Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
It Dream สาวหน้าใส เจอหัวใจที่เกาหลี
jb.sodood
บังเอิญ.......บังเอิญ.....แล้วก็บังเอิญ
3
22/01/2555 19:06:47
348
เนื้อเรื่อง

“วันนี้เราจะไปที่ไหนกันดี”ราเชวหันมาถามฉันขณะขับรถอยู่
“แล้วอยากไปที่ไหนล่ะ พี่ทานได้หมดแหละ”ฉันตอบโดยไม่หันไปมองราเชว เพราะตอนนี้วิวสองข้างทางสวยเอามากๆเลย ตอนนี้ใกล้ถึงช่วงคริสต์มาสแล้ว เค้าเลยประดับสองข้างทางอย่างไม่น้อยหน้ากัน
“เออ คริสต์มาสนี้ พี่จะไปกับผมม่ะ”ฉันหันไปมองราเชวเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปทางเดิม
“ไปไหนล่ะ แม่อนุญาตแล้วหรอ” ราเชวไม่ตอบอะไร จนมาถึงร้านอาหารที่เราชอบมาทานบ่อยๆ ปกติราเชวจะเป็นคนเลี้ยงอ่ะนะ
“พี่ถามผมว่าไงนะ”ราเชวถามทันทีที่เดินมานั่งที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เพื่อนของหมอนี่มาแค่สามคน แต่ราเชวบอกว่ารออีกสองคน แปลกนะ ปกติชอบมากันเป็นโขลง
“ก็คริสต์มาสนี้ ที่เราชวนพี่น่ะ จะไปที่ไหนหรอ”ราเชวหันไปทางเพื่อนก่อนจะหันมาทางฉัน แล้วทำหน้ามพิลุศน่าสงสัย
“เราจะไปนั่งกระเช้ารอยฟ้ากันน่ะ พี่ไปป่ะ” เฮ้อ จริงๆเลย โตแต่ตัวกันจริงๆเลยพวกนี่เนี่ย แต่ก็น่าสนดีนะ ฉันไม่ได้นั่งกระเช้ามานานแล้วด้วย ยิ่งชว่งเทศการคงมองเห็นวิวสวยๆเต็มพื้นข้างล่างเต็มไปหมดแน่เลย
“อืม เอาสิ แต่แม่อนุญาตแล้วใช่ม่ะ”ราเชวยิ้มก่อนจะมองไปทางประตูเพื่อนของเค้ามากันครบแล้วด้วย อาหารก็สั่งมาหมดแล้วด้วย
“อืม ผมโทรไปขอแม่ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แม่อนุญาต” เฮ้อ ที่นี้อนุญาตง่ายจัง แต่อย่างว่ามันก็ยังอยู่ในประเทศนี่หน่า ที่ฉันขอมันออกนอกประเทศนี่เนอะ
“ราเชวเดี๋ยวพี่มานะ”ราเชวหันมามองฉันก่อนจะพยักหน้า แล้วหันไปคุยกับเพื่อนต่อ ในกลุ่มนั้นน่าตาดีกันหมดทุกคนเลย แต่น้องฉันก็ดูเด่นกว่าทุกคนอยู่ดีนั่นแหละ ฉันมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ จนไม่ได้ดูทางข้างหน้า
ตึก!!!! โอ๊ย
ฉันเผลอเดินชนกับใครไม่รู้สิ เค้าเป็นผู้ชายด้วยน่ะ
“ขอโทษครับ/ค่ะ”ฉันพูดพร้อมกับเค้า เพียงแต่สำเนียงการพูดของเค้าเหมือนไม่ใช่คนไทยเลย
“เออ.. คุณเป็นนักท่องเที่ยวหรอค่ะ”ฉันถามขณะที่กำลังยันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่เค้าก็ยื่นมือมาทางฉันก่อนจะหันมามองทางฉัน ว้าวๆๆๆๆ เค้าหน้าตาดีมากเลยจริงๆ ดวงตาที่คมกริบราวกับเป็นตาของเหยี่ยว และใบหน้าที่เรียวยาวของเค้า รวมถึงจมูกที่โดงเป็นสันและริมฝีปากเรียวบางสีชมพู และอยากบอกว่า เค้าขาวมากๆ
“คุณเป็นอะไรไหม”แต่เสียอย่างเดียวสำเนียงไทยห่วยแตกมากๆเลย เค้าคงไม่ใช่คนไทยแน่นอน แต่พูดได้ขนาดนี้ก็โอเคแล้วหละ
“อ๋อ เปล่าค่ะ คุณล่ะค่ะ”หลังจากทีอึ้งไปนานสติฉันก็กลับมา
“เปล่าครับ งั้นขอตัวนะครับ”เค้ายิ้มให้ฉันนิดหน่อยก่อนจะเดินออกไปทันที ฉันยังจดจำรายละเอียดบนใบหน้าของเค้าได้หมดทุกรายละเอียด ถ้าเทียบกับน้องของฉันนะบอกตรงๆว่าราเชวเขยิบซ้ายไปเลยหละ
“พี่เป็นไรหรือเปล่า หายมาซะนานเลยเนี่ย เค้าไปข้างในเถอะ”ราเชววิ่งออกมาจากในร้านแล้วลากฉันเข้าไปทันที
“อ้าว มาแล้วหรอครับ พี่สาว”เพื่อนของราเชวทุกคนหันมาทางเราทันทีที่เดินกลับไปที่โต๊ะ อาหารทุกอย่างยังคงจัดวางไว้เหมือนเดิม สงสัยพวกนี้คงรอฉันแหงเลย
“ขอโทษนะจ๊ะ”ฉันยิ้มเจือนๆให้กับเพื่อนๆของราเชวก่อนจะนั่งลงที่เดิน  หลังจากนั้นทุกคนก็ลงมือทานอาหารกันเลย หลังจากทานอาหารเสร็จทุกคนก็ขอตัวกลับบ้านกับ เพราะพรุ่งนี้มีเรียนตอนเช้าทุกคนเลย ราเชวเองก็อ้อนกลับ แต่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน ฉันเลยบอกว่าจะมารอที่รถเลย
                ฉันเดินออกมานั่งรอราเชวตรงสวนที่เค้าจัดไว้รองรับลูกค้า ฉันนั่งลงตรงชิงช้าที่คิดว่ามันไม่ใช่ของเด็ก
“อ้าว คุณนั่นเอง ยังไม่กลับอีกหรอครับ”ฉันหันไปมองทางต้นเสียงทันที เค้าคือเทพบุตรที่ฉันเห็นตอนเดินออกมานั่งข้างนอกครั้งแรกนี่ ว้าววววว พอเห็นเค้าแบบจังๆนี่ เค้าดูดีขึ้นอีกเยอะเลย
“อ๋อ พอดีมารอน้องชายน่ะค่ะ”ฉันยิ้มเจือนๆให้เค้า
“หรอครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมเดินชนคุณ”อย่ายิ้มสิค่ะ ฉันจะละลายอยู่แล้วนะ
“มะ....ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“ราเรียๆ พี่.....นี่ใครหรอ”ราเชวตะโกนมาทางฉันก่อนจะหยุดแล้วหันไปมองทางเทพบุตรของฉันด้วยสีหน้าที่งงๆ
“ผม คิมฮยุนฮาครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” อ๋อที่แท้เทพบุตรของฉันก็ชื่อ คิมฮยุนฮานี่เอง
“คะ..ครับ ผมราเชว นี่พี่สาวของผม ราเรียครับ” ราเชวยื่นมือไปทักทายคิวฮยุนฮา เค้ายิ้มให้ราเชวนิดหน่อยก่อนจะมองมาทางฉัน
“คุณชื่อ ราเรียหรอ ชื่อน่ารักดีนะ งั้นผมขอตัวนะครับพอดีเพื่อนๆรออยู่”ฉันยิ้มให้เค้าเล็กน้อยก่อนที่เค้าจะเดินอกไป
“ราเรียพี่รู้จักคนหน้าตาดีๆแบบนี้ได้ไงอ่ะ”ราเชวหันมามองฉันด้วยสาวยตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แล้วฉันจะอธิบายยังไงดีล่ะ
“พี่เดินออกมาข้างนอกบังเอิญชนกับเค้าน่ะ ทำไมหรอ”ราเชวยิ้มก่อนจะเดินนำไปที่รถ
“ก็เปล่าหรอก แค่แปลกใจนิดหน่อย เรากลับกันเถอะ ผมง่วงนอนแล้ว”หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้คุยอะไรกับน้องอีกเลย(เพราะหลับมาตลอดทางเลย)
“ราเรียพี่จะนอนในรถหรือไง”ราเชวเดินมาสะกิดฉันเบาๆและแรงขึ้นเลื่อยๆจนตอนนี้มันชักไม่ใช่สะกิดแล้วหละ
“อ้าว ถึงบ้านแล้วหรอเนี่ย”ฉันขยี้ตาเบาๆ เพราะตามันกำลังปรับแสงอยู่
“อืม ถึงตั้งนานแล้วด้วย”ราเชวกันมาทำหน้างอใส่ฉัน ฉันยิ้มให้ราเชวก่อนจะเปิดประตูลงมายีผมเบาๆ
“ขอโทษจ๊ะ ไปนอนกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายไม่รู้ด้วยนะ”ราเชวยังคงไม่ยิ้มออกมาแต่อย่างใด นี่งอนจริงๆหรอเนี่ย
“จะตื่นสายก็เพราะพี่นั่นแหละ”พูดจบราเชวก็เดินขึ้นห้องไปทันที ถึงเค้าจะเป็นแบบนี้ แต่หมอนี้ห่วงเรียนมากๆเลยหละ ไม่ยอมขาดเรียนหรือโดดเลยซักคาบ น่าแปลกใจมากใช่ม่ะ
“เฮ้อ หวังว้เราคงได้เจอกันอีกนะเทพบุตรคิมฮยุนฮาของฉัน”ฉันพูดออกมาเบาๆก่อนจะเดินขึ้นไปนอน
เช้าวันใหม่ อากาศแจ่มใส
“ราเรีย พี่จะให้ผมไปรับกี่โมง พี่ออกมานั่งรอผมหน้าโรงเรียนได้ม่ะ ผมรำคาญเสียงของยัยพวกนั้นอ่ะ”ราเชวถามขึ้นหลังจากที่เรานั่งรถออกมาได้ซักพักแล้ว ฉันคิดว่าจะไม่ยอมคุยกับฉันแล้วซะอีก
“อืม ได้สิ สี่โมงเหมือนเดิมแหละ” จริงๆแล้วฉันเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสองทุกวันนั้นแหละ เพียงแต่ว่าฉันก็อยากเม้ากับเพื่อนบ้างอะไรบ้างน่ะนะ แต่ราเชวเหมือนจะเลิกสามโมงครึ่งมั้ง
“อืม งั้นพี่ตั้งใจเรียนนะ แล้วห้ามโดดด้วย”ราเชวยิ้มให้ฉันก่อนจะขับรถออกไป หายงอนแล้วจริงๆด้วย ฉันเดินขึ้นห้องมายายเพื่อนร่วมคลาสก็หันมามองทางฉัน
“นี่ราเรีย เธอไปรู้จักกับหนุ่มเกาหลีสุดฮอตขวัญใจของพวกเราได้ยังไง บอกมาซะโดยดี”ยายซาซ่าเดินมานั่งข้างๆแล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง แนไปรู้จักใครกันเล่า ไม่มีนี่
“ใครอ่ะ ฉันไม่เคยรู้จักคนเกาหลีนี่” ยายซาซ่าจ้องฉันมากขึ้น สายตาของยายนี่หน้ากลัวชะมัดเลย
“อย่ามาทำไขสือ แล้วนี่มันรูปอะไร”ซาซ่ายื่นรูปในนิตยาสารเล่มหนึ่งออกมา  ฮะ...เฮ้ย นี่มันเทพบุตรนี่หน่า นี่มันก็รูปตอนที่เค้าเดินมาชนฉันแล้วกำลังยื่นมือมาให้ฉันด้วยสิ
“รู้จักหรือยังล่ะ”ซาซ่าเปลี่ยนตำแหน่งมานั่งจ้องหน้าฉันแทน ทำไงดีล่ะ บอกตามตรงฉันช็อกมาก เค้าเป็นหนุ่มเกาหลีสุดฮอตงั้นหรอ ทำไมฉันไม่รู้จักเลยล่ะ จะว่าไปพักหลังมานี้ แม่กรีดกันทุกอย่างที่เกี่ยวกับเกาหลีฉันอยู่นี่หน่า
“ฉันเจอเค้าโดยบังเอิญน่ะ ไม่มีอะไรหรอกซาซ่า”ยายซาซ่ายังไม่เลิกจ้องหน้าฉัน แล้วเดินวนมายืนข้างหลังฉันแทน แล้วยัยนี่ก็โน้มหน้าลงมาข้างๆหูของฉัน
“ฉันเชื่อเธอนะ แต่เราต้องพิสูจน์” พิสูจน์อะไรกันอีกเนี่ย ฉันก็เล่าความจริงให้ฟังหมดแล้วนี่ไง
“พิสูจน์อะไรของเธออีก ฉันก็เล่าให้ฟังหมดทุกอย่างแล้วไง ฉันไม่รู้จักเค้าจริงๆนะ”ฉันส่งสายตาวิ้งๆไปให้กับยายซาซ่า ยายนั่นเหมือนเอฉันแล้ว คงไม่ต้องพิสูจอะไรแล้วมั้ง
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเชื่อเธอ เพียงแต่เราต้องการพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้โกหกอะไรฉัน บางทีพวกเธออาจจะเป็นแฟนกันอยู่ก็ได้นี่ ฉันน่ะไม่แย่งแฟนเพื่อนหรอกนะ แต่จะหาทางช่วยต่างหาก” เฮ้อ ยายพวกนี้เอาอะไรคิดนะ เค้าเนี่ยนะจะเป็นแฟนฉัน หล่อเลิศ เพอร์เฟ็คแบบนั้น สาวๆสวยๆ คงมีรุมตอมเต็มไปหมด มาคิดกันได้ยังไงว่าฉันเป็นแฟนกับเค้าเนี่ยฮะ ยายบ้าเอ๊ย
“เธอจะบ้ากันไปใหญ่แล้วนะ ฉันเพิ่งรู้จักเค้าก็เมื่อวานตอนเย็นเองนะ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะเจอกันอีกหรือเปล่า มันเป็นแค่ความบังเอิญจริงๆ” ฉันเน้นย้ำกับเพื่อนอีกครั้ง พวกเธอถึงกับอึ้งไปตามๆกัน ก่อนจะถอยหนีฉันและไม่พูดอะไรอีกเลย
12.00น.
“นี่ราเรีย ไปทานข้าวกันม่ะ”นี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่ผ่านเหตุการณ์นั้นไป ซาซ่าเพิ่งเดินเข้ามาทักฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“อืม ไปสิ”ฉันลุกออกจากโต๊ะไปทันที เพื่อนคนอื่นๆก็เดินตามมา วันนี้แปลกนิดหน่อยตรงที่ว่ายายพวกนี้ยอมฉันทุกอย่าง ไม่เหมือนวันอื่นๆที่ผ่านมาที่เอาแต่ค้านท่าเดียว
“นี่ ยายชาเลล เราไปซื้อข้าวกันเถอะ เดี๋ยวราเรียรออยู่นี่นะ ฉันจะไปซื้อให้”ฉันยังไม่ทันตอบอะไรกลับไป ซาซ่ากับราเชลก็เดินออกเฉยเลย ยายพวกนี้ท่าทางมีพิรุจนะ แต่ช่างเถอะ ฉันนั่งรออยู่ประมาณสิบนาทีได้ ยายพวกนั้นก็ยังไม่กลับมาเลย
กรี๊ดๆๆๆๆๆ คิมฮยุนฮาๆๆๆๆ
ฉันได้ยินเสียงนักเรียนทั้งโรงเรียนต่างพากันกรี๊ดแล้วก็เอาแต่เรียกชื่อนี้ ว่าแต่ชื่อคุ้นๆนะ ช่างเถอะฉันหิวแล้วอ่ะ ยายบ้าพวกนั้นหายกันไปไหนนะ อย่าบอกนะว่าไปยืนกรี๊ดอยุ่กับพวกนั้นอ่ะ ฉันตัดสินใจเดินออกไปดู ภาพที่เห็นคือ......ยายพวกนั้นไปยืนกรี๊ดอยู่จริงๆด้วย ฉันล่ะเซ็ง
“นี่ มายืนกรี๊ดอยู่ได้ ฉันหิวแล้วนะยะ”ฉันเดินไปสะกิดซาซ่าที่ยืนกรี๊ดอย่างบ้าคลั่ง
“เดี๋ยวสิ นี่ ราเรีย ใช่คนนี้ป่ะ ที่เธอเจอเมื่อวานนี้อ่ะ”ซาซ่าชี้ไปทางผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ในวงล้อมใหญ่ๆของกลุ่มเด็กนักเรียนโรงเรียนฉัน ถ้าให้ทาย คงเป็นพวกดาราเกาหลีอะไรประมาณนั้น
“ฉันมองไม่เห็นอ่ะ”ฉันบอกยายซาซ่าที่เอาแต่มองผู้ชายที่อยู่ในวงล้อมนั้น ซาซ่าจึงหันมาทางฉัน
“ก็นั่นไง คิมฮยุนฮา ลีดเดอร์วงบอยแบนชื่อดังของเกาหลีที่กำลังฮอตอยู่ในตอนนี้ยังไงล่ะ ดูดีๆสิ”ซาซ่าชีมือไปในวงกลมกลุ่มนั้นอีกครั้ง ฉันพยายามมองเข้าไปอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม คือฉันมองไม่ออก เพราะเด็กคนนู้นคนนี้กระโดดบังบ้างอะไรบ้าง ฉันเลยเดินกลับขึ้นห้องเรียนไป
“อ้าว ไปไหนล่ะราเรีย รอดูก่อนสิ”ซาซ่าหันมาทางฉันอีกครั้ง แล้วโวยวายขึ้นมาท่ามกลางสียงกรี๊ดของยัยเด็กบ้าพวกนั้น
“ฉันไปบนห้องดีกว่า ขี้เกียจฟังเสียงแสบแก้วหู”ฉันเดินมาอย่างรวดเร็วกลัวว่ายายซาซ่าจะรั้งไว้อีก เฮ้อ พวกเด็กโรงเรียนฉันเกาหลีขึ้นสมองจริงๆเลย
“เธอนี่ท่าจะบ้า หนุ่มหล่อเกาหลีมาหาถึงที่กลับเดินหนีซะงั้น”ยายซาซ่าเดินมาพร้อมกับราเชว อ้าววันนี้ตานี่มาทำไมนี่มันเพิ่งจะบ่ายเองนะยะ
“นี่ราเชว เรามาทำไมเนี่ย นี่มันเพิ่งบ่ายเองนะ ไม่ไปเรียนเดี๋ยวพี่จะโทรไปฟ้องแม่คอยดู”ฉันโวยใส่ราเชวทันทีที่เดินมานั่งข้างๆฉัน
“โห่พี่นี่ ก็คนที่มาโรงเรียนพี่แหละ ทำให้โรงเรียนผมไม่เป็นอันเรียนเลยเนี่ย อาจารย์ดันแห่กันมาที่โรงเรียนพี่ ตอนบ่ายเลยงดเรียนทั้งโรงเรียนเลยเนี่ย เซ็งชิบ”ราเชวบ่นมาด้วยสีกน้าที่จริงจังสุดๆ
“อ้าว ใครมาโรงเรียนพี่หรอ แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน”ฉันถามน้องชายตัวเองแบบงงๆ
“นี่ พี่จะบ้าหรอ ก็นายคิมฮยุนฮา เค้ามาโรงเรียนพี่นี่ พี่บ้าไปแล้วหรอ”ราเชวทำท่าทางเหมือนทึ่งที่ฉันไม่รู้เรื่องนี้ ก็คนมันไม่รู้จริงๆนี่หน่า จะให้ทำยังไงเล่า แล้วคิมฮยุนฮานั่นเป็นใครกันนะ ฉันยิ่งความจำสั้นซะด้วยสิ
“ถ้ารู้ พี่จะถามเราไหมจ๊ะ”ฉันตอบเชิงประชดไอ้ตัวแสบ ตัวแสบทำหน้าเอือมมาก ฉันไม่รู้จริงๆนี่หน่าจะให้ทำยังไงเล่า
“พี่ฟังดีๆนะ แล้วลองนึกถึงชื่อนี้ดู คิม-ฮยุน-ฮา”หลังจากนั้นฉันก็มีคำว่าอ๋อ ขึ้นมาทันที ก็เทพบุตรของฉันเองนี่ ทำไมจำไม่ได้กันนะ
“อ๋อ อืม เค้ามาโรงเรียนพี่หรอ”
“-_-“ ราเชวเงียบไปและไม่พูดอะไรอีกเลย
“นี่ราเรีย เธอบ้าหรอ”คราวนี้ยายซาซ่าโวยวายขึ้นมาทันที ก็จะให้ฉันตอบยังไง เค้ากับฉันไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย
“อ้าว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะยะ”ฉันเริ่ม งง หนักเข้าไปอีก
“ก็เค้าบอกว่า มาหาคนที่ชื่อว่า ราเรีย”แค่นั้นแหละฉันอึ้งมาก เค้าจะมาหาฉันทำไมกัน ฉันกับเค้าเจอกันแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่หรอ ถึงเค้าจะหล่อ เป็นบอยแบนชื่อดังของเกาหลี แต่ฉันก็ยัง งง อยู่ดี
“แล้วเค้ามาหาฉันทำไมอ่ะ” ฉันหันไปถามซาซ่า ราเชว แต่พวกนั้นกลับทำน่าทึ่งมาเป็นคำตอบแทน
“ฉันก็ไม่รู้ เธอรีบไปเจอเค้าที่ห้องของ ผ.อ. ด่วนเลยนะราเรีย”หลังจากนั้นยายเพื่อนบ้านี่ก็เอาแต่ผลักใสฉันให้ไปที่ห้องของท่านผู้อำนวยการทันที ไม่เว้นแม้แต่ไอ้น้องตัวแสบ ราเชวแทบจะลากฉันไปด้วยซ้ำ
“มาแล้วค่ะ อาจารย์ ราเรียมาแล้วค่ะ”ทันทีที่ยายซาซ่ากับราเชวลากฉันมาถึงห้อง ยายซาซ่าก็เปิดประตูเข้าไปเสนอหน้าก่อนคนอื่นๆ
“พี่เข้าไปได้แล้ว มายืนเอ๋ออยู่ได้ เข้าไปสิ”ไม่พูดเปล่าราเชวผลักฉันเข้าไปในห้องทันที ฉันเซถลาเข้าไปนั่งอยู่บนโซฟา และคิดว่าคงนั่งทับใครบางคนอยู่ด้วย ฉันค่อยๆหันไปมอง เค้าคือ.....เทพบุตรคิมฮยุนฮา
“ขะ....ขอโทษนะ”ฉันค่อยๆลุกจากโซฟาตัวนั้นแล้วเดินมานั่งที่โซฟาตรงข้ามทันที
“ผมอยากให้คุณช่วยพาผมไปเที่ยวเป็นเพื่อนผมหน่อย”คิมฮยุนฮา พูดขึ้นทันทีที่ฉันนั่งลงเรียบร้อยแล้ว แต่เชื่อม่ะ ว่าฉันแทบจะไหลลงไปนั่งกับพื้นทันที
“ฮะ”นี่ไม่ใช่แค่เสียงของฉันหรอกนะ แต่เป็นความสามัคคีกันของทุกคนในห้องนั้น ยกเว้นคิมฮยุนฮาคนเดียวที่นั่งยิ้ม ไม่ทุกข์ร้อนใดๆ
“ใช่ครับ”ฮยุนฮายังยืนยันหนักแน่น
“แต่ว่าตอนบ่ายฉันมีเรียนนะสิ” ฉันก็อยากพาไปอยู่นะ เพียงแต่ว่าถ้าแม่รู้ว่าฉันโดดเรียนมีหวัง ตายแน่ๆ
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวครูจะบอกแม่เธอว่าเธอมาเรียนครบทุกวิชา เธอจะได้ไม่ต้องกังวนไง” ผ.อ.ก็เป็นไปกับเขาหรอเนี่ย
“แต่มันจะดีหรอค่ะ ให้ซาซ่าไปแทนก็ได้นี่ค่ะ คือหนูกลัวว่า......”
“พี่จะกลัวอะไรล่ะ เดี๋ยวผมไปด้วยก็ได้ ยังไงซะตอนบ่ายก็ไม่มีเรียนอยู่แล้วนี่”ราเชวเดินมานั่งข้างๆฉัน แล้วก็หยิบแอปเปิ้ลในจานมาใส่ปากโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น นี่หละ น้องฉัน
“แต่เชวเองก็รู้นี่ ถ้าพี่โดนแม่จับได้ พี่ก็ซวยสิ”ฉันรู้สึกว่ามันชักไม่ดีแล้วหละ แต่คนที่ยังยิ้มอยู่ได้ก็คือ คิมฮยุนฮา นั่นแหละ เค้าจะยิ้มอะไรนักหนานะ
“เถอะน่า พี่เชื่อผมสิ”ราเชวทำท่าทางออดอ้อนยิ่งกว่าเด็กอีก อย่าทำได้ไหมฉันยิ่งเป็นโรคขี้สงสารอยู่นะ
“เถอะนะ คิดซะว่าทำเพื่อโรงเรียนของเราแล้วกันนะจ๊ะหนูราเรีย”คราวนี้ ผ.อ. แทบจะอ้อนวอนฉัน นึควรทำไงดีนะ เฮ้อ เอาก็เอา ฉันจะลองดู
“ก็ได้ค่ะ แต่ว่าให้ราเชวไปด้วยนะค่ะ อาจารย์ต้องทำเรื่องให้ราเชวด้วย”ฉันยื่นข้อเสนอที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับฉันอ่ะนะ แต่ราเชวทำท่าทางเหมือนจะบ่ายเบี่ยง จ้างให้ฉันก็จะพาไปให้ได้เลย ไอ้น้องตัวแสบ
“แต่ผมยังมีเรียนอยู่นี่ครับพี่” นั่นไง ไม่ผิดจริงด้วย
“ไหนเราบอกพี่ว่า ไม่มีเรียนตอนบ่ายไง” ราเชวหน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะปรับมาเป็นปกติ
“ก็...ก็ตอนนี้อาจารย์โทรเรียกให้กลับไปเรียนกันแล้วนะสิ พี่ไปเถอะ เดี๋ยวผมจะช่วยแก้ตัวให้พี่กับแม่เอง”ราเชววิ่งออกจากห้องไปทันที ไอ้น้องบ้าทิ้งกันอย่างนี้เลยหรอ
“ไปเถอะราเรีย เดี๋ยวคิมฮยุนฮา เค้าต้องกลับเกาหลีอีกสองวันข้างหน้าแล้วนะ ครูจะให้เธออยู่ดูแลเค้าตลอดระยะเวลาที่เค้าอยู่ที่เมืองไทย แล้วเธอก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องการเรียนหรอก ครูจะให้อาจารย์ทุกท่านชะลอการสอนไปหรือบางคราบก็พักไว้ให้คลายเครียดกันบ้างก็ได้นี่”ผ.อ. ชี้แจงรายละเอียดทั้งหมดให้ฉันฟัง งั้นฉันก็ต้องอยู่กับคิมฮยุนฮาทั้งวันทั้งคืนเลยงั้นหรอ จะบ้ากันไปใหญ่แล้วนะ
“แต่......”
“ขอร้องล่ะ ช่วยพาผมไปเที่ยวหน่อยนะ ผมอุจส่าหัดเรียนภาษาไทย เพราะผมอยากมาเที่ยวที่นี่มากๆเลย”คิมฮยุนฮาเดินมาจับมือแล้วนั่งลงตรงโซฟาข้างๆฉัน แล้วฉันควรทำอย่างไงดีล่ะ แต่เค้าอุจส่าเรียนภาษาไทยเพื่อมาเที่ยวที่นี่ ถ้าเค้ากลับไปบอกคนในประเทศเค้าว่าคนไทยไร้นำใจล่ะ เสียหายกันทั้งประเทศพอดี
“ค่ะ ก็ได้ สามวันใช่ไหมค่ะ”ฉันยิ้มให้คิมฮยุนฮาที่นั่งอยู่ข้างๆ ผ.อ.หันมายิ้มให้ฉันทันที ทุกคนในห้องดูท่าทางจะดีใจกันเป็นพิเศษ ฉันก็ไม่ค่อยเก่งเรื่องนี้เท่าไหร่หรอกนะ แต่ก็ไปเที่ยวมาเยอะพอสมควร อย่างน้อยๆก็ได้เผยแผ่วัฒนธรรมของไทยเราด้วย
“ขอบใจมากนะ คุณราเรีย”คิมฮยุนฮาหันมาทางฉัน แล้วบีบมือฉันแน่นขึ้น(นี่เราจับมือกันอยู่ตลอดเลยหรอ หน้าฉันแดงหรือเปล่าเนี่ย)
“เรียกฉันว่า ราเรียก็ได้ค่ะคุณคิมฮยุนฮา”ฉันยิ้มให้คิมฮยุนฮาอีกครั้ง เค้ายิ้มกลับมาให้ รอยยิ้มของเค้าน่ารักมากๆเลย สมแล้งที่ใครต่อใครก็คลั่งไคล้พวกเค้า
“งั้นราเรียก็เรียกผมว่า ฮยุนฮานะ”
“ค่ะ ฮยุนฮา”ฉันยิ้มมากไปหรือเปล่านะ ตอนแรกทำเหมือนไม่อยากไป แต่บอกตรงๆเลยนะตอนนี้พูดได้เลยว่า.....แค่สามวันเองหรอ ที่ฉันจะได้อยู่กับหลุ่มเกาหลีคนนี้
“อ้าว ครูว่าพวกเธอไปเริ่มกันเลยดีกว่าว่าจะไปเที่ยวที่ไหนกัน”ผ.อ.มองมาทางฉันกับฮยุนฮา ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกเค้ากำลังคิดอะไรกันอยู่ ยายซาซ่าก็ยิ้มแกล้มปริเลยเหมือนกัน
“ค่ะ งั้นวันนี้คุณ...เอ๊ย....ฮยุนฮาเราไปไหว้พระกันนะ”ฉันหันไปยิ้มให้ฮยุนฮาก่อนจะเดินออกไป ฮยุนฮาก็เดินตามมาติดๆก่อนจะมาจับมือของฉันไว้ จับมืองั้นหรอ หน้าชานนนนนนน  แดงแป๊ดเลยอ่ะ ฮยุนฮาบ้าๆๆๆๆ ที่สุด
“ทำไมราเรียไม่รอผมล่ะ”ฮยุนฮาถามขึ้นหลังจากหันให้ฉันไปสบตากับเค้า
“ก็...ก็ฮยุนฮาไม่ตามมาเองนี่”ฉันหาข้ออ้างที่คิดว่ามีเหตุผลที่สุดแล้วนะ
“แล้ววันนี้ เราจะไปไหว้พระกันใช่ม่ะ ราเรีย เมืองไทยมีวัดเยอะไม่ใช่หรอ แล้วอย่างนี้ผมจะไปครบหรอครับ”ฮยุนฮาทำท่าทางตลกมากเลยล่ะ เหมือนเด็กที่กำลังสับสนอะไรบางอย่างอยู่
“งั้น ฉันจะให้ฮยุนฮาเลือกแค่ที่เดียวก่อน โอเคมั๊ย”ฉยุนฮาทำท่าทางเหมือนไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็พยัหน้าตอบ
“งั้น ผมก็ไปเที่ยวไม่ครบนะสิ” ฉันอดยิ้มกับการกระทำของฮยุนฮาไม่ได้ นี่หรอ บอยแบนชื่อดังของเกาหลี ท่าทางเหมือนเด็กยังไงอย่างนั้นเลยอ่ะ
“ฉันจะพาฮยุนฮาไปครบได้ยังไง เมืองไทยน่ะ มันมีที่เที่ยวเยอะมากๆเลยนะ กว่าจะครบ สงสัยฮยุนฮาต้องมาอยู่ที่นี่ซักเป็นปีได้ล่ะมั้ง”ฉันยิ้มให้ฮยุนฮาอีกครั้ง ฮยุนฮาทำหน้าเหวอเหมือนไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง ก็แน่หละ ถึงเรียนมาแต่ใช่ว่าจะเข้าใจทุกคำพูดของคนไทยนี่กน่า
“เอาง่ายๆนะ ถ้าฉยุนฉาอยากเที่ยวให้รอบเมืองไทย ฮยุนฮาต้องอยู่ที่นี่เป็นปี กว่าจะเที่ยวครบทุกที่อ่ะนะ” คราวนี้ฮยุนฮาเหมือนจะเข้าใจในคำพูดของฉันแล้วหละ(มั้ง)
“นี่ เธอจะเชื่อมั๊ยว่าฉันไม่ใช่คนที่เงียบแบบนี้”ฮ่าๆๆ  ไม่มีทาง
“ไม่อ่ะ ก็ฮยุนฮาออกจะทำตัวเหมือนเด็กนี่หน่า” อิอิ ก็จริงมั๊ยล่ะ เด็กชัดๆ
“หึ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเธอก็รู้เอง”นำเสียงของฮยุนฮาเปลี่ยนไปแล้วอ่ะ ไม่อ่อนหวานเหมือนเดิมแล้ว ออกจะโหดๆ เถื่อนๆ ด้วยซ้ำ อย่าบอกนะว่าที่เค้าพูดมันคือเรื่องจริง ไม่เชื่อๆๆๆๆๆ
“เราไปที่บ้านของแนก่อนได้ม่ะ ฉันขอไปเก็บของก่อนสิ”ฉันถามขณะที่รอรถของคนที่บ้านมารับ ฮยุนฮาเองก็นั่งไปบ่นไป ว่าร้อน แต่อย่างว่าเมืองไทยมันเมืองร้อนนี่หน่า
“อืม เร็วๆนะ ฉันอยากไปนอนตากแอร์เย็นๆแล้ว”ฮยุนฮาหันมาทำตาเขียวปั๊ดใส่ฉันทันที ฉันว่าฮยุนฮาคงจะเถื่อนๆนิดหน่อยแล้วหละ
“ก็เข้าไปนั่งในบ้านฉันก่อนก็ได้นี่”นี่ฉันบ้าหรือเปล่านะ ชวนผู้ชายเข้าบ้านซะงั้นอ่ะ ถ้าป้ารู้คงต้องไปฟ้องแม่แหงเลย
“อืม ก็ดี ฉันร้อนจะบ้าอยู่แล้วเนี่ย”ฮยุนฮาพูดไปพัดมือไปด้วย ฉันควรจะทำยังไงดีนะในตอนนี้น่ะ
“นั่นไง รถมาแล้ว เราไปกันเถอะฮยุนฮา”ฉันหันไปบอกฮยุนฮาที่ตอนนี้หน้าแดงมากๆเลย เฮ้อ สงสารจังหนุ่มเกาหลีคนนี้เนี่ย
“นี่ ราเรียเธอจะโดนแม่ว่าด้วยหรอ ถ้าขาดเรียนอ่ะ”หลังจากที่ขึ้นมาบนรถแล้วฮยุนฮาก็เอาแต่เงียบ อยู่ๆเค้าก็พูดแทรกขึ้นมาซะงั้นอ่ะ
“อืม ฉันน่ะหยุดเรียนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวด้วยซ้ำ”ฉันทำหน้าบึ้งใส่ฮยุนฮาเล็กน้อย
“ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด”อยุ่ดีๆฮยุนฮาก็หัวเราะออกมา
“หัวเราะอะไรมิทราบ”ฉันว่าถ้าฉันทำดีกับเค้ามากๆเค้าอาจได้ใจ เพราะเค้าเองในตอนนี้ก็ไม่ได้อ่อนหวานอะไรเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เค้ากลับดูน่ากลัวมากขึ้นเลื่อยๆ หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เค้าบอกว่า เค้าไม่ใช่คนเงียบ ฉันเชื่อเลยหละ
“ก็หัวเราะเธอไง บ้าเรียนมากๆเดี๋ยวก็เอ๋อหรอก”นี่พ่อคุณ เค้ามีสอนคำพูดแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย ฉันจะได้ไปเรียนภาษาเกาหลีบ้าง เพื่อที่จะเอามาด่านายนี่แหละตาลบ้าเอ๊ย
“ฉันไม่เอ๋อหรอกน่า แล้วฉันก็ไม่ได้ย้าเรียนขนาดนั้นด้วย”ฉันหันไปจ้องฮยุนฮาด้วยความไม่พอใจเค้าเองยังคงหัวเราะอยู่เหมือนเดิม
“นี่ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าคนเราเก่งน่ะ ต่อให้ไม่เรียนก็เก่ง เชื่อดิ” เชอะ มันมีที่ไหนกันล่ะ ไม่เรียนแล้วเก่งเนี่ย ฉันไม่เชื่อหรอกย่ะ
“จ๊ะ พ่อคนเก่ง”พูดจบรถก็มาจอดที่บ้านของฉันพอดี 
“ลงไปด้วยดิ ร้อนอ่ะ”ฮยุนฮาไม่รอให้ฉันตอบ เค้าก็เดินเข้าไปพร้อมๆกับฉัน จริงอย่างที่ฉันคิดไว้ ป้าทำน่า งง มากๆ และอีกไม่นานเรื่องคงไปถึงหูแม่ฉันอย่างแน่นอน
“คุณหนูค่ะ ใครกันค่ะเนี่ย”ป้ารีบวิ่งตามฉันขึ้นมาบนห้องทันที ตอนนี้ฮยุนฮานั่งรออยู่ที่ห้องรับรอง คงดีกว่าปล่อยให้เค้านั่งอยู่ในรถนั่นแหละ
“เพื่อนน่ะค่ะ เค้ามาจากเกาหลี”ฉันพูดพร้อมกับเก็บกระเป๋าไปด้วย
“อ้าว แล้วนี่คุณหนูจะไปไหล่ะค่ะ”ป้าเดินมาช่วยฉันเก็บกระเป๋า แล้วก็ยัง งง กับฉันอยู่
“คือว่า อย่างไงดีล่ะค่ะ เฮ้อ ฮยุนฮาเค้ามาจากเกาหลี เค้าเป็นศิลปินชื่อดังของเกาหลี แล้วเค้าก็ชอบเมืองไทยและอยากไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆของไทยเรา บราๆๆๆๆ”ฉันอธิบายพอแค่ให้ป้าแกรู้ว่าฉันจำเป็นต้องไปอยู่กับฮยุนฮาเพื่อที่จะเป็นคนนำเที่ยวให้กับเค้าพร้อมเหตุผลที่น่าจะฟังดูขึ้นที่สุดแล้วนะ
“ค่ะ งั้นป้าจะแก้หน้าให้คุณหนูทางนี้แล้วนะค่ะ เผื่อคุณท่านจะกลับมาแล้วถามถึงคุณหนู แต่คุณชายไม่ได้ไปด้วยใช่ไหมค่ะ”ตอนนี้ฉันเก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว เลยกำลังจะเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่าง ป้าแกก็ถามขึ้นก่อน
“ใช่ค่ะ ก็ราเชวน่ะ ไม่ยอมท่าเดี๋ยว แต่ไม่ต้องห่วงนะค่ะ แค่สองสามวันเอง”ฉันยิ้มให้ป้าก่อนจะเดินลงมาที่ห้องรับรอง ฮยุนฮาหลับอยู่แฮะ นี่เค้าหลับจริงๆหรอ
“เฮ้!! ฮยุนฮา ไปกันหรือยัง”ฉันเดินไปใกล้ๆฮยุนฮาก่อนจะเขย่าตัวเบาๆ
“อ้าว เสร็จแล้วหรอ นี่ราเรียวันนี้เรายังไม่ไปเที่ยได้ม่ะ ฉันเหนื่อยอ่ะ ขอพักก่อนดิ”ท่าทางคงเหนื่อยน่าดูจริงๆนั่นแหละ ว่าแต่เค้ามาเที่ยวคนเดียวหรอ แล้วเพื่อนๆในวงของเค้าล่ะ
“นี่ ฮยุนฮา นายมาเที่ยวคนเดียวหรอ”ฮยุนฮาทำท่าทาง งงๆ ก่อนจะพยักหน้าให้กับฉัน
“อืม ทำไมหรอ ฉันหนีมาเที่ยวอ่ะนะ ไม่งั้นก็คงไม่ได้มาหรอก งานยุ่งจะตายไป”นี่เค้าแอบมางั้นหรอเนี่ย นายนี่มันร้ายกาจจริงๆด้วยฮยุนฮา
“ก็ได้ งั้นวันนี้นายกลับไปเลยแล้วกัน ฉันนอนที่บ้านดีกว่า”ฉันกำลังจะดึงกระเป๋ากลับขึ้นไปไว้บนห้อง แต่ฮยุนฮาก็มาจับมือฉันไว้ก่อน
“ไม่อ่ะ เธอต้องไปอยู่กับฉันสิ แล้วฉันจะกินอะไรล่ะ ฉันซื้อไม่เป็นนี่ อย่าลืมสิว่าฉันไม่ใช่คนไทยนะราเรีย”ที่เค้าพูดมามันก็จริงนะ เค้าไม่ใช่คนไทยนี่ คุยก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่หรอก แต่ฉันก็พอจับใจความได้น่ะนะ ฉันหันไปมองทางป้า ป้าแกก็พยักหน้าให้
“ก็ได้”ฉันหันกลับไปที่รถทันที แต่ฮยุนฮากลับไปเอากระเป๋าของฉันจากป้ามาถือไว้ซะเอง ตกลงเค้าเป็นคนอย่างไงกันแน่เนี่ย
“ฉันอยู่ที่คอร์นโดนะ ไม่ใช่บ้านอย่างที่เธออยู่หรอก” อันนี้ฉันก็ทำใจไว้แล้วหละ จะว่าไป ฉันก็ไม่เคยไปนอนที่ไหนเลยนอกจากบ้านของตัวเอง ที่สำคัญฉันไม่เคยห่างเจ้าน้องตัวยุ่งด้วยสิ ฉันเป็นห่วงน้อยด้วย น้องจะคุยกับใคร แล้วฉันเองก็จะคุยกับใครล่ะ
“อืม นายจะกลับวันไหนหรอ”ฮยุนฮาหยุดแล้วคิดอะไรของเค้าก็ไม่รู้ ก่อนจะตอบออกมา
“อีกสองวัน”อืม งั้นฉันก็ต้องพาเค้าไปเที่ยวในที่ที่สวยและมีชื่อเสียงมากที่สุดสินะ
“อืม งั้นนายรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน”ฮยุนฮาพยักหน้าแล้วขึ้นรถไป
คอร์นโดของฮยุนฮา

                วันนี้เข้ามาอัพให้แล้วนะค่ะ ฝากนิยายเรื่องแรกของจิ๊บด้วยนะค่ะ ใช้ความพพยายามสูงมากเลย เรื่องนี้ตอนแรกๆอาจจะบรรยายเป็นบุรุษที่สามนะค่ะ พอกลางๆเรื่องมันก็จะปกติค่ะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 371 ท่าน