Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Mystery
Unyamanee
I'm your man
2
28/01/2555 21:07:25
489
เนื้อเรื่อง

หน้าของอีตาเฮกซะเริ่มเคลื่อนมาเข้าใกล้หน้าฉันมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ตัวฉันมันไม่ยอมขยับไปไหนเลย ราวกับต้องมนต์สะกด แต่พอฉันดึงสติของตัวเองกลับมาได้ฉันก็เริ่มว๊ากทันที

"นี่........ นายเอาหน้ามาใกล้ฉันทำไมเนี่ย" ฉันพูดแล้วค่อยๆ เบี่ยงหน้าหลบหน้าอีตาเฮกซะที่เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"เอาหน้านายออกไป เดี๋ยวนี้" ฉันพูดเชิงคำสั่ง

"แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่เธอบอกด้วย ล่ะ" อีตานี่มันเกิดอารมณ์หรืออะไรเนี่ยแถมไม่พูดเปล่าเพราะอีตาเฮกซะยื่นหน้า เข้ามาใกล้ฉันยิ่งกว่าเดิมจนปากจะชนกันอยู่แล้ว

"ไอ้บ้ากาม!!!!!!!!" ฉันตะโกนด่าด้วยความทนไม่ไหว

"นี่เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรหะ" เฮกซะพูดด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่ดังและดูเหมือนกวนบาทาฉันอยู่

"ก็ ก็ นายจะมา จะ จู จูบ ฉันไม่ใช่หรอ"

"โอ้ โห เธอนี่หลงตัวเองจังเลยนะ ฉันแค่จะปรับเตียงให้ ก็เห็นเธอเพิ่งฟื้นก็จะเอนให้นั่งบ้างเดี๋ยวก็เป็นอัมพาตพอดี"     นี่ปากหรอนั่นนะ ไอ้ปากปีจอ  ฉันแอบบ่นในใจ ว่าแต่หมอนี่แค่จะปรับเตียงให้เหรอ แอบเสียดาย เอ๊ย แอบเข้าใจผิด แต่ยังไงก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ดี

"แต่เธอก็ไม่ควรจะหวงตัวนะ เพราะยังไงเราก็ต้องได้ทำมากกว่าจูบกันอยู่แล้ว"

"นี่นายพูดเรื่อง อะไรหะ ใครเข้าจะไปทำอะไรแบบนั้นกับนายมิทราบ" นั่นไงว่าแล้วเชียวว่าหมอนี่มันไม่น่าไว้ใจ

"เอ้า ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อเราจะหมั้นกันอยู่แล้ว แล้วก็จะแต่งงานด้วย" อีตาเฮกซะมันสมองกลับหรือว่าอะไรเนี่ย ฉันเคยไปตกลงตอนไหนหะว่าจะหมั้นด้วย

"นายจะบ้าหรอ ฉันมีแฟนอยู่แล้วนะ ฉันจะไปหมั้นกับนายได้ไง" ฉันโต้กลับด้วยสีหน้าของคนที่ได้ชัยชนะ

"งั้นเธอช่วยบอกหน่อยซิว่า แฟนเธอ เป็นใคร ชื่ออะไร" แล้วหน้าอย่างคนชนะฉันก็จ๋อยลงทันที อืม ทำไมฉันจำได้แค่ว่ามีแฟนอ่ะแล้ว ชื่อหรือหน้าแฟนของตัวเองทำไมจำไม่ได้นะ สมองฉันโดนกินไปหรือไงเนี่ยถึงจำหน้ากับชื่อแฟนตัวเองไม่ได้ พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับฉันค่ะ

"ว่าไงล่ะ แฟนเธอนะ ชื่ออะไร" หน้าของเฮกซะตอนนี้ดูเหมือนมีเล่ห์เหลี่ยมหรือลับลมคมในอะไรซักอย่างที่ฉัน ไม่รู้ แต่ฉันจะยอมให้อีตานั่นเป็นฝ่ายชนะได้ไงล่ะ

"งั้น...นาย ช่วยหยิบโทรศัพท์ของฉันให้หน่อยได้ไหม" ที่พูดไปแบบนั้นก็เพราะฉันคิดว่าโทรศัพท์ฉันจะต้องมีรูปที่ถ่ายคู่กับแฟน หรือไม่ก็เบอร์ของแฟนฉันแน่คราวนี้ก็จะมีหลักฐานมายืนยันแล้ว เย่

"เธอ จะเอาโทรศัพท์โทรไปฟ้องแม่เหรอ" อีตาเฮกซะพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแล้วยังไม่พอแค่นั้นเพราะอีตาเฮกซะทำท่าแบบ เด็กที่พอไม่ได้ดั่งใจแล้วลงไปชักดิ้นชักงอกลางห้างอะไรประมาณนั้นเลยอ่ะ ไอ้บ้าเอ๊ย จะกวนอารมณ์ไปถึงไหนฟะ

"บอกให้เอามาให้หน่อย" ฉันพูดด้วยเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกว่าเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว

แล้วอีตา เฮกซะก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ของฉันยื่นมาให้ ฉันว่าฉันจะพูดขอบคุณนะแต่พอเฮกซะพูดประโยคนี้

"อ่ะนี่ เอาไปซะ ยัยเด็ก 5 ขวบ ไม่ใช่หน้านะ แต่เป็นสมองนะ"

ฉันก็เลยคิดว่าชาตินี้ อย่าได้ญาติดีกันเลย เชอะ ไอ้บ้า แล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์มาพร้อมกับรีบเปิดดูรูปแต่ทำไมมันไม่มีรูปเลยแม้แต่ รูปเดียวล่ะ ฉันเริ่มหน้าเสีย แล้วพอเงยขึ้นไปเจอหน้าอีตาเฮกซะที่ทำหน้ากวนบาทาอยู่ฉันก็เลย ก้มลงกลับไปที่หน้าจอแล้วเปิดดูถาดข้อความเข้า-ออก แต่ก็ว่างเปล่าอีกนั่นแหละ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ แต่ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นทางออกสุดท้ายคือเปิดดูรายชื่อ ฉันไล่ดูรายชื่อไปเรื่อยๆ แล้วก็สะดุดกับชื่อๆหนึ่ง ที่ฉันพิมพ์ไว้ว่า “My prince” ฉันว่าเนี่ยเบอร์แฟนฉันแน่ๆ แต่พอโทรออก กลับมีเสียงผู้หญิงตอบกลับมาว่า  'เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้'  โอ้ย นี่เจ้าชายของฉันมัวไปทำอะไรอยู่เนี่ย แล้วฉันจะตอบอีตานี่ว่าอะไรดีอ่ะ

"........................." ฉัน

"........................" เฮกซะ
เมี่อต่างคนต่างเงียบเฮกซะที่ยืนรอคำตอบอยู่ก็ทนไม่ไหว

"นั่นไง เธอตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะ"

"ฉัน ฉัน ตอบได้นะ" ฉันพูดโดยที่ปากไวกว่าความคิด

"งั้นก็บอกฉันมาซิว่า แฟนเธอชื่ออะไร" หน้าเฮกซะยังคงนิ่งเหมือนรอคำตอบ

แต่เมื่อฉันยังคง เงียบอยู่ ฉันก็รู้ว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลง และหมดลงในที่สุด

เมื่อ เฮกซะใกล้เข้ามาและเข้ามาเรื่อยๆ แล้วก็กระซิบที่ข้างหูฉันว่า

"ไม่ ว่าเธอจะมีแฟนหรือไม่ แต่ขอให้เธอรู้ไว้ว่า ตอนนี้ฉันเป็นของเธอ"
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 246 ท่าน