Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
It Dream สาวหน้าใส เจอหัวใจที่เกาหลี
jb.sodood
วันสุดท้าย.......ที่มีฉัน
7
06/02/2555 19:27:51
312
เนื้อเรื่อง

Rarie’take
“ฮยุนฮา ตื่นได้แล้วนะ”ฉันมายืนเคาะประตูหน้าห้องฮยุนฮาซักพักแบ้วหละ เค้าเองก็ยังคงไม่ออกมาจากห้องอยู่ดี
แก๊ก!!!
เสียงประตูถูกเปิดออกแล้ว พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นมา ฮยุนฮาไม่ว่าจะอยู่ในกิริยาไหนเค้าก็ดูดีเสมอเลย น่าหมั่นไส้จัง ชิๆๆๆๆ
“เคาะตั้งนานไม่เจ็บมือหรอ”ฮยุนฮายืนยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิดซักนิด
“เจ็บ แต่นายไม่ยอมตื่นนี่”ฉันทำหน้ามุ่ยใส่ฮยุนฮา ก่อนจะเดินออกไปที่โต๊ะอาหาร ฉันจัดเสร็จตั้งนานแล้วหละ ป่านนี้ไม่เย็นหมดแล้วหรอเนี่ย ฮยุนฮานะฮยุนฮา จะกลับวันนี้อยู่แล้วยังไม่วายทำตัวมีปัญหาอีก เฮ้อ กลับวันนี้แล้วสินะ
“นี่ตื่นมาทำอีกแล้วหรอ”ฮยุนฮาเดินมานั่งที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบน้ำขึ้นดื่ม
“ก็ถ้าไม่ตื่น จะมีอะไรกินมั๊ยล่ะ”ฮยุนฮายิ้มบางๆกิ่นจะลงมือตั้งนู่นนี้กินเข้าไป
“ฝีมือดีขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย”ปากหรอนั่น มันน่าไหมล่ะ
“นายนี่ จะกินไม่กิน”ฉันไม่รู้ว่าทนอยู่กับเค้าได้นานถึงขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งเรื่องมาก แล้วยังจะมากเรื่องแบบนี้อีกด้วย
“แล้ววันนี้จะไปไหนอ่ะ”ฉันเงยหน้าจากจานอาหารไปมองเค้าทันที ที่จริงเรื่องวันนี้ฉันยังไม่ได้คิดซะด้วยสิ จะพาไปไหนได้ล่ะเนี่ย คนยิ่งออกจากบ้านบ่อยซะด้วยสิ(ประชด) “อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้คิดอ่ะ” ฉันพยักหน้าเบาๆ
“ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะพาไปไหนนี่”ฉันก้มหน้าลงทันที อยู่ๆฮยุนฮาก็เดินมาจุ๊บแก้มฉันซะงั้นอ่ะ “นี่นาย” ฮยุนฮายิ้มบางๆอีกครั้ง
“ไปไหนก็ได้ มีเธออยู่ด้วย มันก็สนุกแล้ว”ฮยุนฮานี่นะเวลาน่ารัก ก็ทิ้งร่างซาตานไปซะสนิทเลย
“อืม วันนี้จะกลับแล้วนี่ งั้นตอนเช้าไปขอพรก่อน พอบ่ายๆนายอยากไปไหนก็ได้ ฉันจะพาไป”ฮยุฮายิ้มก่อนจะเลื่อนหน้าเจ้ามาจุ๊บฉันอีกครั้ง แต่อย่าโลภมากนักสิ
“ฮ่าๆๆ ราเรียนี่น่ารักชะมัดเลย” ตาบ้าเล่นชมกันอย่างนี้ คนเค้าก็เขินเป็นนะ
“น่ารักอะไรเล่า ไปทานอาหารต่อเลย วันนี้วันอาทิตย์ถ้าสาย คนจะเยอะนะ”ฮ่าๆๆ วันนี้ฮยุนฮาตื่นตั้งแต่หกโมง แปลกมากใช่ม่ะ สงสัยฝนจะตกชัว
“อืม ถ้าฉันรู้นะว่ามาเมืองไทยแล้วจะได้แฟนด้วย คงขอลาซักสามเดือน” อ๊ายยยย ตาบ้านี่ใครเป็นแฟนนายกันไม่ทราบ
“ใครเค้าเป็นแฟนนายกัน”ฮยุนฮายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ แล้วกระซิบเบาๆ
“เธอไง ราเรีย”เท่านั้นหละ หน้าฉันก็มีเลือดมากล่อเลี้ยงเกินจำเป็นมากถึงมากที่สุด
ณ วัดแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง ผู้คนพรุพ่านมากเนื่องจากวันนี้คือวันหยุดของสัปดาห์ และที่สำคัญช่วงนี้ใกล้เทศกาลปีใหม่แล้ว ที่สำคัญพรุ่งนี้ก็คริสต์มาสแล้วด้วย ตอนกลางคืนที่นี่สวยมากๆเลยหละ แต่ว่าฮยุนฮาคงไม่มีโอกาสได้เห็นมันหรอก เพราะเค้าจะกลับคืนนี้แล้วนี่
“นี่ราเรีย ทำไมคนเยอะอย่างนี้อ่ะ”ฮยุนฮาปาดเหงื่อนิดหน่อยก่อนจะถามขึ้นมา
“ก็วันนี้มันวันหยุดน่ะ คนก็เยอะเป็นธรรมดา”ฮยุนฮาทำหน้างงๆ อย่าบอกนะว่าประเทศเค้าไม่ได้หยุดวันอาทิตย์อ่ะ
“หยุด อ๋อ แต่ที่ประเทศฉันหยุดไม่พร้อมกันน่ะ”ฮยุนฮาคงเข้าใจแล้วล่ะมั้ง ฉันดึงแขนเค้าให้เดินตามมานั่งกราบพระ ถึงฮยุนฮาจะไม่ใช่คนไทย แต่เค้ากราบได้สวยงามมากๆเลย แบบว่าไทยแท้บางคนยังต้องอายเลยหละ
“นี่ฮยุนฮา ขอพรด้วยนะ”ฮยุนฮาพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปขอพร ฉันเองก็ขอเหมือนกัน ฉันขอแค่ได้เจอฮยุนฮาอีกครั้งก็ยังดี หากว่าเราเป็นคู่กันจริงขิให้ได้เจอกันอีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
“นี่ยายบ๊อง ขอพรว่าไงหรอ”ฮยุนฮาหันมาถามทำให้ภวังค์ของฉันแตกกระจายไปทันที ตาบ้านี่ พูดซะตกอกตกใจหมดเลย
“ใครเค้าจะบอกกันเล่า ถ้าอยากรู้นายก็บอกมาก่อนดิ”ฉันก็อยากรู้เหมือนกันนะว่านายขอพรว่ายังไงอ่ะ
“ไม่เอาอ่ะ ถ้าอยากรู้คืนนี้ต้องไปส่งฉันสิ แล้วจะบอก”ฮยุนฮายืนทำท่าทางทะเล้น เค้านี่น่ารักจริงๆเลยนะ ตาบ้า(แต่น่ารัก)
“นายนี่นะ จริงๆเลย”ฉันยิ้มบางๆให้ก่อนจะเดินออกไปเสี่ยงเซียมซี ว่าไปแล้วไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้นานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย ฮยุนฮาเดินตามหลังมาติดๆ
“อะไรหรอ”ฮยุนฮาหยินกล่องเซียมซีขึ้นมา
“เค้าเรียกว่าเซียมซี เป็นการทำนายอย่างหนึ่งน่ะ”ฮยุนฮาพยักหน้าเบาๆ เอ่อ เป็นอันว่าเข้าใจนะ
“งั้นฉันเขย่าเลยนะ”ฮยุนฮาชูขึ้นก่อนจะเขย่าเบาๆ ฉันเองก็เขย่าเหมือนกัน อ้า....ในที่สุดก็ออกมาซักที
เคร้ง!!!ดูเหมือนของฮยุนฮาเองก็จะได้แล้วนะ
ว้า ฉันได้ใบเซียมซีอันที่เท่าไหร่เนี่ย อยู่ดีๆมันก็กระเด็นไปรวมกับของฮยุนฮา
“ของเธออันไหนอ่ะ”ฮยุนฮาทำหน้างงนิดหน่อย ก่อนจะเก็บทั้งสองอันลงไปในกล่อง แล้วดึงมือฉันออกมา
“เดี๋ยวสิ เรายังไม่ได้......”ฮยุนฮาหันมาจ้องหน้าฉัน ก่อนจะมองนาฬิกาข้อมือสุดเก๋ของเค้า
“ตอนนี้จะบ่ายแล้ว ถึงเวลาของฉันแล้วด้วย อันนั้นน่ะช่างมันก่อนเถอะนะ”ฮยุนฮาดึงแขนให้เดินตามไปต่อ จนมาถึงนถเค้าถึงบอกปล่อยแขนฉันได้เป็นอิสระ
“เฮ้อ นายนี่นะฮยุนฮา”ฉันพึมพำเบาๆไม่ให้คนข้างๆได้ยิน
“ทำไม ฉันทำไม”เวร ได้ยินอีกหรอเนี่ย
“ปะ...เปล่านี่”ฉันมองหน้าฮยุนฮาเงียบๆก่อนที่เค้าจะหลบสายตาไปทางอื่นแทน
“งั้นบ่ายนี้ เราจะไปที่ที่ฉันอยากไปบ้างนะ”ฮยุนฮายิ้มให้ก่อนจะลากฉันไปนั่งในรถ
“แล้วนายจะไปปไหนเล่า”ฉันถามทันทีที่ฮยุนฮาเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว
“ไปโรงเรียนเธอไง” ฮะ โรงเรียนฉัน จะไปทำไมมิทราบ
“นายจะไปทำไม”ฮยุนฮายักไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนจะเร่งคันเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ณ โรงเรียนไฮสคูล
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฉันได้ยินเสียงนี้มาตลอดทางที่เดินเข้ามาพร้อมกับฮยุนฮาเด็กนักเรียนไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนก็เดินกันมาอยู่ตรงทางเข้าโรงเรียนซึ่งฮยุนฮาจอดรถแล้วเดินลงมาพร้อมกับลากฉันมาด้วย
“พี่ฮยุนฮาๆๆๆๆๆ อ๊าย กรี๊ดๆๆๆ”ยายพวกนี้นี่แม่พวกเธฮต้มลูกหวีดให้กินกันรึยังไงนะ ถึงได้เสียงแหลมแสบแก้วหูขนาดนี้
“ขอบคุณครับๆๆๆๆ”ตาบ้านี่ก็พูดอยู่ประโยคเดียวนี่แหละ ตั้งแต่เดินเข้ามาในโรงเรียนของฉันเนี่ย
“นี่ นายจะมาทำไมที่โรงเรียนฉันเนี่ยฮะ”ฉันถามฮยุนฮาขณะที่เค้ายังจัดการกับแฟนคลับที่คลั่งไคล้เค้าอยู่
“ก็มาทำธุระไง”ฮยุนฮาตอบหน้าตาย แต่นายรู้ไหมหลังจากนี้ไปฉันนี่แหละจพตายเพราะแฟนคลับนายนั่นแหละ
“เฮ้ย  นี่มันพี่ราเรียนี่ ไปอยู่กับฮยุนฮาได้ยังไงอ่ะ”นั่นไง กรรม เป็นเพราะนายคนเดียวคิมฮยุนฮา
“เอ่อ....คือ...เอ่อ...พี่....พี่” ทำไมมันพูดไม่ออกล่ะเนี่ย โอ๊ย ตาบ้าฮยุนฮายิ้มเฉยเลย จะช่วยกันก็ไม่มี
“ว่าไงล่ะค่ะ พี่ไปอยู่กับพี่ฮยุนฮาได้ยังไง เราไม่ยอมนะ”ไม่ยอมแล้วทำไงเล่า ยายเด็กพวกนี้นี่
“ขอโทษนะครับคือพี่ราเรียเนี่ย เป็นคนนำเที่ยวของพี่ที่เมืองไทยเองครับ”เฮ้อ รอดตาย(มั้ง)
“หรอค่ะ แล้วทำไมต้องเป็นพี่ราเรียด้วยล่ะค่ะ สวยก็ไม่สวย หนูยังจะสวยกว่าอีก แถมพี่ราเรียน่ะ ไม่รู้ที่เที่ยวเด็ดๆหรอก หนูเห็นวันๆก็เอาแต่นั่งอยู่กับหนังสือ ผู้ชายยังไม่กล้าจีบเลย ถึงจะสวยมากก็เถอะ”นี่ตกลงฉันสวยหรือไม่สวยกันแน่เนี่ย
“แต่ที่ผ่านมา พี่ว่าเค้าหาที่เที่ยวได้ดีมากๆเลยนะ บางครั้งก็ทำให้พี่คิดว่าไม่อยากกลับเกาหลีเลย”ฮยุนฮาหันมายิ้มให้ฉันตลอดเวลาที่เค้าพูดเค้าก็จ้องหน้าฉันนิ่งๆอย่างนั้น  นี่หน้าฉัน หน้าช้านนนนนน  แดงหมดแล้วมั้งตาบ้า
“โห่ ถ้าพี่ไม่บอกว่าพี่ราเรียเป็นคนนำเที่ยวล่ะก็ พวกเราคงคิดว่า พี่กำลังคบกับพี่ราเรียอยู่แน่ๆเลย”หนึ่งในนั้นพูดแทรกขึ้นมา ทำเอาฮยุนฮาเงียบไปเลย “ว่าไงล่ะค่ะ หรือว่าพวกพี่คบกันอยู่จริงๆ” ฮยุนฮายิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินมาใกล้ๆฉัน
“ก็............”
กรี๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
“ว้า เสียดายจัง งั้นพวกเราขอไปเรียนก่อนนะค่ะ”แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปอย่างอ้อนอิ่งสุดๆ
“ปะ ไปกันเถอะ”ฮยุนฮายื่นมือมาจับแขกพร้อมจะออกแรงลากแต่ฉันยื้อไว้ก่อน
“ไปไหน”ฮยุนฮายิ้มให้ก่อนจะตอบกลับมา
“ไปทำธุระไง เร็ว”ฮยุนฮาลากฉันมาในห้องของผู้อำนวยการ ฉันไม่เข้าใจว่ามาทำไม
ก๊อกๆๆๆๆๆ
“เชิญครับ”เสียงผู้ชายวัยกลางคนดังออกมาจากในห้อง แน่นอนว่าท่านผู้อำนวยการคงอยู่ข้างใน
“สวัสดีครับ”ฮยุนฮายกมือไหว้ ผ.อ. ที่นั่งนิ่งๆอยู่ที่เก้าอี้
“อ้าว มากันยังไงเนี่ย”ดูเหมือนท่านจะเพิ่งรูตัวนะ รีบลุกแล้วเดินมานั่งที่โซฟารับแขกภายในห้องทันที
“พอดีผมอยากขออะไรซํกอย่างนะครับ” ผ.อ. ยิ้มเจือนๆ “ผมอยากให้ทางโรงเรียนทำเรื่องให้ราเรียกับน้องชายย้ายไปเรียนที่เกาหลีครับ ที่นั่นมีโรงเรียนไทยอยู่ สำหรับคนที่สนใจนะครับ”ฉันหันไปมองฮยุนฮาทันที
“ว่าไงล่ะราเรีย” ผ.อ. หันมาถามฉันแทน นายบ้าไปแล้วหรอ ฮยุนฮา
“คือว่า หนูจะไปได้ยังไงล่ะค่ะคุณพ่อกะคุณแม่ยังไม่............”
“พวกท่านทราบแล้ว แล้วก็อนุญาตแล้วด้วย” ฮยุนฮาแทรกขึ้นมาก่อนที่ฉันจะพูดจบ คราวนี้หละ ยิ่ง งง ขึ้นไปใหญ่
“แล้วราเชวล่ะ ราเชวรู้เรื่องหรือเปล่า” ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทำไมเรื่องมันเหมือนกับว่าถูกวางไว้นานแล้วยังไงยังงั้นเลย
“ผมรุ้แล้วครับ ถ้าพี่ไป ผมก็ก็ไม่ขัดอยู่แล้ว” ราเชวที่เดินออกมาจากประตูทางเข้า เดินมานั่งข้างๆฉัน
“นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้ว ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ทำไมทุกคนถึง.....”ฉันว่ามันไม่ใช่ความบังเอิญแล้วหละ มันน่าจะเป็นเรื่องที่ใครซักคนวางแผนไว้นานแล้วต่างหาก
“ใจเย็นน่าพี่ เรื่องเย ผมไม่เกี่ยว แค่ทำตามที่ใครบางคนบอกเท่านั้นเอง จริงๆเรื่องนี้มันถูกวางแผนไว้ เมื่อคืนเอง บังเอิญว่ามีใครบางคนทนไม่ได้ที่ต้องจากเมืองไทยไป แล้วทิ้งความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่นี่ พวกเราเลยช่วยกันอะนะ”ราเชวยิ้มทะเล้นออกมา อ๋อ ที่แท้พวกนี้ก็วางแผนกันไว้แล้วจริงๆสินะ มิน่าล่ะ ตอนฉันบอกว่าตอนบ่ายจะไปไหนก็ตามสบายฮยุนฮาถึงได้ดีใจขนาดนั้น
“อืม วันนี้จะกลับแล้วนี่ งั้นตอนเช้าไปขอพรก่อน พอบ่ายๆนายอยากไปไหนก็ได้ ฉันจะพาไป”
“ฮ่าๆๆ ราเรียนี่น่ารักชะมัดเลย”
อยู่ๆคำเหล่านั้นก็ไหลเข้ามาในโซนประสาทอย่างอัตโนมัติ ที่แท้แล้วฮยุนฮาเองหรอกหรอที่อยากให้ฉันไปเรียนที่เกาหลีน่ะ แสดงว่าฮยุนฮาเองก็มีใจให้ฉันใช่ม่ะ
“ยิ้มอะไรยายบ๊อง”ว้าวๆๆ ฮยุนฮาหน้าแดงด้วยหละ
“เปล่านี่ ทำไมนายถึงอยากให้ฉันไปเรียนเกาหลีล่ะ”ฮยุนฮาท่าทางลึกลังก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
“พี่ไม่รู้จริงๆหรอ”หลังจากที่ฮยุนฮาเข้าไปแล้ว ราเชวก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันผลักหน้าราเชวออกห่าง ก่อนจะแถมด้วยฝ่ามือพิฆาตร “โอ๊ย เจ็บนะ”
“ก็ตีให้เจ็บไง”ฉันยิ้มเยอะให้ราเชวก่อนที่ฮยุนฮาจะเดินออกมา “อืม ว่าแต่แม่ฉันอนุญาตแน่นะ”ฉันหันกลับไปถามฮยุนฮาทันที ฮยุนฮาพยักหน้าก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างมาให้ฉัน
“อันนี้แม่เธอฝากมาให้น่ะ”มันคือจดหมายนั่นเอง ฉันเปิดออกมาก็มั่นใจได้ว่ามันคือของแม่จริงๆ ก็แม่ฉันน่ะ มีเอกลักษณ์ในการเขียนน่ะนะ
ถึง ราเรียลูกรัก
            แม่ขอโทษนะลูกที่ไม่สามารถมาบอกลูกด้วยตัวเองได้ แม่รู้ว่าตั้งแต่ที่แม่กับพ่อได้รับตำแหน่งพวกนี้มา มันทำให้พวกเราไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกัน แม่ไม่มีโอกาสได้ดูแลลูกกับน้องเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น แต่แม่ยังรักลูกเหมือนเดิมนะ ที่แม่ตกลงกับคุณคิมฮยุนฮาเรื่องที่อนุญาตให้ลูกทั้งสองย้ายไปเรียนที่เกาหลีได้ ก็เพราะว่าแม่มั่นใจว่าเค้าจะสามารถดูแลลูกของแม่ได้เป็นอย่างดี แม่ไม่รู้ว่าลูกจะจำเค้าได้หรือเปล่า แต่ว่าสักวันหนึ่งลูกคงจะนึกออกได้เองนั่นแหละ แม่ก็ไม่มีอะไรมากเพียงแค่ขอให้เดินทางโชคดี แล้วพ่อกับแม่น่ะจะไปเยี่ยมบ่อยๆนะ ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ ดูแลน้องด้วยนะ
                                                            รักและคิดถึง
                                                            แม่ที่รักลูกเสมอ
“แม่”ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฮยุนฮารีบเดินมานั่งใกล้ๆทันที ส่วนราเชวก็กุมมือฉันเอาไว้
“ผมขอถามอะไรคุณหน่อยได้มั๊ย”ราเชวหันไปถามฮยุนฮาที่นั่งอยู่ใกล้ๆฉัน ฮยุนฮาพยักหน้าตอบเบาๆ “คุณรู้จักกับพี่ผมมาก่อนหรอ” ฮยุนฮาเงียบไปก่อนจะรอบถอนหายใจเบาๆ
“ใช่ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อเก้าปีก่อน ตอนที่เธอเรียนจบเกรดสามน่ะ เธอเรียนที่เกาหลีมาตลอดใช่ม่ะ”ฉันพยักหน้าตอบรับเบาๆ จริงๆแล้วก่อนที่ฉันจะกลับมาเมืองไทยเมื่อเก้าปีก่อนฉันอยู่ที่เกาหลีตั้งแต่เกิดจนอยู่เกรดสาม หรือจบชั้นป.สาม ของไทยเรา แม่ก็ขอตัวฉันกลับคืนมาอยู่ที่เมืองไทย ฉันมีเพื่อนเยอะแยะมากมาย จนนับไม่ถ้วน แต่แปลกมากที่มีเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียว  จริงๆมีผู้ชายเยอะมากที่มาขอฉันเป็นเพื่อน แต่ฉันสัญญากับเด็กน้อยคนนั้นไว้แล้วว่าจะมีเค้าเป็นเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียว และคนนั้นก็อาจจะเป็น......คิมฮยุนฮาตอนนี้
“นายก็คือ..ฮยุนคุงใช่มั๊ย”ฮยุนฮาพยักหน้าเบาๆ ฉันเผลอกระโดดเข้าไปสวมกอดฮยุนฮาทันที ทำให้คนรอบข้างต่างตกใจในการกระทำของฉันเป็นอย่างมาก
“เฮ้ นี่ไม่ใช่เด็กแล้วนะ”ฮยุนฮากระซิบเบาๆ
“ก็ฉันดีใจนี่ ที่ได้เจอนายอีก ฉันงงไปหมดแล้วนะ ฮยุนฮา”ฮยุนฮายิ้มบางๆให้ก่อนจะกุมมือฉันแน่น
“ไปกับฉันนะ คืนนี้ไปกับฉันนะ ราเรีย”ฮยุนฮาพูดของหูของฉันอย่างแผ่วเบา ฉันพยักหน้าบอกกับเค้า และย้ำเตือนด้วยคำพูดอีกครั้ง
“ได้ ฉันจะไปเรียนที่เกาหลี ไปเรียนกับนายนะ ฮยุนคุง”ฮยุนฮายิ้มแล้วกระชับอ้อมกอดมากขึ้น ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนนั้นจะโตขึ้นมาหล่ออย่างกับเทพบุตรอย่างนี้
“ไม่ไปราเพื่อนก่อนหรอ อีกไม่กี่ชัวโมงก็จะไม่เจอกันแล้วนะ ทนได้หรอ”ฉันส่ายหน้าเบาๆ
“งั้น ฉันไปหาเพื่อนก่อนนะ นายไปด้วยกันไหม”ประโยคหลังฉันหันไปถามราเชวที่ยืนอยู่ข้างๆ ราเชวพยักหน้าแล้วชวนฮยุนฮาไปด้วย พอมาถึงทุกคนต่างก็รีบเดินมาทางพวกเราสามคนทันที
“นี่ราเรีย จริงหรอที่จะไปเรียนเกาหลีน่ะ”ฉันพยักหน้าเบาๆและยิ้มเจือนๆให้ซาซ่า
“โธ่ ยายบ้า นี่กะจะไปโดยไม่บอกกันเลยหรอ”ซาซ่าห้ามชาเลลไว้ ยัยนั่นโกรธมากจริงๆด้วยแฮะ
“ขอโทษนะชาเลล ฉันเองก็เพิ่งรู้เมื่อกี้นี่เอง เลยรีบมาหาพวกเธอก่อนนี่แหละ”ทุกคนทำหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมาย? ฮยุนฮาขยิบตาให้พวกนั้นก่อนที่พวกเธอจะถามขึ้น
“นี่....เธอเพิ่งรู้หรอ” อะไรกันอย่าบอกนะว่าพวกเธอรู้ก่อนฉันอีกอ่ะ
“ใช่ พวกเธอรู้นานแล้วหรอ” ทุกคนพยักหน้าเบาๆ นี่มีฉันคนเดียวหรอเนี่ยที่รู้คนสุดท้าย ทั้งๆที่ฉันคือคนที่จะไปเนี่ยนะ
“ขอโทษนะ พอดีว่า.............”
“ช่างมันเถอะ แต่ก็ขอบใจนะ ที่พวกเธอยังรักฉันอยู่อ่ะ”ทุกคนคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ คงคิดว่าฉันจะโกรธสินะ ฉันมีเหตุผลมากนะในเวลานี้น่ะ
“ราเรีย เรากลับไปเก็บของกันเถอะ”ราเชวที่ยืนเงียบอยู่นานพูดแทรกขึ้นมาในวงสนทนาของฉันกับ เพื่อนๆ ทุกคนทำน่าสลดอีกครั้ง ฉันรู้ว่าพวกเธอรักฉัน ฉันจะไม่ลืมคิดถึงพวกเธอเลย
“นี่ราเรีย ราเชวก็ไปหรอ เสียดายจัง ทำไมเธอไม่ไปคนเดียวล่ะ ต่อไปใครจะมาเป็นอาหารสายตาให้ฉันล่ะเนี่ย เธอคว้าฮยุนฮาไปคนนึ่งแล้วนะ ยังจะเอาราเชวไปอีกหรอ”ฮึ๊ย ยายเพื่อนบ้าพวกนี้นี่ ฉันขอถอนคำพูดที่บอกว่าจะคิดถึงพวกเธอนะ ขอถอนคำพูด ฉันคิดว่าเสียใจที่จะจากฉัน กลับเสียใจที่จะไม่ได้เห็นไอ้เด็กเปรตนี่ซะงั้น
“แต่ราเชวเป็นน้องชายคนเดียวของฉันนะ ใช่ไหมราเชว”ฉันหันไปส่งสายตาอาฆาตรให้ราเชวทันที ราเชวเองก้มหน้าลงหลบสายตาของฉัน ก่อนจะเงยหน้าตอบกลับมา
“ใช่แล้วราเรีย ผมไม่ทิ้งพี่หรอก ถ้าไม่จำเป็นน่ะนะ”ราเชวยิ้มแห้งๆ ก่อนจะหันมาเจอสายตาที่ฉันจ้องอยู่ “อุ๊ย ล้อเล่น แฮะๆ”
“ไปได้แล้วราเชว เราต้องรีบไปเก็บของ พี่จะได้แวะซื้อของด้วย”ราเชวพยักหน้าแล้วเดินตามมาติดๆ
                ฮยุนฮาเป็นคนขับรถมาส่งฉันกับราเชวก่อนจะขอตัวไปเอากระเป๋าที่คอร์นโด ฉันกับราเชวช่วยกันเก็บของที่จำเป็นใส่ในกระเป๋า ราเชวบ่นว่าขี้เกียจแต่สุดท้ายก็ยอมเก็บแต่โดยดี จะหลอกใช้งั้นหรอ ฝันไปเถอะ ฉันเกิดก่อนแกนะราเชว ว่าไปยังดีนะที่เด็กดื้ออย่าราเชวยอมเรียกฉันว่าพี่น่ะ ทั้งที่เราห่างกันไม่เท่าไหร่
ตอนนี้สองทุ่มแล้ว ฉันลงไปทานข้าวขึ้นมานอนเล่นกับราเชวในห้อง ปกติทุกคืนก่อนที่จะนอนราเชวจะเดินมาเล่นในห้องฉันทุกวัน บางวันเผลอหลับไปซะดื้อๆ แต่ก็นะ น้องอยู่ดี ฉันต้องยอมสละที่นอนครึ่งนึ่งให้เค้านอนด้วย ยิ่งพักหลังยิ่งบ่อย ราเชวแทบจะมานอนห้องนี้ทุกวันเลย ดูเหมือนวันนี้ด้วย
“นี่ จะมานอนนี่อีกแล้วใช่ม่ะ”ฉันถามราเชวที่นอนเล่นเกมส์อยู่บนเตียง
“โห่ ราเรียอ่ะ อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะเดินทางแล้วนะ”นั่นไงพูดแบบนี้ ไม่ผิดชัว
“ก็นอนไปสิ พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”ราเชวยิ้มก่อนจะหันไปสนใจกับเกมส์ที่ค้างไว้
“เออ ราเรีย พี่จะไปเรียนโรงเรียนอะไรอ่ะ” อยู่ๆมาถามเรื่องนี้ซะได้ พี่เองจะไปรู้หรอจ๊ะคุณน้อง
“พี่ก็ไม่รู้ ทางโรงเรียนไม่ได้แจ้งหรอ”
“เปล่านี่ ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
“เดี๋ยวพี่ลองโทรถามฮยุนฮาก่อนแล้วกันนะ”
“ฮะ” หลังจากนั้นฉันก็เดินตรงไปยังโต๊ะหนังสือก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มันมีเมสเสสอยู่ด้วย
มันเป็นข้อความจาก อยุนฮานั่นเอง
                นี่ยายบ๊อง ออกไปซื้อของก่อนม่ะ
“อะไรของเค้าเนี่ย”ฉันพึมพำเบาๆกับตัวเอง
“อะไรพี่ ซื้อของอะไรอีกเนี่ย”
“ราเชว ตกใจหมดเลย มาเงียบๆ”
“ก็ถ้าไม่เงียบ ก็ไม่รู้สิ ว่าหมอนั่นนัดพี่ไปออกเดตก่อนกลับอ่ะ”
“เดตบ้าอะไรเล่า” ถ้าเดตจริงๆก็ดีนะสิ
“ไม่รู้ ผมไปด้วย” เฮ้อ ฉันรู้ว่าไม่สามารถปฎิเสธนายได้หรอก ราเชว
“ก็ได้” หลังจากนั้นฉันก็ตอบเมสเสสของฮยุนฮาไป
            ตกลง นายมารับที่บ้านนะ แต่ราเชวจะไปด้วย
            ,ได้ แล้วเจอกัน,
ก๊อกๆๆๆๆๆ
“คุณหนูค่ะ คุณฮยุนฮามาค่ะ” อ้าว มาเร็วจังแฮะ ราเชวแต่งตัวเสร็จหรือยังก็ไม่รู้
“ค่ะ ขอบคุณนะค่ะเดี๋ยวหนูลงไปค่ะ” ก่อนลงไป ไปดูราเชวก่อนดีกว่า
แก๊ก
“อ้าวว มาพอดีเลย พี่กะจะไปดูฬซักหน่อย” อยู่ดีๆ ราเชวก็โผล่เข้ามา ฉันยังไม่ได้หันไปมองหรอกนะ แต่ก็ต้องเป็นเจ้านั่นแหละ
“เป็นพี่แนตั้งแต่เมื่อไหร่”เสียงนี้มัน...............ฮยุนฮา
“ฮยุนฮา”ฉันหันไปมองฮยุนฮาที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงปายเตียงของฉัน
“ก็ใช่นะสิ ขี้เกียจรอข้างล่าง เลยขึ้นมาน่ะ”โอ้โห่ นี่ขนาดรู้จักกันไม่นานนะเนี่ย ถ้าสนิทจะขนาดไหนกันนะ
“อืม งั้นเดี๋ยวฉันไปดูราเชวก่อนนะ”ฉันกำลังจะบิดประตูออกไป แต่ราเชวก็แทรกเข้ามาก่อน ฉันเผลอชนกับราเชวจนกระเดนออกมาอย่างแรง ฮยุนฮารับฉันเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่ฉันจะลงไปก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น
“ราเชว”ฉันขึ้นเสียงใส่ตัวแสบทันที
“ขะ...ขอโทษครับ” ประจำแหละ ราเชวน่ะเข้าห้องมาทีไรไม่เคยเคาะประตูก่อนหรอก บางทีฉันนั่งวาดรูปอยู่ ก็เดินมาอย่างตื่นตะหนกจนเซมาชนแขนฉัน เส้นดินสอเลยแถลบขีดกลางหน้ากระดาษ จากนั้นฉันก็สอนมารยาทมาตลอด แต่แล้วมันก็ไม่เคยอยู่ในหัวราเชวเลย “ราเรียไม่โกรธนะ” ราเชวจุ๊บแก้มฉันหนึ่งที นี่แหละไม้ตายการอ้อนของหมอนี่ แต่ฮยุนฮาสิท่าทางตกใจกับการขี้เล่นของราเชวอย่างหนัก
“อืม ไปกันเถอะ”ฉันผลักราเชวออกไปนอกประตูก่อนจะหันไปดึงมือฮยุนฮาที่ยังอึ้งอยู่เหมือนเดิม
“อ้าว จะออกไปไหนกันค่ะคุณหนู อีกสามชั่วโมงก็จะเดินทางแล้วนะค่ะ”ป้าที่เดินสวนฉันในห้องโถงร้องท้วงไว้ก่อนจะเดินพ้นอาณาเขตของบ้าน
“อ๋อ คือราเชวน่ะสิค่ะเกิดอยากจะซื้อเสื้อโค้ชซะงั้นน่ะ หนูขอพาราเชวไปซื้อเสื้อโค้ชหน่อยนะค่ะ”พี่ขอโทษนะราเชว
“อะไรของพี่เนี่ย ผมอีกแล้วหรอ”ราเชวเดินมากระซิบข้างๆฉัน
เถอะน่า จะไปม่ะ”ราเชวพยัหน้าเบาๆแล้วเดินไปอ้อนป้าทันที
“นะครับป้า อากาศที่เกาหลีตอนนี้มันหนาวมากเลยนะครับ”ป้าส่งสายตาไม่เชื่อมาให้ราเชวก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาจนสอึกไปตามๆกัน
“แต่คุณชายเพิ่งไปซื้อเมื่อตอนบ่ายก่อนจะไปหาคุณหนูไม่ใช่หรอค่ะ”เวรหละ ราเชวนะราเชวออกไปไหนทำไมต้องบอกละเอียดด้วยนะ โกหกบ้างไม่เป็นไรหรอกน่า
“เอ่อ....ตอนนั้นผมไปซื้อให้ราเรียนะครับ”นั่นไง สุดท้ายก็ไม่พ้นฉันอยู่ดี ราเชวนะราเชว
“อ๋อ ใช่ค่ะป้า เรียสให้เชวไปซื้อให้เองล่ะค่ะ”ป้าพยักหน้าตกลงอนุญาตให้เราออกไปได้ บางคนอาจงงสินะที่ฉันเรียกแทนตัวเองว่า,เรียส, จริงๆแล้วมันไม่ใช่ชื่อเล่นหรืออะไรหรอก เพราะชื่อเล่นของฉันก็คือราเรียนั่นแหละ เพียงแต่คนในบ้านอยากให้มันสั้นเหมือนเรียกราเชว ว่าเชว แต่ชื่อฉันถ้าเรียกสั้นๆมันก็ไม่ค่อยดรเท่าไหร่ เลยตกลงกันว่าจะเรียกฉันว่า เรียส(แล้วจะตั้งให้มันยาวแต่แรกทำไมเนี่ย (แปลกคน)
“ถ้างั้นก็รีบกลับกกันนะค่ะ แล้วป้าจะเตรียมกระเป๋ามาไว้ให้ กลับมาก็ไปสนามบินได้แล้วนะค่ะ”
“ค่ะ/ครับ”ฉันกับราเชวขานรับเสร็จก็รีบเดินออกไปทันที ฮยุนฮาแอบยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินตามออกมา
“นี่พวกเธอนี่จริงๆกันเลยนะ”ฮยุนฮาเดินมายีหัวฉันเบาๆ
“ก็บางครั้งน่ะนะ ฉันน่ะ....”
“ไปเถอะราเรีย อีกชั่วโมงกว่าๆ เราต้องไปสนามบินแล้วนะ”ราเชวเดินมาดึงมือฉันให้ไปขึ้นรถทันที ไม่รู้ว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่น่ะนะ       
         สวัสดีคร้าาาาา  วันนี้เข้ามาอัพให้แง้วนร้า เพื่อที่จะได้เท่ากับในเว็บเด็กดีซักที  จริงๆอยากให้มีคนเข้ามาอ่านเยอะๆนร้า คร้า ถ้าเขียนผิดตรงไหน หรือมันไม่เหมาะสมอย่างไรก็ช่วยเม้นท์บอกไว้ด้วยนร้าคร้า  ฝันดีนร้าคร้า 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 92 ท่าน