Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Casanova Love รักร้ายสุดแสบของคุณชายจอมคาสโนว่า [EP:4 OpEn!!!]
ThEDaNGeR
EP:3
6
29/03/2555 18:23:19
620
เนื้อเรื่อง
3
วันที่แสนฉุนเฉียว
 “หะ!!เมนิส นั่นเธอเองหรอ ” ฉันถามปลายสายอย่างไม่เชื่อหูตัวเองนักเพราะปลายสายที่กำลังพูดกับฉันคือ ‘เมนิส’ หนึ่งในเพื่อนสนิทของฉันอีกคนนึง
[จ้า~!!ฉันนึกว่าเธอจะจำกันไม่ได้ซะแล้ว = =;;]
“แหะๆก็ตอนนี้ฉันยังเบลอๆกับการอ่านหนังสือสอบอยู่เลยอ่ะจ๊ะขอโทษน้า ดีกันๆคนสวยงอนนานไม่งามนะจ๊ะ >___<;;”
[ก็ได้ๆ ชิเห็นว่าเป็นเธอหรอกนะฉันถึงได้ยอมเนี่ยแม่ราชินี > < ;;]
“จ้า แม่องค์หญิงจอมจุ้นว่าแต่เธอจะกลับมาตอนไหนจ๊ะเนี่ย >___<”
[กลับอะไรล่ะจ๊ะก็ตอนนี้ฉันกลับมาไทยอยู่แล้วนี่น่าเนอะ เธอจะให้ฉันกลับไปที่ต่างประเทศอีกเรอะ L]
“หะ!!นี่เธอกลับมาแล้วหรอเนี่ยทำไมไม่บอกฉันเลยล่ะชิ!!โป้งแล้ว  - * -” ฉันโวยวายทันทีที่เมนิสพูดจบพร้อมกับทำแก้มป่องๆใส่โทรศัพท์ที่กำลังคุยกับเมนิสอยู่
[เฮ้ๆ อย่างอนสิจ๊ะ ฉันขอโทษ นะๆๆดีกันๆคนหายงอนเร็วคือคนสวยนะเออไม่เชื่อก็ลองดูนะจ๊ะ  >___<] หะ!!คนสวยงั้นหรอ งั้นฉันหายโกรธเลยแล้วกันนะ >__<’
“จ้า ^^ หายโกรธล่ะๆ ”
[จ้า > < งั้นแค่นี้ก่อนนะจ๊ะฮอล์ฉันง่วงล่ะอ่ะ บ๊ายบายคืนนี้ฝันดีผีหลอกนะจ๊ะ J  ]
“บ๊ายบายจ๊ะ แต่ผีคงจะไปหลอกเธอแทนฉันนะเมนิส ^^ ” พอฉันพูดจบเมนิสก็กดตัดสายไปทันที
เฮ้อ...ในเมื่อเมนิสกลับมาแล้วพวกเพื่อนๆฉันก็คงจะต้องกลับมาด้วยสินะ ทีนี้ราชวงค์แห่งเพอร์ลิสก็จะได้ครบสักที
วันรุ่งขึ้น เวลา 7.30 น.
ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขาเพื่อเข้าไปในเพอร์ลิสไฮสคูลก็ได้มีเสียงดังขึ้นเหมือนเป็นขบวนต้อนรับ…หากแต่เสียงนั้นมันไม่ใช่แต่มันเป็นเสียงของ…!!!
“ฮอล์~!!!รอพวกฉันด้วยสิ เธอจะรีบเดินไปไหนจ๊ะเนี่ย = [] = ;;” ที่แท้ก็เป็นเสียงของพวกเมนิสนี่เองนึกว่าใครซะอีก แต่การที่พวกเธอนั้นตะโกนเรียกฉันตั้งแต่ปากซอยทำให้คนทั้งภายในและภายนอกเพอร์ลิสไฮสคูลหันมามองฉันแล้วกระซิบกระซาบกันใหญ่เลยอ่ะ หน้าฉันมันมีอะไรติดอยู่หรอไงถึงมองกันอยู่ได้น่ะฉันก็อายเป็นเหมือนกันนะ -///-
“รีบเดินให้เข้าโรงเรียนทันน่ะเซ่ นี่ประตูโรงเรียนจะปิดแล้วนะฉันยังไม่อยากเข้าไปพบกับซิสเซอร์จอดโหดนั่นในเวลานี้หรอกนะ >O<!!!”
“เออ!!นั่นดิ งั้นพวกเราวิ่ง!!” พอเมนิสออกคำสั่งจบพวกฉันทั้ง 3 คนก็ได้ปรับเปลี่ยนตนเองจากราชินีและองค์หญิงมาเป็นนักวิ่งมาราธอนเรียบร้อย โดยมีเป้าหมายคือประตูโรงเรียนที่อยู่ห่างออกไปเพียงแค่ 10 เมตรแต่แล้ว…
“นักเรียนทุกคนโปรดทราบ…ตอนนี้ทางเพอร์ลิสไฮสคูลได้มีขณะอาจารย์จากโรงเรียนอื่นเข้ามาประเมินที่เพอร์ลิสไฮสคูลของเรา วันนี้ทางเพอร์ลิสไฮสคูลจึงขอยกเลิกคลาสเรียนทั้งหมดในวันนี้และพรุ่งนี้นะค่ะ ขอบคุณที่รับฟังค่ะ... ตึงตึ่งตึ้ง...  ” เสียงโอปาเรเตอร์ของเพอร์ลิสไฮสคูลดังขึ้นทำให้ฉันและพวกแดนิชและเหล่านักเรียนอีกจำนวนมากที่กำลังวิ่งไปที่ประตูโรงเรียนถึงกับทรุดกันเลยทีเดียวและหลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงบ่นของนักเรียนหลายๆคน
“โหย!!!ไรวะ อุตส่าห์ถ่างตาตื่นตั้งแต่ตี 4 แล้วไหงถึงหยุดง่ายๆอย่างงี้วะ - * - ”
“นั่นดิ!! ทำไมโรงเรียนถึงไม่ส่งเมล์มาบอกเลย ดูดิต้องโทรเรียกให้ที่บ้านมารับแล้วเนี่ย - -^” และบลาๆๆ อีกหลากหลายคำบ่นของเหล่านักเรียนและหลากหลายคำบ่นทั้งหมดก็เงียบลงๆจนในบริเวณนั้นไม่มีเสียงแม้กระทั่งเสียงหายใจเพราะ…
“นี่!!ฉันคิดว่าพวกเธอน่าจะได้ยินประกาศของทางเพอร์ลิสแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่รีบกลับบ้านไปทบทวนหนังสือกันอีกหา!!” มีสฯจอมโหดน่ะเองที่มาตวาดไล่นักเรียนให้ออกไปจากประตูทางเข้าเพอร์ลิสไฮสคูล
“จะไปทบทวนแล้วค่ะ/จะไปทบทวนแล้วครับ”พอสิ้นเสียงมิสฯจอมโหดนักเรียนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็รีบกุลีกุจรออกจากหน้าประตูแทบไม่ทันคงเหลือแต่พวกฉันที่มองดูเหตุการณ์อย่างใจจดใจจ่อ
“นี่!!พวกราชินีที่ยืนอยู่ตรงนั้นน่ะพวกเธอไม่ได้ยินหรือหูหนวกกันหา!!ฉันว่าเมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกไปนะว่าให้กลับไปอ่านหนังสือที่บ้านน่ะ”
“เอ่อ...กำลังจะกลับแล้วค่ะมีสฯ สวัสดีและลาก่อนนะค่ะ”เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆฉันช็อคกันไปหมดแล้วฉันจึงตัดบทสนทนากับมีสฯจอมโหดแล้วรีบลากพวกเพื่อนๆของฉันออกจากสถานการณ์นี้โดยด่วนโดยมีสายตาคาดโทษของมีสฯจอมโหดส่งตามมา
ร้านอาหารแห่งนึงภายในห้าง B.C.
“นี่มีสฯเขาไปโมโหใครมารึเปล่าเนี่ย - -” เมนิสเริ่มบทสนทนาด้วยคความไม่สบอารมณ์
“นั่นสิ ปกติแกจะไม่มาวีนใส่นักเรียนต่อหน้าสาธารณะชนนี่น่า” แดนิชพูดด้วยความไม่สบอารมณ์เช่นกัน
“เอาน่า อย่าถือมีสฯแกเลยเนอะ มาๆๆ กินไอศกรีมกันดีกว่า งานนี้ฉันเลี้ยงเอง >O<”
“จริงดิ งั้นพวกฉันไม่เกรงใจน้า *0* ”
“จ้า พี่ค่ะรับออเดอร์ด้วยค่ะ” พอทุกคนไม่มีอะไรจะคุยฉันเลยยกมือเรียกพนักงานของร้านมารับออเดอร์
“เอ่อ...ขออภัยนะค่ะพอดีที่นั่งมันเต็มแล้วอ่ะค่ะ ขออภัยจริงๆนะค่ะคุณชาย” พนักงานที่ฉันยกมือเรียกให้มารับออเดอร์ยังเดินมาไม่ถึงโต๊ะที่พวกฉันนั่งอยู่ พวกฉันก็ได้ยินเสียงเอะอะดังอยู่ทางหน้าร้าน
“งั้นก็ไล่ออกไปกินที่อื่นสิ!!นี่ไงพวกที่นั่งเฉยๆอยู่ตรงโต๊ะริมน่ะ มาแล้วไม่กินก็ไล่ออกไป เกะกะร้าน!!” ชายคนที่โวยวายอยู่หน้าร้านได้ตะเบ็งเสียงแล้วชายหนุ่มคนนั้นก็ได้เดินสาวเท้าเข้ามายังกลุ่มของฉันที่กำลังรอสั่งออเดอร์ของทางร้าน
“นี่!!พวกเธอน่ะ ถ้าจะเข้ามาหายใจในนี้เฉยๆน่ะ ทางร้านขอเชิญออกนะครับ” ชายหนุ่มคนนั้นได้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เข้มและห้วนจัด พร้อมกับผายมือเชิญพวกฉันให้ออกไปจากร้านด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจจะต้อนรับสักเท่าไหร่
“นี่ทางร้านเขาบริการกันอย่างนี้หรอค่ะ พวกฉันเพิ่งจะเข้ามานั่งไม่นานเองนะค่ะ อีกอย่างคุณเป็นใครกันค่ะถึงได้มาไล่คนอื่นได้น่ะค่ะ มารยาทเนี่ยมีมั้ยค่ะ หรือว่าเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เกิดค่ะ พ่อแม่นี่เคยสั่งเคยสอนบ้างมั้ยค่ะว่าเวลาคนอื่นอยู่เฉยๆนี่ไม่ควรเข้าไปยุ่งหรือเสียมารยาทอ่ะค่ะ” ในเมื่อมีผู้ชายตรงหน้าไม่พอใจและทำตัวเสียมารยาทกับฉันและพวกเพื่อนๆ ทำให้ฉันต้องตอกกลับเสียบ้างไม่ใช่ว่าฉันจะยอมให้ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นมาด่าฉันอย่างเดียว
“นี่เธอ!!!จะปากดีเกินไปแล้วนะ มาด่าถึงพ่อกับแม่ฉันได้ยังไงกันน่ะหา!!!”
“ก็นายมายุ่งกับพวกฉันก่อนทำไมล่ะ!!!ไปกันเถอะเมนิช แดนิช”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่พวกแดนิชรู้ดีว่าตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีขนาดไหนจากเรื่องของมีสฯเมื่อตอนเช้าแล้วตอนนี้ยังจะโดนผู้ชายตรงหน้าหาเรื่องอีกทำให้พวกแดนิชเดินตามฉันมาอย่างจำนน
“เมนิช แดนิชฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ พอดีพี่สาวฉันโทรตามแล้วอ่ะจ๊ะ”
“จ้าไปเถอะจ๊ะเพราะถ้าไม่มีเรื่องพี่สาวเธอคงไม่โทรตามเองหรอกจริงมั้ย Jบ๊ายบายนะจ๊ะแล้วมะรืนนี้เจอกันนะจ๊ะ ” แดนิชบอกรับอย่างเข้าใจก่อนที่จะพาเมนิสเดินแยกออกไป
“จ้า งั้นมะรืนนี้เจอกันนะจ๊ะตอนหกโมงเช้าหน้าเพอร์ลิสไฮสคูลนะจ๊ะ บ๊ายบาย!!” ฉันตะโกนบอกพวกแดนิชแล้ววิ่งออกไปขึ้นรถที่ได้จอดรอฉันอยู่ที่หน้าห้างB.C.
10.30 น. ที่บ้านของฮอโล
“กลับมาแล้วค่า เจ้โทรเรียกฮอล์มายังงี้นี่แสดงว่ามีเรื่องด่วนสินะค่ะ ครั้งนี้จะไปไหนอีกล่ะปารีส...หรืออิตาลีดีล่ะค่ะฮอล์จะได้กะเวลากลับมาดูแลบ้านถูก” ฉันพูดกับพี่สาวของฉันผู้ซึ่งชอบท่องเที่ยวมาก ภายในหนึ่งปีฉันกับพี่สาวของฉันจะได้เจอกันประมาณสี่ถึงห้าเดือนเท่านั้นพี่สาวฉันมีชื่อว่า‘ฮีซาล’ พ่อและแม่ของพวกฉันไปทำงานที่ต่างประเทศกันหมดและพ่อและแม่กลับมาหาฉันกับพี่ปีละครั้งเท่านั้นเอง แต่ส่วนใหญ่เวลากลับมาพ่อและแม่จะกลับมาค้างที่บ้านสองถึงสามคืน มันทำให้ฉันโดนเพื่อนๆล้ออยู่บ่อยครั้งว่าไม่มีพ่อแม่ แต่ทุกครั้งที่ฉันโดนล้อพวกแดนิชก็จะคอยปลอบอยู่เสมอๆคงเพราะฉัน แดนิชและเมนิชเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลจนถึงตอนนี้ที่ฉันอยู่เกรด 10และเมื่อมีเรื่องที่ฉันไม่สบายใจพวกแดนิชจึงเป็นที่ปรึกษาที่ดีสำหรับฉันและตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่สาวของฉันมีเรื่องอันใดกันแน่ถึงกับต้องโทรตามฉันเองเลย
“เจ้ฮีซ เจ้เป็นไรป่ะค่ะเนี่ย”
“...”
“เจ้ เจ้เงียบแบบนี้ฮอล์รู้สึกไม่ดีนะค่ะ”
“...”
“เจ้เป็นอะไรรึเปล่า”เมื่อถามพี่ฮีซอลแล้วไม่มีคำตอบกลับมาฉันจึงเข้าไปเขย่าตัวเจ้ฉันแรงๆเพื่อให้เจ้ฉันรู้สึกตัว “เจ้!!เจ้ฮีซ!!!”
“หะ...หือ อ่อฮอล์มาแล้วหรอ...” สิ่งที่เจ้ฉันตอบรับกลับมาคือการขานรับในลำคอก่อนจะบอกเรื่องที่สามารถทำให้ฉันเป็นลมได้ทันทีเลย
“ใช่ค่ะเจ้ เจ้มีอะไรรึเปล่าค่ะ”
“ฮอล์...คือ...เจ้...เจ้ท้องน่ะ!!!”
“หา!!!!เจ้ท้อง?? ”เจ้ฮีซได้บอกในสิ่งที่ทำให้ตัวของฉันชาวาบไปทั้งตัวจนฉันตัวถามเจ้ฉันย้ำอีกรอบ “จะ...เจ้ ทะ...ท้องจริงหรอค่ะ”
“อะ...อื้ม ฉันจะทำยังไงดีล่ะฮอล์ ฮึกๆพ่อกับแม่จะกลับมาหาเราด้วย อย่างนี้ฉันจะบอกพ่อกับแม่ยังไงล่ะฮอล์ ”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

 

เรื่องราวของแม่สาวคนนี้จะเป็นยังไงต่อน้าา =  = ชีวิตของเธอวุ่นวายได้อีกอ่ะ  5555 สู้ๆจ้า ติดตามเน้อออ *0*



จากคุณ PIRATE./(PIRATE.) อัพเดตเมื่อ 07/05/2555 17:44:35
ความคิดเห็นที่ 2
สงสัยวันนี้จะเป็นวันซวยของฮอโล...เเต่ละเรื่องที่เจอนี่ =_=

ยังไงก็มาอัพต่อเรื่อยๆนะ ^^
จากคุณ minipaper/() อัพเดตเมื่อ 21/01/2555 10:19:37
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 269 ท่าน