Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
It Dream สาวหน้าใส เจอหัวใจที่เกาหลี
jb.sodood
ตะลอนเที่ยวไทย,,,,,หัวใจเริ่มเปลี่ยน
4
29/01/2555 17:27:12
305
เนื้อเรื่อง

 “เธอนอนอีกห้องนะ เดี๋ยวฉันนอนห้องนี้เอง”ฉันไม่สนใจกับคำพูดของเค้าเท่าไหร่ แต่ก็เดินไปห้องที่เค้าบอกว่าเป็นห้องของฉันนั้นแหละ ฉันจัดของในห้องเสร็จก็เดินออกมานั่งดูทีวี ฮยุนฮานอนอยู่ในห้องตั้งแต่กลับมาแล้วหละ คงจะเหนื่อยจริงๆสินะ
 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
อ้อเสียงโทรศัพท์ฉันเองแหละ ราเชวโทรมานี่หน่า
“ฮัลโลว่าไง ราเชว”
(พี่อยู่ไหนอ่ะ ไม่กลับบ้านหรอเนี่ย)
“นี่เราบ้าหรือเปล่าเนี่ย ก็เราเป็นคนให้พี่มาเป็นไกด์นำเที่ยวให้หนุ่มเกาหลียังไงล่ะ”
(อ้าว แล้วพี่ต้องไปนอนที่นั่นด้วยหรอ ผมคิดว่าพี่แค่ไปเที่ยวกับเค้าเฉยๆ)
“ก็เค้าไม่ใช่คนไทยนี่ จะซื้ออะไรทานเองได้ยังไง ดูตอนเค้าพูดไทยสิ พูดชัดที่ไหนกัน”
(เฮ้อ พี่เองก็ระวังด้วยแล้วกัน ยังไงเค้าก็ผู้ชายนะพี่)
“จ๊ะ แล้วเราอยู่ไหนเนี่ย วันพรุ่งนี้แม่จะกลับมาแล้วไม่ใช่หรอ”
(อืม แต่ผมน่ะก็อยู่ที่บ้านนั่นแหละ เห็นป้าบอกว่าพี่กลับมาเก็บกระเป๋า ผมเลยรีบโทรมานี่ไง)
“จ๊ะ พี่คงเหงาแย่เลย ไม่มีตัวแสบอยู่ด้วยอ่ะ”
(ผมก็เหมือนกัน นี่พี่ถ้าหมอนั่นมันรังแกพี่ พี่ก็รีบโทรมาหาผมเลยนะ)
“จ๊ะ งั้นแค่นี้ก่อนแล้วกัน พี่ขอพักผ่อนก่อนนะ”
(ครับ)
ราเชววางสายไปทันที ฉันเลยเปิดทีวีต่อ แต่ก็เหลือบไปเห็นฮยุนฮาที่กำลังเดินอยู่แถวบาร์ในห้องครัว สงสัยจะหิวล่ะมั้ง
“นายหิวหรอ”คนถูกถามพยักหน้าเบาๆ
“แต่ว่าฉันไม่รู้จักอาหารไทยเลยนี่หน่า”ฮยุนฮาเย้ยมาเล็กน้อย และตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบา
“งั้นนายรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันออกไปซื้อมาให้” ฉันกำลังจะเดินออกไป แต่ฮยุนฮาเดินมาคว้าแขนไว้ก่อน ฉันหันไปมองฮนุนฮาด้วยสายตาที่ งง และเต็มไปด้วยคำถาม ฮยุนฮาปล่อยก่อนจะอธิบายให้ฟัง
“ให้ฉันไปด้วยนะ ฉันอยากออกไปข้างนอกด้วย อยู่ที่นี่ เบื่อมาก” ฮนุยฮายิ้มบางๆให้ฉันเชิงอ้อนวอน ฉันก็เป็นคนขี้ใจอ่อนด้วยสิ
“อืม ก็ได้ แต่อย่าบ่นนะ”ฮยุนฮาพยักหน้าตอบ คอยดูนะถ้าบ่นแม้แต่แอะ เดียว แม่จะฟาดงวงใส่เลย
ณ ร้านสะดวกซื้อ
ร้านนี้อยู่ใกล้คอร์นโดของฮยุนฮามากที่สุด และค่อนข้างใหญ่พอสมควร คงมีของที่ต้องการครบนะ
“นี่ วันนี้เราจะทำสปาร์เก็ตตี้กันนะ นายทานเป็นใช่ม่ะ”ฉันหันไปมองคนที่เดินตามมาติดๆ
“อืม ฉันค่อนข้างทานบ่อยด้วยแหละ เพระตอนอยู่ที่เกาหลีไม่ค่อยมีเวลาว่างน่ะ”ฮยุนฮา เดินไปหยิบเส้นสปาร์เก็ตตี้มาให้
“อืม งั้นมื้อนี้ทานอันนี้ก่อนแล้วกัน ไว้พรุ่งนี้จะพาไปทานอาหารไทยนะ” หลังจากนั้นระหว่างเราก็ไม่มีบทสนทนาอะไรอีกเลย จนฉันเลือกซื้อของที่ต้องการจนครบ ถ้าแม่รู้ว่าฉันมานอนค้างกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้มีหวังตายสถานเดียวแหงแซะแบบไม่ต้องตั้งตัวเลยด้วย
“นี่ เรากลับกันได้หรือยัง”ฮยุนฮาที่เดินถือของตามฉันมาถามขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องดื่ม เพราะฉันต้องการที่จะซื้ออาหารสมองนิดหน่อย
“แป๊บนะ ฉันขอแวะซื้อของก่อน”ฮยุนฮาพยักหน้า ก่อนที่ฉันจะแยกตัวออกมา ที่ฉันต้องทานอาหารเสริมก่อนนอนทุกคืนเพราะว่ามันเป็นความเคยชิน ถ้าไม่ได้ดื่มเลยวันนั้นฉันจะนอนไม่หลับ ส่วนเหตุผลก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน
“ขอซื้อแบรนสามขวดค่ะ”ฉันหันไปบอกเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงเคาร์เตอร์
“ได้แล้วค่ะ ทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบบาทค่ะ”ฉันยื่นเงินให้กับเจ้าของร้านแล้วเดินออกมาเจอฮยุนฮากำลังนั่งรออยู่ตรงม้านั่ง
“ไปกันเถอะ เสร็จแล้ว”ฉันค่อยๆสกิดฮยุนฮาก่อน เพราะเค้าเองกำลังเหม่อรอยอยู่
“อืม”ฮยุนฮาหันมาตอบสั้นๆด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความเศร้า
“นายเป็นอะไรหรือเปล่า”ฉันหันมาดูหน้าเค้าชัดๆ ฮยุนฮาเองค่อยๆปรับสีหน้าและแววตาให้ออกมาเป็นเหมือนเดิม
“ไม่เป็นอะไรหรอก เรารีบไปกันเถอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะ”ฮยุนฮาผลักฉันให้เดินไปข้างหน้าเบาๆ
“นี่ นายน่ะ ไม่เป็นไรแน่นะ มีอะไรบอกฉันได้ ฉันเป็นกูรูได้เลยแหละ จะบอกให้”ฮยุนฮายิ้มให้ฉันบางๆ ก่อนจะเอามือมาขยี้ผมฉันเบาๆ
“เธอเนี่ยนะ แล้วไม่เอาไปเม้าท์กับเพื่อนหมดหรอ เก็บความลับเป็นด้วยหรือไง”ฉันหันไปทำตาขวางใส่ฮยุนฮา ไม่นานนิสัยเก่าก็กำเลิบอีกและ
“ถึงฉันจะเป็นคนที่พูดเก่ง แต่ถ้าเป็นความลับ รับรองไม่มีหลุดปากเลยแม้แต่เรื่องเดียว”ฮยุนฮายิ้มให้ฉันอีกครั้ง “แล้วนายมีใช่ม่ะ เรื่องกลุ้มใจน่ะ” ฉันหันไปเข้าประเด็น แต่ฮยุนฮากลับทำสีหน้าเหมือนตอนที่ฉันเพิ่งเดินออกมาจากร้านขายเครื่องดื่ม สงสัยมีจริงๆ
“เปล่าหรอก เรื่องมันนานแล้วน่ะ เพียงแต่ฉันยังลืมเค้าไม่ได้เท่านั้นเอง”ฮยุนฮาพูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา หากไม่ตั้งใจฟังคงแทบจะไม่ได้ยินอะไรเลย
“นายพอจะเล่าให้ฉันฟังได้ม่ะ”ฉันหันไปมองฮยุนฮาที่จ้องมองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เหมือนเค้าไม่อยากที่จะลื้อฟื้นเรื่องนี้อีกเลย “แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร” ฉันรีบแก้ตัวทันที กลัวว่าฮยุนฮาร่างที่มารเข้าสิงจะกลับมาอีก
“อืม ได้สิ แต่เธอต้องเก็บไว้เป็นความลับนะ ถ้ามีใครรู้เธอตายแน่”อุ๊ย กลัวแล้วจ๊า อย่าฆ่าเค้าเลยนะ เค้าเกิดมายังไม่ได้แต่งงานเลยนะตัวเอง
“ได้สิ ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันน่ะเก็บความลับเก่ง”ฉันยิ้มเพื่อยืนยันให้เค้าแน่ใจอีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะเริ่มขยับเล่าเรื่องในอดีตที่แสนเจ็บปวดให้ฉันฟัง
“เรื่องมันเริ่มตอนที่ฉันยังไม่ได้เป็นนักร้องน่ะนะ ฉันมีแฟนอยู่คนหนึ่งเธอชื่อว่า ฮิบิกิ เธออยู่โรงเรียนเดียวกับฉันมาตั้งแต่อนุบาลแล้ว ฉันเองก็แอบชอบเธอมาตั้งนานแล้วด้วย ฮิบิกิเธอเป็นคนน่ารักมาก อ่อนหวานและแสนดี แต่แล้วพอฉันได้มาเป็นเด็กฝึกหัดเพื่อเตรียมตัวเดบิลเป็นศิลปิน จนไม่มีเวลาให้กับเธอ เธอก็เลยขอจบเรื่องทั้งหมดเพราะว่าฉันที่ไม่มีเวลาให้กับเธอ แล้วไม่นานก็มีข่าวกระจายออกมาว่าเธอไปคบกับหนุ่มนักเรียนนอกที่เป็นลูกของท่านทูตต่างประเทศประจำประเทศของฉัน ฉันพยายามแล้ว พยายามที่จะลืมผู้หญิงคนนั้น คนที่ทิ้งฉันไปด้วยเหตุผลที่ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นคนผิด หากฉันย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่เดบิลเพื่อที่จะเป็นศิลปินเลย เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเธอไป” ฉันฟังจากเรื่องที่เค้าเล่าแล้ว ผู้หญิงที่ชื่อ ฮิบิกิอะไรนั่น คงเป็นคนที่เค้ารักมากสินะ ไม่งั้นคงไม่เสียใจมากขนาดนี้หรอก
“แล้วตอนนี้นายพร้อมหรือยังล่ะ”ฉันหันไปยิ้มเจือนๆให้กับฮยุนฮา
“พร้อม พร้อมอะไรของเธอ”ฮยุนฮาทำสีหน้างงๆ ฉันขี้เกียจมานั่งแปลไทยเป็นไทยให้นายฟังนะ แต่ก็นะ จะถือว่านายไม่ใช่คนไทยแล้วกัน
 
“พร้อมที่จะลืมเธอหรือยัง”ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องช่วยเค้าด้วย ทั้งที่ตานี้เดี๋ยวก็ผีเข้าผีออก แต่อย่างน้อยเค้าก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งของฉันน่ะนะ
“ลืม เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นหรอ”ฮยุนฮาแย้งฉันมาทันที ฉันก็รู้นะว่าเรื่องแบบนี้มันลืมยาก แต่ฉันก็มีวิธีของฉันอยู่ในหัวแล้วล่ะน่า
“เถอะนะ ถ้านายบอกว่าพร้อมฉันจะช่วยนายเอง”ฮยุนฮาทำสีหน้าไม่เข้าใจ แต่ก็เดินมาใกล้ๆฉัน แล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหูของฉัน
“ก็ได้ แต่เธอต้องช่วยให้สำเร็จนะ”ถึงตอนนี้ฉันจะรู้ว่าเราอยู่ในสถานะเพื่อนคนหนึ่ง แต่หน้าของฉันกับแดงแป๊ดขึ้นมาทันที ที่ลมที่ออกมาจากริมฝีปากของเค้ากระทบเบาๆข้างๆใบหูของฉัน
“อืม ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด อย่างน้อยก็ยังเหลืออีกตั้งสองวันนี่หน่า กว่านายจะกลับ”ฉันเลือกที่จะหันหน้าหนี กลัวว่าเค้าจะจับได้ว่าตอนนี้อาการของฉันค่อนข้างที่จะเรียกว่าเขิน
“อืม แต่ถ้าไม่สำเร็จ เธอต้องโดนลงโทษนะ”ฮยุนฮาหันมาจ้องฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์และแฝงอะไรบางอย่างเอาไว้
“ลงโทษ นายจะลงโทษอะไรฉัน” ฉันหันไปหาเค้าทันที จากที่หน้าแดงตอนนี้มันเลือนหายไปแล้ว
“เถอะน่า ให้ถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เองแหละ”ฉันไม่ชอบเลย รอยยิ้มของเค้าในตอนนี้ เค้ายิ้มเหมือนกับผู้ที่มีชัย ทั้งๆที่เกมยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ
“ก็ได้ แต่ถ้าฉันชนะ นายเองก็ต้องโดนลงโทษด้วยเหมือนกัน”ฉันยังไม่ได้คิดไว้หรอกนะ บทลงโทษน่ะ เพียงแต่ในเมื่อเค้าเองก็มีได้ ฉันเองก็มีได้เหมือนกัน
“ก็ได้ มันจะได้แฟร์ๆ  ไปได้แล้วฉันหิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย”ฮยุนฮาบอกฉันทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องไป อย่าบอกนะว่าให้ฉันทำน่ะ หึๆ ฉันก็ทำไม่เป็นเหมือนกันนะจะบอกให้
“นายหมายความว่าไง”ฉันหันไปถามฮยุนฮาทันที หรือว่าสิ่งที่ฉันคิดนั่น มันถูกแล้ว จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว ฉันคิดว่าเค้าทำอาหารเป็นซะอีก
“นี่เธออย่าบอกนะ ว่าทำอาหารไม่เป็นอะ”ฉันพยักหน้าเบาๆ จนทำให้ฮยุนฮาสบถออกมาเบาๆ “it damn” หยาบคายที่สุด
          สวัสดค่ะ  วันนี้เข้ามาอัพให้แล้วนะ เห็นว่าในบ้านแจ่มใสอัพช้ากว่าเด็กดี  จะพยายามเข้ามาอัพให้เท่ากันให้ได้นะค่ะ สัญญาอิอิ บายค่ะ  ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะค่ะๆๆๆๆๆๆ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ฝากอ่าน+เม้น+โหวตด้วยน้าค้าาาาาา

จากคุณ jb.sogood/(jb.sogood) อัพเดตเมื่อ 29/01/2555 17:34:36
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 241 ท่าน