Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
It Dream สาวหน้าใส เจอหัวใจที่เกาหลี
jb.sodood
ฉันเองก็มีหัวใจ
6
29/01/2555 18:00:00
343
เนื้อเรื่อง
 Hyunhaa’take
“แล้วเธอไม่คิดบ้างหรอ ว่าฉันเองรู้สึกอย่างไงกับเธอ” ผมเองก็ไม่ต่างกับเธอนักหรอก ที่ผมบอกว่า’เรื่องระหว่างเราคงเป็นไปได้แน่ ถ้าเธอรักฉันซะอย่าง แต่ก็พูดยังไม่ทันจบ’ราเรียก็มาเบรกไว้ซะก่อน
“นาย...หมายความว่ายังไงน่ะ”ราเรียทำหน้าตกใจให้ ผมแอบกลั้นรอยยิ้มไว้ แต่ก็หลุดออกมาจนได้ “อะไรของนายเล่า ยิ้มอะไร”
“เปล่า แล้วไม่อยากรู้หรอว่าฉันจะพูดว่าอะไร” อิอิ ผมเห็นหน้าเธอแดงขึ้นทันทีเลยหละ
“มะ....ไม่รู้แล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ได้เที่ยวกันพอดี”เธอเผลอยิ้มออกมา จนผมเองก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ เธอวิ่งออกไปทันที ผมชอบเธอเพราะเธอเป็นแบบนี้นี่แหละ แต่พรุ่งนี้แล้วสินะที่ผมจะต้องกลับไปลุยงานต่อแล้ว
“นี่ แล้วจะไปไหนต่อหรอ”ผมหันไปถามราเรียที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เธอไม่คุยกับผมเลยเอาแต่เงียบแล้วก็มองไปข้างถนนตลอดเลย
“นายเคยนั่งกระเช้าม่ะ” ราเรียพูดโดยไม่หันมามองผม
“หันมาก็ได้ หลบหน้าฉันทำไม”ผมกะจะแหย่นิดหน่อยอะนะ อิอิ
“ใครหลบหน้านายกัน หลงตัวเอง”ราเรียยอมหันมาทางผมแล้ว  แล้วตีแขนผมเบาๆ
“หายโกรธแล้วหรอ”ราเรียจ้องมาทางผมทันที
“ฉันไม่ได้โกรธนายซักหน่อย”ราเรียตอบผมด้วยเสียงแผ่วเบา
“ครับ ไม่โกรธก็ไม่โกรธ ข้างหน้าใช่ม่ะ”ผมชี้มือไปข้างหน้า เป็นทางขึ้นไปบนยอดเขา ราเรียบอกว่าข้างบนนั้นมีกระเช้าอยู่ ถึงผมจะเคยขึ้นมาก่อน แต่ผมไม่เคยนั่งกับผู้หญิงเลยซักครั้ง สวนมากก็ตอนที่ผมกลับจากโรงเรียนพร้อมเพื่อนๆในวง เราก็มักจะหาอะไรทำก่อนกลับไปลุยงาน พวกเรามักมานั่งกระเช้ากัน เพื่อที่จะระบายอะไรออกมา
“นายเคยขึ้นมาก่อนแล้วใช่ม่ะ”ราเรียหันมาถามผมก่อนที่เราจะขึนไปนั่งในกระเช้า
“ใช่ ฉันชอบไปนั่งกับเพื่อนบ่อยๆน่ะ”ราเรียยิ้มให้ผมก่อนจะขึ้นไปนั่ง ดีนะที่คนไม่เยอะ กระเช้าของเรามีผมกับราเรียนั่งอยู่แค่สองคน “เธอไม่กลัวหรอ มันก็สูงเหมือนกันนะ” ราเรียกลัวความสูงแล้วจะนั่งกระเช้าได้ยังไงกันนะ
“อย่างอื่นน่ะใช่ แต่ยกเว้นกระเช้า มันมีวามทรงจำดีๆที่ทำให้ฉันไม่กลัวมัน”ราเรียลุกยืนขึ้นไปมองนอกหน้าต่างทันที ผมแปลกใจนิดหน่อยว่ามันเรื่องอะไรนะที่ทำให้เธอเลิกกลัวความสูงแบบนี้ได้น่ะ
“ราเรีย เธอเคยจูบกับใครม่ะ”นี่ ผมถามอะไรเธอเนี่ย ราเรียหันมามองผมทันที “คือ....ไม่ต้องบอกก็ได้”
“ไม่เคยอ่ะ ฉันไม่เคยไปเที่ยวไหนกับผู้ชายหรอก นายจะถามว่าเพราะอะไรฉันถึงไม่กลัวใช่ม่ะ”ผมพยักหน้าเบาๆ “ที่เนี่ยมันเป็นที่ที่ฉันกับครอบครัวมาเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ แต่ก็แค่ตอนที่พวกท่านยังไม่ได้ตำแหน่งพวกนั้นนะ ถ้าฉันกับน้องคิดถงพวกท่าน พวกเราก็จะชวนกันมานั่งที่นี่ กระเช้าอันนี้เท่านั้น เพราะกระเช้าอันนี้มันเป็นอันเดียวกันกับที่พวกเรานั่งกันในวันนั้น หลังจากที่พ่อแม่ฉันได้รับตำแหน่งต่างๆ พวกท่านก็ไม่ค่อยมีเวลาให้กับฉันหรอก แทบจะไม่ได้อยู่บ้านเลยก็ว่าได้”สีหน้าของราเรียเศร้าจนเห็นได้ชัด ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ เพื่อปลอบโยน
“เธอคงเหงามากสินะ” ราเรียส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่หลินไหลออกมา
“ฉันไม่เหงาหรอก อย่างน้อยท่านก็ยังทิ้งสิ่งที่สำคัญมากสำหรับฉันไว้ นั่นก็คือราเชว ราเชวเป็นทุกอย่างสำหรับฉัน เป็นทั้งเพื่อน น้อง หรือบางครั้งราเชวเองก็ดูเหมือนเป็นพ่อฉันเลย”ผมไม่รู้หรอกนะว่าสายสัมพันธ์ของพี่น้องเป็นยังไง เพราะผมไม่มีทั้งพี่และน้อง แต่ถ้าดูจากสีหน้าของราเรีย คงเป็นความรู้สึกที่ดีมากแน่ๆที่เธอมีน้องอยู่ข้างๆ ผมรู้จักราเชวเมื่อไม่นาน ดูท่าทางราเชวเองก็รักและห่วงใยราเรียเสมอ อีกอย่างราเชวหวงพี่สาวมากๆ วันนี้ที่เจอกันตรงร้านอาหาร ผมโทรให้ราเชวมาเองแหละ เพื่อง่ายต่อการเจรจากับราเรียน่ะนะ
“งั้นต่อจากนี้ไป เธอให้ฉันคอยดูแลและหวงใยเธอ จะได้ไหม”ราเรียหันมามองหน้าผมอีกครั้ง ผมไม่รอให้เธอได้ถามอะไร ผมก็มอบจูบที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุดไปให้กับเธอ ราเรียเบิกตากว้างทันทีที่ผมได้สัมผัสริมฝีปากนั้น จากนั้นผมก็ถอนมันออกมาอย่างอ้อยอิ่ง
“นาย”ราเรียเรียกผมอย่างแผ่วเบา ผมสวมกอดราเรียอีกครั้ง ราเรียเองก็คงต้องการที่พึ่งในตอนนี้ เธอไม่ได้ผลักไสแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอกอดผมตอบด้วยซ้ำ “ขอบใจนะ ฮยุนฮา”
“อืม ร้องให้พอนะ ฉันจะอยู่ข้างๆนี่แหละ”หลังจากนั้นราเรียก็ปล่อยโฮออกมา เธอคงรู้สึกไม่ดีมากๆที่กลับมาจากโรงเรียนทุกวัน แต่ในบ้านที่แสนกว้างใหญ่นั้นกลับไม่มีใครอยู่เลย นอกจากน้องชายของเค้าที่กลับมาพร้อมกัน ราเรียเองก็คงเหงาเพียงแต่ไม่กล้าที่จะพูดมันออกไปให้กับใครได้รับรู้เท่านั้นเอง “ราเรียพรุ่งนี้ เธอจะไปส่งฉันไหม” ราเรียเงยหน้ามามองนิดหน่อยก่อนจะนอนลงไปซบไหล่ของผมอย่างเดิม
“ทำไมล่ะ”ผมมองราเรียที่ตอนนี้หยุดร้องไห้แล้วเมื่อไม่นานมานี่เอง
“ฉันจะรอนะ เธอต้องไปส่งฉันล่ะ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันให้เต็มที่ไปเลยนะ”ราเรียพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ตอบอะไรออกมา
“งั้นวันนี้ เธอไม่กลับบ้านแล้วใช่ม่ะ”ราเรียเงยหน้าขึ้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
“พรุ่งนี้นายก็กลับแล้วนี่” ผมไม่ชอบเลย ทำไมรารเยีต้องทำหน้าแบบนี้ด้วยนะ สีหน้าเศร้าๆของราเรียมันก็ทำให้คนรอบข้างเศร้าตามไปด้วย ผมชอบราเรียที่สดใสมากกว่านะ
“ไม่เอาน่า ยิ้มหน่อยสิ ราเรียที่ฉันรู้จักไม่ทำหน้าเศร้าแบบนี้หรอกนะ”ราเรยมองผมด้วยสายตาว่างเปล่า ผมยื่นมือไปยีผมราเรียเบาๆ “นี่จะบอกอะไรให้นะ ยายบ๊อง ฉันรักเธอนะราเรีย” ราเรียท่าทางตกใจมาก เธอลุกขึ้นยืนทันที
“นาย.....”ผมพยักหน้าเบาๆ เพื่อยืนยันอีกครั้ง คราวนี้ราเรียยิ้มออกมาทันที
“ยิ้มได้แล้วหรอ” ราเรียพยักหน้าเบาๆอีกครั้ง “งั้นพรุ่งนี้ต้องไปส่งฉันนะ”
“อืม ก็ได้”พอพูดจบกระเช้าก็มาถึงฝั่งพอดี ผมเลยจับมือราเรียเดินออกมา ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเวลาแค่ไม่กี่วัน ราเรียก็ทำให้ผมลืมเธอคนนั้นได้ แล้วผมก็กลับสนใจเธอเอง ราเรียเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เธอสวยมากจริงๆ
“สัญญาได้ม่ะ”ผมมองราเรียก่อนที่เธอจะหันมาทางผม เราสบจากันนิ่งๆ แต่ดวงตาคู่สวยนั้นมันทำให้ผมไม่สามารถถอดสายตาออกไปจากเธอได้จริงๆ
“สัญญาอะไรหรอ”ราเรียถามขึ้นมาทำให้ภวังค์ของผมแตกกระจายทันที
“สัญญาไง ว่าจะไปส่งฉันแล้วก็จะไม่ลืมกัน”ราเรียยิ้มบางๆให้ผม รอยยิ้มของราเรียน่าหลงใหลเสมอ ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มแบบไหนของเธอมันก็ชวนให้หลงไหลเสมอ
“อืม ถ้าปิดเทอมแล้วฉันจะไปเที่ยวนะ” ถ้าราเรียไปจริงๆก็ดีสิ “จริงๆนะ” เหมือนเธออ่านใจผมได้งั้นแหละ
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ถ้าไปก็โทรบอกแล้วกัน ฉันจะพาเที่ยวเอง”ผมจ้องมองนัยน์ตาสีนำตาลกลมนั้นอยู่เนินนาน โดยที่เจ้าของก็คงไม่รู้ว่ามีคนแอบมองอยู่
“อ่า....อืม แต่นายจะว่างหรอ” ถึงไม่ว่างก็จะไป
“ว่างอยู่แล้วหละ ช่วงปิดเทอมฉันไม่ค่อยมีงานน่ะ” หาข้อแกตัวที่ตรงกันข้ามซะจริงๆ จะบอกอะไรให้ช่วงปิดเทอมนี่แหละตัวดี แค่เวลาหายใจยังมีไม่มากเลย

          วันนี้อัพให้สามตอนเลยยยยย   เยอะมากๆๆๆแล้วนะ  อ่านๆๆๆๆๆกันด้วยนะค่ะ  อิอิ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 281 ท่าน