Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
competition of love รักครั้งนี้มีเธอเป็นเดิมพัน
_Poison_lvy_Nana_
บทนำ
1
29/01/2555 02:13:54
438
เนื้อเรื่อง

"โรมานซ์... ฟังพี่หน่อยสิ"

เสียง ร้องตะโกนของชายที่อยู่หลังประตูดังขึ้นพร้อมกับแรงทุบประตูที่ดังกึกก้อง ซึ่งฉันที่อยู่ในนั้นก็พยายามไม่ส่งเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาให้อีกฝ่ายได้ยิน เพราะฉันไม่อยากฟัง... แล้วก็ไม่อยากออกแรงพูดอะไรออกมาให้มันสูญเปล่าด้วย ฉันเจ็บนะ!! เจ็บมากด้วย! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!!!

โรมานซ์!!

แรง ทุบเริ่มแรงขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังมากกว่าเดิม ฉันเริ่มเลื่อนมือเรียวยาวของตัวเองขึ้นมาปิดใบหู ยิ่งเขาตะโกนดังมากเท่าไหร่เล็บอันแหลมคมของฉันก็จิกเข้าไปในเนื้อมากยิ่ง ขึ้นเท่านั้น จนปรากฏรอยเลือดจางๆบนใบหูเล็กน้อย ไม่อยากฟัง...เสียงเข้มๆของเขาทำให้ของเหลวในดวงตามันไหลออกมา ฉันจะต้องไม่ร้องไห้! ไม่มีทาง!! ฉันเจ็บมามากแล้ว...แล้วฉันก็ไม่อยากเจ็บอีกต่อไป

พี่ไม่ได้ตั้งใจทำเขาท้องนะ! แต่เขามายั่วพี่ก่อนเอง พี่เลยต้องรับผิดชอบ เปิดประตูหน่อยสิ! เปิดสิโรมานซ์!!!

เสียง อธิบายยาวเหยียดของพี่รอนดังขึ้น พร้อมทั้งสาธยายความผิดของตัวเองซะจนหมดเปลือก ฮึ! แล้วที่เขาเคยบอกกับฉันก่อนหน้านี้ล่ะว่าที่เขาต้องไปแต่งงานกับผู้หญิง เพราะพ่อแม่บังคับ ไหนล่ะ? ความเป็นสุภาพบุรุษตอนนั้นหายไปไหนหมด!!!

โรมานซ์

หนวกหู!!!

อารมณ์ ของฉันพุ่งสูงจนปรอทแตก ฉันพยุกตัวลุกขึ้นพร้อมกับกระชากประตูออกสุดแรง เป็นผลให้พี่รอนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของฉันมีทั้งไปร้อนที่คุกกรุ่นอยู่ภายในและความเสียใจที่ไม่มีที่สิ้น สุด ยอมรับเลยว่า ฉันเจ็บ...เจ็บมาก และไม่มีทางที่ใครจะเข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก

โร...มานซ์...

เสียง ของพี่รอนออกจากกันเป็นช่องๆ เมื่อเขาเห็นเปลวไปในแววตาฉัน ฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ทุกอย่างที่มันออกมาให้อยู่กับที่ พร้อมทั้งจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างคาดโทษ

เจ็บ!! รู้มั้ยว่าฉันเจ็บมาก!!! พี่ทำให้ฉันเจ็บมากี่ครั้งแล้ว? พี่เคยเข้าใจฉันบ้างไหม

ฉันเอ่ยปากถามด้วยอารมณ์เดือดพล่าน การรักใครซักคนนี่มันเจ็บปวดเกินไป...ฉันพึ่งเข้าใจมันวันนี้นี่เอง

เอ่อ...

เจอ คำถามของฉันทำเขาสะอึก ตอบไม่ได้ล่ะสิ! เหอะ! ผู้ชายมันก็อย่างนี้ทุกคน วิปริตสัปดนกันเข้าไป! ฉันรู้สึกเอือมระอาจริงๆ...ถ้าให้ฉันทนอยู่ร่วมโลกกับผู้ชายสารเลวแบบนี้ไป นานๆเข้า ซักวันฉันจะต้องอกแตกตายจริงๆแน่

ไอ้ผู้ชายหน้าด้าน! หน้าไม่อาย...ฉันไม่น่าหลงผิดไปเป็นแฟนกับคนอย่างแกตั้งแต่แรกเลย ถ้ารู้ว่าแกจะมาหักหลังฉันแบบนี้!!

คราว นี้ฉันตะโกนสุดเสียงแล้วมองหน้าเขาอย่างรักเกียจ แต่เสียงที่ฉันตะโกนมันดังเกินไป ทำให้ห้องถัดไป แต่ละห้องพร้อมใจกันเปิดประตูออกมาจ้องมองพวกเรา ฉันไม่อายหรอกนะ...การประจานความชั่วช้าของผู้ชานคนนี้ให้คนอื่นได้รับรู้ แน่นอนว่าฉันตั้งใจ และฉันจะทำให้เขาอับอายมากกว่านี้

“...
โรมานซ์! เธอกำลังทำให้ฉันอับอาย!!
หน้าอย่างแก...อับอายกับเขาเป็นด้วยหรอ?”

ฉัน กรีดยิ้มชั่วร้ายใส่เขาก่อนที่จะพูดประโยคแทงใจดำเขาไปประโยคนึง มัรทำให้พี่รอนตัวสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว หึ! โกรธอีกสิ โกรธให้เส้นประสาทแตกตายเลยยิ่งดี!!

ฉันทนไม่ไหวแล้วนะโรมานซ์!!!

ก็เอาสิ เอาให้เส้นประสาทมันแตกตายไปเลย ฉันจะคอยดูว่าพี่กล้าทำอะไรฉันได้บ้าง

คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอเหรอโรมานซ์!?”

นั่นสินะผู้ชายขี้ขลาดตาขาวอย่างพี่...ทำได้แค่ท้าทายคนอื่นเขาไปวันๆน่ะแหละ...น่าสมเพสที่สุด

สงคราม ปราสาทระหว่างฉันกับพี่รอนได้เริ่มขึ้น โดยมีผู้หญิงนอกคอกคนนั้นเป็นตัวจุกชนวน และเป็นตัวเริ่มต้นที่เกิดขึ้นทำให้ฉันกับพี่รอนแตกแยกกันไม่มีชิ้นดี...
โรมานซ์...

เขา เกิดอาการอ้ำอึ้งพูดไม่ออกทันที ก็ปกติน่ะฉันจะพูดจาดีๆแล้วก็ออดอ้อนเขาทุกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันแสดงธาตุแท้ของตัวเองออกมาให้เขาเห็นเต็มสองลูกตา เป็นไงล่ะ? ที่ผ่านมาเขาคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงดูดีน่ารัก ขี้อ้อนแล้วก็ไม่มีอันตรายล่ะสิ ถ้าคิดอย่างนั้นล่ะก็...เขาคิดผิดมหันต์แล้วล่ะ

ทุเรศสิ้นดี

ฉัน แค่นหัวเราะออกมาอย่างดูถูก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง มองออกไปทางประตูหน้าต่างที่แง้มออกมาเล็กน้อยอย่างไร้จุดหมาย ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้กับคนอย่างฉัน ฉันไม่เคยรักใครจิงจังเท่าเขาคนนี้ แล้วก็ไม่เคยถูกใครบอกเลิกก่อนด้วย...

...
ถ้าคิดจะเลิกกับคนอย่างฉันแล้วล่ะก็...มันเลิกไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ

...
ฉันไม่ใช่คนง่ายๆขนาดนั้น ใครอยากเลิก...คงต้องข้ามศพฉันไปก่อน!

"
เธอนี่มัน...!!!
พี่ รอนก้าวเท้าเข้ามาหาฉันแล้วออกแรงกระชากข้อมือของฉันเข้ามาหาตัวเองอย่างแรง มันทำให้ฉันเซเข้าไปซบกับแผงอกแข็งแรงนั่นเข้าอย่างจัง แต่ฉันไม่มีวันที่จะหลงใหลไปกับมันเหมือนก่อนอีกแล้ว...ตอนนี้ห้องความคิด ฉันมีแต่ความแค้น แค้นและก็แค้นเท่านั้น!!

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!

“...!!!!”

ฉันกรีดร้องออกมาสุดเสียง แล้วออกแรงผลักเขาออกไปให้ห่างจากตัวฉัน สกปรก!! อย่าเอาร่างกายโสโครกมาแตะตัวฉันนะ!

หึ! เป็นอะไรไปล่ะโรมานซ์? ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธอไม่เคนปฏิเสธอะไรฉันซักอย่างเลยนี่นา

เขาถามฉันขึ้นมาเบาๆด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ลมหายใจของฉันตอนนี้เริ่มหอบถี่ คำพูดเสียดแทงใจของเขากำลังทำให้ฉันคลั่ง

แล้วอีกอย่างเรื่องแบบนั้น...เราก็เกือบ...
เพี๊ยะ!!!!

ฉัน ตอนนี้คอบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่แล้วสะบัดมือเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง ใบหน้าของพี่รอนหัวไปตามแรงตบของฉัน เขาชะงักแล้วระเบิดเสียงหัวเรอะอย่างบ้าคลั่ง รอยแดงที่แก้มของเขาออกจากแรงตบเมื่อตะกี้เริ่มปรากฏขึ้นมาให้เห็นอย่าง ชัดเจน

ฮ่าๆๆๆๆๆ!! ทำไมไม่ยอมรับล่ะโรมานซ์ ยอมรับสิว่าเธอเป็นแบบนั้น!!

ต่ำช้า!! เราไม่เคยมีอะไรกัน!!

ไม่เคยเหรอ? หึ! ยัยผู้หญิงหน้าหนา

ยอม รับว่าฉันเกือบจะเผลอตัวเผลอใจไปกับเขาเหมือนกัน ถ้าตอนนั้นฉันไม่เรียกสติตัวเองกลับมาให้ทันล่ะก็...ฉันคงจะเสร็จผู้ชานเลวๆ อย่างพี่รอนแน่นอน

ออดไป! ฉันเกียดแก๊!!!

ฉันก้าวเท้าเข้า ไปหยิบมีดพกในลิ้นชักใกล้ๆตัว ก่อนที่จะออกปากไล่เขาพร้อมกับชูมีดพกในตัวขึ้นมาเพื่อเป็นการเตือนไม่ให้ เขาเข้าใกล้ฉันมามากกว่านี้ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อพี่รอนโยนการ์ดใบหนึ่งในมือมาให้ฉัน ฉันมองการ์ดในมืออย่างประหลาดใจ แต่เมื่อเปิดดูข้อความภายในการ์ดสีชมพูใบนั้นแล้วก็เข้าใจ...มันคือ...การ์ด ชวนร่วมงานแต่งของพี่รอนกับยัยนอกคอกนั่น...

มาด้วยล่ะ เธอจะได้จดจำฉันได้ตลอดไป

พี่ รอนแสยะยิ้มร้ายมาให้ฉัน ก่อนจะค่อยๆเดินออกไปจากห้องของฉันแล้วเอื้อมมือไปจับลูกปิดประตูเพื่อที่จะ ปิดมัน แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท เขากำลังหันมาสบตากับฉันที่กำลังมองเขาอยู่อย่างเย็ยชา...แล้วประตูก็ถูกปิด ลง...

“...”

ฉันเงียบ ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องของฉันตอนนี้ไม่มีเสียงอะไรออกมานอกจากเสียงหยาดฝนที่ เริ่มโปรยปรายลงมาที่ละช้าๆจากฟากฟ้าพร้อมกับลมพายุที่โหมกระหน่ำอย่าง รุนแรง ซึ่งมันทำให้ฉันในตอนนี้ อารมณ์ของฉันในตอนนี้ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้ เพราะมันสับสนปนเปกันไปหมด...ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งแค้น ทั้งดีใจ มันผสมกันจนมั่วไปหมดทุกอย่ง...

งานแต่งของแกงั้นหรอ?”

ฉัน เอ่ยปากถามตัวเองก่อนจะชูการ์ดสีชมพูใบนั้นขึ้นมาดู แล้วฉันฉีกมันทิ้งด้วยความหมั่นไส้ ฉันแค่นหัวเรอะออกมาเหมือนพยายามหัวเราะให้กับความโง่เขลาของฉันในตลอดเวลา ที่ผ่านมา...

แล้วเราจะได้เจอกัน หึๆ!!!

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เนื้อเรื่องดีนะ อ่านหนุกดีจ้ะ ^^ 
(ตรวจคำผิดด้วยเน้อ...)
แต่งออกมาเยอะๆน้ะ  สู้สู้!
จากคุณ bongplaty/(bongplaty) อัพเดตเมื่อ 30/01/2555 17:53:03
ความคิดเห็นที่ 2
ซาหวัดดีนะฮับ เราเป็นเพียงแค่เด็กตาดำๆตัวน้อยๆน่ารักๆคนนึกที่อยากเขียนนิยาย ที่ซึ่งอีก 7 ปี ฝันถึงจะ

เป็นจริง T^T แต่ยังไงตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้ล่ะค่ะ ขอฝากนิยายด้วยนร้าา ค๊าฟฟฟ

(ทำไมรู้สึกว่าตัวเองจะเขียนนิยายเหมือนแนวซาดิส โหดๆ ฆาตกรรมเลยหว่าา!!!) =0=

ป.ล.  ถ้าสนุกหรือไม่สนุก ยังไงก็ช่วยวิจารณ์ ด้วยนะคะ !!!!!!
จากคุณ Estrellas/(Estrellas) อัพเดตเมื่อ 29/01/2555 16:49:32
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 327 ท่าน