Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
My Playboy สุดหล่อวายร้ายผู้ชายของฉัน
กุ๊งกิ๊งซ์_99
I am Perty ^^
1
12/02/2555 06:26:31
343
เนื้อเรื่อง

..... งานเลี้ยงของพวกหนุ่มหล่อแก๊ง Playboyสุดหล่อประจำโรงเรียนใกล้เข้ามาแล้ว แว๊บนึงเท่านั้นแหละที่เรื่องนี้จะเข้ามาแซกซึมในสมองฉันได้ ฉันไม่เคยสนใจแม้แต่เรื่องราวของพวกแก๊ง playboy บ้าบออะไรนั่นหร็อกนะ แม้แคดจะมองฉันก็แทบจะไม่ได้ทำเลยนะเจงเจ๊ง พวกนั้นน่ะ ขี้เก๊กจะตายชัก วัน ๆ ก็เอาแต่ทำหน้าหล่อให้สาวๆกรี๊ดด ด ( ไหนว่าไม่ได้มอง ><' )ถ้ามีเห็นบ้างก็แค่บังเอิญผ่านตาเท่านั้นแหละ ^.^   และที่ฉันต้องคิดคือ 'ยัยลาน่า'เพื่อนสาวสุดซี๊ของฉันดั๊นมาบังคับให้ฉันไปเนี่ยสิ -_-' เพราะยัยนั่นกำลังอยู่ในช่วงคุย บลา บลา บลา [email protected]# ก่อนเดทกับนาย 'โจฮัน'หนึ่งในสมาชิกแก๊ง Playboy นั้นน่ะสิ นี่แหละปัญหาไร้สาระ นิด ๆ ที่กำลังก่อกวนสมองอันใสโปร่งของฉัน (เหรออ)

"  เพอตี้ ๆๆๆๆๆ เบ่บี๊ "    เสียงแหลมใสคุ้นหูดังขึ้นพร้อมเสียเคาะห้องดังรัวๆขึ้นมา ก่อนคนที่เคาะจะเปิดประตูเข้ามาโดยที่ฉันยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาติให้เข้ามา และแบบนี้คงเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกซะจาก 'ยัยลาน่า' สงสัยกระแสจิฉันคงแรงมากน่าดู ยังคิดไปไม่ทันไร ยัย ลาน่า ก็มาถึงบ้านฉันซะแล้ว " นี่ๆๆ มานั่งหมกตัวเปนคนขี้เหล่อะไรในห้องเนี่ย 6-6 "

" อะไรของแกยะ มาหาฉันถึงนี่มีไรป้ะเนี่ย? "( ฉันไม่โกรธเลยนะ ถ้าแกไม่ว่าฉันขี้เหล่ ยัยเพื่อนบ้า ชิ !

"โอ้ยยย ย ป้าข๋า ก็เราต้องไปเดินหาเสื้อผ้าเริ่ดๆไว้ไปงานปาร์ตี้ของพวก โจฮัน สุดหล่อของฉันไง^^ "ลาน่าพูดอย่างกระดี๊กระด๊า ออกแนว ตื่นเต้น อย่างสุดขีดสุดดิ้น

" อ๊อยย ! ถ้าเลือกได้ฉันอยากตอบแกหนที่ล้านว่า " ก่อนที่ฉันจะเ
อ่ยอะไรออกไป ยัยลาน่าก็รีบตัดบทขึ้นมาอย่างรู้ทันน

" แกไม่อยากไป!!!!!!" ลาน่าพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าเอือมฉันนิดๆ เพราะฉันตอบมันไปหลายทีแล้ว

" อืม แกก็รู้นี่หว่า ยังจะมาบังคับอีก " ฉันตอบเสียงเรียบเฉย ๆ แบบไม่สะทกสะท้าน (เกลียดคนรู้ดีจริงไรจริง)

" ฉันไม่ได้บังคับน๊ะ เอ๊ะ.... แต่ถ้าแกไม่ไป ฉันจะไปคุยกับแม่แกดีมั้ยน้าเรื่องที่แก สอบตกคณิตศาสร์ " ลาน่าอบแบบตีหน้าไม่รู้ไม่ชี๊แกมโกง.. มันไม่บังคับ แต่โคตรบังคับเลยหว่ะ ขืนแม่ฉันรู้ฉันต้องโดนหักค่าขนมเดือนนี้ทั้งเดือนแหงๆ

" แกจะบ้าหรอ ฉันแค่บอกว่าไม่อยากไป แต่ไม่ได้บอกเลยนะว่าไม่ไป แกก็ แหมมม"   ฉันตอบอย่างปอหรอ เมื่อเพื่อนสาวของฉันจะเอาเรื่องที่ฉันสอบตกคณิตศาสตร์ไปบอกแม่ฉัน  ก่อนหน้านี้ฉันเลยเกรดวิชาสังคมตกมาแค่ 2.5 แม่ฉันเล่นหักค่าขนมฉันเป็นอาทิตย์เลย
ถ้ารู้ว่าฉันสอบตกคณิตศาสตร์ล่ะก็ ยึ๊ยยยย ไม่อยากจะคิด

" ดีมากเพิ๊ต งั้นก็จงไปเปลี่ยนชุดซะนู๋น้อย ส่วนฉันจะลงไปนั่งเม้ามอยรอกับแม่แกข้างล่าง อย่าช้าล่ะ "   ยัยลาน่าพูดจบก็เดินขวับๆไปเปิดประตูห้องเดินลงไปข้างล่างอย่างไม่รีรอ และ ทิ้งให้ฉันทำหน้าเหรอหรา แบบคนไม่ตั้งตัว อยู่ในห้องคนเดียวอีกครั้ง



 13.00 น.
ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

" เดินเร็วๆหน่อยสิคะคุณยายเพิ๊ต ช้าอยู่นั่นแหระ ทำตัวเป็นคนอายุ 60 ไปได้ " 
ยัยลาน่าที่เดินนำฉันเดินกลับมาลากแขนฉันให้ตามไปอย่างรีบเร่ง (รีบอะไรของมันฟะ )

" ฉันเมื่อยแล้วนะแก เดินมาเกือบๆสองชั่วโมง แกเล่นซื้อทุกร้านแบบนี้ แกจะแต่งไปแข่งกับเลดี้กาก้า หรอยะ  ถามเจ๊ง  "   ฉันพูดออกแนวประชดนิด ๆ ก็ยัยลาน่าเล่นซื้อเยอะเวอร์แบบนี้ ฉันเลยอดพูดไม่ได้นะสิ

" ยิ่งกว่าอีก ฉันต้องเริ่ดที่สุดในวันศุกร์นี้ ฉันอยากให้โจฮันประทับใจ แบบไม่มีวันลืมเลยอ่ะ "   ลาน่าพูดพลางทำหน้าตาอย่างคนเพ้อฝัน แต่ฉันว่าออกแนวเพ้อเจ้อนิดๆละ


16.00 น.
 
             หลังจากที่ยัยลาน่าพาฉันช็อปจนได้เสื้อผ้าเยอะ(มากเกิ๊นน) มันก็พาฉันมานั่งที่ร้านกาแฟแห่งนึงในห้างสรรพสินค้า

" เพิ๊ต.. แกว่าชุดนี้เป็นไง , แล้วนี่หล่ะ ,นี่ด้วย ???"
" ลาน่าถามฉันอย่างคาดหวังในคำตอบที่ดีที่สุด "เล่นถามฉันเยอะขนาดนี้ ถ้าฉันบอกดูดีทุกชุด แกจะไม่ใส่ไปหมดเลยหรอฟะ

" ฉันว่าชุดนี้เป็นไง " ฉันตอบพลางหยิบชุดสีแดงสุดเปรี้ยวของแบรนด์ดีขึ้นมา ยัยลาน่ามองอย่างพิจารณา ก่อนจะคว้าไปจากมือฉันและค่อยๆยิ้มออกมาอย่างชอบใจ

" เอ้อออ.. งั้นฉันเอาชุดนี้แหละ "ลาน่ายิ้มและมองชุดสวยสุดหรูนั่นก่อนจะหันกลับมาหาฉันอีกครั้ง

" งั้นชุดที่เหลือเนี่ย แกอยากใส่ชุดไหนก็เลือกเลยนะ ฉันยกให้ "   โว๊ะ !! ฉันล่ะเอือมกับนิสัยฟุ่มเฟือยของยัยเพื่อนบ้านี่จริง ๆ ดูฉันสิต้องใช้เงินอย่างประหยัด คิดแล้วหมั่นไส้เฟ้ยยย ( ยัยคนเขียนไม่คิดจะให้ฉันติดหรูบ้างไงเนี่ย) เกี่ยวไรกับฉันอีก( คนเขียน)
 
 
 
19.30 น.
  
             ฉันและยัยลาน่าเผลอเมาท์มอยกันอยู่นานจนเวลาเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในที่สุดฉันก็เอ่ยปากชวนยัยลาน่ากลับไป แต่ไม่ทันที่ฉันจะพูดขึ้นยัยนี่ก็กระชากแขนฉันอย่างแรง

" โอ้ยยย ! อะไรของแกเนี่ย "คนถูกกระชากอย่างฉันร้องขึ้น จนทำให้ยัยนี่ทำปากจู๋
" ชวู่วววว … แกเห็นหนุ่มหล่อคนนั้นมั้ยอ่ะ " ยัยลาน่าพูดพลางสอดส่ายสายตาไปทางหนุ่มหล่อนัยตาน้ำเงินคนนั้น แม้จะอยู่ไกลแต่ก็ไม่มาก แต่ฉันสามารถเห็นรายละเอียดบนใบหน้าหมอนั่นชัดยิ่งกว่าอะไร

" นั่นน่ะชื่อ แมทริคหนึ่งในสมาชิกแก๊ง Playboyเพื่อนของโจฮันไง "   ยัยลาน่าบอก  
" แล้วเนี่ยควงสาวที่ไหนมาวะ น่ารักดีเหมือนกันนะ "ลาน่าพูดขึ้นอีกพร้อมทำน่าคนขี้สงสัย (สอดรู้สอดเห็นมากกว่านะ)

" ช่างหมอนั่นเหอะ.. แล้วเนี่ย แกจะพาฉันกลับยัง จะสองทุ่มแล้วนะ "   ฉันพูดขึ้นและยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นเชิงบอกว่านานไปแล้วนะ แต่ฉันก็อดที่จะหันไปมองหมอนั่นไม่ได้ เพราะสายตาท่าทีของเขาดูน่าค้นหามากจริงๆ ยิ่งด้วยที่เขาหันมาสบตาฉันนิ่งๆแต่ไม่ได้แฝงด้วยอะไร เขามองผ่านไปเฉยๆ จึงทำให้ฉันหลุดจากภวังค์นี้

" โอ้ยแกเนี่ยน้า "  ยัยเพื่อนตัวดีของฉันทำหน้าเซ็งๆ แต่ในที่สุดก็ยอจนได้ 

" ก็ได้ๆ " ฉันและลาน่าลุกขึ้นพร้อมกันก่อนจะหันไปหิ้วถุงนู่นนี่นั่นขึ้นมาและก้าวท้าวออกไปจากร้าน
 
        และในที่สุดฉันก็กลับมาถึงบ้าน ฉันรู้สึกเพลียมากจากการที่เดินมาทั้งวัน แถมระหว่าขับรถกลับบ้านยัย'ลาน่า'ก็เอาแต่พร่ำเรื่องแก๊ง Playboy อะไรนั่นไม่หยุด ฉันจึงรีบอาบน้ำและนอนโดยที่วันนี้ยังไม่ได้ลงไปทานข้าวร่วมกับครอบครัวเลย แต่ทุกคนคงไม่แปลกใจอะไรเพราะปกติฉันก็ไม่ค่อยจะได้ทานข้าวพร้อมพ่อกับแม่สักเท่าไหร่หร็อก
 
 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 324 ท่าน