Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Antidepressant อุบัติรักนายจอมโหด
Triple N
Ep05 :: Take care
5
31/01/2555 01:46:55
730
เนื้อเรื่อง

EP 05 :: Take care


“เธอน่ะ”และมอนท์เอง..ที่อยุ่ดีๆก็พูดทำลายความเงียบขึ้นมา

“ชอบไอ้วอร์มหรือเปล่า หมายถึงชอบแบบ...อยากได้น่ะ”

                อยากได้ !! นี่เขาหมายความว่ายังไง

“หืม ” ฉันลากเสียงยาวและหันไปหาเขา พลางส่งสายตาสงสัยให้เขาไป  

“ก็ถ้าเธอจะชอบมัน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าจะชอบกันจะว่ายังไงเรื่องที่เรานอนด้วยกัน”เขาพูดไปเคาะ
พวงมาลัยไป วันนี้เขายังขับรถเอื่อยๆเช่นเดิมและเปิดหน้าต่างด้วย เลยมีลมเบาๆปัดผมให้ระข้างแก้มของฉันอยู่

“เราไม่ได้นอนด้วยกัน เราแค่อาศัยห้องเดียวกันเฉยๆ” ฉันเองก็ตอบไปมองข้างทางไปเช่นกัน อากาศแบบนี้ทำเอาฉันรู้สึกสบายไปทั้งตัว

“นั่นแหละ..ว่าไงล่ะ”

“เดี๋ยว หยุด!!”ฉันเองที่ขัดจังหวะเขาพูดและบอกให้เขาหยุดรถก่อน เมื่อกี้นี้เขาหันมาจะดุอะไรฉันซักอย่างและมีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนที่อยู่หน้ารถของเขา โชคดีที่เขาไม่ได้ขับรถเร็วจึงยั้งเบรกได้ทัน ฉันวิ่งวงไปดูหน้ารถทันที และมอนท์ก็วิ่งตามลงมา

“นี่ยัยบ้า ดึกๆดื่นๆแบบนี้ใครเขาให้ลงจากรถ” เขาจ้ำลงมาและกระตุกต้นแขนฉันให้ลุกขึ้น แต่ฉันฝืนเอาไว้ก่อนจะหยิบสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆที่เหลื่อมเข้าไปอยู่ใต้รถเขาเล็กน้อย

“หมาน้อย”ฉันอุ้มเจ้าตัวเล็กข้างหน้าขึ้นมาอุ้ม มันคือลูกสุนัขสีขาวล้วนขนยังปุยๆอยู่ และที่ขาหลังทั้งสองข้างมีรอยถลอกอยู่นิดหน่อย อาจเป็นเพราะที่ไถลเมื่อกี้

“นี่เธอฟังฉันอยู่หรือเปล่า!!” ฉันเงยหน้าจากลูกหมาไปมองมอนท์แวบหนึ่ง เขาครางชิในลำคอ

“มอนท์”ฉันเรียกชื่อเขาเสียงยาว พลางยืดตัวให้เต็มน่องหันมาเผชิญหน้ากับซาตานหน้าหินตรงหน้าพร้อมกอดหมาน้อยไว้ในอ้อมอก มอนท์เหมือนจะรู้ว่าฉันจะพูดอะไรได้แต่ยกมือเบรกไว้

“ไม่ ไม่ ไม่”เขายกมือปัดกันไปมา ดูยังไงเขาก็คงปฏิเสธ “ฉันรับเธอมาเลี้ยงก็ลำบากน่าดูแล้ว เธอจะเพิ่มภาระให้ฉันอีกหรือไง”


“วันศุกร์อ้อนมอนท์หน่อยเร็ว” ฉันยัดหมาน้อยที่ฉันตั้งชื่อว่าวันศุกร์ใส่มือมอนท์อย่างรวดเร็ว และเหมือนเจ้าวันศุกร์จะรู้งาน มันเลียมือของมอนท์ใหญ่เลย จนเขาเริ่มมองมันนิ่งๆฉันจึงพูดต่อ

“อีกซักตัวเถอะนะ ฉันไม่เคยมีเพื่อนเจอมันแล้วถูกชะตาชะมัดเลย มันเหมือนฉันออกนะ ไม่มีใครต้องการเลย มอนท์นายช่วยรับมันไว้หน่อยเถอะนะ” วินาทีหนึ่งที่เขาเงยหน้ามามองฉันก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าวันศุกร์ต่อ

“ตามใจ เช็ดขี้ เช็ดเยี่ยวมันด้วยแล้วกัน”


มอนท์พูดพลางยัดมันคืนใส่มือของฉัน ถึงคำพูดเขาจะดูแข็งกระด้าง แต่เสียงของเขาอ่อนลงกว่าตอนแรกมาก ฉันรีบอุ้มมันกลับเข้ารถเพราะกลัวว่ามอนท์จะเปลี่ยนใจและเล่นกับมันไปตลอดทาง มันเลียฉันจนกลับมาถึงคอนโด มันถูกทิ้งมานานแค่ไหนแล้วนะ แล้วมันจะรู้สึกเหมือนฉันหรือเปล่า
 



                เมื่อถึงห้องพัก มอนท์ถอดทุกอย่างกระจายไปทั่วห้อง รองเท้าสองข้างกระจายไปคนละทิศทาง เสื้อตัวนอกพาดบนโซฟาในห้องรับแขก เข็มขัดตกอยู่บนพื้น ส่วนตัวเขาเข้าไปในห้องของเขาแล้ว ฉันวางเจ้าวันศุกร์ลงกับพื้น ดูมันยังกลัวๆเพราะแปลกที่ ฉันรีบเดินไปเก็บเสื้อผ้าและรองเท้าที่เจ้าของห้องทิ้งไว้ก่อน เพราะหากเจ้าวันศุกร์เผลอไปฉี่ใส่ของพวกนั้นเข้า ทั้งฉันและมันคงโดนเตะกระเด็นออกจากห้องนี้แน่ๆ

                ตอนนี้เวลาเกือบๆตีสอง ฉันยังไม่ได้เข้าห้องนอน เพราะมัวแต่เล่นจ้องหน้าอยู่กับวันศุกร์ รวมทั้งวิ่งลงไปซื้อนมที่ซุปเปอร์มาเก็ตด้านล่างมาให้หมาน้อยของฉันกิน หลังจากกินเสร็จ ฉันเห็นขาหลังมันลากๆก็คิดขึ้นได้ว่ามันเป็นแผล ฉันพยายามหากล่องพยาบาลหรือของทำแผลให้แต่ก็ยังหาไม่เจอ จะให้ลงไปอีกครั้งตอนนี้ฉันก็ขี้เกียจแล้วด้วย อีกอย่างตอนนี้...ฉันโนบราน่ะ
 


                เพล้ง !!

เสียงแก้วชากระทบพื้นดังสนั่น เพราะในห้องตอนนี้เงียบมาก หลังจากมันแตกเพราะเจ้าวันศุกร์แอบไปซุกใต้โต๊ะญี่ปุ่นและขยับชนขาเก้าอี้จนแก้วตกลงมา ฉันเองก็ไม่กล้าขยับ เพราะกลัวคนในห้องจะตื่น แต่คงไม่ทันแล้ว มอนท์กระชากประตูออกและตวาดออกมาเสียงดัง และทำให้ฉันเซไปด้านข้าง

“ทำบ้าอะไรวะ!!!”

                โอ๊ะ! ฉันร้องเมื่อถอยเซไปเหยียบเศษแก้วเล็กๆเข้า มีเลือดที่ค่อยๆไหลซึมออกมาจากฝ่าเท้า โดยมีเจ้าวันศุกร์เข้ามาเลียที่บาดแผล

“เธอนี่มัน....ฮึ่ย น่ารำคาญ!!”

                เขาพูดและกลับไปที่ห้องนอนโดยปิดประตูเสียงดังสนั่น

                ฉันค่อยๆลากสังขารตัวเองมานั่งที่โซฟากลางห้องพลางใช้ทิชชู่ซับพลางเหลือบไปมองวันศุกร์ที่นอนอยู่ใต้เท้าสลับกับประตูห้องที่ปิดไปครู่ใหญ่ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
 


“นี่”

“นี่ นี่!!”

“ยัยขี้เซา ตื่นเดี๋ยวนี้!!”

“ห๊ะ”ฉันสะดุ้งเมื่อมีเสียงตะคอกข้างหูเรียกให้ตื่น เมื่อลืมตามาก็พบกับมอนท์ที่นั่งอยู่ด้านข้างของโซฟาที่เหลือ

                นี่ฉันนั่งหลับไปบนโซฟาเลยหรือนี่

“เธอนี่มันนอนได้ทุกที่จริงๆนะ”เขาพูดขึ้นอีกครั้งและหยิบกล่องสีขาวขนาดเล็กมาวางไว้บนตักฉัน

“นี่...?”

“กล่องปฐมพยาบาล ทำแผลซะสิ” ฉันเงยมองหน้ามอนท์ทันทีที่พูดจบ ส่วนมอนท์เองก็เฉมองไปทางอื่น ฉันหันกลับมามองกล่องตรงหน้าอีกครั้งและลอบยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

                ฉันขยับตัวหยิบกล่องนั้นไว้ด้านข้างตัวแล้วก้มไปอุ้มวันศุกร์ขึ้นมาวางบนตัก และกำลังจะเปิดกล่องพยาบาลแต่มือของมอนท์เอื้อมมาจับมันไว้ ฉันหันไปมองหน้ามอนท์และพบเครื่องหมายคำถามเต็มหน้าสว่างๆของเขา


“เธอจะทำอะไรน่ะ”

“ก็ทำแผลให้วันศุกร์ไง” ^^

“-*- “

“ ^^ “

“ยัยซื่อบื้อ ยัยโง่ ยัย....ยัยลูกหมา!!”
 


“ให้ตายสิ” หลังจากที่เขาด่าฉันเสร็จเขาก็ฉวยเองกล่องปฐมพยาบาลไปและนั่งลงกับพื้น ทำเอาฉันตกใจและจะขยับตัวแต่เขาก็ดันเข่าให้ฉันนั่งอยู่ข้างบนต่อไป

“มอนท์....”

“เดี๋ยวฉันทำแผลให้ ส่วนเธอ...ทำแผลให้ไอ้หมาเด็กนั่นไปแล้วกัน” ฉันรีบยกมือขึ้นรับผ้าก็อซม้วนเล็กและขวดยาเบตาดีนที่เขาโยนขึ้นมาบนตักฉันที่นั่งอยู่ด้านบน

        ส่วนเขาก็เริ่มก้มหน้าทำแผลให้ฉัน เขาใช้ไม้พันชุบแอลกอฮอล์และแตะไปรอบๆแผล ทุกครั้งที่แอลกอฮอล์สัมผัสเข้ากับแผลฉันก็เผลอสะดุ้งจะดึงขากลับแต่เขาก็ฝืนเอาไว้จนเช็ดแผลเสร็จและเงยหน้ามาดุฉันเบาๆ และหันกลับไปสนใจแผลของฉันต่อ

“เธอก็ทำแผลให้ไอ้หมาเด็กเธอไปสิ”

                ฉันค่อยๆขยับขาของวันศุกร์ให้เบี่ยงออกมาและเอาเบตาดีนหยดลงไปสองสามหยด มันครางหงิงๆเหมือนรู้สึกแสบ ฉันเลยเอาผ้าก็อซซับแผลให้มันอย่างเบามือ ส่วนตัวเองก็ต้องสะดุ้งสุดตัวจนชักขากลับขึ้นมาบนโซฟาและทำให้วันศุกร์กลิ้งหล่นจากตักฉันไปที่ด้านข้าง แน่นอนที่เกิดรีเฟลกซ์อย่างนี้เพราะเขาหยดเบตาดีนอีกขวดที่อยู่ในมือเขาใส่แผลฉันเต็มๆ

                เขามองหน้าฉันอย่างเอาเรื่องที่ฉันชักเท้าออกมาและทำให้เขาเซออกเป็นแน่

“ฉันขอโทษ แต่มันแสบจริงๆนะ”ฉันบอกเขาเสียงอ่อย และหย่อนขาลงไปด้านล่างช้าๆเพื่อให้เขาทำแผลต่อ

“เหมือนไอวอร์มมันจะสนใจเธอนะ” และอยู่ดีๆเขากลับพูดเรื่องเดิมที่อยู่ในรถขึ้นมาอีกครั้งแต่ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

“เธอล่ะ สนใจมันหรือเปล่า” เขายังเอ่ยถามฉันเสียงเรียบพร้อมทั้งพับผ้าก็อซให้ผืนเล็กลงเพื่อปิดแผลให้ฉัน


“สนใจ..”มอนท์หยุดมือที่กำลังจะปิดแผลให้ทำเอาฉันต้องรีบพูดต่อ “เพราะเขาใจดีแถมยังดูอบอุ่น แต่ก็แค่สนใจแบบคนรู้จักน่ะ มอนท์ถามทำไมหรอ” เมื่อฉันตอบไปจนจบเขาก็แปะพลาสเตอร์ทับผ้าก็อซให้ฉันอย่างเบามือและลุกขึ้นถือกล่องไปวางไว้ชั้นบนของโต๊ะข้างโทรทัศน์โดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามที่ฉันถามไปแต่กลับเป็นฝ่ายถามฉันอีกครั้ง

“เสียใจหรือเปล่าล่ะ ที่เป็นฉันที่ทั้งใจร้ายแถมยังไม่อบอุ่นด้วยน่ะ” พอเขาพูดจบก็ตั้งท่าจะเดินเข้าห้องไปแต่ฉันกลับเรียกเขาไว้

“ขอบคุณนะมอนท์ แล้วก็ขอฉันถามอะไรอย่างสิ”

“อื้ม”

“.....”


“ถ้านับที่ฉันจะเคยทำแผลให้ตัวเอง เธอก็คือคนที่สองที่ฉันทำแผลให้ ... นี่คือคำตอบของคำถามของเธอหรือเปล่า” เมื่อเขาพูดจบก็หันหลังกลับมาถามฉันแต่ฉันรีบอุ้มวันศุกร์มาทำแผลต่อ และไม่ได้มองหน้าเขาตอบกลับไป


ถ้านับที่ฉันจะเคยทำแผลให้ตัวเอง เธอก็คือคนที่สองที่ฉันทำแผลให้’


                ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในโสตประสาทของฉันทั้งคืนจนแทบจะไม่ได้นอน
               
                ออกไปเดี๋ยวนี้นะ คำพูดของเขาทำอะไรกับสมองน้อยๆของฉันกันเนี่ย!!




ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 268 ท่าน