Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Prince of The Darkness I อ๊ะๆ!! ผมรู้นะว่าคุณรักผม
Black★Star
Chapter -6- : ยัยแม่ชี!!!!
7
29/01/2555 23:24:51
552
เนื้อเรื่อง

-6-
ยัยแม่ชี!!!!!!!

 

                   “ กลับมาแล้วหรอครับ/ค่ะ บอส “
                   “ อืม  กลับมาแล้วล่ะ “  นะ  นี้มัน…อะไรกัน =[]=!!!  เมื่อฉันก้าวเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้  ก็มีครรับใช้และพ่อบ้าน มาเข้าแถวรอต้อนรับอย่าพร้อมเพียง!!!  ให้ตายเถอะ อย่างกับอยู่ในหนังเลย - -*  แถมคนพวกนั้น ยังเรียกหมอนั้นว่าบอสอีกตังหาก  บ๊ะ!!  เอริกคนนี้อึ้งค่ะ!!!  เอริกอึ้ง!!! O O

                   “ จะยืนเหม่ออีกนานไหม “  ชะอุ๊ย!!  แหม่ะ  ยืนเหม่อหน่อยก็ไม่ได้ - -*  แต่ว่านะ ตอนที่ฉันออกไปข้างนอก ยังไม่เห็นมายืนกันแบบนี้เลย - -  หรือว่า!!  หมอนั้นจะมีพลังวิเศษ เปิดประตูมิติ แล้วมาโผล่ที่ลางจอดรถกันแน่นะ!!(โอ๊ะ!คิดไปได้ - -* )  ชั่งมันเถอะ  แต่จะให้ฉันเดินไปโดยมีพวกพ่อบ้าน แม่บ้าน ยืนขนาบข้างเนี่ยนะ นี่! ใครเขาจะกล้าเดินกันล่ะยะ  บ้าไปแล้ว!!! =0=

                    เมื่อรู้ตัวว่ายืนเหม่ออยู่นานแล้ว  ฉันก็เลยวิ่งตามหมอนั้นไปหวังจะตามให้ทัน แต่หมอนั้นดันหยุดกระทันหันซะได้  ทำให้หน้าของฉันเกือบจะชนแผ่นหลังของหมอนั้นอยู่แล้ว!!! เฮ้อออออ โชคดีนะเนี่ย ที่หยุดทัน  รู้ไหม คนยิ่งไม่มีดั้งอยู่  ถ้าฉันวิ่งไปชนหลังนายขึ้นมา  แล้วถ้าดั้งมันยุบเข้าไปในหน้าของฉัน ใครเขาจะรับผิดชอบ > <!!!!

                    “ บอสคะ  มีคนมาหาค่ะ “  มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาหาหมอนั้น  เธอเป็นคนน่ารักมากเลยทีเดียวล่ะ  ผมสีดำกับดวงตาสีฟ้าอ่อน พอมองแล้วให้ความรู้สึกสบายใจยังไงก็ไม่รู้  ว้าวววววว ทำไมถึงได้ลงตัวขนาดนี้ อยากจะบอกว่า เอริกชอบมองคนสวยค่ะ =v=+

                     “ งั้นหรอ  ขอบคุณนะพี่ฮานะ “  ว้าววววววววว  ชื่อฮานะหรอเนี่ยยยยย  ฮานะที่แปลว่า ดอกไม้ใช่ปะ?  เธอชั่งสวยเหมาะกับชื่อสะเหลือเกินนนนน  -//////-

                      ในขณะที่ฉันกำลังชื่นชมกับดอกไม้อยู่นั้น ไอ้บ้านั้นก็เดินไปไกลโดนไม่สนใจฉันเลย - -*  เฮ้!!!  ฉันอยู่นี่  ช่วยสนใจฉันหน่อยได้ไหมเนี่ย - -*  เฮ้ย!!!!  รอฉันก่อนจะได้ไหมมมม > <

                       “ คุณอยากไปด้วยกันไหมละ ^^ “  หมอนั้นหันกลับมาถามฉันก่อนจะยิ้มปิดท้าย  ในที่สุดนายก็เห็นฉันแล้วใช่ไหมเนี่ย =_=**  แต่รอยยิ้มของนาย มันไม่น่าไว้ใจเอาสะเลยยย =”=

                        “ แล้ว.....ถ้าฉันบอกว่าไม่ไปล่ะ = = “
                        “ ยังไงคุณก็ปฏิเสธผมไม่ได้หรอก ^^+ “  เออ!แล้วแกจะถามฉันทำเพื่อ?

                        ฉันได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินตามหมอนั้นไป  แต่ก่อนจะไปฉันอยากจะชมพี่ดอกไม้แสนสวยคนนั้นก่อน  พอหันไปปุ๊บ!อ่าววว  พี่เขาหาไปไหนแล้วอะ O O  ฉันลองหันซ้าย หันขวา  ก็ดันเห็นพี่ดอกไม้คนนั้นอยู่กับเจ้าหัวแดงเพื่อนของเจ้านโปเลียซะแล้วว  นั้นแน่ะ!!  ฉันว่าสองคนนี้มีท่าทางลับๆ ล่อๆ  เหมือนจะมีอะไรในกระบอกข้าวหลามแฮะ!! =v=++  วุ๊ย!!  เรื่องนี้ชั่งมันเถอะ  เอาเป็นว่า ตอนนี้ไอ้บ้านั้นก็เดินไปแบบไม่สนใจโลกอีกตามเคย = =  เออๆ!!  ฉันรู้ว่านายขายาว  แต่ช่วยรอขาล่ำ!สั้น!เตี้ย!แบบฉันก่อนจะได้ไหม  คนเขาตามไม่ทันเว้ย!!! = =;;

                           ฉันตัดสินใจวิ่งตามหมอนั้นไป  หวังจะตามให้ทัน  แต่หมอนั้นก็ดันหยุดอีกละ - -*  โชคดีนะเนี่ย  ที่ฉันติดระบบเบรก BTSไว้กับตัว ไม่งั้นดั้งฉันได้หายไปแน่ๆ = =

                           ตอนนี้ฉันก็มาหยุดอยู่ที่ห้องๆหนึ่ง  คงเป็นห้องรับแขกละมั่ง  โอ้ะ!ชั่งมันเถอะ  หมอนั้นเปิดประตูเข้าไปแล้ว และสิ่งที่ฉันเห็นก็ทำเอาฉัน  อึ้ง! ทึ่ง! ตะลึง!และลั่ลลา  นั้นก็คือ!!!  รุ่นพี่แมรี่นี่!!!! ={}= 

                           แม่เจ้า!!  วันนี้พี่เขาสวยสวดๆเลย  ผมสีน้ำตาลอ่อนนั้น ถูกปลอยสยายลงมาถึงกลางหลัง  ดวงตาสีเขียวนั้นถูกแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีชมพู ทำให้ดวงตาที่แสนจะสดใสนั้น มันยิ่งสดใสยิ่งขึ้น ส่วนใบหน้านั้นถูกแต่งเติมด้วยบรัชออนสีชมพูอ่อนๆ ทำให้ใบหน้าที่หวานอยู่แล้ว ทำให้หวานจนคนมองนั้นหยุดค้าง ส่วนริมฝีปากนั้นถูกทาบทับด้วยลิบต์กลอสสีหวาน ทำให้เพิ่มดีกรีความหวานเข้าไปอีก และสุดท้ายก็เป็นชุดเดรสสีชมพูอ่อน ที่มีลูกไม้ฟูฟองประดับที่กระโปรง ไม่รู้ว่าพี่เขาจะใส่ให้มันหวานไปถึงไหน  แต่ที่รู้ๆตอนนี้คือ...อ๊ากกกกกกกกกก ใครก็ได้ช่วยฉันที  มดขึ้นตา \>0</!!!

                           ฉันไม่รู้ว่าจ้องพี่เขานานไปแค่ไหน แต่ที่รู้ๆคือ พอพี่เขาหันมาเห็นนโปเลีย พี่เขาก็มอบรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนมาให้กับเจ้าบ้านั้น  แต่พอพี่เขาเหลือกมาทางฉัน  พี่เขาดันหุบยิ้มกะทันหันก่อนะจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!!  และฉันที่ยิ้มรอพี่เขาอยู่ ก็ต้องยิ้มเก้อ!!  ให้ตายเถอะ ทำไมพี่เขาถึงเมินคนอีกได้เจ็บแบบนี้เนี่ย  ดูสิ ฉันยิ้มจนเหงือกแห้งหมดแล้ว - -*

                           “ คุณมีธุระอะไรกับผมหรอครับ  คุณแม่รี่ ^^ “   หมอนั้นเข้าไปนั่ง ก่อนที่จะเปิดบทสนทนาคุยกับเธอ  แล้วฉันจะยืนตรงนี้อยู่อีกนานไหมเนี่ย - -*  เข้าไปนั่งด้วยดีกว่า

                           “ ฉันก็แค่อยากมาคุยกับคุณ...แต่ไม่คิดว่าคุณจะมีแขกมาด้วย “  รุ่นพี่แมรี่พูดจบ  ก่อนจะหันมาส่งสายตาขวางๆมาทางฉัน  ให้ตายเถอะ  ฉันไปทำอะไรให้พี่เขาเคืองโกรธกันล่ะเนี่ย - -* นี่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!!  อยากมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ T^T 

                           “ บอสครับ!!“  ก่อนที่บรรยากาศจะน่าอึดอัดไปมากกว่านี้  ก็มีคนเข้ามาหาเจ้าหมอนั้น  ก่อนจะกระซิบซาบพากันออกไป  ที่นี้ก็เหลือแค่ฉันกับรุ่นพี่แมรี่เท่านั้น

                          โอยยยยยยยย  ให้ตายเถอะ แค่อยู่กันสามคนบรรยากาศก็น่าอึดอัดพออยู่แล้ว  แต่พอมาอยู่กับรุ่นพี่แมรี่แค่สองคน บรรยากาศที่แสนจะอึดอัดก็กลายมาเป็นแสนจะกดดันได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ -_-

                         “นี่....เธอรู้ไหม ว่าฉันมาหานโปเลียทำไม “  พี่แมรี่เริ่มเปิดศึกคุยกับฉัน  ซึ่งการเปิดศึกคุยกับฉันนั้น มันทำให้ฉันอยากกลับบ้านมากเลยล่ะ T^T

                         “ (OO ) ( OO) “ฉันไม่ตอบ  แต่แค่ส่ายหัวไปมา เพื่อเป็นสัญญาณว่าฉันไม่รู้

                         “ หึ!  ที่ฉันมาหาเขา ก็เพราะว่า...ฉันรักเขาน่ะสิ!! “  เธอบอกก่อนจะเริ่มสงสายตาเคลียดแค้นมาให้ฉัน  เอาแล้วไง  ฉันชักจะเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีแล้วสิ - -**

                         “ นโปเลียน่ะ  เคยมีอดีตที่เจ็บปวด ผู้หญิงคนไหนก็ไม่สามารถรักษาแผลใจให้เขาได้  มีเพียงแค่ฉัน!!!ฉันเท่านั้น!!!ที่สามารถรักษาหัวใจและบาดแผลในจิตใจของเขาได้  แต่เธอ!!!เธอกล้าดียังไง ถึงได้มาแย่งนโปเลียไปจากฉัน!!!  เธอทำให้เขาหัวเราะและยิ้มออกมาได้ยังไง ทั้งๆที่ฉันทำแถบตาย แต่เขาไม่เคยยิ้มให้ฉันเลย!!!!  มันหมายความว่ายังไงกัน!!!!!!“  อั๊ยยะ!!!  เธอเริ่มจะอะละวาดแล้วอ่า =[  ]=!!!! แถมเธอยังจะมาเขย่าตัวฉันอีก  ดูสิเนี่ยเครื่องในของฉันมันจะขึ้นมารวมตัวกันอยู่ที่คอหอยแล้วเนี่ย =.=””

                      “ เธอมันตัวเกะกะ  เธอมันตัวขัดขวางความรักของฉัน!!  ถ้าตอนนั้น เธอไม่เสล่อวิ่งไปชนนโปเลียล่ะก็ เขาก็คงไม่มายุ่งกับเธอแบบนี้หรอก  รู้ไว้ซะนะว่า ฉันเกลียดเธอ ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดเธออออออออออ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! “ เอ้า!!ฉันผิดใช่ไหมเนี่ย ที่ดันไปวิ่งชนหมอนั้นเข้าอะ - -* ตอนนี้รุ่นพี่แม่รี่ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วล่ะ  เพราะตอนนี้เธอเขย่าฉันแรงขึ้น และแรงขึ้น!!  แถมยังจะมาบีบข้อมือของฉันแรงมากกก!!!  แรงซะจนเลือดเริ่มไหลซึมผ้าพันแผลแล้วล่ะ โอ๊ย!!!!  จะบีบอีกนานไหม มันเจ็บนะเว้ยยยย \>0</!!!!

                      “ อืม เข้าใจแล้วล่ะ “
                       เฮือก!!!หมอนั้นกำลังจะมา O O!!  พระช่วย!!ทำไงดี ถ้าหมอนั้นเข้ามาเห็นว่ารุ่นพี่แมรี่กำลังจะบ้าแบบนี้ ฉันว่าเรื่องวุ่นวายมันจะต้องเกิดขึ้นแน่ๆ   เมื่อทั้งฉันและรุ่นพี่แมรี่รู้ว่า เจ้าบ้านโปเลียกำลังจะมา พี่แมรี่ก็ผลักฉันจนหลังชนกับพนักเก้าอี้ ด้วยความแรงนั้น ทำให้ฉันต้องร้องเสียงดัง อั๊ก!!มันรู้สึกจุกไปทั้งตัวเลย ฉันเงยหน้ามองพี่แมรี่ว่าเธอจะทำอะไรต่อไป แต่เธอดันเดินกลับไปที่นั่งของเธอ ก่อนจะหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมา เฮ้ย!!หวังว่าพี่เขาคงไม่ทำอย่างที่ฉันคิดหรอกนะ - -*

                     “ หึ!อยากรู้จริงๆ ว่านโปเลียเข้ามาเห็นฉันในสภาพนี้แล้ว เขาจะทำยังไง “

                     “ อย่านะ!! “ สงสัยฉันคงจะห้ามช้าเกินไป เพราะพี่เขาได้เทน้ำชาใส่หัวตัวเองไปซะแล้ว  แถมยังจะทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพที่เหมือนพึ่งไปฟัดกับหมามา - -*  จากนั้นก็ตบหน้าตัวเองให้เกิดรอยแดงๆ แล้วทรุดลงไปนั่งพับเพียบไทยแลนอยู่ที่พื้น - -*   

                     ฉันว่านะ พี่เขาคงได้รับรางวัลแม่แรดทองคำประจำปีนี้แน่ๆเลย แสดงได้สุดยอดจริงๆ ขนาดฉันยังแทบอึ้ง!! O O!!ตอนนี้ฉันได้แต่ยืนอึ้ง ในสิ่งที่พี่เขาทำ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าพี่เขาไปได้ยังไงกัน!!!!ทำไงดีล่ะ ในหัวตอนนี้มันขาวโพลนไปหมดแล้ว!!!  ฉันไม่รู้แล้วว่าต่อจากนี้จะทำยังไงดี

                   “ คุณแมรี่... “ หมอนั้นมาแล้ววว  ไม่น้า!!!!  ใครใช้ให้นายเข้ามาตอนนี้ O[ ]O!!!!

                   หมอนั้นเข้ามาแล้วมองรุ่นพี่แมรี่ที่กำลังบีบน้ำตา ก่อนจะมองมาทางฉันที่ยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้น ตาค้างยืนมองไปทางพี่แมรี่ ให้ตายเถอะ โรซ่า!!เธอทำไปได้ยังไงกัน - -*

                  “ อึก....นโปเลีย ฮึก!  ช่วยฉันด้วยค่ะ  ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แต่..ฮึก!แต่เอริก อยู่ดีๆก็มาทำร้ายฉัน  แถมยังบอกกับฉันอีกว่า  ฉันมันเป็นตัวเกะกะ และขัดขวางความรักของเธอ ฮือๆ อึก!นโปเลีย คุณต้องเชื่อฉันนะคะ!! “  ดู!!  ดูเธอทำกับฉันสิ!!  แล้วไอ้ประโยคสัปดนนั้นมันอะไรกัน!!!  ไอ้ประโยคเหล่านั้นเธอเป็นคนพูดเองแท้ๆ ฉันไม่เคยคิดที่จะพูดเลย =[  ]=!!!   สมแล้วล่ะที่อยู่นิเทศศาสตร์น่ะ  เล่นได้ดีกว่า เพนกวิน  เข็มมหาสมุทร ซะอีก (- -)b (ไอ้บ้า!!!  เขาชื่อ แพนเค้ก  เขมนิจ โว้ยยยยย \>0</!!! )

               “...”  อึ๊ย!!  หมอนั้นมองมาทางฉันแล้ว  แถมสายตามีแต่ความว่างเปล่าและเย็นชาซะด้วย!!!  อย่าบอกนะ!!  ว่านายเชื่อละครน้ำเน่าของยัยเนี่ย =[]=!!!!!

             “ มันไม่ใช่...”
             “ ทำไมจะไม่ใช่!!!!  ก็เธอนั้นแหละที่เข้ามาทำร้ายฉัน  ถ้าเธอไม่ได้ทำ  แล้วไอ้แผลที่ข้อมือเธอนั้นน่ะ มันจะเลือดออกได้ยังไง ถ้ามันไม่ได้ออกแรงมากจนแผลฉีกน่ะ!!!!“ อะไรจะมารยาหญิงเก่งขนาดนี้!!!  แล้วนี้อะไร ฉันยังพูดไม่ทันจบเลยนะ =[ ]=!!!!  แถมเลือดที่ข้อมือของฉัน มันเป็นเธอไม่ใช่หรือไงที่เธอทำกับฉันน่ะ = =**

              ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี  ใจจริงก็อยากจะพูดความจริงออกมาให้หมดเลยอะนะ  แต่มันดันรู้สึกว่า เหมือนมีก้อนหินแข็งๆมาอุดที่คอหอยของฉัน  ฉันจึงทำได้แต่มอง  ฉันหันไปมองหมอนั้นเพื่อบอกว่าฉันไม่ได้ทำ  แต่หมอนั้นคงจะมองไม่ออก ถึงได้มองฉันด้วยสายตาที่พึ่งเคยเจอกันตอนนั้น แถมมันยังยิ่งกว่าตอนนั้นหลายเท่า  มันทำให้ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัวและเย็นมากด้วย ถ้าเย็นกว่านี้ สงสัยแม่คะนิ้งคงได้ขึ้นตามตัวฉันแน่ๆ - -**

             “ ออกไปซะ.... “ ฉันสะดุ้งโหยง  เมื่อหมอนั้นบอกให้ฉันออกไป แถมหมอนั้นยังเดินเข้าไปหารุ่นพี่แมรี่นั้นอีกด้วย ถึงมันจะไม่ใช่เสียงตะโกน แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนทั้งห้องได้ยินอย่างทั่วถึง  ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว มันรู้สึกเดียวดายยังไงก็ไม่รู้ 

              ฉันได้แต่มองภาพที่นายนโปเลียเข้าไปกอดแมรี่  ฉันรู้สึกว่า ภาพตรงนี้มันบาดตาบาดใจฉันสุดๆ  เห็นแล้วมันปี๊ดๆ!!เลยว่ะ   ฉันตัดสินใจที่จะเดินออกไปเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนเห็นภาพบาดใจนั้น  แต่ก่อนจะไป ฉันหันกลับไปมองอีกครั้ง  ก็เห็นยัยแมรี่นั้นกำลังส่งยิ้มมาให้ฉัน  แล้วหล่อนก็พูดประโยคที่มันทำให้ฉันอยากจะปารองเท้าคอนเวิร์ดแสนคู่ใจสุดจี๊ด คู่นี้มาก - -*

              ‘หึ!สมน้ำหน้า ‘

              อี๋อออออออออ!!!!  เห็นแล้วอยากจะไปกรีดหนังหน้าเธอจริงๆ  อยากจะรู้นัก ว่าหล่อนมียางอายบ้างหรือเปล่า!! ฉันมองภาพนั้น ก่อนจะเปิดประตูและปิดมันด้วยความหมั่นไส้ และหยาบน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว....


 
               ตึก!!ตึก!!ตึก!!

                ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะวิ่งไปไหน  แต่ที่รู้ๆ คือฉันจะต้องวิ่งออกไปให้พ้นๆ จากหน้าหมอนั้น  เพราะถ้าฉันเห็นหน้าเจ้าบ้านั้นแล้วมันเกิดอารมณ์ = =!!!  (อารมณ์โกรธ โมโห  และหงุดหงิดน่ะ - -* )  และตอนนี้ฉันก็โผล่มาอยู่ตรงส่วนไหนของบ้านหมอนั้นก็ไม่รู้ มันเป็นพื้นหญ้าโล่งกว้าง มีทั้งต้นไม้ใบหญ้าและดอกไม้ขึ้นเต็มไปหมด  แถมยังมีดอกสึบากิอีกด้วย  ว้าวววววว  ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นของจริงนะเนี่ย *0*

                ~~~   R r   r    r     r   ~~~

                นี้มัน...เสียงเพลงนิ O O  มันมาจากไหนกันนะ  ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของฉัน  ฉันจึงตามเสียงเพลงที่ฉันได้ยินไป  แต่แล้วก็ต้องเห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง  กำลังเป่าฟลูตอยู่บนต้นไม้  เดี๋ยวก่อนนะ!!  บนต้นไม้ O O!!  เฮ้ย ไอ้บ้า  ขึ้นไปเป่าอะไรบนนั้น!!!  ลงมาเป่าข้างล่างดิ๊!!  อยู่ข้างบนนั้นมันเสียวนะเว้ย > <!!!!

                ดูเหมือนว่าหมอนั้นจะร็ตัวว่าถูกมอง  จึงหยุดเป่าฟลูตก่อนจะกระโดดลงมาจากบนต้นไม้  อ่าวเฮ้ย!!  ลงมาแบบนั้น เดี๋ยวขาก็หักกันพอดี - -*  แต่...อะเด๊ะ?  ไม่เห็นเป็นอะไรเลยอะ (>_o) หมอนั้นกระโดดลงมา และหันมายิ้มให้กับฉัน  ถามจริงเถอะ  เพื่อนของเจ้าบ้านโปเลียมันขายรอยยิ้มกันหรือไงวะ  ถึงได้แจกรอยยิ้มที่แสนจะหล่อลากกระชากตับแบบเนี่ย -..-*

                “ เธอ  ผู้หญิงของนโปเลียนิ O O? “  ช้ะ!!! –[ ]-;;  หน้าตาก็หล่อดีอะนะ  แต่ทำไมยิงคำถามที่ทำให้ฉันปวดตับได้มากขนาดนี้เนี่ย!!

                “ นี่!!!  นายพูดให้มันดีๆหน่อย  ฉันไปเป็นผู้หญิงของเจ้าบ้านั้นตั้งแต่เมื่อไร  และก็ไม่เคยคิดที่จะเป็นด้วย!!!  เฮอะ!  คิดว่าตัวเองหล่อนักหรือไง  จะบอกให้นะ ถึงหมอนั้นจะหล่อลากขนาดไหน ฉันก็ไม่สนใจหรอกเว้ย!!  ฮึ!  ไอ้ผู้ชายดีแต่หล่อ ฮึบ!!! -..- “  ฉันบอกหมอนั้นด้วยอารมณ์ที่ขึ้นปรี๊ด!!!  แต่โชคดีนะ ที่เจ้าบ้าที่อยู่ตรงหน้าฉันนั้นมันหล่อ  ถ้าไม่หล่อแม่จะด่าให้ม่ามกระจายเลย =_=+++

                 ไม่รู้ว่าเมืองไทยมันไม่ร้อน หรือพี่แกเพี้ยนกันแน่ - -;;  หมอนี้ใส่ชุดเหมือชุดยูกาตะของประเทศญี่ปุ่นเลย  เสื้อที่ใส่เป็นสีขาวล้วน แถมยังแยกแขนออกจากลำตัวของเสื้อ และสอดผ้าทำลายเป็นเส้นประที่ชายเสื้ออีกตังหาก  ตรงข้างล่างก็สวมเอ่อ..ฉันจะเรียกว่ากระโปรงหรือกางเกงดีล่ะ - -*  ชั่งเถอะ ส่วนรองเท้าก็สวมถุงเท้ามีง่ามสีขาวกับรองเท้าที่เหมือนรองเท้าเตะ  พอมองไปมองมาฉันก็นึกออกว่าชุดนี้เขาเรียกกันว่าอะไร

                 เฮ้ย!!!  นี้มันชุดที่หญิงสาวพรมจรรย์ของชาวญี่ปุ่นเขาใส่กันไม่ใช่หรอ O[ ]O!! แล้วทำไมนายถึงเอามาใส่แบบนี้!!แถมยังเป็นสีฟ้าออกน้ำเงินอีกด้วย!!!!ที่จริงมันต้องเป็นสีแดงไม่ใช่หรืองไง  แต่ว่า...แบบนี้ก็ อิอิ ดูดีอะ (- -)b

                “ 5555+  จ้องแบบนี้ พกติดกระเป๋าไปด้วยไหมล่ะ ^^ “ เออ ถ้าทำแบบนั้นได้ ก็ดี -..-  เฮ้ย!!  จะบ้าหรือไง ใครจะบ้าพกนายติดกระเป๋า  อย่างนี้มันต้องพกติดไว้ข้างๆตัวตังหาก อิอิ (–v-)   เฮ้ยไม่ใช่ล่ะ ตอนนี้ต้องซีเรียส ซีเรียส!!!- -*

               “ 555+  ฉันชื่อ อุสึมิ  ยู  ยินดีที่ได้รู้จักนะ ^^ “  หมอนั้นพูดแนะนำตัวก่อนจะยืดมือมาให้ฉันจับ เพื่อเป็นการทักทาย  ในเมื่อเขาเสนอมาเราก็ต้องสนองสิ ^^

               “ อ่า..ฉันขื่อ เอริก  ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกะ... “ ช้ะ!!! –[ ]-  ดูไอ้บ้านี้ทำสิ  ฉันกำลังจะยืดมือไปจับ  แต่มันดันชักมือกลับแล้วโค้งคำนับให้ฉัน  ทำให้มือของฉันค้างอยู่อย่างนั้น  แล้วดูมันสิ มันหัวเราะฉันอะ  เฮ้ย!!!  แกจะหัวเราะอะไรนักหนา!!!  ตรูก็อายเป็นนะเว้ย =////=

                “ จะหัวเราะอีกนานมะ? = = “

                “ 555+....โอเค...อุ๊บ!5555555+ “  เออ!!สรุปวันนี้ก็ไม่ต้องคุยกันแล้วล่ะ = =  หัวเราะแม่งอย่าเดียว  รู้สึกว่าถ้าหมอนี้ยังหัวเราะอยู่อย่างงี้ ฉันก็ไม่มีความจำเป็นที่จะอยู่ตรงนี้แล้วล่ะ - -*  ถ้าอยู่ต่อไป ฉันคงจะหัวเราะไม่หยุดแบบหมอนี้แน่ๆ - -*

                 “ เฮ้ย!!  เดี๋ยวๆ  กลับมาก่อน  ฉันล้อเล่นน่ะ 5555+ ^[ ]^ “  ขนาดมันบอกว่าล้อเล่น มันยังไม่หยุดหัวเราะเลย - -*  ฉันก็เลยหันกลับมามองหมอนี้ที่เริ่มจะหยุดหัวเราะแล้วล่ะ  เฮ้ออออออออ ให้ตายเถอะ หมอนี้หัวเราะซะหน้าแดงเหมือนลูกมะเขือเทศเลย - -*  แต่ก็....น่ารักดี ^v^*

                “ คือ...ฉันอยากจะถามเธอว่า เธอร้องไห้ทำไม “  อ่าว นี้ฉันร้องไห้หรอ O O  ทำไมไม่รู้ตัวเลยล่ะ  อุส่าจะไม่ร้องแล้วนะ แต่หมอนี้ดันพูดออกมามันทำให้เขือนของฉันพุ่งเป็นพุกแตกเลย ฮืออออออๆๆๆๆๆๆ  ฉันไม่ชอบให้ใครมาพูดซ้ำเดิมอ่า เพราะว่ามันแทงใจดำ T^T

                 แต่ว่า ในเมื่อฉันร้องไห้นักขนาดนี้แล้ว  ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเก็บมันอีกต่อไปแล้วล่ะ ฉันก็เลยตัดสินใจปล่อยโฮแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ยูฟัง  ฮืออออออออออๆๆๆๆๆๆๆ ยิ่งคิดมันก็ยิ่งเจ็บใจ!!!! = =+++

                “ งั้นหรอ 5555+ ^^ “  อ่าวเฮ้ย!!!  ฉันซีเรียสนะเนี่ย = =*  นายจะหัวเราะทำไมกัน ช่วยมาซีเรียสเป็นเพื่อนฉันหน่อยเซ่ T^T

                “ อย่าไปซีเรียสเลย  นโปเลียก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ ^^ “ หมอนั้นบอกก่อนจะยิ้มมาให้ฉัน เฮอะ!ไม่เคยคิดเลยว่า คนที่ทุกคนต่างก็เกรงกลัว แต่ต้องมากลัวแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มาดีก็แค่หน้าตากับท่าทางหยิ่งยโสนั้นน่ะหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย

                “ 5555+ คงเพราะแม่รี่เป็นคู่หมั้นของนโปเลียละมั้ง ^^ “ฉันหันดังขวับ!เมื่อหมอนั้นพูดออกมาเหมือนกับอ่านความคิดของฉันได้  แต่ก็ไม่ได้ตกใจเท่ากับคำว่า ‘คู่หมั้น’ออกมาจากปากของหมอนั้น  ห๊ะ!!อะไรนะ  คุ่หมั่นหรอ O [  ] O!!! แม่เจ้า อะไรจะกะทันหันขนาดเน้!!!

                แต่ทำไม...พอรู้ว่าพวกเขาสองคนมีความเกี่ยวข้องกันยังไงแล้ว  ทำไมหัวใจของฉันมันห่อเหี่ยวเหมือนโดนสูบให้แห้งเหี่ยวและพร้อมที่จะแตกสลายไปเป็นผงฝุ่นทุลียังไงก็ไม่รู้  เฮ้ย!!  บ้าไปแล้ว พอๆ พอสักทีเลิกคิดได้แล้วน่า > <

                “ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? “  หมอนั้นถามฉัน
                “ ทำหน้าแบบไหน - - “
                “ ก็...ทำหน้าเหมือนหมาหงอยไงล่ะ “  อัยยะ!!ไอ้บ้าใครเขาจะทำหน้าเหมือนหมากัน  ฉันออกจะสวยเหมือนเบลล่ำ - -*  ยังจะกล่าวหาฉันทำหน้าเหมือนอีก  แต่ว่า...ฉันเหมือนจริงๆหรอเนี่ย -.-**

                “ อะไร๊!!ฉันไม่ได้ทำหน้าเหมือนหมาซะหน่อย  ฉันออกจะทำหน้าดีใจเหมือนตัวเองถูกรางวัลที่หนึ่งซะอีกนะ  ฮ่า ฮ่า ฮ่า แหะๆ ^[  ]^;; “

                 “...”

                 “ แหะ  แหะ ^[   ]^;;;…..”  เอิ๊กกกกกกกกกก!!!!  สงสัยหมอนี้จะไม่ขำกับฉันแหะ - -;;  ทางที่ดีฉันควรจะหยุดหัวเราะซะก่อน  ห่อนที่เสียงหัวเราะอันน่าปวดตับของฉัน จะทำให้บรรยายกาศมันแปลกไปมากกว่านี้ - -*  ไอ้นี้ก็บ้าหรือเปล่า พอฉันขำดันไม่ขำ โอ้ะ!แปลกคนจริงๆ - -* ( คนที่แปลกคือแกมากกว่า - - / คนเขียน )

                “ หึ!  ขอให้ทำหน้าแบบนั้น ให้ได้ตลอดก็แล้วกัน.....” หมอนั้นบอกกับฉันด้วยเสียงเพียวเบา ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าจากร่าเริงสดใส มาเป็นเย็นชาและกดดัน  ทำเอาฉันตามอารมณืไม่ทันกันเลยทีเดียว - -*

                 “ หมายความว่ายังไง..”  ฉันถามหมอนั้นกลับไป
                 “ พอถึงเวลา....ก็จะรู้เอง ^^ “

                 “ อ๊ะ!!  อยู่นี้เองหรอ  ตามหาซะทั่วเลย ^^ “กว่าที่บรรยายกาศจะน่ากลัวไปกว่านี้ ก็มีบุคคลที่สามเข้ามา  คนๆนั้นก็คือ ดอกไม้ของฉันนั้นเอง  อิอิ พี่ฮานะนั้นแหละ –v-

                 “ อ่าวไง  พี่ฮานะ ^^ “
                 “ ไงยู ^^ “  นี่ฉันเข้ามาเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ ระหว่างพี่น้องกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย - -*  แต่ว่าทำไมพี่ฮานะมาอยุ๋ที่นี้ได้ไงอะ แล้สพี่เขามาตามหาใครอะ (O O )( O O)

                 “ ในที่สุดก็เจอตัวสักที  งั้นพอของตัวเอริกไปก่อนละกันนะ ยู ^^ “
                 “ อื้ม!เชิญเลยครับ  จะเอาไปทำต้มแกง หรือจะเอาไปผัดเผ็ดก็เชิญตามสบายเลยฮะ ^^ “  เฮ้ย!!ไอ้บ้า  คนนะไม่ใช่งู  จะได้เอาไปผัดเผ็ดได้น่ะ - -*  ก่อนที่ฉันจะได้กัดคนอยู่นั้น  พี่ฮานะก็เดินนำหน้าฉันไปซะแล้ว  เดี๋ยวก่อน!!  จะรีบไปไหนกัน กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนนนนนนนน > <!!!!

                   “ เดี๋ยว!!!เดี๋ยวก่อน  คือพี่ฮานะจะพาฉันไปไหนหรอ O O? “  ฉันห้ามพี่ฮานะก่อนที่พี่เขาจะเดินนำหน้าฉันไปมากกว่านี้  เฮ้ออออ ทำไมพักนี้มีแต่คนเดินนำหน้าฉันกันจังเลยวะ - -*  อย่างกับว่า ฉันเป็นเดินตามพวกเขาไปอย่างนั้นแหละ - -*

                    “ ก็...จะพาเราไปที่ห้องไง “
                     “ ห๊ะ!!อะไรนะ O.o? “
                    “ ก็ห้องนอนเรายังไงล่ะ ^^ “ พี่ฮานะบอก  ก่อนจะหันกลับไปทางเดิม

                     เอาล่ะสิที่นี้  งงแตกเลยล่ะค่ะพี่น้อง - -  ฉันไม่รู้ว่าวันนี้มันเป็นวันอะไรกันแน่  แต่ที่รู้ๆคือ  เป็นวันที่ฉันโครตจะเกลียดมันเลยล่ะ  โดนขโมยนาฬิกายังไม่พอ  แถมยังจะมาโดนกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายซะอีก  เฮอะ!  ค่อยดูเถอะ ยัยแม่ชี  สักวันฉันจะเอาคืนแก โดนการนำแกมาทำเป็นกล้วยบวชชีแล้วเอาไปให้หมากินเลย คอยดูเถอะ  คอยดู!!!!!  =_=+++






*****************************************************************************************

ขอโทษนะ  ที่มาอัพช้า T^T

แต่ยังไงก็ช่วยกันเม้น  ช่วยกันโหวตหน่อยนะ

เพราะคนเราอยู่ได้ ก็คือกำลังใจนะจ้ะ ^^+

                      
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อัพ~(^^)
จากคุณ palidalovely/(palidalovely) อัพเดตเมื่อ 28/02/2555 20:56:31
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 360 ท่าน