Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Mystery
Unyamanee
จูบใครคิดว่าไม่สำคัญ???
3
28/01/2555 21:09:09
423
เนื้อเรื่อง

'ไม่ ว่าเธอจะมีแฟนหรือไม่ แต่ขอให้เธอรู้ไว้ว่า ตอนนี้ฉันเป็นของเธอ'



'ไม่ ว่าเธอจะมีแฟนหรือไม่ แต่ขอให้เธอรู้ไว้ว่า ตอนนี้ฉันเป็นของเธอ'

'ไม่ ว่าเธอจะมีแฟนหรือไม่ แต่ขอให้เธอรู้ไว้ว่า ตอนนี้ฉันเป็นของเธอ'
คำพูดของอีตาเฮกซะมันวนไปวนมาอยู่ในหัวของฉันจนนอนไม่หลับพอพลิกตัวหันไปทางโซฟาก็เจอเฮกซะนอนหลับอยู่ ถึงแม้อีตานั่นจะหลับก็เถอะแต่ฉันก็ไม่กล้าหันหน้าไปฝั่งนั้นแน่ดังนั้นพอหันไปเจอปุ๊บ ฉันก็หันกลับไปอีกทางทันที โอ๊ย แค่คำพูดของเฮกซะมันก็ก้องในหัวจนนอนไม่หลับแล้วยังต้องนอนห้องเดียวกันอีกอ่ะไม่ไหวๆ (ถึงแม้อีตานั่นจะนอนโซฟาก็เหอะ) แม่นะแม่อย่าให้เจอนะจะอาละวาดให้เละเลย แล้วฉันก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย (เพื่อลืมคำพูดนั้นซะ) จนหลับไปเพราะความง่วงในที่สุด
----------------------------------------------------------------
---------------------------------------------
----------------------------
---------------
เช้าวันรุ่งขึ้น
 
“ยัยขี้เซาตื่นได้แล้ว”เอ๊ะ เสียงนี้มันคุ้นๆ จังเสียงใครอ่ะ แต่ถึงจะคิดได้เช่นนั้นคนถูกปลุกก็ยังคงหลับต่อไปให้สมกับฉายาที่ตั้งให้
 
“ยัย อินได้ยินที่แม่เรียกไหมเนี่ย ตื่นได้แล้วลูก” เสียงแม่เหรอ ช่างเถอะนอนดีกว่า ว่าแล้วคนที่ลืมตาขึ้นมามองนิดนึงพอรู้ว่าเป็นใครก็หลับต่อ
 
“นี่ ยัยอินแม่บอกให้ตื่นไง”คนเป็นแม่เริ่มหงุดหงิดกับคนที่เป็นลูกที่ปลุกยากปลุกเย็นเกินเหตุ
แต่คนที่ถูกปลุกตอนนี้ก็ยังคงหลับตาพริ้ม ก็จะไม่ให้เธอง่วงได้ไงก็กว่าจะข่มตาหลับได้ก็ปาไปตี 2 ตี 3 แล้วนี่แม่ของเธอดันมาปลุกตอน 7 โมงเช้า ใครจะมีอารมณ์ไปตื่นตามล่ะ ผู้เป็นแม่ที่หน้าตาดูใจดี อ่อนโยน วัย40 ต้นๆ แต่งตัวอย่างผู้ดีมีเงิน ได้แต่มองลูกตัวเองที่ปลุกเท่าไรก็ไม่ยอมตื่นจนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมานั่นแหละที่ช่วยให้ตีนกาของคุณหญิงลดลงไปบ้าง (ได้ยินเสียงแล้วตีนกาลด โอ้ แม่เจ้า บ้าไปแล้ว คนแต่งอ่ะ)
 
“ให้ผมจัดการให้ไหมครับคุณน้า”เฮกซะเจ้าของผมสีน้ำตาลซอยแบบรากไซ ผิวขาว หน้าตาดี ส่วนสูงน่าจะไม่ต่ำกว่า 180 ซม. เอ่ยขึ้น ทำให้คุณน้า หรือ คุณหญิงอรนภา เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นหลังจากที่เริ่มเหนื่อยใจกับคุณลูกที่แสนขี้เซา ที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับไม่สนใจใครทั้งสิ้น
 
“ก็ดีจ๊ะ น้าว่าถ้าตาเฮกสามารถปลุกลูกน้าได้เนี่ยน้าจะมอบหน้าที่นี้ให้เลยนะ”คุณหญิงอรนภาพูดไปก็ยิ้มไป ก็แหม ว่าที่ลูกเขยคนนี้เธอชอบมาตั้งนานแล้ว ยิ่งเข้ามาขอลูกสาวด้วยตัวเอง เธอก็แทบจะยกให้ฟรีๆ แถมข้าวสารสัก 2 ถัง ก็คนดีๆ อย่างนี้หาได้ง่ายๆ ซะที่ไหนแถมลูกสาวจอมเอาแต่ใจบวกขี้เซาของเธอจะมีสักกี่คนที่จะทนได้ ถึงหน้าตาจะสวยเหมือนแม่ก็เหอะ (ไม่ค่อยจะชมตัวเองเล้ย)
 
“ไม่อาววววววว จะนอนนนน   อย่ามายุ่งกับช้านนนนนนนน”เสียงของลูกสาวตัวดีที่ตอนนี้โดนเฮกซะเข้าไปปลุกทำให้คุณหญิงอรนภาตื่นจะห้วงความคิดแล้วหันมาให้ความสนใจกับลูกตัวเองอีกครั้ง  ภาพที่เธอเห็นตอนนี้คือเฮกซะโดนบาทาของยัยลูกสาวตัวดีถีบเข้าให้จนต้องนอนกุมท้องอยู่ที่พื้นนี่ขนาดเพิ่งฟื้นยังแรงดีเหมือนเดิมอยู่เลยนะเนี่ยลูกสาวเรา เฮ้อ  แล้วจากนั้นเฮกซะก็ลุกขึ้นแล้วทำท่าจะเดินไปปลุกยัยลูกสาวตัวดีอีกครั้ง โถ โถ โถ พ่อคุณช่างแสนดีอะไรขนาดนี้ ฉันเลือกลูกเขยไม่ผิดจริงๆ โดนถีบแล้วยังไปปลุกมันอีก นับถือๆ คุณหญิงอรนภาดูจะภาคภูมิใจกับเฮกซะมาก
แต่ภาพที่เห็นกลับไม่เป็นอย่างที่คุณหญิงคิดเพราะไอ้ฉากที่ดูเหมือนลูกเขยสุดที่รักจะเดินไปปลุกยัยลูกสาวตัวดีอีกครั้งกลับกลายเป็นลูกเขยสุดที่รักกำลังโน้มหน้าลงไปจูจุ๊บ กับยัยลูกสาวตัวดีของเธอ เฮ้อ (ถอนหายใจรอบที่ล้าน) พลันในใจก็คิดไปว่า ทำไมเด็กวัยรุ่นสมัยนี้มันใจร้อนกันจริงๆ แต่ยังไงก็ปลื้มค่ะลูกเขยหล่อๆ อย่างนี้คุณแม่ช้อบ ชอบ (ทำไมแม่หื่นจังอ่ะ อ๊ะ หรือจะเป็นคนแต่ง หุหุ) จากนั้นเสียงร้องของลูกสาวตัวดีก็ทำให้คุณหญิงหลุดจากความหื่น เอ๊ย หลุดจากภวังค์อีกครั้ง
 
“โอ๊ย ช่วยด้วย ช่วยด้วยยยย หายใจไม่ออก”ตอนนี้เฮกซะออกมายืนดูยัยลูกสาวตัวดีก็เท่ากับว่าตอนนี้เฮกซะกำลังยืนอยู่ข้างคุณหญิงอรนภา แล้วทั้งคู่ก็กำลังจ้องมองคนที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงคนไข้แต่ทำท่าทางเหมือนคนหายใจไม่ออก ส่วนแขนทั้ง 2 ข้างก็ยื่นออกมาไขว่คว้าเหมือนจะหาคนช่วยชีวิต นี่ลูกสาวฉันมันเป็นอะไรเนี่ยมันบ้าไปแล้วเหรอ
 
“ยัยอินมัน โดนผีเข้าหรือเปล่าตาเฮก แม่กลัวนะเนี่ยไอ้เรื่องผีสางนางไม้เนี่ย”คุณหญิงหันไปถามเฮกซะที่ทำท่าครุ่นคิดแต่ก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป คนที่ร้องขอความช่วยเหลือตอนนี้ก็พ่นประโยคประโยคหนึ่งขึ้นมาซะก่อนซึ่งทำให้เฮกซะและคุณหญิงอรนภาเริ่มเข้าใจอะไรมาขึ้นว่าไอ้คนที่นอนป่วยอยู่เนี่ยเป็นอะไร
 
“จะจมแล้ว จะจมแล้ว ช่วยด้วยจะจมน้ำแล้ว แค่ก แค่ก”เอ็กซ์แฟ็กต์เหมือนจริงเพราะ องค์อินเล่นจริง จมจริง ไม่ใช้ตัวแสดงแทน แล้วจากนั้นคนปลุกยากปลุกเย็นก็สะดุ้งตื่นขึ้น
 
“เฮ้อ รอดแล้ว รอดแล้ว ไม่จมน้ำแล้ววววววว ไม่ตายแล้วววววว เย่ๆๆๆ”พอตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าละเมอหรืออะไร คนเป็นแม่เริ่มเหนื่อยใจกับคนเป็นลูกอีกครั้ง ‘นี่ลูกฉันมันบ้าไปแล้วจริงๆใช่ไหมเนี่ย มันนอนนานไปจนสมองไม่ทำงานแล้วรึไงเนี่ย’ คุณหญิงคิดในใจอีกครั้งแล้วเมื่อเสียงของยัยตัวดีเงียบไปคนเป็นแม่ก็เลยหันกลับไปมอง แล้วเห็นว่ายัยตัวดีกำลังนั่งคิด นั่งนึกอะไรบางอย่างเมื่อคุณหญิงเห็นดังนั้นก็รู้ทันที่ว่าจะมีระเบิดเกิดขึ้นจึงหนีเอาตัวรอดซะก่อน ‘ขอโทษด้วยนะพ่อลูกเขย แม่จำเป็นลูก’ ว่าพลางหันไปมองลูกเขยสุดที่รักอย่างรู้สึกผิดแต่เฮกซะกำลังมองว่าที่คู่หมั้นด้วยความสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงเงียบไปจึงไม่ได้สนใจใครมันก็ไม่แปลกเลยที่เขาจะไม่รับรู้ว่าระเบิดกำลังจะลงในอีกไม่ช้า
 
“เอ่อ เฮกซะ แม่ขอไปตามคุณหมอมาตรวจยัยอินก่อนก็แล้วกันนะลูก”
“ครับ”แล้วคุณหญิงอรนภาก็รีบร้อนออกไปทันที แต่เฮกซะผู้น่าสงสารกลับคิดว่าคุณหญิงรีบเพราะคงเป็นห่วงอาการขององค์อิน
 
ทางด้านองค์อิน
พอฉันตื่นจากความฝันที่พบว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำตาย ฉันก็มานั่งคิดทบทวนเหตุการณ์ นั่งคิดไปคิดมา อยู่ๆ แม่ก็เรียกอีตาเฮกซะบอกจะไปตามหมอ พอได้ยินแค่ชื่ออีตานั่นฉันก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้ นั่นคือ ฉันถูกผู้หญิงคนหนึ่งปลุกให้ตื่นซึ่งนั่นก็คงจะเป็นคุณหญิงอรนภาหรือแม่ของฉันนั่นเองแต่ฉันไม่ตื่น ซักพักก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาปลุกและนั่นอาจจะเป็นอีตาเฮกซะแต่จำได้ว่าเท้าของฉันมันทำหน้าที่ของมันได้ดีมากโดยการเตะอีตานั่นไปให้พ้นๆ ซะ จากนั้นฉันก็นอนหลับอย่างมีความสุขอีกครั้งแต่แค่เพียงไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเหมือนคนกำลังจมน้ำและที่สำคัญ ‘ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีลิ้น 2 ลิ้น’ เห้ย เป็นไปไม่ได้ฉันเป็นคนนะต้องมีแค่ลิ้นเดียว ฉันคิดพลางทดสอบโดยเอาลิ้นแตะๆ อยู่ในปากก็พบว่ามันมีแค่ลิ้นเดียว แสดงว่าอีกลิ้นหนึ่งมันต้องไม่ใช่ของฉัน พอคิดได้แค่นั้นฉันก็
 
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!”อีตาเฮกซะมีสีหน้าสงสัยและงงเป็นที่สุดที่อยู่ดีๆ ฉันก็กรี๊ดออกมาแต่ก็ยังไม่พูดอะไรและยังคงจ้องหน้าฉันต่อไป
 
ตุ๊บบบบ
 เสียงข้างบนคือเสียงที่ฉันต่อยคางอีตาเฮกซะ ให้มันรู้ซะบ้างว่าเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับ
นักเทควันโดอย่างองค์อิน หึๆ สมน้ำหน้า
 
“นี่ เธอมาต่อยฉันทำไมเนี่ย”โห ไอ้บ้ากาม ยังมีหน้ามาถามอีกว่าฉันต่อยทำไม ผิดแล้วไม่รู้จักยอมรับผิดเล้ย ไม่แมน ไม่แมน ช้านนนนนน รับไม่ได้ ไอ้พวกเลว ไอ้บ้า ไอ้ทราม ไอ้ ไอ้.....
 
“ไอ้หื่น”อ้าวสงสัยจะคิดดังไป ทำไมคิดในใจแล้วมันดันออกมาทางคำพูดเช่นนี้อ่ะ แงๆ ปากไม่รักดี แต่ไม่เป็นไร ต้องเข้มแข็งเข้าไว้อย่าให้มันรู้ว่าเราป๊อด
 
“อ้าว ยัยนี่ ประสาทจริงๆ”อ้าว ไอ้หื่น ยังมีหน้ามาว่าฉันอีก
 
“ไอ้ชั้นต่ำ”ไม่ยอมหรอก องค์อินสู้ๆ
“ยัยเพ้อเจ้อ”
 
“ไอ้แบคทีเรีย”
“Foolish”
 
“Drag on”
“Crazy”
 
แล้วก่อนที่ฉันจะได้ด่าต่อไปและต่อไปอีตาเฮกซะก็ตรงเข้ามาจัดการปิดปากฉันด้วยปากของเค้าซะก่อน แล้วพอเฮกซะพอใจแล้วจึงละปากของเค้าออกไปพร้อมกับคำพูดที่ชวนให้ช้ำใจยิ่งกว่าเดิมเป็นพันเท่า
 
“อ้อ แล้วถ้าต่อไปฉันเรียกแล้วเธอยังไม่ตื่นละก็...”พูดพร้อมกับลดระดับสายตาลงมามองที่ปากฉันแล้วพูดต่อไป
 
“ฉันคงไม่ต้องบอกนะว่าเธอจะเจอกับอะไร”
“แล้วทำไมนายจะต้องมาปลุกฉันด้วยเล่า”ฉันถามออกไปทันที นี่มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว บ้า บ้า บ้าแน่ๆ
 
“ก็แม่ของเธอมอบหน้าที่ในการปลุกเธอให้ฉันนะซิ”เฮกซะพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ายั่วโมโหสุดๆ แถมรอยยิ้มร้ายกาจอย่างนั้น
 
เฮ้อ อะไรที่แย่กว่านี้ยังมีอีกไหม ถ้ามี นะฉันจะ ฉันจะ
ฉันจะ ร้องไห้จริงๆ ด้วย แงๆ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 327 ท่าน