Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
love attempt รักพยายามของยัยบ๊องแบ๊ว
สวยลึกลับ
บทนำ
1
25/01/2555 21:07:02
579
เนื้อเรื่อง
บทนำ
ร่างสูง ผิวสีขาวอมชมพู ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายดวงตาคมกริบกำลังเดินไปที่รถปอร์เช่สีดำคันสีวาววับแสบลูกตา เธอเปิดประตูรถเข้าไปแล้ว สตาร์ดรถอย่างรวดเร็วแล้วขับออกไป เธอขับอย่างรวดเร็วเข็มรถวิ่งไปถึง 120 แล้ว!! เธอเป็นอะไรกันแน่ เขาคิดในใจ เธอไม่เคยขับรถเร็วมากแบบนี้มาก่อนนี้เป็นครั้งแรกของเธอ  เธอขับไปจนถึง 3 แยกซึ่งเขาลือกันว่า เป็นทาง 3 แพร่ง แถวนี้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเป็นประจำทุกวัน  ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว แต่เธอไม่ได้สนใจ เหยียบคันเร่งสุดแรงเกิด จน...............โครม ! ! ! !  แสงสีในดวงตาของเธอค่อยเลือนจางหายไปจนเหลือแต่สีดำที่มิดสนิท...
       ก่อนหน้านี้ที่เธอจะโดนรถชน
ติ๊ด ตี่ ติ๊ด ตุ๊ด ตั๊ด  แต๊ดดดด แต่ แต้ (= =; ) คิดไม่ออก
9.45  PM 
เสียงโทรศัพท์มือถือ I phone 4S  รุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งจะลงแผงขายเมื่อวาน ดังขึ้น พร้อมกับเสียงงัวเงียของเธอ
“อื้ออออออออออออ~~ =O=  ” พร้อมกับดูเบอร์ที่ปรากฏว่าเป็นเบอร์ใคร
“หือ.....ล๊อทโทมาหรอ มีเรื่องอะไรของเขานะโทรมาทำไมเนี้ยนี้มันยังเช้าอยู่เลยนะ ”เธอพูดขึ้นพร้อมกับมีน้ำโหนิดหน่อยที่เขาโทมากวนใจเธอขณะที่เธอกำลังหลับสบาย เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งเธอจึงกดรับมันแล้วกรอกเสียงลงไป
“ ฮัลโหล.....”
“ฮัลโหล  ตัวเองช่วยมาเจอเค้าหน่อยได้ป่ะ”
“หือ...ไปที่ไหน ”
“มาหน่อยนะจ้ะที่ร้านXXX”
“จ้าได้ รอแปปนะเจอกันประมาณ 11.30 นะ ได้ป่ะ”
“ได้จ้ะ ตัวเอง”
เธอรีบลุกขึ้นไปเลือกเสื้อผ้า เธอดีใจมากที่ล๊อทคนที่เธอรักโทรศัพท์มาชวนเธอไปข้างนอก เธอเปิดตู้เสื้อผ้าพร้อมหาชุดที่สวยที่สุดแล้วมุ่งตรงไปยังห้องน้ำผ่านไป 25 นาที เธอเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมชุดเดรสสั้นสีดำ กลิ่นน้ำหอม burry the beatฟุ้งกระจายทั่วห้อง ถ้าเธอฉีดน้ำหอมนี้แล้วเดินไปไหนละก็ไม่มีผู้ชายคนไหนที่ไม่มองเธอ  เธอเดินไปที่รถปอร์เช่สีดำคันโปรดแล้วขับรถมุ่งตรงไปยังสถานที่ ที่นัดหมายของเธอและล๊อท
11.26 PM
ร่างสูงขาวหาที่จอดรถได้แล้วลงจากรถมุ่งตรงเข้าไปในร้านคอฟฟี่เพรส
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
“ยินดีต้อนรับค่ะ”เสียงพนักงานร้านคอฟฟี่เพรสดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมของกาแฟอ่อนๆ เธอมองหาชายหนุ่มคนที่เรียกเธอมา
“ไง...ที่รัก”สายตาของเธอจ้องไปที่เขาแล้วเดินเข้าไป
“ว่าไงตัวเองมีเรื่องจะคุยอะไรกับเค้าหรอ”
“รินคือว่านะ.....”
“……”
“เราเลิกกันเถอะ”
  ตึงงงงงงง !!
“เพราะอะไรทำไมถึงอยากเลิกกับฉัน!!”
“คะ...คือว่า เค้ามีแฟนใหม่แล้วและกำลังจะแต่งงานเดือนหน้านี้แล้วด้วย”
ตึงงงงงงงงง!!!
เพียะ  เพียะ  เพียะ !!!
“แล้วทำไมมาบอกตอนนี้!!ทำไมไม่บอกก่อนหน้านั้นเราคบกันมากี่ปีแล้วห๊า!! จะมาเลิกง่ายๆอย่างนี้เลยใช่ไหม ได้...ได้”
“คงไม่มีไรแล้วนะไปก่อนนะ~” เฟี้ยวววววว  มันหน้าด้านของแท้ -_-!!
“จะหนีไปไหน มาบอกเลิกหน้าด้านๆแบบนี้อะนะคิดว่าจะหนีฉันพ้นหรอ!!!!” เธอว่าเสร็จพร้อมกับเอากาแฟสาดใส่หน้าแล้วตบอีกหลายครั้งจนหน้าล๊อทแดงไปหมด แล้วเธอก็เดินออกพร้อมกับบอกว่า
“เอากุญแจรถคืนมาแล้วชาตินี้อย่าได้พบได้เจอกันเลย ฮึ่ย!!”
ฉันไม่เสียใจกับคนแบบนี้หรอกนะ ตอนแรกก็คิดจะเลิกตั้งนานแล้ว แต่ทำไมไม่พูดนะทำไมฉันต้องให้ผู้ชายบอกเลิกก่อน !!คิดแล้วมันก็น่าเจ็บใจ อยากตบคนอีก ฉันก็สงใสมาตั้งนานแล้วว่าล๊อทน่าจะหลอกกินเงินของฉันเวลาไปเที่ยวกันเขาก็จะทำเป็นกระเป๋าตังค์หายฉันก็ต้องจ่ายทุกที บางครั้งนะยังไม่พอมาอ้อนฉันว่าคบกันมาหลายปีแล้วให้ฉันซื้อนู้นซื้อนี่ให้ ผู้ชายบ้าไรวะให้ผู้หญิงซื้อของให้ น่าไม่อาย!!หลังจากที่คิดอะไรหลายอย่างฉันขับรถไม่ได้ดูถนนหนทางเลยแถมยังขับรถ 120 กม/ชม อีก โอ๊ยตำรวจจะจับไหมเนี้ยT^T แต่ตอนนี้ฉันไม่คิดเรื่องแบบนี้แล้ว ฉันโมโหล๊อทมาก จนถึง 3 แยกนั่นเรื่องทุกอย่างก็เกิดขึ้นมีผู้หญิงวิ่งตัดหน้ารถเธอทำให้ฉัน
เบรกอย่างแรงแล้วรถก็ไถลตามพื้นถนนไป ร่างกายของฉันกระแทกกับรถอย่างหนักและเปลือกตาของฉันค่อยปิดอย่างช้าๆ จนทุกอย่างกลายเป็นสีดำ.......
วิ๊ง   วิ๊ง   วิ๊ง~
แสงสีขาวๆปรากฏขึ้นในดวงตาของฉันทุกๆอย่างรอบตัวฉันเป็นสีขาวทั้งหมดไม่มีสีอื่นปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อยฉันลุกขึ้นยืนอย่างงง ฉันเห็นใครไม่รู้ยืนกอดอกพิงเสาอยู่พลางมองมาทางฉันก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปทัก เขาก็เดินเข้ามาใกล้ตัวฉันแล้วพูดว่า
“สวัสดีจ้ะ”
“เอ่อ...สวัสดีค่ะ  ที่นี้มันที่ไหนหรอค่ะ ?”
“นี่คือไวท์เพรทจ้ะ เป็นดินแดนของคนที่ตายแล้วเท่านั้นที่สามารถเข้าได้”
“….”อะ..อะไรนะ ดินแดนคนตายงั้นหรอ ไม่จริงมั้งฉันเนี้ยนะตาย!
“เธอตายแล้วจ้ะอายริน”
.”……”เห้ย! ได้ยินที่ฉันคิดได้ไง
“ฉันได้ยินหมดแหละจ้ะ ความคิดของเธอ”
“แล้วมีทางไหมที่ฉันจะกลับไปโลกของฉัน”
“มันก็มีอยู่ทางหนึ่งนะ มันเป็นกฎของโลกแห่งความตาย คือ ถ้าคนที่ตายแล้วสามารถทำให้คนบนโลกรักได้เธอจะได้กลับไปแต่ต้องเป็นรักแท้นะ เขาและเธอต้องรักกันจริงเท่านั้น...”
“และฉันจะกลับไปอย่างไรก็ฉันอยู่ในโลกของคนตายแล้วจะทำให้คนบนโลกรักได้ยังไง”
“ฉันจะพาเธอกลับไปเอง แล้วก็ฉันชือชามิวจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จัก^^”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่ออายริน”
“จ้ะฉันรู้นานแล้ว^^”  อ้าวรู้ตอนไหนเนี้ย= = (เขาเรียกชื่อเธอไม่เห็นหรอย่ะ)
“อ่าจ้ะ^^;”
“งั้นเราไปกันเลยนะ”
“ไป ? ไปไหนค่ะ”
“ไปหาผู้เฒ่าขาวจ้ะ”
ว่าแล้วเธอพาฉันเดินไปสถานที่ที่หนึ่ง คล้ายๆปราสาทแก้ว มันสวยมากฉันไม่เคยเห็นอะไรสวยขนาดนี้มาก่อนทุกอย่างประดับด้วยคริสตัล ข้างๆก็เป็นสระน้ำมีน้ำพุรูปนางฟ้าพ้นน้ำอยู่ ฉันเดินตามชามิวไปเรื่อยๆ ฉันแปลกใจมากว่าที่นี้มีลิฟด้วย=_+ แถมเป็นลิฟแก้วแบบมีที่นั่งด้วยแล้วมีชากาแฟเซิฟอีกต่างหาก ชามิวพาฉันขึ้นไปชั้น 77 พอประตูลิฟเปิดฉันกลับแปลกใจ ผนังประดับด้วยคริสตัลสีสดใส พอเดินไปสุดทางเดิน จะมีกองหนังสือเท่าภูเขาอยู่เต็ม ข้างบนนั้นฉันเห็นผู้ชายร่างแก่ๆคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือ แววตาของเขาช่างสดใส
“ผู้เฒ่าค่ะ  นี่อายรินสมาชิกใหม่ของดินแดนเรา”
“ไหนๆ เอามาให้ฉันดูใกล้ๆสิ” ผู้เฒ่าพูดพลางขยับแว่นตาแล้วเพ่งมามองฉัน
“เดินขึ้นไปหาผู้เฒ่าสิจ้ะ” ชามิวบอกฉัน
ฉันกาวเท้าขึ้นไปตามบันไดทีละขั้นๆพอมองไปข้างล่างจะเห็นพื้นดินที่อยู่ข้างล่างทั้งหมด เหมือนกับมันสามารถมองทะลุผ่านได้  ฉันเดินขึ้นมาถึงหน้าผู้เฒ่า ไม่ใช่ว่าผู้เฒ่าอยู่ในระดับเดียวกับฉัน แต่ฉันอยู่ในระดับสายตาเขาที่เขามองลงมาแบบใกล้ๆได้
“โอ้...หนูน้อย ฉันมองเห็นอนาคตเธอ  เธอจะกลายเป็นคนที่ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์และได้รับการยกย่องจากโลกมนุษย์ “
“เอ่อ...ฉันหรอค่ะ”
“ใช่..แต่เธอจะต้องเสียอะไรบางสิ่งบางอย่างไป”
“........”
“เอาล่ะ ฉันบอกแค่นี้เธอลงไปได้แล้ว”ฉันเดินกลับลงไปหาชามิว
“ผู้เฒ่าค่ะ มิวมีเรื่องอยากจะขอให้ผู้เฒ่าช่วยหน่อยค่ะ”
“เธออยากจะให้อายรินกลับไปโลกมนุษย์อีกครั้งใช่ไหมล่ะ”
“ค่ะ”เธอตอบเสียงหนักแน่น
“ได้ งั้นฉันจะให้พวกเธอได้กลับไป  รอก่อนนะฉันขอหาคู่มือการกลับไปโลกมนุษย์ก่อน ก็ไม่ได้ใช้มา 100 ปีนี่ โฮๆๆ ”
“……..”
“อ่า....เจอแล้ว ฟู่วววว~ฝุ่นเต็มเลย” ก็มันตั้ง 100 ปีนิค่ะ = =
“ใช่ ตั้ง 100 ปีฝุ่นมันก็ต้องจับสิ ในคู่มือนี้บอกว่าคนที่ต้องกลับไปโลกมนุษย์ต้องไปหาของ 3 สิ่งมาคือ กุญแจบ้านยักษ์  ฟักทองสามสี  ไข่อีกาสีรุ้ง พอพวกเธอหาเสร็จแล้วเอามาวางใกล้กันแล้วพูดว่า ‘ฮอตสก๊อป’ มันจะพาพวกเธอไปยังโลกมนุษย์”
“แล้วเราจะไปหาที่ไหนแล้วจะเจอได้อย่างไร”ชามิวพูดขึ้น
“จงไปที่ป่าต้องสาป ในทางทิศตะวันตกของปราสาทนี้ พวกเจ้าต้องระวังพวกปีศาจให้ดี มันจะมีปีศาจที่ชอบปิดหน้าปิดตา ปีศาจแยกร่าง ปีศาจสีม่วงโดนเฉพาะตัวนี้มันร้ายที่สุดพวกเธอต้องใช้ไหวพริบต่อสู้กับมันเท่านั้น ส่วนอาวุธข้าจะให้  โอม มะยำ มะยำ ไม่มา ย้ะย้า” มีกระเป๋าใบเล็กๆปรากฏในมือของฉันและชามิว
“นี่คือ กระเป๋า 7 มิติ มันสามารถหยิบอะไรก็ได้ที่ต้องการออกมาฉันจะส่งพวกเธอไปข้างหน้าป่าต้องสาป” ผู้เฒ่าพูดพลางหยิบไข่นกกระจอกมาเทใส่หัวเราสองคน  และทุกอย่างรอบๆตัวมันกลายเป็นสีรุ้งแววระยับไปหมดเพียงช่างวินาที ฉันมาอยู่หน้าป่าต้องสาป มันเป็นป่าที่น่ากลัว หดหู่และสยดสยองมาก อากาศแถวนี้ช่างหนาวเย็น มันมีเสียงคล้ายคนกระซิบข้างหูเบาๆทำให้ชวนขนลุก
“พร้อมไหมจ้ะอายริน”
ฉันขอเตรียมใจก่อนนะมันน่ากลัวมากๆ T^T ฉันจะตายไหม แต่ไม่เป็นไรเพื่อฉันจะกลับขึ้นไปยังโลกมนุษย์ฉันต้องทำให้ได้ 1  2  3  ฮึบบบบบบ !! -^- o  พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ
“พร้อมจ้ะ^^”ฮื่อ TOT 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 312 ท่าน