Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 8 : Can't escape
10
20/01/2555 22:26:28
551
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 8 : Can’t escape


 
                “อะไรเนี้ย ยัยนั่นรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่”
 
                “ผมจะไปรู้กับคุณเรอะ ?”
 
                “มันต้องมีสายสืบแน่ๆ ทำยังไงดีล่ะ”
 
                “ผมก็ไม่รู้ !!!ผมรู้แค่ว่าตอนเนี้ย ห้ามหยุด”
 
                “โอ้ยยยยยย จะบ้าหรอ วิ่งมากไม่ได้ เดี๋ยวกล้ามขาขึ้น”
 
                “= =โธ่ คุณนี่...เออ ตามใจแล้วกัน ถ้าอยากโดนไมค์ร้อยๆไมค์จ่อปาก กับเรื่องแฉหมื่นแสนของเชอรี่”
 
                “ก็ได้ๆๆๆ แล้วจะวิ่งไปถึงเมื่อไหร่เนี้ย”
 
                “ไม่รู้แหละ วิ่งๆไปเหอะน่า”
 
                “ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
เราสองคนวิ่งมาราธอนค่ะ เรากำลังแข่งกรีฑา ไฟลุกเท้าเลยล่ะ = =’ ตอนนี้เหมือนโดนฝูงไฮยีน่าที่หิวกระหายไล่ตามอยู่เลย > <ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นฝีมือของเชอรี่ ยัยนี่นี่กัดไม่ปล่อยจริงๆ ขนาดฉันหนีออกมาจากวงการแล้วนะ ยังอุตส่าห์ตามมาจิกถึงที่
 
                ช็อคโก้ดึงแขนอันบอบบางฉันจนแทบจะหลุด ไปยังซอกขยะเล็กๆตรงจุดเชื่อมระหว่างตึกสองตึก นะ...นี่นายจะพาฉันไปไหนน่ะ
 
                “ทางนี้ๆ” เขาลากฉันเข้าไปในมุมมืด
 
                “นี่ ! เบาๆหน่อยได้มั้ย ฉันเป็นซุปเปอร์สตาร์นะ อย่าใช้มือสกปรกๆของนายมาแตะต้องตัวฉันให้มันมากนัก”
 
                “ขอโทษ - -“ เขาวางแขนฉันลงเบาๆ แล้วชะเง้อหน้าดูต้นทาง
 
                “เป็นไงบ้าง !พวกนั่นรู้มั้ย”
 
                “ชุ่วส์ !เงียบๆหน่อยสิ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหมดหรอก”
 
                “นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะ รู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นใครนายเป็นใคร”
 
                “ผมไม่ได้สั่ง - - ถ้าคุณอยากให้คนพวกนั้นได้ยินก็เชิญ”
 
                “เอ๊ะ ! นายนี่ยังไง ใครจะไปอยากให้ได้ยิน นายนี่พูดจาไม่รู้เรื่อง”
 
                “ชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ คุณอย่ามาหาเรื่องกันดีกว่า”
 
                “หาเรื่อง !? ฉันน่ะเหรอ หาเรื่อง ? เฮอะ !ไม่มีทาง.......อุ๊บ !”
มืออุ่นๆของเฟอร์เรโร่ประทับลงบนริมฝีปากอย่างแน่น แน่นจนหายใจจนแทบจะไม่ออก
 
                “อื้ออออออ !”
 
                “(กระซิบ) ชุ่วส์ ! ผมว่าเราอย่าทะเลาะกันเองเลยนะ”
               
                “ฮึ !”
 
                “โอเค ผมขอโทษที่เมื่อกี้เสียมารยาท”
 
                “อ่อย !อ่อยอี้ (ปล่อย !ปล่อยสิ)”
 
                -โอ้ย-
 
ฉันพยายามใช้แรงเท่าที่มีดึงมือของนายผมทองออก แต่พลาดท่า ทำให้ฉันเผลอดึงตัวเขาทั้งตัวเข้ามาชิด จนหน้าจะติดกันอยู่แล้ว >///<
 
                “เอ่อ...” เราสบตากันอยู่นานสองนาน หน้าเราใกล้กันมากกกกก จนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆที่แผ่วออกมาจากจมูก ในวินาทีนั้นฉันมีความรู้สึกว่ากำลังมีอะไรบันดลใจให้ฉันและเขาต้องแนบหน้าให้ใกล้กันเข้าไปอีก ไม่รู้อะไรที่ทำให้ฉันต้องหลับตาลง และปากที่ค่อยๆอ้าออกทีละนิดๆ เหมือนรออะไรอยู่...
 
                “ขะ...ขอโทษ !” ขณะที่ริมฝีปากสีส้มของเขากำลังกระชั้นชิดเข้ามา ฉันนึกได้ รีบผลักอกเขาออก เราทั้งสอง หน้าแดงเป็นมะเขือเทศกันทั้งคู่
 
                “อ่ะ...เอ่อ คือ.....” ช็อคโก้กับฉันทำตัวไม่ถูกอย่างรุนแรง =///=เราต่างไม่สบตากัน ต่างคนต่างหลบตา...อยู่อย่างนั้น
 
ว้าย !เมื่อกี้ฉันเกือบทำอะไรลงไปเนี้ย น่าอายที่สุด มันเป็นอะไรที่ผิดศีลธรรมมากๆ ไม่นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำนะ พระเจ้าเข้าใจฉันด้วยนะคะ เมื่อกี้สถานการณ์มันพาไปจริงๆ ในใจไม่ได้คิดอะไรเลย จริงๆนะ จริงที่ซู้ดดดดด >[]<
               
                “ผะ...ผมว่าเราลองออกไปดูกันหน่อยดีกว่า รู้สึกว่าพวกนั้นจะไปกันแล้ว”
 
                “นะ..นั่นสินะ ไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” ฉะ...ฉันติดอ่างแล้ววว =[]=
 
เขากับฉันลุกพร้อมกัน แล้วค่อยๆก้าวออกไปช้าๆ ก็ไม่เห็นมีใครเลย สงสัยจะตามมาไม่ทันจริงๆ
 
                “เฮ้ย !นั่นไง อย่าหนีนะ” เอ๋ !? เมื่อกี้ขอถอนคำพูดด่วน = =’
 
                “ตามไปเร็วพวกเรา อย่าให้มันหนีไปได้” เชอรี่ชี้มาที่ฉัน
 
                “เร็ว !!!!!!” พรรคพวกของหล่อนหันขวับตามทิศทางของนิ้ว แล้ววิ่งมาด้วยความเร็วสูง
 
                “ซวยแล้วไง ไปเร็วคุณ” ช็อคโก้คว้าแขนฉันอีกรอบ แล้วทำอย่างที่พวกนั้นกำลังทำอยู่ นั่นคือ วิ่งไม่คิดชีวิต =[]=’
  
                “จะไปไหนอีกล่ะทีนี้”
 
                “ที่ทางหลังอพาร์ทเม้นท์ผม มีทางลับ”
 
                “แล้วไงล่ะ จะให้ปีนข้ามฟ้าข้ามภูเขาไปหรอ”
 
                “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่อ้อมซอยนี้ไปก็ถึงแล้ว” เขาวิ่งพลางชี้ไปที่รอบๆบริเวณตรอกซอยเล็กๆข้างหน้า
 
                “ดีมาก = =”
 
เขาพาฉันวิ่งอ้อมไปข้างหลังอพาร์ทเม้นที่เต็มไปด้วยขยะสกปรกมากมาย กองเกลื่อน อะไรอีกเนี้ย เมื่อกี้ก็ขยะ นี่ก็ขยะ !
 
                “ทางนี้ๆ” ช็อคโก้วิ่งไปตรงใต้บันไดทางหลังของอพาร์ทเม้นท์ แล้วดึงฉันให้นั่งลง
 
                “หายไปไหนอีกแล้วเนี้ย เร็วจริงๆ” หัวหน้าฝูงไฮยีน่าพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
 
                “(กระซิบ) คุณ !มานี่” เขาดึงฉันที่พึ่งนั่งลงหยกๆ ให้ลุกขึ้นแล้ว วิ่งขึ้นบันได
 
                “พักก่อนสิ ฉันชักจะไม่ไหวแล้วนะ เดี๋ยวหอบขึ้นกันพอดี” ฉันบ่นพลางวิ่งตามแบบไม่มีหยุด
 
เราวิ่งไปตามทางที่รู้ดีและคุ้นเคย ก็แน่สิ เพราะทางที่เรากำลังมุ่งหน้าไปก็คือห้องของนายผมทอง จะไม่ให้คุ้นเคยได้ไง อยู่มาเดือนนึงแล้วนี่
 
                “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก !” เสียงกระหืดหอบของเราทั้งคู่วิ่งขึ้นบันไดไปจนชั้นของห้องช็อคโก้
 
                -ปัง !-
 
เสียงปิดประตูและล็อคในเวลาเดียวกัน ดังสนั่นทั่วปารีส = =
 
                “ฮ่า ~ในที่สุด” นายผมทองล้มหงายลงบนเตียงสีขาวนวล
 
                “หยุดเลย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ไปเอาน้ำเย็นๆมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ หิวน้ำจนจะกินมหาสมุทรแปซิฟิกได้แล้วเนี้ย”
 
                “ถ้าคุณหิวก็ไปเทเองสิ ผมก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะ”
 
                “ไม่ได้ นายไม่ฟังคำสั่งของฉันหรอ !”
 
                “ใช่ =w=” ว่า ยังไงนะ !
 
                “นายยย !”
 
                “ใช่ ผมพูดถูกแล้ว ผมไม่ฟังคำสั่งของคุณ เพราะผมไม่ใช่คนใช้คุณ ผมเป็นคนเหมือนคุณ”
 
                “แต่ฐานะของเรามันต่างกัน ลุกขึ้น !แล้วไปเอาน้ำมาเดี๋ยวนี้” 
 
                “ถึงจะฐานะต่างกัน แต่คุณค่าของความเป็นคนก็เหมือนกัน สืทธิเท่าเทียมกัน เพราะฉะนั้นคุณไปเอาเอง”
 
                “ไม่ !นาย-ไป-เอา-น้ำ-มา-ให้-ฉัน-เดี๋ยว-นี้ !”
 
                “เพราะคุณเป็นแบบนี้รึเปล่านะ ถึงได้ถูกแฟนบอกเลิก แล้วก็ถูกพวกซุปเปอร์สตาร์ด้วยกันเกลียดขี้หน้า”
 
                “นาย !พูดมากไปแล้วนะ”
 
                “โรส...ผมก็ชอบคุณเหมือนกันนะ ชอบตรงความบ้าบิ่น ติงต๊อง เชิ่ดๆเริ่ดๆ แต่ผมก็ไม่ได้ชอบที่คุณเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการแบบนี้นะครับ คุณก็รู้ว่านิสัยแบบนี้ มันทำให้คุณต้องเสียเสน่ห์ในตัวคุณไป”
 
                “...” ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีคนนอกจากพ่อกับแม่ที่สามารถทำให้ฉันหยุดเถียงได้
 
                “^ ^ครับ ผมชอบเวลาคุณเงียบอย่างนั้นแหละ มันดู....เป็นกุลสตรีที่แท้จริง”
 
                “ชิ !” ฉันเดินหนีหน้านายผมทองไปที่ตู้เย็น แล้วหยิบเหยือกน้ำเย็นออกมาเทใส่แก้ว
 
จริงอย่างที่นายผมทองพูดนั่นแหละ คงเป็นเพราะนิสัยแย่ๆของฉัน เลยทำให้คนรอบข้างต้องรู้สึกรังเกียจฉัน ถ้าภายนอกฉันเป็นคนไม่สวย ไม่รวย ไม่เริ่ด คงจะถูกเกลียดถูกชังมากกว่านี้ แต่จะว่าไปแล้ว เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้ฉันอดอุดหนุนสินค้าแบรนด์เนมที่อยู่แค่เอื้อมไปเลย อยู่แบบโลว์คลาสมานานแล้ว เสียใจจัง T^T
 
                “ช็อคโก้พาฉันลงไปห้องซักผ้าหน่อยสิ !” 
 
เงียบ...
 
                “ช็อคโก้ !”
 
เงียบ...
 
                เพราะความเงียบเป็นปริศนา ทำให้ฉันต้องเดินออกมาพร้อมกับแก้วน้ำ แล้วหาต้นตอของความเงียบงัน แต่สาเหตุที่ไม่มีเสียงตอบก็คือ....เฟอร์เรโร่กำลังนอนหลับอยู่ หลับสนิท สงสัยคงจะเหนื่อยมากจริงๆ เขานี่เป็นคนดีจริงๆ คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด เขาเป็นคนที่พาฉันผ่านเรื่องร้ายๆมาตลอด ฉันไม่น่าพูดจาไม่ดีกับเขาเลย ถึงฉันจะพูดแทงใจดำเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยโกรธ ขอโทษทีนะนายผมทอง
 
                “= = (กะจะเอาเสื้อผ้าแบรนด์เนมนี่ไปซักซะหน่อย สกปรกจะแย่อยู่ละ ราคาแบบนี้ อยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่ไหวๆ)”
 
                “Zzzzz….”
 
                “หืม ?” ฉันเดินไปที่เตียง เห็นเขาอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อสูทสีขาวสะอาด ปนเปื้อนไปด้วยรอยดำต่างๆที่เห็นได้ชัด บ่งบอกถึงความสกปรกที่ถึงขีดสุด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ และเสียงหอบกระหืดที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด แค่นี้ก็ทำให้ฉันลึกซึ้งในความดีของเขา ที่ยอมสละตัวเองช่วยฉันขนาดนี้
 
                -ตึง !-
 
                “กรี๊ดดดดดด >[]<” ใครอีกล่ะ ! 
 
                “ช็อคโก้ !โรส !” เอ็ดเวิร์ดนี่เอง ฟลินต์ด้วย มาได้ยังไงเนี่ย
 
                “หา ?”
 
                “แล้วนี่ช็อคโก้...”
 
                “เขาหลับไปแล้วล่ะ คงจะเหนื่อยมาก”
 
                “หรอ...แต่ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ”
 
                “เรื่องใหญ่ ? อะไรหรอ”
 
                “อพาร์ทเม้นท์ของเราตกเป็นสถานที่น่าสงสัย ที่เป็นที่ซ่อนตัวของโรเซลล่า ออกข่าวหน้าหนึ่งด้วย”
 
                “หา !? ไม่จริงน่า พวกนั้นไม่น่าจะรู้ไม่ใช่หรอ”
 
                “ก็คงเห็นว่าคุณสองคนวิ่งมาทางนี้มั้ง”
 
                “แย่ล่ะสิ แล้วนี่พวกนั้นอยู่ไหนกันเนี่ย”
 
                “ก็อยู่ข้างล่างนี่แหละ” ฟลินต์พูดพร้อมกับชี้นิ้วลงพื้น
 
                “O[]O กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !”
 
                “จะทำยังไงดีล่ะ ช็อคโก้ ๆๆ” จริงสิ เขาหลับอยู่นี่นา คงหมดทางแล้วสินะ ยังไงช้างตายทั้งตัวก็เอาใบบัวมาปิดไม่มิดหรอก แค่นี้ก็เกือบ 80%แล้ว ที่ทางบริษัทจะหาตัวเราเจอ แค่ที่เค้ารู้ที่ซ่อนของเราก็หมดทางหนีแล้ว จะให้หนีอีกฉันก็ไม่เอาด้วยแล้ว จะให้ต้องมาหลบๆซ่อนๆ จะต้องมาใช้ชีวิตลำบากๆแบบนี้น่ะหรอ ไม่...ฉันไม่หวังพึ่งอะไรอีกแล้ว ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว !
 
                “จะกักตัวอยู่ในนี้หรือว่าไง ?”
 
                “พวกเราช่วยอะไรไม่ค่อยได้หรอก”
 
                “ใครว่าฉันจะขอให้พวกนายช่วย ?”
 
                “หือ ? พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”
 
                “ก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ ฉันจะลงไปให้การนักข่าว”
 
                “โรส...”
 
                “ไม่ต้องห้าม ฉันตัดสินใจแล้ว”
 
                “แต่คุณจะโดนดูถูกนะ ที่ไม่ยอมพูดความจริงไปตั้งแต่แรก”
 
                “ไม่เป็นไร ฉันไม่หวังพึ่งใครอีกแล้ว ถ้าเพื่อนของพวกนายตื่น ฝากบอกด้วยนะ......ว่า ‘ลาก่อน’”
 
                “เอาจริงหรอ โรส !”
 
                “จริงสิ ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่มันไม่จริงหรอกนะ....................ก็........ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายนี่นา”
 
                “โรส !!” เสียงเรียกครั้งสุดท้ายของกลุ่มโฮสต์คลับที่เคยมาพัวพันกับชีวิตของฉัน ขอบคุณพวกนายนะที่เคยช่วยฉันมาตลอด
 
                บัดนี้ ฉันกำลังออกมาเผชิญหน้ากับความจริง ความจริงที่กำลังรอฉันอยู่  ทุกคนกำลังรอฉัน ไม่มีทางหนีได้เลย ไม่มีทางจะข้ามปัญหาอันใหญ่โตนี่ไปได้...
 
 
ไม่มีทางหนีได้เลย...
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อ้ากกกกกกกกกก...รักไรเตอร์ที่สุดเลยอ่า
สนุกมากกกกกกกกก แต่งต่อเร็วๆนะคะ
จากคุณ ElizabethAnna/(ElizabethAnna) อัพเดตเมื่อ 21/01/2555 18:03:56
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 185 ท่าน