Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Luv Vampire คำสาปรักนายปีศาจสุดหล่อแห่งอานิเซีย
pangzuzii
เลือดหยดที่ 4
5
29/01/2555 12:48:45
498
เนื้อเรื่อง


LIVE  IN  HOSPITAL


“ข้าบอกให้ปล่อยข้าไง  ข้าเจ็บ! ”

        ฉันแผลดเสียงลั่นแล้วพยายามสะบัดแขนที่ในขนาดนี้โดนผู้ชายมือเย็นกำแขนฉัน    แล้วลากไปกับเขาราวกับฉันเหมือนปุยนุ่น  หมอนี่แรงเยอะชะมัด  ไปกินควายที่ไหนมาฟะ  ปล่อยฉันนะว้อย! \>O</
                ที่ฉันแผลดเสียงเพราะฉันกลัวเขาด้วย  ส่วนลึก ๆ อ่ะนะ T.T
            “เกิดไรขึ้นคะ กรุณาเงียบเสียงด้วยค่ะ  นี่สถานที่โรงพยาบาลค่ะคุณ”
                โซล่าหยุดชะงักแต่เขายังคงกำแขนฉันแน่นจนเห็นรอยแดง  ฉันเลยถือโอกาสพยายามแงะนิ้วหมอนั่นให้ออกจากกันก็ไม่เป็นผล   ไม่เข้าใจหมอนี่เลย  ฉันแค่เข้าห้องน้ำไปล้างแผลที่ตอนนี้เลือดมันไหลพุ่งพล่านเหลือเกิน  ฉันผิดหรอ  เหอะ!
            “ปล่อย…ข้า… =.=* ”
            โซล่าเหลือบตาแบบไม่สบอารมณ์แล้วบีบแขนฉัน  จนอดที่จะอุทานว่าเจ็บไม่ได้
                ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจัง  ฮึกฮึก TT’
            “ขอโทษด้วยนะครับ  ที่ภรรยาผมร้องดังไปหน่อย - -* ”
            พยาบาลคนนั้นหน้าแดงกล่ำแล้วยิ้มตอบโซล่าไป  จะเขิลแทนฉันทำไมยะ หมอนี่พูดบ้าอะไรเนี่ย ฮึ่ย!
            “ข้าไม่ได้เป็นไรกับผู้ชายคนนี้นะคะ คุณพยาบาล”
                “เข้าใจค่ะ ว่าโกรธกัน แต่ก็ไม่ควรมาทะเลาะกันในโรงพยาบาลนะคะ  เชิญค่ะ”
                “ไปแล้วนะคร๊าฟ ^^”
                รอยยิ้มของเขาเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก  ไม่รู้ว่าฉันหูแว่วรึเปล่าตอนที่เขาหันมายิ้มให้ฉันตามฟอร์ม ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ ด้วย  =.=a
           
           
(spacail : Sola Talk)
            ยัยนี่แกล้งโง่  หรือตาเป็นต้อฟะ  รูปผู้ชายพร้อมข้อความว่า ยิงกระต่าย เขาก็บอกอยู่   ให้ตายเถอะ!  เข้าไปได้ห้องน้ำผู้ชาย - -*  อันนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ที่ล้างเท้าบนอ่างล้างหน้า  แล้วใครจะกล้ามาล้างต่อเนี่ย เลือดเป็นแอ่งเปอะแถวนั้นเพียบเลย ดีที่ผมได้กลิ่นเลือดฉุนๆ ของยัยนี่ก่อน  ไม่งั้นมีหวังโดนย้ายไปโรงพยาบาลประสาทแน่  เฮ้อ - -*
            ผมลากเธอมายังที่ไม่มีคน  นั่นคือ หน้าห้องดับจิต  เข้ากับบรรยากาศมาก

“ปล่อยสักทีเหอะ  คนตรงนั้นก็เยอะ เจ้าไปพูดอย่างนั้นข้าก็เสียหมดสิ”

         “ทำไมหรอ  กลัวตัวเองขายไม่ออกรึไง - -*”
         “หนิเจ้า อย่าให้ข้ากลับไปได้นะ  ข้าจะสาปเจ้าเป็นหินแน่ TT’ ”
         ผมเหลือบไปมองแววตาใส ๆ ของเธอเริ่มมีน้ำมาหล่อเลี้ยงที่ใครๆ เรียกว่า น้ำตา   แต่ก็ไม่ไหลสักที  สายตายัยนี่อย่างกับจะกินผมได้ทั้งตัว ไม่เคยมีใครมองผมด้วยสายตาอย่างนี้นอกจากซินดี้เลย               ผู้หญิงคนนี้น่าแกล้งชะมัดเลย  ฮ่า ๆ
            “จะร้องไห้รึไง  ข้าขอโทษ ที่ทำให้เจ้าเจ็บนะ ฮ่า ๆ”
            “เจ้าล้อเลียนข้าหรอ  บังอาจ”
            “อุ๊ย  เจ้าจงอภัยโทษสกรรม ให้ข้าด้วยเถิดนะ แม่นางเนื้อหมู ฮ่า ๆ”
             “…..”
            เอาแล้วไงตรู  แม่นางเนื้อหมู เอ้ย!  ยัยนี่เริ่มแบ๊ะปากตัวสั่น น้ำในตามีระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ อย่างต่อเนื่อง  จนผมยอมปล่อยแขนให้เธอได้ปาดน้ำตา  เราทำอะไรไปเนี่ย  แกล้งนิดเดียว เป็นถึงขนาดนี้เลยหรอ  ไปเก็บกดมาจากที่ไหนฟะ = =’
            “ฉันขอโทษ  เป็นอะไรเนี่ย”
             “…”
            “เฮ้ .... =.= ”
            “… T.T… ”
            เธอเป็นเอามาก ส่วนผมคงผิดเต็มสตรีมเลยเหตุการณ์นี้    จำไว้!เวลาเธอเข้าห้องน้ำผู้ชายอย่าลากออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ!
 ความหวังดีของผมไม่มีค่าเลยใช่มั้ย!!  เดี๋ยวปั๊ดร้องด้วยอีกคน U.U 

“เป็นอะไรก็ไม่พูด แล้วจะรู้มั้ยวะ  ยัยขี้แง”

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก  อย่ามายุ่งกับข้า”

         เริ่มแรงใส่ผมแสดงว่าเริ่มดีขึ้นละ  - -‘  แต่ที่แรงยิ่งกว่าคือ.. กลิ่นเลือดของอานิเซียมันฉุนจนผมเริ่มคอแห้ง  สิ่งที่ผมต้องทำคือ พาเธอไปห้องฉุกเฉินด่วนไม่งั้นผมคงต้องกัดเธอดับกระหายแน่
 
 
ห้องฉุกเฉิน

“ไม่อ่ะครับ  เย็บเลยดีกว่าคุณหมอ”

ผมส่งยิ้มให้หมอในขนาดที่อานิเซียกำลังเท้าคางเหม่อมองเพดาน  ไม่เข้าใจว่ามันมีอะไรน่าดู  โรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศคงไม่มีจิ้งจกวิ่งเล่นบนเพดานแน่  เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ

“เจ็บมดกัดนะครับ คุณผู้หญิง”

          แววตาเศร้า ๆ บวมน้ำเพราะเพิ่งจะร้องไห้เริ่มมีการตอบสนองมองมายังเท้าของเธอเอง 
ทุกๆ อารมณ์ของเธอ ดวงตาใสๆ เป็นหน้าต่างชั้นยอดที่จะสื่อความรู้สึกเธอมายังผมได้  มันทำให้ผมอ่านออกเลยว่าเมื่อตะกี้รวมถึงตอนนี้ว่าอานิเซียรู้สึกอย่างไร 
               ผมไม่รู้ว่าผมคิดกับผู้หญิงคนนี้ยังไง แต่หัวใจผมมันบอกว่า…  ผู้หญิงคนนี้ น่าทะนุถนอมมาก ^.^a
 
(Specail :  off)
 
           เมื่อไหร่ท่านพ่อจะช่วยฉันในความผิดพลาดของท่านเอง  ทำไมยังปล่อยให้ฉันต้องลำบากอยู่อย่างนี้  ฉันเป็นเทพที่มีคนนับถือ คนสักการะบูชา  แล้วตอนนี้ล่ะ..  ขี้ข้าของมนุษย์งั้นหรอ  มันสมกับฐานะที่ฉันควรจะได้แล้วใช่มั้ยท่านพ่อ  ความเจ็บปวด  ความเศร้า ที่ไม่เคยอยู่นานถึงเพียงนี้!  อยู่มาตั้งร้อยปีไม่เคยซวยขนาดนี้เลย
ถ้าฉันจะจิตตกถึงเพียงนี้ T.T’
         จึก!..
         เอ๊ะ! เหมือนมีอะไรกำลังทิ่มฉันนะ = =’

“เจ็บหน่อยนะ ภรรยา ^^”

เจ็บอะไร!?  อะไรเจ็บอ่ะ  รู้สึกขนลุกวูบวาบ  ลางไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย  เฮ้ย!  โซล่าเรียกฉันภรรยาอีกแล้ว ให้ตายเถอะ    หมอนี่กวนประสาทฉันชะมัด - -*

“หุบปากไปเลย อย่ามากวนประสาท”

“โอเคๆ ก้ได้  ยัยคนใช้”

         นั่นล่ะ  เธอเรียกถูกแล้ว ฉันอยู่ในฐานะคนใช้ของเธอนี่นา  โซล่า! TT’

จึก!

        อจ๊ากกกกกกกกกกกก ก!! ครั้งนี้ฉันอุทานแผลดเสียงสิบแปดหลอดเทอร์โบแบบไม่เกรงใจเตียงข้าง ๆ  จนหมอเรียกพยาบาลมาจับฉันไม่ให้ดิ้นไปมากกว่านี้  ไหนบอกว่า มดกัดไงฟะ  หมอขี้โม้อ่า! T^T’
         น้ำตาฉันซึมเพราะความเจ็บ  ส่วนโซล่าน่ะหรอ  เหอะ!  ยืนปิดปากหัวเราะฉันอยู่ปลายเตียงนั่นไง  น่าขำตรงไหนยะ  ฮือ ๆ  เจ็บนี้อีกนานนน น... 
แต่ก็ยังไม่เจ็บเท่ายายข้างเตียงตะโกนเรียกโซล่าตามด้วยประโยค...

“พ่อหนุ่ม  คู่หนูท่าทางลูกดก  หัวปีท้ายปีนะลูกเอ้ย”

        ยังไม่จบใช่มะ  ไม่ใช่นะยายจ๋า !!  T.Tตอนนี้ไม่มีแรงพูด พูดในใจก่อน แฮะ ๆ

“จะพยายามครับยาย ฮ่า ๆ ^^”

“ T^T’ ”

 
 
*****************************
ติดตามต่อไป
 

 
 
Pangzuzii say :  อ่านหนังสือสอบเข้า ธรรมศาสตร์ มหิดล ศิลปากร ให้ 2 คำ  เหนื่อย เครียด  ไม่ค่อยได้แต่งแต่ล่างเค้าโครงเรื่องไว้แล้วจนจบ  เวลาแป้งแต่งเสร็จ แป้งจะอัพลงเฟสบุ๊คเลย ใครเล่นเฟส แอดมานะคะที่ [email protected]
บอกคาแร๊กเตอร์ โซล่า ย่อ ๆ นะคะ  ไม่ใช่คนเย็นชา แต่เป็นแวมไพร์ที่ขี้เล่น รักสนุก แบบน่ารัก บางคนนึกว่าแวมไพร์ต้องเย็นชา  แต่โซล่าไม่ใช่แวมไพร์แท้เพียงแค่เขาโดนสาป   อ่านไปเรื่อย ๆ นะคะ จะเจอตัวละครใหม่ ๆ มี ยมทูต  แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์  เจ้าแห่งโลกปีศาจ มาเกี่ยวข้องกับอานิเซีย  เกี่ยวยังไงต้องติดตาม  คริ ๆ ^^
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 267 ท่าน