Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Twin Mine คู่แฝดหล่อร้าย(กาจ)มัดใจยัยตัวดี ZZอัพตอนที่11 ในรอบเดือนค่าZZ
MonoMize
บทที่ 9...กิจกรรมรอบกองไฟ
11
22/01/2555 21:04:26
540
เนื้อเรื่อง

9
กิจกรรมรอบกองไฟ 



       อาจารย์พาฉันมานั่งลงที่ขอนไม้กับไดเล็ค  ซึ่งตอนนี้นักเรียนทุกคนมานั่งครบกันหมดแล้ว  แต่ว่าทำไมอาจารย์ต้องให้ฉันมานั่งข้างไอ้บ้าไดเล็คด้วยนะ  ฉันกะว่าจะอยู่ห่างจากไอ้บ้านี่ 5เมตรนะ  ฉันกลัวว่าถ้าเกิดใจอ่อนยอมยกโทษให้ไอ้บ้านี่ขึ้นมา  ฉันกลัวจะโดนไอ้บ้านี่ทำเหมือนเมื่อตอนกลางวันอีกน่ะสิ
         “นี่..”  อยู่ดีๆไดเล็คก็พูดขึ้นมาเบาๆที่ข้างหูฉัน  ฉันสะดุ้ง  รีบเขยิบออกห่างไดเล็คทันที
         “นายจะทำอะไรน่ะ”  ฉันเริ่มระแวงขึ้นมา
         “ฉันก็แค่จะพูดว่า  ขอโทษ”  ไดเล็คพูดแล้วมองตาฉัน  “ขอโทษที่ทำแบบนั้นกับเธอ  ฉันโมโหมากไปหน่อยที่เห็นเธออยู่กับไอ้ยูโรอะไรนั่น”  ฉันอยู่กับยูโร?  =>o<= ทำไมแก้มมันร้อนๆอย่างนี้
      “นี่นายจะบอกว่า  นายหึงฉันใช่มั้ย” ฉันถามแล้วมองหน้าไดเล็ค
         “ใครบอกว่าฉันหึงเธอ  หลงตัวเอง!”  เอ้า!ไอ้บ้านี่  คำพูดของนายมันบอกว่าหึงชัดๆแต่ว่าก็น่าคิดนะ  คนอย่างไอ้บ้าไดเล็คไม่มีทางสนใจฉันขนาดที่ต้องหึงกันได้หรอก(มั้ง!)อย่าคิดมากๆ  ดูกิจกรรมข้างหน้าดีกว่า
          ฉันเริ่มรู้สึกว่าใจฉันมันเริ่มอ่อนแล้วสิ  แค่คำขอโทษจากปากไดเล็คคำเดียวมันก็ทำให้ใจฉันยอมยกโทษให้ง่ายๆ  ความรู้สึกนี้มันแปลกมากจริงๆ  อย่าบอกนะว่าฉันคิดอะไรกับไดเล็ค  ไม่จริงนะ  ฉันไม่ได้คิดอะไร  ไม่จริง!!! 
          ฉันหันไปดูกิจกรรมข้างหน้าอย่างสนอกสนใจ  พวกฝ่ายกิจกรรมหรือก็คือพวกแวไซด์เดินออกมา  สงสัยพวกเธอจะเป็นพิธีกรแน่ๆ  เห็นใส่ชุดซะหรูเลิศพร้อมถือไมค์ออกมาด้วย
          “สวัสดีเพื่อนๆทุกคนนะคะโดยเฉพาะสองหนุ่มหล่อ  ไดเล็คและไดแล็ก  วันนี้แวไซด์ได้คิดกิจกรรมของคืนนี้ได้สดๆร้อนๆพร้อมเสริฟเลยค่า  เพื่อนๆอยากรู้รึยังคะว่าเป็นอะไร”  แวไซด์ถามเพื่อนเพื่อให้น่าสนุก  “กิจกรรมของคืนนี้ก็คือ...superstar’s gift  เกมนี้นะคะ  มีข้อยกเว้นว่า  เฉพาะสาวๆนะคะที่ให้เล่นเกมนี้ได้  ห้ามพวกเก้ง  กวางเล่นเด็ดขาด  เกมนี้จะให้สองหนุ่มฮอตของเราจับชื่อที่อยู่ในกล่องนี้นะคะ ”  ว่าแล้วแวไซด์ก็ชูกล่องสีม่วงขึ้นมา   “คนที่ถูกจับชื่อได้จะต้องมาจับฉลากในกล่องนี้นะคะ”  แล้วแวไซด์ก็ชูกล่องสีฟ้าขึ้นมา  “แล้วคนนั้นจะต้องทำตามข้อความในฉลากที่จับได้  อย่างเช่น  หอมแก้ม  หยิกแก้ม  หรือ…จุ๊บๆ”  พอแวไซด์พูดจบ  พวกสาวๆก็พากันกรี๊ดกร๊าดทั่วบริเวณ  มันทำให้ฉันกลัวว่า  เสือในป่าจะตื่นขึ้นมากัดคอพวกเราน่ะสิ  แวไซด์นี่ก็คิดได้ยังไง  ได้ถามเจ้าตัวรึเปล่านะว่าเขายอมรึเปล่า  แถมคุณครูก็ยิ้มแป้น  รู้มั้ยคะคุณครูมันผิดศีลธรรมนะคะ  เรายังเด็กๆอยู่เลยนะ  (เด็กมากจนจะเข้ามหาลัย’อยู่แล้ว) 
          ฉันอยากจะถามแวไซด์เหลือเกินว่า  สละสิทธิ์ได้มั้ย  ฉันว่าเกมมันปัญญาอ่อนมากๆ  แล้วก็ผิดศีลธรรมด้วย  ฉันว่าฉันจะไปบวชได้อยู่แล้วนะ!  พอฉันหันไปมองหน้าไดเล็ค  เขาก็ดูท่าทางจะคิดเหมือนฉันนะว่ามันปัญญาอ่อน  แต่พอหันไปมองไดแล็กก็ท่าทางดี๊ด๊าเหลือเกิน!!
          “เอาล่ะ  เรามาเริ่มเกมนี้กันเลยดีกว่า”  ว่าแล้วแวไซด์ก็ให้ไดแล็กจับชื่อในกล่องม่วงทันที 
          “อพอลล่าครับ  ใครชื่ออพอลล่าครับ”  พอจับชื่อมาได้  ไดแล็กก็ตะโกนหาคนชื่อ  อพอลล่าทันที  ชื่อนี้ไม่ได้เขียนผิดหรอกค่ะ  ชื่อ  อพอลล่าจริงๆ  เคยได้ยินอพอลล่าพูดว่าแต่ก่อนชื่อ  พอลล่า  เฉยๆมีคนชื่อนี้เยอะเกินไป  แม่ของอพอลล่าเลยเติม  อ อ่าง  เข้าไปให้ไม่เหมือนใคร  แต่หน้าตาอพอลล่าก็ดูไม่ต่างจากชื่อ(อพอลโล่)เท่าไหร่หรอก  พอดีว่าใครๆก็เรียกยัยนี่ว่า  อพอลโล่ดั้งหัก  เอ๊ย  จมูกไม่มีน่ะ  ฮ่าๆนึกๆไปแล้วก็เริ่มสงสารไดแล็กเหมือนกันนะ  ถ้ายัยอพอลล่าจับได้หอมแก้มขึ้นมา  ฉันว่าคงได้จูบแก้มแทน ฮ่าๆๆ*0*
          พอยัยอพอลล่าได้ยินชื่อตัวเองก็กรี๊ด...จน..สลบ  เอิ๊ก.กรี๊ดจนสลบ  สงสัยจมูกยัยนี่คงหายใจไม่ทัน  ช็อกคาที่..ถือว่าเป็นโชคดีของไดแล็กไป  ตอนนี้ยัยอพอลล่าโดนแบกไปที่เต็นท์พยาบาลแล้ว 
          ต่อไปก็เป็นไดเล็คแล้วสินะที่จะต้องจับชื่อผู้...โชคร้ายต่อไป  ฉันมองไปรอบๆตัวเห็นแต่พวกผู้หญิงผสานมือไว้  จับมือกันแน่น  เหมือนอธิษฐานให้เป็นตัวเอง  ส่วนพวกผู้ชายช่างน่าสงสาร  บางคนสลบเหมือดไปแล้ว  สงสัยเบื่อเกมปัญญาอ่อนของแวไซด์เต็มที  ไม่ต่างจากฉันที่เริ่มหาวหวอด  +0+
          ไดเล็คยื่นมือไปในกล่องสีม่วง   พอฉันมองไปที่ยัยเพื่อนสนิทสองคนของฉัน  ยัยนั่นก็เหมือนพึมพำอะไรบางอย่างพร้อมพนมมือ  เอ๊ะ  หรือยัยสองคนเล่นคุณไสย(เป็นเอามาก- -‘)   
          “วิวาครับ”  ไดเล็คจับชื่อได้แล้ว  แล้วเมื่อกี๊เขาว่าจับได้ใครนะ  เมื่อกี๊ฉันเผลอสัปหงกไปน่ะ  เลยไม่ได้ยินอะไรเลย  หาวว...ง่วงจางงงเยยย
          “วิวา  ยัยวิวา  วิวาตื่น!!!”  อยู่ดีๆแวไซด์ก็เดินมาปลุกฉัน  มาปลุกฉันทามมายยยย  ไปหาคนที่ไดเล็คจับได้สิ
          “มีอารายเหยออ...ง่วงจัง”  ฉันถามแวไซด์แต่ว่าทำไมพวกผู้หญิงต้องมองฉันอย่างกับจะกินเลือดด้วยล่ะ  แล้วอีตาไดเล็คอีกคนทำไมต้องยิ้มด้วย
          “ไดเล็คจับได้ชื่อเธอ  ลุกขึ้น!!!”  เดี๋ยว!เมื่อกี๊แวไซด์พูดว่าไงนะ  อีตาไดเล็คเนี่ยนะจับได้ฉัน  ม่ายยย!!!  ฉันว่าฉันแกล้งสลบเหมือนยัยอพอลโล่ดั้งหักดีกว่า 
          แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันแล้วสิ  ไดเล็คดูท่าทางว่าจะรู้ทันจับฉันยืนขึ้นแล้วยื่นมือไปในกล่องสีฟ้าแทนฉันทันที  เฮ้ย!ฉันต้องเป็นคนจับมิใช่หรือ???  ไดเล็คจับขึ้นมาเตรียมตัวจะเปิดฉันเลยขออธิษฐานอย่างหนักก่อน  สาธุ!?!ขอให้ไดเล็คอย่าจับได้กอด  จูบ  ลูบ  คลำ  ปล้ำ  เปรต  เสลด  ตด  เฮ้ยยย!สามอันหลังมาได้ไง
          “ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ”  ไดเล็คอ่านเองโดยไม่รอให้แวไซด์อ่านให้  แต่ที่ฉันจะทำต้องไม่ใช่อันข้างบนที่ฉันขอไปเมื่อตะกี๊แน่นอน  เพราะฉันไม่มีวันทำ  ฮึ่ม!
          “วิวา..เธอจะทำอะไรดีจ้ะ  เช่น  กอด  จูบ  ลูบ  คลำ  แต่ห้ามปล้ำนะ  เพราะฉันไม่ยอมม”  แวไซด์ยกตัวอย่างให้ฟัง  แต่รับรองว่าฉันไม่ทำทั้งหมดนั่นแหละ
          “เธอจะทำอะไรดีล่ะ  หืม”   ไม่ต้องเสนอหน้ามายั่วโมโหฉันเลยนะไอ้บ้า!  เมื่อตะกี๊ขอโทษฉัน  ตั้งใจขอโทษจริงๆรึเปล่าวะ
          อะไรก็ได้ที่อยากทำเหรอ  ที่อยากทำเหรอ  ฉันมองหน้าไดเล็คไปด้วย  หน้าตากวนๆแบบนี้  อ๋อ  ขอคิดบัญชีเลยแล้วกัน...
          “ฉันอยาก...ตบหน้าไอ้บ้าไดเล็ค  ย้ากกกก”  ว่าแล้วฉันก็เงื้อมือจะไปตบหน้าไดเล็คแต่อีตาบ้านี่หลบทันแล้วจับที่ข้อมือฉันไว้  ด้วยเหตุที่ฉันตบพลาดเลยทรงตัวไม่อยู่จะล้มลงไปกับพื้น  ไดเล็คเห็นฉันจะล้มเลยจับที่เอวฉันอีกที  ดูท่าว่าเขาก็ทรงตัวไม่อยู่เหมือนกัน  ทำให้ฉันกับเขาลงไปกองกับพื้น  มิหนำซ้ำปากฉันก็ไปลงไม่ถูกที่ซะจริงๆมันไปแตะที่ปากบางของไดเล็คทันทีเลย  อ๊าก  ฉันขออะไรไว้นะ  ห้าม!กอด  จูบ  ลูบ  คลำ  แต่ว่ามัน...อ๊ากกก!!!มาครบชุดเลยอ่ะ  ฮือๆๆๆT-T
          ฉันตาโตเท่าไข่นกกระจอกเทศทันทีแล้วรีบลุกอย่างเร่งด่วน  ตอนแรกเขาจูบในป่าไม่มีใครเห็นแต่ตอนนี้ทุกคนเห็นเต็มตาทู๊กคนนน  อ๊ากกๆๆๆฉันอยากไปเกิดใหม่สักสามล้านล้านของล้านของล้านรอบ  ฮือๆ  ตอนแรกกะจะตบไปไงมาไงมาจูบได้เนี่ย  พวกผู้หญิงกัดฟันกรี๊ด  ไม่แน่ว่าพวกผู้หญิงในห้องของฉันอาจจะมีใครไปบอกพี่ลิฟก็ได้  ต้องรีบเผ่นก่อนล่ะ 
          ไม่ชักช้า  ฉันปิดปากไว้แล้วรีบไปห้องน้ำทันที  อย่าถามว่าไปทำอะไรในเมื่อท่านผู้อ่านก็รู้อยู่แก่ใจ  ไปแล้ววว  ฮือๆTT(สำหรับคนซื่อนิดๆ นางเอกจะไปล้างปากค่ะ เอ๊ะ หรือขัดปาก  อิอิ^^)
 
++ Direcz’s secret ++
 
          พอวิวาจูบผมเสร็จก็รีบหนีทันที  ตอนนี้ทุกคนต่างก็อึ้งกันไปหมด  ส่วนไอ้ไดแล็กก็ยิ้มหน้าถีบซะ  เชื่อเลยว่ามันต้องล้อผมในใจแน่ๆ  ผมลุกขึ้นปัดก้นที่เปื้อนฝุ่นแล้วก็นั่งลงที่เดิม  ผมนั่งคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊  ตอนที่วิวาจูบผมเมื่อกี๊...หัวใจของผมก็เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ  ถ้าผมไม่ได้คิดไปเองเหมือนกับว่าผมก็ได้ยินเสียงหัวใจเต้นของวิวาด้วย  มันเร็วจนจะแข่งกับผมได้อยู่แล้ว  หรือว่าผมจะชอบวิวา.. 
 
ผ่านไป  3  นาที...
          “กรี๊ด~”  เวลาผ่านไป  3  นาทีเหมือนนาน  3  ชั่วโมง  เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นพร้อมกันของพวกผู้หญิงหลังพากันช็อกพร้อมผม  ดูท่าจะไม่ดีแฮะ  ผมเลยใช้เวลาที่ทุกคนกรีดร้องอยู่รีบเผ่นทันที 
          ไม่นานนักเสียงกรี๊ดก็เงียบลง  แวไซด์เริ่มการเล่นเกมอีกครั้ง  คราวนี้ได้ยินเสียงความวุ่นชุลมุนดังขึ้น  ผมว่าสงสัยไอ้ไดแล็กคงไม่รอด  ดีนะที่ผมหนีมาก่อนไม่งั้นคงตายคาที่แน่ๆ
          ผมกำลังจะไปที่เต็นท์ของตัวเองแต่แล้วก็เห็นแสงจากเต็นท์ของวิวา  สงสัยวิวาคงอยู่ในนั้นแน่ๆ  ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ๆเต็นท์นั้นว่าจะเข้าไปดูสักหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง  แต่แล้วก็ได้ยินเสียงบ่นพึมพำของวิวา
          “หนอย!อีตาบ้าไดเล็ค!!!ฉันจะตบนายนะ..นายจะหลบทำไมเนี่ย  ถ้านายไม่หลบฉันคงไม่ล้มลงไปจะ..ฮึ่ย  ไอ้บ้าๆๆ  นี่แน่ะๆๆ”  แล้วก็ตามด้วยเสียงตุบๆเหมือนใครทุบอะไรสักอย่าง  ถ้าเดาไม่ผิด  วิวาต้องทุบหมอนแน่ๆ  “ฮึ่ย!หงุดหงิดโว้ย!!!ใจบ้า..หยุดเต้นแบบนี้สักทีสิ..ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ทำไมต้องใจเต้นแรงด้วย..หยุดนะ!หยุดเต้นแรงสักทีสิโว้ย!!!”  อาการของวิวาก็ไม่ต่างกับผมจริงๆ  หรือว่า!!?!!
 
วันต่อมา
 
          เมื่อคืนสภาพไอ้ไดแล็กดูไม่ได้จริงๆ  ผมยุ่งเหยิง  แก้มกับเสื้อก็มีแต่รอยลิปสติก  ผมเกือบไม่ได้นอนเพราะมันบ่นให้ผมฟังทั้งคืน  ผมก็นึกว่ามันจะชอบซะอีกที่มีสาวๆมาทำแบบนี้  แต่ไดแล็กบอกว่า  ไม่ไหวจริงๆ  ตอนที่เสียงกรี๊ดหยุดลง  พวกผู้หญิงก็กระโจนเข้าหามันจนมันตกจากที่นั่ง  แล้วก็โดนฉุดไปฉุดมาจนผิวใสคล้ายผู้หญิงของมันเขียวช้ำไปหมด  ผมว่ามันรอดมาขนาดนี้ก็ถือว่าบุญเท่าไหร่แล้ว  สมน้ำหน้ามันอยากเจ้าชู้ดีนัก  เลยได้แบบจัดเต็ม!!!  ฮ่าๆๆ
 
++ Pause of secret ++
 
          เสียงวุ่นเมื่อคืนทำให้ฉันนอนไม่หลับ  พอเห็นยัยสองเพื่อนสนิทกลับมาสภาพก็ไม่ต่างกับไปฟัด(หมา)มา  พอฉันถามยัยแนทก็เอาแต่ยิ้ม  ยัยแนนก็เอาแต่เพ้อ  มันเป็นอะไรไปกัน!  ฉันงงกับอาการของยัยสองคนนี้มาก..
          ฉันตื่นขึ้นมาทำกิจกรรมนันทนาการตอนเช้ากับเพื่อนๆ  ดูเหมือนว่าพวกผู้หญิงก็ไม่ได้มีอาการอาฆาตอะไรฉันเลย  บางคนถือเศษผ้าอะไรสักอย่างเอามาดมแล้วยิ้ม  บางคนก็ดมมือตัวเอง(โรคจิตว่ะ)  ท่าทางเมื่อคืนนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ  อยากรู้จังว่าเกิดอะไรขึ้น  ดูไปแล้วเหมือนจะมีคนไม่มาทำกิจกรรมแฮะ  อ่า..ฉันรู้แล้วว่าใครไม่มา  ไดแล็กไม่มา!มันเกิดอะไรขึ้น!!!
          ตั้งแต่ผ่านเรื่องเมื่อคืนทุกคนก็ดูแปลกๆไปรวมทั้งอีตาบ้าไดเล็คด้วย  พอฉันหันไปมองเขาก็เหมือนกับว่าไอ้บ้านั่นมันหลบตาฉัน  มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!ไม่มีใครอธิบายให้ฉันเข้าใจได้สักคน!!
          ฉันเลยไปหาคนที่มีท่าทางปกติมากที่สุด  นั่นก็คือ  ยูโร  ฉันเดินไปถามยูโรว่ามันเกิดอะไรขึ้น  เขาหันหน้ามาแล้วก็เล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเมื่อคืนให้ฉันฟัง  ฉันเริ่มเข้าใจมากขึ้นแล้วขอบคุณยูโรที่เล่าให้ฟัง  ไม่งั้นฉันคงงงเป็นไก่ตาแตกไปตลอดกาลแน่ๆ  หลังจากที่ฟังยูโรเล่าก็สงสารไดแล็กเหมือนกันที่โดนพวกผู้หญิงรุมแบบนั้น 
          “สวัสดีค่ะเพื่อนๆ  เมื่อคืนนอนสบายดีมั้ย”  แวไซด์ทักทายเพื่อนๆ
          “สบายมากๆ/เฉยๆ”  คำหน้าพวกผู้หญิงพูดเป็นส่วนใหญ่  ส่วนหลังก็พวกผู้ชาย
          “งั้นเรามาเริ่มกิจกรรมกันดีกว่า”  แวไซด์เริ่มต้นกิจกรรม  “เริ่มจาก..”  แวไซด์พาฉันและเพื่อนๆทำกิจกรรมต่างๆ  แล้วในที่สุดก็ถึงเวลาที่ฉันรอคอย  นั่นก็คือ...กลับบ้าน 
          กลับบ้านนี่แหละคือสิ่งที่ฉันรอคอยที่ซู้ดด  ฉันรู้สึกแปลกๆกับตัวเองแล้วก็อีตาบ้าไดเล็คนั่นด้วย  ตั้งแต่เมื่อเช้าจากที่อีตาบ้านั่นเคยกวนฉันตลอดแต่เดี๋ยวนี้พอฉันมองไปทางเขา  เขาก็หลบตา  นายมันบ้าไปแล้ว  อีตาไดเล็ค!!!  แล้วที่ฉันรู้สึกแปลกๆกับตัวเองก็คือ  ทำไมฉันต้องหงุดหงิดมากๆด้วยนะ  ที่อีตานั่นไม่มากวนเหมือนอย่างเคย  โอ้ย!แค่คิดก็หงุดหงิดแล้วเนี่ย
          ไดแล็กที่ตอนนี้มีรอยช้ำนิดหน่อยเก็บข้าวของไปไว้ที่รถของเขา  แล้วจากนั้นเขาก็ชวนฉันกลับด้วยกันเหมือนตอนมา  แล้วจู่ๆยัยแนทกับยัยแนนก็โผล่มาตอนไหนไม่รู้บอกว่าจะกลับพร้อมไดแล็กแต่ฉันปฏิเสธก่อนแล้วลากยัยเพื่อนสองคนไปเก็บข้าวของ  ไดแล็กดูงงเล็กน้อยแต่เขาก็น่าจะดีใจนะที่ฉันไม่พายัยเพื่อนโรคจิตสองคนของฉันไปด้วย  ไม่งั้นเขาคงต้องโดนรุมเหมือนคืนก่อนแน่ๆ 
         
ที่บ้าน
 
          ฮูเล่ฮูเล่  ในที่สุดฉันก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย  ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าบ้าน  ถ้าเจอแม่ฉันจะกอดให้หายคิดถึงเลย  ว่าแล้วฉันก็เดินเข้าไปอย่างรวดเร็วแต่แล้วฉันก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมส่งยิ้มหวานให้  ใช่แล้ว..พี่ลิฟ!
          “เป็นไงบ้างไปเข้าค่ายมา  สนุกมั้ย?”  พี่ลิฟถาม
          “พี่ลิฟ  ทำไมถึงรู้คะว่าวิจะกลับวันนี้”  ฉันถามและตกใจนิดหน่อย
          “พี่ก็ถามเพื่อนของวิน่ะสิ  พอดีว่าเพื่อนของวิเป็นน้องของเพื่อนพี่น่ะ  พี่เลยตามสืบดู  ไม่อยากรบกวนวิน่ะ”  ตามสืบดู..แล้วคนนั้นได้บอกเรื่องของฉันกับไดเล็ครึป่าวนะ
          “วิเป็นอะไรเหรอ  หน้าซีดๆ  ไม่สบายรึเปล่า”  พี่ลิฟดึงตัวฉันเข้าไปแล้วเอาหน้าผากฉันกับหน้าผากพี่ลิฟชนกัน  “ก็ไม่เห็นจะตัวร้อนเลย  มีเรื่องอะไรรึเปล่า” 
          “พะ..พี่ลิฟ”  พอฉันตั้งสติได้  ฉันก็รีบถอยห่าง  ทำไมความรู้สึกมันแปลกอย่างนี้นะ
          “วิไม่ชอบเหรอ  พี่ขอโทษนะ”  ดูเหมือนพี่ลิฟจะรู้สึกผิด
          “เอ่อ..วิปวดหัวนิดหน่อยค่ะ” 
          “ถ้างั้นพี่ถือของให้นะ  วิไปพักผ่อนเถอะ  จะได้หายปวดหัวไวๆ”  พี่ลิฟรีบถือกระเป๋าแล้วพาฉันเข้ามาในบ้านทันที 
          พอเข้ามาในบ้าน  ฉันก็เห็นแม่กำลังทำกับข้าวอยู่  ฉันเลยไปสวัสดีแม่พร้อมกับกอดแม่ไปครั้งหนึ่ง  เสร็จแล้วพี่ลิฟก็บอกลาฉันกับแม่พร้อมกับบอกให้ฉันพักผ่อนเยอะๆด้วยความเป็นห่วง
 
วันต่อมา
 
          “ขอโทษนะคะ  บ้านหลังนี้คือบ้านของคุณวิวารึเปล่า”  หญิงสาวผิวสวย  ผมสีคาราเมลยาวจนมาถึงกลางหลัง  พูดกับผู้หญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นเจ้าของบ้าน
          “ค่ะ  วิวาอยู่ที่นี่  คุณเป็นใครเหรอคะ”  ผู้หญิงวัยกลางคนถามต่อ
          “ฉันชื่อ  เนเกล  ค่ะ  ฉันขอพบคุณวิวาได้มั้ยคะ?” 

.............................................................................................................

จบไปแล้วอีกตอน  เป็นยังไงบ้างคะ  นักอ่านทั้งหลายคงจะทั้งมึนทั้งงงว่า  ไอ้นักแต่งคนนี้มันคิดจะทำอะไร  ไม่ต้องทั้งมึนทั้งงงหรอกค่ะ  นักเขียนคนนี้ก็ทั้งมึนทั้งงงกับตัวเองเหมือนกัน  โอ้ย!ยิ่งพูดยิ่งงง 

ก่อนอื่นก็ต้องขอโทษนักอ่านทั้งหลายมากๆ  เพราะว่าไรเตอร์ไม่ว่างจริงๆถึงได้หายหน้าหายตาไปนาน  แต่แล้วก็หลุดออกมาจากหลุมดำตอนไหนก็ไม่รู้  ตอนนี้เป็นเวลาดีเลยขอลงไว้สักตอน  แต่ก็ต้องขอโทษมากจริงๆนะคะที่หายหน้าหายตาไป
    ขอโทษด้วยนะคะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 404 ท่าน