Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม ถ้าเธอยังรักกัน
แสงจันทร์
ฉันจะไม่ยอมโดนสวมเขาอีกต่อไป
2
20/01/2555 02:47:41
344
เนื้อเรื่อง

เช้าวันต่อมาเค้าก็มาหาฉันอีก มาหามาให้เจอทุกวัน จนเพื่อนๆ เริ่มที่จะเห็นใจเค้า แต่มันไม่ใช่กับฉันอีกต่อไปแล้ว เพื่อนๆของฉันต่างพากันช่วยเค้า จนฉันไม่รู้จะไปพูดกับใครแล้ว

 

วันนี้ก็เช่นกัน เค้ามาอีกแล้ว แล้วสิ่งที่ฉันทำได้ คือการเดินหนี

หลังจากที่ฉันเดินหนีเค้าก็ไปเจออะไรบางอย่าง

'เฮ้ย อะไรเนี่ย สวยจัง ใครช่างทำนะ ถ้าเป็นแฟนฉันทำให้นะ ต่อให้โกรธกันเป็นร้อยชาติ ฉันก็จะยอมคืนดีด้วยเลยนะเนี่ย แม่เจ้า สวยมาก'ที่แท้มันคือสวนดอกไม้ ที่เหมือนเพิ่งถูกจัดเสร็จเมื่อไม่นานนี้เอง

"คืน ดีกันนะ สวนเนี้ย ฉันบอกให้คนออกแบบ ในแบบที่เธอชอบด้วยนะ"ฉันหันไปมองตามเสียงแบบงงๆ'อ่าวเฮ้ย เค้าเดินใกล้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย'

"อะไรนักหนาเนี่ย อย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม"ฉันพูดเพราะเริ่มโมโหเค้าจริงๆแล้ว คนอะไรไม่รุเดินตามได้เป็นวัน งานการไม่รู้จักทำ

แล้ว ฉันก็เลยหนีไปอีกทาง เป็นสถานที่ ที่ครอบครัวของฉันมาบ่อยๆ นั่นก็คือวัดนั่นเอง หลังจากที่ผ่านไปสักพักฉันก็เลยหันไปมองว่ามีใครตามมาหรือปล่าว แต่แปลกแฮะ ไม่มีใครตามมา สงสัยจะถอดใจแล้วมั้ง ฉันก็เลยไปนั่งที่ศาลาริมน้ำ บรรยากาศที่นี่สวยมาก ธรรมชาติสุดๆ นั่งไปสักพัก ฉันก็นึกอะไรไม่รู้ อยากเข้าไปกราบหลวงพ่อ ฉันเลยเดินดุ่มๆไปยังกุฏิหลวงพ่อ และแล้วสิ่งที่ฉันอึ้งมากก็บังเกิด พ่อฉัน แม่ฉัน นั่งนั่งสนทนาอยู่กับหลวงพ่อ  แต่สิ่งที่ฉันแปลกใจไม่ใช่เรื่องนั้นเลย แต่ที่ฉันแปลกใจคือ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น คนที่ฉันเดินหนีมาตลอด เค้าอยู่ตรงนั้น เค้านั่งอยู่ข้างๆหลวงพ่อ แล้วแม่ก็เห็นฉัน ท่านเลยเรียกฉันให้มากราบหลวงพ่อ

"นุก มากราบหลวงพ่อสิ"

"ค่ะ แม่"ฉันตอบแบบคนติดอ่าง  แล้วฉันก็เข้าไปกราบหลวงพ่อ

"โยม มีปัญหาอะไรกันก็คุยกันดีๆสิโยม" หลังจากที่ฉันกราบท่านเสร็จท่านก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา

"เอ่อ หลวงพ่อคะ หลวงพ่อทราบหรอคะ"ฉันพูดตะกุกตะกัก

"โยมหนึ่งบอกอาตมา"หลวงพ่อตอบ

"นุก คนนี้ล่ะสิ ที่เคยเป็นแฟนเก่าเราน่ะ"แล้วแม่ก็แทรกขึ้น

"เอ่อ ..."ฉันไม่รู้จะตอบยังไงดี ตอนนี้ฉัยอยู่ในสถาพที่ไม่พร้อมที่จะอธิบายอะไรเลย

"ครับ"แล้วเค้าก็เอ่ยขึ้นจนได้

"เค้ามาขอโทด แล้วทำไมไม่ยกโทดให้ล่ะลูก"แม่ถามฉันอีกแล้ว

"คือว่า เอ่อ ..."

"ยกโทดให้เค้าสินุก"แม่ฉันพูดแกมบังคับ

"เอ่อ... " ฉันไม่รู้จะตอบแม่ฉันยังไงดี แถมยังอยู่ต่อหน้าพระอีก จะมีใครรู้บ้างว่าฉันอึดอัดแค่ไหน

"โยม คนรักกันโกรธกันได้ไม่นานหรอกจริงไหม"

"มัน ก็จริงค่ะหลวงพ่อ แต่ว่าหนูยกโทดให้เค้าไม่ได้ หนูยกโทดให้เค้าไม่ได้จริงๆ"พูดเสร็จฉันก็เดินร้องไห้ออกมา ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพื่อนๆของฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย

"นุกเป็นอะไรมากไหม ฉันขอโทดนะ ที่ฉันมีส่วนร่วมในการช่วยแฟนเก่าแก"เกื้อพูดขณะที่เดินเข้ามาหาฉัน

"เกื้อ นอย"ฉันมองหน้าเพื่อนแล้วฉันก็ร้องไห้ ร้องจนตาบวมไปหมด

"ฮือ ออออออออออ ฉันไม่มีทางยกโทดให้เค้า ไม่มีทาง ฉันจะไม่กลับไปให้ใครสวมเขาอีกต่อไปแล้ว" แล้วยัยจุกก็เดินมาหา หลังจากที่ฉันโทรตามตอนที่ไปนั่งศาลาริมน้ำ

"เฮ้ย นุก แกร้องไห้ทำไม อย่าร้องดิ ใครทำอะไรแก แกบอกฉันได้นะ"แล้วฉันก็ผละออกจากอ้อมกอดของเพื่อนสมัยมัธยม มากอดกับเพื่อนร่วมมหาวิยาลัย

"ไม่มีใครทำอะไรฉันได้อีกแล้วล่ะจุก ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่กลับไปคบกับเค้าอีก"

"แกคิดดีแล้วหรอนุก เค้าดูรักแกจริงๆนะ"

"ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันไม่อยากโดนสวมเขาอีกแล้ว"

"เออๆ ฉันเชื่อว่าถ้าแกตัดสินใจแล้ว นั่นหมายความว่าแกเลือกแล้วจริงๆ"

"อือๆ ฮือออออออออออออ"แล้วฉันก็พยักหน้าแล้วก็ร้องไห้ต่อไปอีก

"นุกหยุดร้องได้แล้วนะ"เพื่อนของฉัน เพื่อนที่ฉันรัก ทุกคนเดินเข้ามาให้กำลังใจ

 

หลังจากวันนั้นมาได้หนึ่งอาทิตย์ ฉันก็กลับสู่สภาพเดิม กลับมาเป็นนุกคนเก่า คนที่มีรอยยิ้มแบบในวันเก่า

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 201 ท่าน