Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ราเฟลเนียกับกุญแจแห่งห้วงเวลา
เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว!!
ตอนที่2 ความผิดพลาดของไอริน
2
24/01/2555 17:14:34
448
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 2ความผิดพลาดของไอริน!
    
     ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเด็กคนนั้นผมไม่รู้ที่อยู่ไม่รู้ว่าเขาคือใครไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อยถ้าจะถามอะไรตอนนี้มันก็ไม่มีเวลามากขนาดนั้นและผมก็ไม่รู้ว่าทำไมสวนลึกผมมันถึงให้พูดอย่างนั้น(มากับพี่ไหมครับ)แค่เด็กคนเดียวทำให้ผมสับสนขนาดนี้เลยหรอ ถ้าวันนี้ผมไม่แหกกฎโรงเรียนออกมากินข้าวก็คงไม่ต้องเจอะเรื่องแบบนี้เลย
       “พี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะค่ะเพราะหนูดูแลตัวเองได้ หนูน่ะโตแล้วนะค่ะตั้งสิบห้าแล้ว”เด็กน้อยคนนั้นพูดเหมือนกับตัวเองเป็นผู้ใหญ่แต่เด็กยังไงก็เป็นเด็ก
     “ครับมาขึ้นหลังพี่ดีกว่านะ”ผมไม่เคยมีน้องและไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเด็กคนนี้เป็นเด็กคนแรกที่ผมดูแล แต่น่าจะได้เจอในสถานการณ์ที่ดีกว่านี้ ผมวิ่งไปที่ซอยสี่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพราะกลัวว่าเด็กจะตก ผมคุยกับเด็กไปเรื่อยเปื่อยและถามเรื่องพ่อแม่แต่เด็กกลับไม่ตอบเอาแต่บอกว่าไม่รู้ไม่เคยเห็นหน้า ผมเลยถามชื่อเรื่องแบบนี้จะไม่รู้ได้ยังไง
     “น้องชื่ออะไรหรอครับ”
     “ไอ…ไอรินค่ะ”ไอรินพูดต่อ “พี่ชายวิ่งเร็วๆเลยนะค่ะหนูไม่ตกหรอกค่ะ”
     ผมเริ่มวิ่งเร็วขึ้นแต่เด็กนั้นก็เอาแต่ยิ้มไม่มีสีหน้าว่าจะกลัว ผมวิ่งไปเรื่อยๆและรู้สึกว่าไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อยและยังรู้สึกว่าตัวเองวิ่งเร็วขึ้นแถมเด็กนั้นก็เริ่มตัวเบาลงผมแทบไม่รู้สึกว่ามีคนขี่หลังอยู่ ผมวิ่งมาหยุดที่ซอยสี่ตามที่นัดไว้กับคิสแต่คิสมาถึงก่อนผม เขาวิ่งเร็วกว่าที่ผมคิดไว้
     “คิสนายมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่”ผมถามคิสแต่ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองหอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย
     “มาถึงนานแล้ว”คิสพูดต่อด้วยความสงสัย “เด็กนั้นนายไปเอามาจากไหนน่ะแล้วนาย…” ผมเกือบลืมไปว่ามีคนขี่หลังอยู่ พอคิสพูดจึงทำให้ผมนึกได้ ผมหันกลับไปดู
     “จะว่าไปแล้วฉันก็รู้สึกเหมือนกับรู้จักเด็กคนนี้นะ รู้สึกเหมือนเคยเจอกันที่…ที่เอ่อที่…”คิสพูดพร้อมกับนึกตรอง แต่ผมว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ก็คิสเขาไม่ค่อยจะลงรอยกับเด็กเท่าไหร่แม้แต่อายุห่างกันแต่ปีเดียวก็ตาม
     “พี่ชาย”เด็กนั้นพูดงัวเงียอย่างกับคนไม่ได้นอนมาหลายวัน “พี่ชายนั้น!...มีคนวิ่งตามาข้างหลังค่ะ”
ผมกับคิสหันไปยังสิ่งที่เด็กนั้นพูด พวกนักเลงวิ่งมาด้วยความหอบเหนื่อย ผมไม่รู้ว่าพวกนั้นจะตามเรามาทำไมถึงขนาดนี้
     “ทันจนได้ พวกแกนี่วิ่งเร็วจริงๆ” หัวหน้ามันพูดกึ่งหายใจกึ่งหอบเหนื่อย พวกนักเลงทุกคนเอาอาวุธที่ซ่อนอยู่ในตัวออกมา ผมไม่รู้ว่าชะตาของผมคิสและเด็กนั้นจะเป็นยังไงผมรู้แต่ว่าตอนนี้ต้องสู้เท่านั้นหนีอีกไม่ได้แล้วแต่ก็ไม่รู้จะสู้ยังไงอาวุธก็ไม่มี “…คงจะหมัดต่อหมัดนี่แหละ”ส่วนลึกของผมมันบอกอย่างนั้น
     “ใช่คีนายพูดถูก หมัดต่อหมัด”คิสพูดขึ้นเขาอ่านใจผมอีกแล้ว
     “….เคอร์รอส ข้าจะช่วยเจ้าเอง” เสียงเด็กผู้หญิงดังก้องอยู่ในหูผม
     “…ข้าคงทำอะไรกับพวกมนุษย์ไม่ได้มากแต่ข้าจะช่วยเจ้า”
     “…คุณเป็นใครครับ”ผมถามออกไปโดยความคิด ผมเคยเจอเรื่องแบบนี้หลายครั้งจนผมไม่กัวลกับเสียงนั่น
     “…อย่างเจ้าหรอจะช่วยข้า ไอรินแค่ส่งกระแสจิตแค่นี้เจ้ายังควบคุมไม่ได้ ไปเรียนมาใหม่นะยัยบื้อ”ดูเหมือนว่าสมองผมจะผิดปกติอะไรบางอย่างเสียงที่ตอบรับเสียงเด็กผู้หญิงคนนั้นมันคือเสียงของคิสและเสียงนั้นยังเรียกชื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นว่าไอรินชื่อเดียวกับเด็กที่กำลังงัวเงียกับการตื่นอยู่
     ขณะเดียวกันพวกนักเลงก็หันหลังกลับไปกลับมาและยังพูดอะไรบางอย่างพิลึก “ใครน่ะแกเป็นใครแน่จริงก็ออกมาสิ” รู้สึกเหมือนว่านักเลงพวกนั้นก็จะได้ยินเสียงเดียวกับที่ผมได้ยิน พวกนั้นหน้าซีดและวิ่งหนีเหมือนกับกลัวพวกเรา “ฝากไว้ก่อนเหอะ พวกแก”
  “คิสรีบกลับโรงเรียนเถอะ ปัญหาเราหมดแล้ว”ผมก้มดูนาฬิกาข้อมือที่ใส่อยู่ เข็มสั้นมันชี้ที่เลขหกจะเจ็ดแล้ว ปกติหอก็ปิดหกโมงตรง การลักลอบออกจากโรงเรียนวันนี้คงจะล้มเหลวเพราะถ้ากลับตอนนี้คงได้ขัดส้วมอีกแน่
     “…ฮ่าๆเจ้าเองก็ส่งผิดเหมือนกันไม่ใช่รึ เคอร์รอส ไปเรียนมาใหม่นะเจ้าหมาป่าบ้า”เสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะอย่ามีความสุขราวกับคนที่อยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น
     “…อย่างน้อยข้าก็ผิดแบบมีประโยชน์”คิสหันมาพร้อมกับใบหน้าที่แสร้งยิ้มเหมือนกับคนที่ทำผิดอย่าง มหัน
    “…อะไรกันได้ยินอีกแล้ว”ผมตั้งคำถามกับเสียงที่ได้ยิน ไม่มีเสียงใดตอบรับสียงที่ผมถาม
   ผมมัวแต่คิดกับเสียงนั้นจนไม่ได้สังเกตไอรินที่กำลังยิ้มและหัวเราะอยู่ พลันนั้นร่างของไอรินก็ถูกเปลวไฟสีแดงจากที่ไหนไม่รู้ครอบคลุมจนทั่วร่างขณะที่ผมกำลังงงกับเหตุการณ์แต่คิสกลับยืนยิ้มอยู่ข้างหลังผมใบหน้าของคิสไม่มีสีหน้าว่าจะตกใจกับไฟที่กำลังแผดเผาร่างเด็กนั้นเลยแม้แต่น้อย  เปลวไฟที่ลุกไหม้โชดช่วงคลุมร่างของเด็กน้อยไม่ได้ให้ความร้อนเลยแม้แต่น้อย เปลวไฟเริ่มมอดดับลงเผยให้เห็นร่างหญิงสาวอายุราวสิบห้า หน้าตายิ้มแย้มแต่งตัวเหมือนคนธรรมดาทั่วไป
     “ฉันนึกแล้วว่าต้องเป็นเธอ…ไม่ซิข้านึกแล้วต้องเป็นเจ้า ไอริน”คิสพูดสำเนียงแปลกราวกับคนโบราณ เหมือนว่าคิสจะรู้จักกับผู้หญิงคนนี้
    “นายสองคนรู้จักกันด้วยหรอ...แล้ว...เด็กคนนั้นละ...นี่มัน...”ด้วยความตกใจผมจึงพูดตะกุกตะกัก
    “เดี๋ยวข้าจะไปส่งพวกเจ้าที่…เอ่อเขาเรียกว่า…อ๋อโรงเรียน”ผู้หญิงที่แปลกแถมยังพูดอะไรที่แปลกๆสำเนียงแปลกๆอยู่ดีๆก็มีไฟลุกขึ้นมาแล้วตัวเป็นกลับเป็นผู้ใหญ่ แต่คิสไม่มีท่าทีว่าจะแปลกใจเลยแถมยังพูดเหมือนกับรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ด้วย จริงๆแล้วสองคนนี่เป็นใคร?เพื่อนสนิทของผมเองยังไม่อธิบายอะไรเลย
     “จับข้าไว้ให้แน่นๆละ”เด็กหญิงกล่าว
     “อย่างเจ้าหรอจะไปส่งข้า ไปส่งตัวเองจะรอดไหมก็ไม่รู้”คิสบอก
     “ยังไงฉันก็ไม่ไป เธอเป็นใครฉันยังไม่รู้จักแล้วจะให้ไปกับ…คนประหลาดอย่างเธอ” เพราะความไม่รู้ผมจึงพูดไปอย่างนั้น
     “หรือว่าพวกเจ้าอยากขัดส้วมอีก”เด็กหญิงพูดพร้อมยิ้มเย้ย
     “นี่เจ้า…” คิสพูดพร้อมกับกริยาที่แสดงให้เห็นถึงความรำคาญเด็กหญิง
     “เคอร์รอสเจ้าก็…”
     “อะไรนะ!ใครเคอร์รอส…นี่เธอพูด”ผมตั้งคำถาม
   “เจ้าเงียบไปเลย ถ้าท่านแม่ไม่ขอให้ข้ามาข้าก็ไม่อยากมาหรอกนะ เสียเวลาข้าจริงๆเลยพวกเจ้า ข้ายังมีภารกิจอีกหลายอย่างต้องทำนะ” หญิงสาวพูดต่อไม่หยุดเหมือนกับรำคาญผมกับคิส “เคอร์รอสเจ้าเองก็ทำแบบนี้ได้ทำไมเจ้าไม่ทำละ เจ้านี่มันโง่จริงเลย…”
     “อย่างเจ้าทำภารกิจกับเขาเป็นด้วยหรอ”คิสพูด
     “ช่างมันเถอะเร็วๆข้ามีภารกิจหลายอย่างที่ต้องทำ จับแขนข้าไว้”หญิงสาวตัดบทคิสดูเหมือนว่าผมก็จะโดนเหมือนกัน ผมไม่เคยได้พูดอะไรที่เป็นความคิดของตัวเองเลยและเด็กคนนั้นก็ยังไม่ถามผมซักคำเลยว่าผมอยากจะไปกับเขาไหม ผมต้องทำตามเพราะตอนนี้ก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว
     “แล้ว…พวกเจ้าจะไปที่ไหนกัน”
     “ไปห้องน้ำชายครับ”ผมตอบ
    “นี่เจ้าเอาสมองสวนไหนคิดเฮร์คริสเจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นผู้หญิงและถ้าเกิดไปแล้วมีคนอาบน้ำอยู่เจ้าจะทำยังไง”หญิงสาวพูดไม่หยุดไม่หย่อน
    “เฮร์คริส!…เธอเรียกฉันว่า…เอ่อ”
   “เดี๋ยวค่อยอธิบาย ไปสนามหญ้าโรงเรียนแล้วกัน”
   พอเธอพูดจบประโยคเปลวไฟที่โชดช่วงก็คลุมร่างเราทั้งสามไว้แต่ผมไม่รู้สึกร้อนเลยซักนิด “หลับตา”เธอบอกเราทั้งคู่ ผมหลับตาลงพอลืมตาขึ้นอีกทีเราก็มาอยู่ที่…
     “กรี๊ดดดดดดดดด ไอ้บ้าๆๆ”
     หญิงสาวพาเรามาที่ห้องน้ำหญิงที่ไหนซักแห่งดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ที่โรงเรียน มันก็ดีที่ไม่ใช่โรงเรียน
     “เจ้านี่อวดเก่งจริงๆเลยมามาเดี๋ยวข้าพาไปเอง จับไว้แน่นๆ... เสียเวลาจริงเลย หลับตา”คิสพูดพร้อมทำหน้ารำคาญ ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลยเอาแต่แกะแขนคนอื่นไป เสียงกรี๊ดยังไม่หยุดไม่หย่อน ทั้งคิสและเด็กคนนั้นหลับตาแล้วแต่ผมอยากดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับตัวผมหลังจากที่คิสจะพาเรากลับโรงเรียน มีหมอกสีดำหนาทึบครอบคลุมร่างเราทั้งสามไว้และไม่นานมันก็ค่อยๆจางหายไปพร้อมกับคิสและเด็กนั่น แต่ผมยังยืนอยู่ที่เดิม ทั้งขวดยาสระผม ทั้งขันตักน้ำ ทุกคนขว้างมาใส่ผมที่ยังยืนอยู่
     “บอกว่าให้จับฉันไว้แล้วหลับตา” พอเสียงนั่นดังขึ้นผมก็หลับตาทันที เมื่อลืมตาขึ้นอีกทีผมก็มายืนอยู่ที่กลางสนามหญ้าแล้ว
    “เจ้าไปได้ละไปเดี๋ยวก็โดนครูด่าหรอก”หญิงสาวพูดอวดดี
    “พาไปที่ไหนไม่รู้แล้วยังทำเป็นอวดเก่งอีก”คิสบอก
     ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาทำได้ยังไง แม้แต่เพื่อนสนิทผมยังไม่เคยบอก หญิงสาวเดินหายไปกับเปลวไปที่ลุกโชนพร้อมกับคำที่ทำให้ผมต้องสงสัย “ข้าจะส่งนกของข้ามารับพวกเจ้า เฮร์คริส” 

             เม้นให้หน่อยนะครับ^^
.
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากกกกกก
มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ ^_^
จากคุณ hapless/(hapless) อัพเดตเมื่อ 10/03/2555 21:20:08
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 272 ท่าน