่”ผมไม่คิดว่าราเรียจะยอมถ้าหากได้เรียนโรงเรียนรวมน่ะ
“ตอนแรกน่ะใช่ แต่หลังจากนั้นไม่นานแม่นายก็โทรมาบอกให้จัดการย้ายราเรียไปเรียนโรงเรียนรวมพร้อมกับนาย”ฮยุนฮาอธิบายคร่าวๆแต่ผมก็เข้าใจนะ
“แล้วราเรียรู้หรือยัง”ฮยุนฮาส่ายหน้าเบาๆ จะว่าไปราเรียก็ไม่รู้แต่แรกแล้วหละ “ผมบอกเอง คุณไปพักเถอะ” ผมเลี่ยงเดินออกมาทันที ถ้าอยู่ต่อเดี่ยวฮยุนฮาก็ค้านอีก ผมเถียงคนไม่เก่งด้วยสิ
“ราเรีย พี่ตื่นก่อนได้มั๊ย” ผมเดินไปสะกิดพี่สาวที่นอนไม่รับรู้เรื่องใดๆทั้งสิ้น
“หือ มีอะไรหรอราเชวเรียกพี่ทำไม”ราเรียพูดงัวเงียก่อนจะลืมตามามองผม
“พี่รู้เรื่องโรงเรียนยัง”ราเรียกระพริบตาถี่ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “เราอยู่โรงเรียนเดียวกันนะราเรีย พี่กับผมอยู่โรงเรียนรวม พี่โอเคมั๊ย” ราเรียยิ้มบางๆก่อนจะพยักหน้าเบาๆ  “พี่ไม่ต้องห่วงนะเราเรียนห้องติดกัน ผมจะดูแลพี่เอง อ้อ แล้วก็พวกวงของฮยุนฮาก็เรียนที่นั่นด้วยนะ” ที่ฮยุนฮาบอกให้พวกเราเรียนที่โรงเรียนนั้นเพราะอยากเจอราเรียทุกวันเท่านั้นเอง
“ราเชวเองก็ดูแลตัวเองด้วยนะ ไม่ต้องห่วงพี่มากหรอก ยังไงซะพี่ก็พอดูแลตัวเองได้” ราเรียยิ้มหวานให้ผมก่อนจะนอนหลับเหมือนเดิม ผมนั่งมองพี่สาวอยู่เงียบๆ นี่ผมทำอะไรผิดหรอ ทำไมผมรู้สึกว่าผมกำลังทำร้ายราเรียอยู่อย่างนั้นแหละ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าลางสังหอนนี้มันจะจริงหรือเปลล่า แต่ขอล่ะ ขออย่าให้มันเป็นจริงเลย ถ้าเกิดเป็นจริงขึ้นมาราเรียต้องเสียใจมากๆแน่ ผมไม่อยากเห็นราเรียร้องไห้เลยจริงๆ
“ราเรียตื่นสิ ถึงแล้วนะ ราเรีย”ผมเรียกราเรียอยู่นาน แต่ราเรียกลับนอนเฉยไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ส่วนฮยุนฮาก็เดินถือกระเป๋าออกไปข้างนอกแล้ว จริงๆฮยุนฮาให้ผมเป็นคนเอากระเป๋าออกไป แต่ผมไม่ยอมหรอก คืนปล่อยให้อยู่ด้วยกันมีหวัง............. ไม่เอาๆๆๆๆๆๆๆ
“อ้าว ราเชว แล้วฮยุนฮาล่ะ” เฮ้อ น้องยืนเสนอหน้าอยู่กลับถามหาคนอื่นเฉยเลย น้อยใจนะครับ
“เดินออกไปแล้ว ตอนแรกเค้าจะเข้ามาเองนั่นแหละ แต่ผมไม่ยอม ฮยุนฮาเลยถือกระเป๋าออกไปก่อน”ราเรียพยักหน้า แล้วหยิบเสื้อโคชข้างๆมาสวมก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป
“เฮ้ ราเรีย”ฮยุนฮาที่ยืนรออยู่นาน เดินมาทางผมก่อนจะกวักมือเรียกราเรียเอาไว้
“อ้าว เร็วสิราเชว ชักช้าอยู่ได้” หรอคร๊าบบบบบ
“ราเชวดื่มอะไรหน่อยไหม”ฮยุนฮาหันมาถามผมก่อนจะยื่นกระเป๋ามาให้(จริงๆแล้วมันเป็นของราเรียด้วยนั่นแหละ)
“ไม่รู้สิ ราเรียล่ะ” ผมถามราเรียที่เอาแต่ยื่นมองอะไรอยู่ไม่รู้ แต่ดวงตานี่สิเป็นประกายเลย ผมไม่คิดว่าราเรียตื่นเต้นที่เห็นสนามบินหรอกนะ เพราะราเรียเดินทางกับคุณพ่อออกจะบ่าย ยิ่งช่วงปิดเทอม ราเรียตามคุณพ่อไปเกือบทุกประเทศนั่นแหละ “ราเรีย พี่มองอะไรหรอ”
“อ๋อ เปล่า แค่มันดูแปลกๆไปน่ะ เมื่อกี้ถามพี่ว่าไงนะ” กรรม นี่ตกลงไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยใช่ไหมเนี่ย
“ราเรียจะดื่มอะไรก่อนไหม” ฮยุนฮาพูดแทนให้ แถมยังเดินไปยืนข้างๆราเรียอีกด้วย
“ก็ดีนะ อากาศเย็นมากเลยอ่ะ ดื่มอะไรซักหน่อยก็คงดี” พูดจบฮยุนฮาก็ดึงแขนราเรียเดินออกไป ทิ้งผมให้ยืนบื่ออยู่คนเดียว คนเดียวเท่านั้นจริงๆนะ
“นี่แล้วราเชวล่ะ” ราเรียถามฮยุนฮาและส่งสายตาเป็นห่วงไปให้ราเชวทันที
“โธ่ ราเรีย ตั้งแต่ขึ้นเครื่องแล้วนะ ผมไม่ได้อยู่ใกล้ราเรียเลย”ฮยุนฮาบึ้งหน้าใส่ราเรีย เหมือนจะบอกให้รู้ว่างอน ราเรียยิ้มเบาบางพร้อมกับยื่นมือไปยีผมของฮยุนฮา
“ก็น่าจะรู้นี่ ว่าราเชวน่ะห่วงฉันจะตายไป”
“ห่วงบ้าอะไรหวงมากกว่า” ราเรียได้แต่ยิ้มกับการกระทำของฮยุนฮา ต่อหน้าคนอื่นฮยุนฮาดูเย็นชา แล้วก็ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ แต่เวลาอยู่กับเธอ เค้ากับยิ้มมตลอดเวลาแถมยังพูดมากอีกต่างหาก
“อืม......งั้นพรุ่งนี้ไปทานมื้อค่ำกันโอเคมั๊ย” ราเรียคลี่ยิ้มบางๆให้ราฮยุนฮาอีกครั้ง
“พรุ่งนี้หรอ...” ฮยุนฮาท่าทางกำลังคิดอะไรอยู่ “....ฉันมีมินิคอนเสิร์ตน่ะ ไม่ว่างทั้งวันเลยนะสิ” ราเรียไม่พูดอะไร เพราะเข้าใจดี เค้าเองก็บอกเธอแล้วว่าถ้ากลับมาเกาหลีคราวนี้ อาจแทบไม่มีเวลาหายใจเลยด้วยซ้ำ
“ราเรีย พี่ซื้อมาเผื่อผมหรือเปล่า” ผมรีบวิ่งเข้าไปหาราเรียทันทีที่เห็นเธอเดินมากับฮยุนฮา รอยยิ้มนั่นดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่นักหรอก ผมว่าราเรียต้องมีเรื่องอะไรอยู่ในใจแน่ๆเลย
“อ๋อ แน่นอนจ๊ะ ราเชวดื่มมอคค่าใช่ม่ะ”ราเรียยิ้มให้ผมก่อนจะยื่นแก้วมอคค่าร้อนมาให้
“อืม ราเรียนี่เก่งนะจำได้ด้วย” ผมยิ้มให้ราเรียอีกครั้งก่อนที่จะเดินนำทุกคนออกมาข้างนอก เพื่อรอรถ(ช่วงนี้คุณพ่อโทรมาบอกว่ากำลังอยู่ที่เกาหลี เพราะทำธุระที่ฮ่องกงเสร็จแล้ว เลยต้องมาต่อที่เกาหลีอีกสามเดือน)
                ระหว่างทางราเรียดูไม่ค่อยสดใสเลย มันไม่เหมือนราเรียที่ผมรู้จัก ผมไม่รู้ว่าพี่สาวคนนี้เป็นอะไร แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจเลยที่ราเรียเป็นแบบนี้
“คุณหนูครับ รถมาแล้วครับ” เสียงของการ์ดส่วนตัวของคุณพ่อเดินมาทักเป็นภาษาไทย
“ค่ะ”ราเรียตอบสั้นๆก่อนจะเดินตามหลังชายคนนั้นไป
                ตลอดทางบรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ราเรียเองไม่พูดอะไรเลยนอกจากนั่งนิ่งๆฟังเพลงบ้างเล่นเกมส์บ้าง ผมเป็นห่วงยังไงไม่รู้สิ ราเรียไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย
“ราเรีย พี่ไม่สบายหรือเปล่า”ผมสะกิดราเรียเบาๆก่อนจะถามเธอ
“เปล่านี่ พี่สบายดี แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นเอง ว่าแต่พรุ่งนี้เราต้องไปโรงเรียนเลยใช่ม่ะ” ผมพยักหน้าตอบราเรียเบาๆ
         เย่ๆๆๆๆ  ในที่สุดในบ้านแจ่มใสก็มีจำนวนตอนเท่ากับเด็กดีแแล้ว  อิอิ  ยังไงตอนนี้เพื่อนๆก็สามารถเลือกอ่านได้เลยนะค่ะ  แต่ใจจริงก็อยากให้เข้าไปเม้นท์ทั้งสองอันเลยอ่ะ  อิอิ  ค่ะ  ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคร้าาาาา

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 212 ท่าน