Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Guy! รักกันมั้ย...คุณชายยากูซ่า
อะมีบา
INTRO
1
23/01/2555 23:01:09
455
เนื้อเรื่อง

บทนำ

                ปัง!ปัง!
                เสียงปืนดังสนั่นกลางโรงเรียนแห่งหนึ่ง มีนักเรียนสองคนถูกยิงนอนจมกองเลือดอยู่หน้าเสาธง เสียงปืนนัดแรกยิงโดนนักเรียนชายที่นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ เสียงปืนนัดที่สองยิงโดนนักเรียนหญิงที่นั่งฟังเพลงอยู่ข้างๆนักเรียนชายคนแรก อีกด้านชายมือปืนที่กำลังพยามวิ่งหนีเหล่าครูอาจาร์ยกำลังปืนกำแพงโรงเรียนหนีออกไปพร้อมกับเพื่อนอีกคนที่จอดรถรออยู่ เมื่อรู้ว่าตามไม่ทันแล้วอาจาร์ยของโรงเรียนจึงโทรเรียกหน่วยงานตำรวจทันที
                ทุกคนต่างชุลมุนวุ่นวายกับการช่วยเหลือเด็กทั้งสองที่ได้รับบาทเจ็บสาหัส พวกเขาถูกนำส่งโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ เหตุการณครั้งนี้เป็นโศกนาฏกรรมครังยิ่งใหญ่ที่สุดของโดรงเรียนแห่งนี้เลยก็ว่าได้เพราะมีนักเรียนชายเสียชีวิตไปหนึ่งคน
                “ ฮือๆ ”
                ฉันได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนนึงก่อนจะหมดสติไปในที่สุด...
 
                “อืม…”
                ฉันรู้สึกถึงแสงอุ่นๆที่ดวงตาของฉันมันทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมาสัมผัสแสงแดดอุ่นๆในยามเช้า แต่พอฉันลืมตาขึ้นมาฉันกลับรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย
                “ โอ้ยยย!! ”
                 ฉันกุมที่ขมับตัวเองเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างมหาศาลเหมือนกับเพิ่งโดนรถสิบแปดล้อชนไปหมาดๆ ฉันมองไปรอบๆห้องสีขาวบริสุทธิ์ตรงปลายเตียงมีทีวีเครื่องหนึ่งตั้งอยู่ ภายในห้องมีกลิ่นที่ฉันเกลียดที่สุดมันทำให้ฉันสามารถรู้ได้ว่าฉันอญุ่ที่ไหน ใช่แล้ว ฉันอยู่โรงพยาบาลนั่นเอง =_=
                อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย! ทำไมฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ล่ะเนี้ยยยยย แง้ๆแม่จ๋าหนูเป็นอาร๊ายยยย! เอ๊ะ หรือว่าฉันจะเป็นลูคีเมีย กรี๊ดดดด!ไม่น่าละช่วงนี้ถึงรู้สึกคันหัวบ่อยๆ (เป็นลูคีเมียมันคันหัวกันด้วยเหรอฟะ!) แง้ๆพ่อจ๋าแม่จ๋าสาคูคนสวยขอลาก่อน ฉันคงไม่สามารถดาวน์รถเบนซ์ให้พ่อกับแม่นั่งได้แล้วนะ ฮือๆ T^T และก่อนที่ฉันจะเพ้อเจ้อไปมากกว่านี้พ่อของฉันก็เดินเข้ามาในห้อง
                “ลูกพ่อ! ลูกฟื้นแล้วเหรอ โล่งอก~ ตอนที่พ่อได้ยินข่าวครั้งแรกพ่อใจหายแทบแย่นึกว่าลูกสาวคนสวยขแงพ่อจะเป็นอะไรไปซะอีก ลูกโอเคแล้วใช่มั้ย”พ่อว่าพลางลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ว่าแต่…พ่อพูดอะไรนะเมื่อกี้พ่อบอกว่าฉันถูกยิงเหรอ อ๊ายยย งั้นฉันก็ไม่ได้เป็นลูคีเมียนะสิ  (กรี๊ดดดด ดีใจจังค่ะท่านผู้โชมม ^o^ ) ฉันเลิกเพ้อเป็นยัยบ้าแล้วมองสำรวจร่างกายตัวเองดูฉันกลับพบว่ามีผ้าพันแผลที่แขนข้างขวาของฉันอยู่และฉันก็เห็นเลือดซึมออกมาด้วยล่ะ มันทำห็ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อวานออกพอดี จำได้ว่าฉันนั่งฟังเพลงอยู่ข้างๆ ’ชิน’เพื่อนรักของฉันที่กำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ แล้วอยู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้นแล้วชินก็ล้มลงไปนอนอยู่กับพื้นฉันเห็นเลือดไหลออกมาด้วยล่ะ ฉันได้แต่นั่งอึ้งอยู่อย่างนั้นเพราะทำอะไรไม่ถูก แล้วเสียงปืนนัดต่อมาก็ดังขึ้นอีกจากนั้นฉันก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย พอตื่นขึ้นฉันมาก็มาอยู่ที่นี่แล้วแถมยังคิดเป็นตุเป็นตะว่าตัวเองเป็ลูคีเมียอีกต่างหาก =_=
                “ หนูไม่เป็นไรแล้งค่ะ เอ่อ…พ่อคะแล้วชินล่ะ เขาก็ถูยิงใช่มั้ยคะ ” พอฉันเอ่ยปากถามถึงชินพ่อก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนใจเหมือนไม่อยากตอบฉันอย่างนั้นแหละ
                “ … ” พ่อของฉันยังคงเงียบอยู่อย่างนั้น ฉันที่อดทนรอฟังคำตอบไม่ไหวจึงเอ่ยถาม
                “เกิดอะไรขึ้นกับชินรึเปล่าคะพ่อ ” พอฉันพูดออกมาแบบนั้นพ่อก็มีสีหน้าซีดลงอยางเห็นได้ชัด “เกิดอะไรขึ้นน่ะทำไม่พ่อต้องหน้าซีดขนาดนี้ด้วย” ฉันคั้นเอาคำตอบจากผู่เป็นพ่ออีกครั้ง
                “สาคู…ฟังพ่อนะ คือว่าชินเขา…ตายแล้ว ”
 
                ตอนนี้ฉันอยู่ในงานศพของเพื่อรคนสำคัญของฉัน ‘ชิน ’ เหตุการ์วันนั้นมันทำให้ฉันแทบช็อคเมื่อฉันฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลแต่นั่นไม่เท่ากับที่พ่อบอกฉันว่าชินตายแล้ว เขาถูกใครไม่รู้ยิงตำรวจสันนิจฐานว่าน่าจะเป็นฝีมือของพวกก่อการร้ายบางอย่าง  เขาถูกยิงในขณะที่กำลังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ข้างๆ ฉัน
                “ฮือๆ ชิน…ชินลูกแม่…ไม่น่าเลย…ฮือๆ ” แม่ของชินร้องให้คร่ำครวญอยูในอ้อมกอดของสามีเธอซึ่งก็คือพ่อของชินนั่นเอง
                “อย่าเสียใจไปเลยคุณ…ชินเขาคงไปดีแล้วล่ะ ”พ่อของชินพยายามปลอบผูเป็นภรรยาทั้งที่ตนก็กำลังพยายามปกปิดความอ่อนแอเอาไว้ ฉันเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของพ่อของชินที่ขำพยายามซ้อนมันไว้
                ชินเป็นผูชายที่น่าตาดีมากๆ เขาทั้งเรียนเก่ง กีฬาก็เก่ง แถมยังสุภาพเอามากๆ ถึงแม้บางครั้งจะดูเหมือนกวนเบื้องล่างไปหน่อยก็เถอะ ชินกับฉันสนิทกันมากเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ บางครั้งเขาก็ชอบกัดฉันจนฉันรำคาญแต่ตอนนี้เขาจากไปแล้ว จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ…
                ฉันเหม่อมองรูปชินอยู่อย่างนั้นจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปได้นานเท่าไหร่แล้วพอมารูตัวอีกทีเคออสเพื่อนร่วมชั้นที่เป็ยญาติของฉันนั่งซับน้ำตาให้ฉันอยู่
                “ เป็นไงบ้าง คิดถึงชินเหรอ ” เขาถาม ใช่ ฉันคิดถึงเขาก็นั่นเพื่อนฉันนี่ ถามอะไรโง่ๆ
                “ T^T ” ฉันได้แต่นั่งร้องให้ปล่อยให้เขาซับน้ำตาอยู่อย่างนั้นแทนคำตอบ
                “ไอ้ชินมันคงไม่ชอบแน่ถ้าเธอเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนี้ ” เขาพูดพลางมองไปที่รูปของชิน แล้วพูดต่อ “ถ้าเธออยากให้มันไปสู่สุขติเธอก็หยุดร้องไห้ซะ ” ว่าแล้วเขาก็ยัดผ้าเช็ดหน้าใสมือฉันแล้วตบใหล่ฉันเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป
                ฉันมองรูปของชินอีกครั้งฉันหวนนึกถึงคำพูดของเดออส คำพูดของเขาทำให้ฉันคิดได้อีกครั้ง ใช่ ฉันจะไม่ร้องให้ ฉันจะเข้มแข็งเพราะฉันไม่อยากให้ชินไม่สบายใจ เดี๋ยวเขาไม่ไปสู่สุขติแล้วเกิดตามมากหลอกมาหลอนฉันขึ้นมาล่ะก็ บรึ๋ยยยย!=_=
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ชอบคะ จะรออ่านต่อนะ
จากคุณ mo-narak/(mo-narak) อัพเดตเมื่อ 26/01/2555 13:06:08
ความคิดเห็นที่ 2
ชอบคะ จะรออ่านต่อนะ
จากคุณ mo-narak/(mo-narak) อัพเดตเมื่อ 26/01/2555 13:06:07
ความคิดเห็นที่ 3
ชอบค่ะ ^__^
จากคุณ Banana_sweety/(Banana_sweety) อัพเดตเมื่อ 24/01/2555 22:21:54
ความคิดเห็นที่ 4
ขอบคุณมากค่ะ ดีใจจังที่ชอบ ตอนนี้กำลังเขียนตอนที่1อยู่ รออีกนิดนะ ^ /|\ ^
จากคุณ AMEBA_ZA/(AMEBA_ZA) อัพเดตเมื่อ 24/01/2555 22:13:29
ความคิดเห็นที่ 5

อัพต่อนะคร้าบบบบบบบ

จากคุณ prince_jaffa/(prince_jaffa) อัพเดตเมื่อ 24/01/2555 21:37:22
ความคิดเห็นที่ 6

สนุกมากๆๆๆคะ อยากอ่านต่ออีก ชอบ

จากคุณ kancharika/(kancharika) อัพเดตเมื่อ 24/01/2555 19:49:53
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 135 ท่าน