Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนที่ 15 เหตุผลของความหงุดหงิด
16
16/01/2555 22:24:12
495
เนื้อเรื่อง
ณ บ้านอิชิบะ  อันแสนจะสงบสุข  วันนี้ดูจะคึกคักกว่าทุกวันเพราะทุกคนอยู่บ้านกันพร้อมหน้า  และหัวหน้าครอบครัวที่แสนจะอบอุ่นต่างจากตอนทำงานลิบลับก็กำลังนั่งเล่นหมากรุกอยู่กับลูกชายคนรอง  อย่างเอาเป็นเอาตาย  ขณะเดียวกัน  ลูกชายคนโตก็กำลังช่วยมารดาปลอกผลไม้อย่างขะมักเขม้น  ปล่อยลูกชายคนเล็กง่วนอยู่กับการอ่านหนังสือการ์ตูนอย่างเพลิดเพลิน  ดู ๆ ไปแล้วนี่น่าจะเป็นครอบครัวตัวอย่างเสียด้วยซ้ำ  ถ้าไม่เพราะ...
                อิชิบะ โทชิโอะ  ทำท่าเล่นหมากรุกอย่างซังกะตาย...  อิชิบะ ยูคิโอะ ปลอกผลไม้เร็วอย่างยิ่งยวด  ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแสนสุข ส่วนอิชิบะ  มิชิโอะ  อ่านหนังสือการ์ตูนตลกด้วยใบหน้าเฉยชาราวกับอ่านหนังสือฆาตกรรม
                ทำเอาผู้เป็นมารดาอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองลี้ยงลูกออกมาให้มีบุคลิกแปลกประหลาดแบบนี้ได้อย่างไร 
                “ให้ตายสิ...ตัวนี้มันต้องเดินยังไงนะ...”  เสียงของอิชิบะ  เท็ตสึ  ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวเอ่ยขึ้นอย่างลังเล 
                “เร็ว ๆ สิฮะ”  โทชิโอะเร่ง... 
                “เออน่า...  ทำใจร้อนไปได้”  พอพูดปุ๊บก็ขยับตัวหมากปั้บ  โทชิโอะเองก็ขยับนิ้วทันทีเช่นกัน
                “รุก” 
                “เป็นไปไม่ได้!”  สีหน้าแตกตื่นของเขาทำเอาโทชิโอะเลิกคิ้วขึ้นสูง  “เอาใหม่ๆๆๆ  เล่นใหม่อีกตา” 
                เป็นแบบนี้ทุกที...  “ไม่เอาแล้วฮะ...  ผมเบื่อแล้ว”
                “หา...เอ่อ...  ยูคิ  มาเล่นหมากรุกกับพ่อทีสิ”  นิสัยเล่นแพ้แล้วไม่ยอมเลิกแก้ยังไงก็ไม่หาย
                ยูติโอะหันมายิ้มให้พลางยกถาดผลไม้ที่ตกแต่งอย่างสวยงามขึ้นมา  “หยุดเล่นก่อนเถอะครับ  พักทานผลไม้กันก่อน” 
                นั่นแหล่ะถึงได้มารวมตัวกันอยู่หน้าโทรทัศน์   ระหว่างนั้นเองจู่ ๆ พ่อของพวกเขากลับนึกถึงเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมาจนได้ 
                “จริงสิ....ได้ยินว่า  เทนโง นัตสึกิ กลับไปเรียนที่โรงเรียนแล้ว  ทำไมไม่เห็นพวกแกพูดถึงเลย”
                โทชิโอะกับยูคิโอะพูดไม่ออก   “ก็ไม่มีอะไรนี่ฮะ...”
                “คิดว่า...คงจะไม่เหมือนกับเมื่อหนึ่งปีก่อนหรอก...ใช่ไหม”  เขายังจำได้ว่าลูกชายคนโตของเขามีสภาพเป็นอย่างไรในตอนนั้น...  ต่างจากตอนนี้แค่ไหน
                “ไม่เหมือนหรอกครับ...  ผมกับนัตสึกิออกมาจากกลุ่มของชินแล้ว  อีกอย่าง  ตอนนี้ที่มัธยมเรนชินน่ะ  มีฟูจิมิยะ ไค คอยดูแลอยู่นะครับ  คุณพ่อไม่มีอะไรต้องกังวล”
                “อืม...  โทชิโอะ  แกว่ายังไง  ฟูจิมิยะ ไค คนนั้นน่ะ  ไว้ใจได้แน่เหรอ”
                โทชิโอะพยักหน้า  ไม่พูดอะไรแล้วก็คว้าผลไม้เข้าปากเฉย ๆ
                “เอาเถอะ...”  เขามองหน้าลูกชายทั้งสองคน  “เกี่ยวกับเด็กคนนั้นน่ะ  ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรง  ฉันก็ไม่คิดจะไปยุ่งเกี่ยวอะไร  แต่พวกแกก็อย่าคิดช่วยเหลืออย่างผิด ๆ เป็นอันขาด  เข้าใจใช่ไหม”
                สองพี่น้องมองหน้ากันพลางพยักหน้ารับคำ  เป็นเพราะเรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนและความลับของนัตสึกิ  ทำให้พ่อของพวกเขาต้องรอบคอบ  ยังไงเสีย  ถึงแม้จะเป็นอธิบดีกรมตำรวจ  และฐานะทางบ้านค่อนข้างดีก็ตาม  แต่พวกเขาก็ยึดถือความเป็นครอบครัวคนธรรมดา  ไม่ได้ถือยศศักดิ์เหมือนพวกบ้านฟูจิมิยะ  วันหยุดวันอาทิตย์แสนจะธรรมดานี้  พวกเขาถือเป็นเรื่องสำคัญที่คนในบ้านจะต้องอยู่พร้อมหน้ากันเป็นครอบครัว

พี่น้องอิชิบะ  เข้ามาปรึกษากันในห้องส่วนตัวที่ชั้นสอง  พวกเขาพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
                “จนถึงตอนนี้  นัตสึกิก็ยังไม่ได้ทำเรื่องอะไรร้ายแรงใช่ไหม”  ยูคิโอะลองลอบถามน้องชายที่อยู่ใกล้ชิดกว่าดู
                “ไคดูแลอย่างดี...  พี่ไม่ต้องเป็นห่วง”
                “นายไว้ใจฟูจิมิยะมากไปหรือเปล่า...  หมอนั่นไม่รู้เรื่องที่นัตสึกิเป็น...”
                “ถึงอย่างนั้น...  ก็ไม่มีปัญหาอะไร”  โทชิโอะย้ำ 
                ยูคิโอะเห็นน้องชายมั่นใจจึงไม่ได้ถามอะไรต่ออีก  เปลี่ยนเรื่องบ้าง  “แล้วเรื่องของพวกนาย  ไปถึงไหนแล้ว”
                เรื่องที่ยูคิโอะอยากจะถาม  เป็นเรื่องที่ตั้งแต่ ฟูจิมิยะ ไค มาญี่ปุ่น  เขารวบรวมคนในตระกูลเพื่อแย่งชิงตำแหน่งทายาทกับฟูจิมิยะ ชิน  ซึ่งน้องชายคนนี้ก็ถูกรวมเข้าไปอยู่ในแผนการด้วย
                “เรื่องนี้...  ดูเหมือนชินจะได้เปรียบอยู่บ้าง...  เพราะมีนัตสึกิ...”
                ยูคิโอะเข้าไปตบไหล่น้องชายเพื่อแก้ความเข้าใจผิด  เขารู้ดีกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่บ้าง  “นายก็รู้ว่านัตสึกิไม่ใช่คนที่จะเลือกเข้าข้างใคร  เธอต้องเห็นสิ่งที่สำคัญที่สุดมาก่อนเสมอ  ถ้าหากตอนนี้พวกนายสองฝ่ายจะสู้กันที่กำลัง  ไคอาจจะเสียเปรียบอยู่จริง ๆ แต่ถ้าหากเป็นเรื่องการยอมรับจากทุกฝ่าย...  ฉันคิดว่าไคได้เปรียบกว่าชินหลายเท่านะ”
                “ทำไม...”  โทชิโอะอยากรู้ความเห็นของพี่ชายขึ้นมา  ในสายตาของเขา  ยังคิดว่าไคอาจจะแพ้ด้วยซ้ำ
                ยูคิโอะยิ้ม  พลางว่า “ก็เพราะตอนนี้พวกนายมีนัตสึกิอยู่ด้วยน่ะสิ” 
                คำตอบของพี่ของเขาทำให้รอยยิ้มปรากฏออกมาโดยไม่รู้ตัว... 
               
                วันหยุดอันแสนจะสบายนี้  แทนที่โจนาธานจะไปเที่ยวเล่นกับสาวสวย  เขากลับมางานเลี้ยงสังสรรค์กับรุ่นพี่ที่เคารพมานาน...  ราวกับเป็นคนละคน  ป้ายหน้าบ้านทรงญี่ปุ่นโบราณ  เขียนเอาไว้ว่า  ‘บ้านอุเอฮาระ’  โจวี่นอนเล่นอยู่ที่ชานบ้านอย่างผ่อนคลาย  ส่วนรุ่นพี่ของเขาที่ชื่อ มิซากิ  ก็นั่งอยู่ในชุดยูกาตะหลวม ๆ  เอนหลังรับลม
                “คิดถูกจริง ๆ ที่มาที่นี่  รู้สึกสบายจริง ๆ แฮะ”  โจวี่บอก
                “นายน่าจะไปเดทกับสาว ๆ ที่โรงเรียนมากกว่านะ  ทำไมถึงได้มาคลุกอยู่ที่น่าเบื่อแบบนี้ได้” 
                โจวี่มองชายหนุ่มที่ดูเผิน ๆ ราวกับซามูไรญี่ปุ่น  ที่เขาหลงใหลมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กด้วยความเคารพนับถือและชื่นชม  ตั้งแต่เรื่องที่เคยถูกช่วยเอาไว้  นอกจากพ่อแม่ที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เขาแล้ว  มิซากิก็เหมือนญาติคนหนึ่งของเขาเลยทีเดียว
                “อยู่กับคุณมิซากิ  ผมไม่รู้สึกเบื่อสักหน่อย” 
                มิซากิยิ้มจาง ๆ ด้วยความขบขัน  เขาอายุสามสิบกว่า ๆ แล้ว  โจวี่เหมือนเป็นน้องชายที่เป็นโรคติดพี่ชายไม่มีผิด
                “นายก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะมานอนเล่นได้  ที่นี่มันรังยากูซ่านะ...”
                “แล้วยังไง...  ผมไม่เห็นว่าคุณมิซากิจะทำเรื่องอะไรไม่ดีเลยนี่นา  ตรงกันข้าม  คอยช่วยเหลือคนแถวนี้ด้วยความจริงใจด้วยซ้ำ”
                “ยากูซ่ายังไงก็เป็นยากูซ่า...  คนธรรมดาอย่างนาย  ไม่เข้าใจถึงความน่ากลัวของมันหรอก”
                “ช่างสิ...  ผมน่ะสนใจแค่คุณมิซากิคนเดียวอยู่แล้ว”
                “เจ้าเด็กนี่...”  เขายิ้มทั้ง ๆ ที่อ่อนอกอ่อนใจ  “แล้วเพื่อนของนายล่ะ...  เด็กนักเรียนหญิงคนนั้นที่จัดการพวกเลว ๆ นั่นจนอยู่หมัด  เป็นยังไงบ้าง  พวกนายสนิทกันใช่ไหม  ทำไมไม่พามาแนะนำ” 
                โจวี่ได้ยินก็รู้สึกฉุนขึ้นมาทันที  “ยัยนั่นน่ะเหรอ  สนิทกัน?  คุณมิซากิอย่าพูดคำชวนขนลุกขึ้นมาหน่อยเลย”
                “อ้าว...ก็เมื่อตอนนั้น  นายเรียกให้ฉันไปช่วยจัดการ  เป็นเพราะฝีมือของผู้หญิงคนนั้นฉันถึงได้จัดการได้ง่าย ๆ”
                “ยัยนั่นน่ะ  เป็นตัวปัญหาชัด ๆ...”  โจวี่พูดแล้วก็ฉุน  “ไม่รู้ทำไมไคถึงได้สนใจนัก  ทั้ง ๆ ที่จะปล่อยไปก็ได้  ชอบสร้างปัญหาให้กับพวกเราขนาดนั้น  ผมเองไม่ชอบเธอเอาซะเลย  ทำให้หงุดหงิดได้ตลอดเวลา”
                “นายหงุดหงิดกับผู้หญิงด้วยเหรอ...น่าแปลกจริง ๆ เลยนะ”  มิซากิยิ้ม
                “อีกอย่าง...  นอกจากไคแล้วผมไม่อยากจะไว้ใจใครอีก  ถึงยัยนั่นจะเป็นพวกเดียวกับเรา  แต่บางทีก็เหมือนไม่ใช่  เธอเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา  คาดเดาอะไรก็ไม่ได้  เป็นเหมือนพายุใต้ฝุ่นชัด ๆ” 
                มิซากิมองสีหน้าของโจวี่แล้วก็เดาออก  ความรู้สึกสับสนของเด็กวัยรุ่นช่วงนี้  เขาเองก็เคยผ่านมาก่อน  ยิ่งเป็นพวกที่โตมากับความอ้างว้างอย่างเด็กพวกนี้  ก็คงจะไว้ใจคนอื่นยากอยู่หรอก
                “ไม่เห็นจะดูยากตรงไหนเลย...  นายก็ลองคิดดูสิว่าตอนที่นายมีเรื่อง  เพื่อนผู้หญิงคนนั้นเขาจะทิ้งนายหรือว่าจะสู้เพื่อนาย   ความรู้สึกของนายมันเป็นอย่างไหน...  ลองหาคำตอบด้วยตัวของนายเองดูสิ”
                โจวี่นิ่งอึ้ง...  เขาไม่เคยคิดถึงปัญหาข้อนี้มาก่อน   แน่อยู่ล่ะว่า  คนอย่างยัยนั่น  ไม่มีทางที่จะปล่อยคนอื่นเอาไว้ตามลำพังแล้วตัวเองหนีเอาตัวรอดอย่างเด็ดขาด...  แต่ว่า...  สิ่งที่เขาต้องการจากเธอคืออะไร...  ความไว้เนื้อเชื่อใจ?   อยากได้รับสิ่งนั้นจากผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ...  ถึงได้ช็อคที่เห็นยัยนั่นสนิทกับชินซะขนาดนั้น...
                “อยากเห็นจังน๊า  คนที่ทำให้นายทำสีหน้าสับสนอย่างนี้ได้น่ะ”  มิซากิยิ้มล้อ 
                โจวี่เขินหน้าแดง...  เขาไม่กล้าสบตาคนที่สูงวัยกว่า  เขาหงุดหงิดตั้งแต่กลับมาจากบ้านฟูจิมิยะเมื่อคราวก่อนแล้ว  ที่แท้เป็นเพราะสาเหตุนี้นี่เอง...
                จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งตึกตักเข้ามาใกล้อย่างรีบร้อน  เป็นลูกน้องคนหนึ่งของมิซากิโผล่พรวดเข้ามาหา
                “ลูกพี่!เกิดเรื่องที่ชิบูย่า!” 
               
                โจวี่ตามพวกมิซากิมาที่เกิดเหตุวิวาท  เป็นการทะเลาะวิวาทกันระหว่างแก็งค์  เพราะหากินทับที่กัน  ที่เกิดเหตุเป็นร้านเหล้าญี่ปุ่นแถว ๆ ชิบูย่า  และที่แถว ๆ นั้นก็มีร้านบะหมี่เจ้าอร่อยที่พวกเขาชอบไปกินกันอีกด้วย
                พอมาถึงพวกมิซากิก็เข้าไปช่วยพวกของตัวเองทันที  โจวี่ได้แต่ยืนมองด้วยความเป็นห่วง  เห็นคนที่ตัวเองเคารพต้องไปชกต่อยแบบนั้นด้วยความหวาดระแวง  เขาไม่กล้าเรียกตำรวจเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของยากูซ่า  ไม่อย่างนั้นมิซากิก็ต้องถูกจับไปด้วย  แต่คนที่ผ่านไปมาแถว ๆ นั้นก็อาจจะถูกลูกหลงไปด้วย  โดยเฉพาะร้านบะหมี่ที่เปิดขายอยู่ใกล้ ๆ คนขายก็ไม่ได้มีความรู้สึกรู้ร้อนรู้หนาวเลย  เปิดขายทั้ง ๆ ที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น  ส่วนลูกค้าที่นั่งซดบะหมี่ชามนั้นก็ไม่ได้แยแสสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว  เอาแต่คีบบะหมี่ใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย...    ว่าแต่ท่าทางคุ้น ๆ นั่นเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน  โจวี่ขมวดคิ้ว 
                โชคไม่ดีที่ตอนนั้นเอง  มีผู้หญิงคนหนึ่งพยายามที่จะเดินเลี่ยงบริเวณนั้นมา  จนเกือบจะถูกลูกหลง  ที่ท้องของหล่อนมีรอยนูน ๆ ออกมาเห็นแล้วรู้ทันทีว่าเป็นคนท้อง  โจวี่รีบถลาเอาตัวเข้าไปห้องกันหล่อนไว้ทันที  เพื่อไม่ให้ถูกลูกหลง  มีท่อนไม้ท่อนหนึ่งถูกขว้างมาทางเขาพอดี  หากเขาหลบ  ท่อนไม้ก็จะถูกผู้หญิงคนนี้  เขาจึงตั้งใจเอาแผ่นหลังตัวเองรับเอาไว้  ทว่า....  แผ่นหลังของเขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด...  ทั้งยังรู้สึกว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้าง ๆ
                “ไอ้พวกนี้นี่...  พอมีเรื่องก็ไม่ลืมหูลืมตากันบ้างเลยหรือไงนะ”  หญิงสาวเอาแขนเสื้อตัวเองเช็ดคราบน้ำซุปที่ติดปากอยู่อย่างไม่สบอารมณ์ 
                แค่ได้ยินเสียง  เขาก็รู้ทันทีว่าคนที่ยืนอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน...  แต่เป็นผู้หญิงที่ทำให้เขาต้องหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาคนนั้นนั่นเอง  “นัตสึกิ!” 
                เธอได้ยินเสียงก็หันมายิ้มให้  “ทำดีมาก...โจวี่คุง” 
                ไม่อยากจะเชื่อว่าสีหน้าของนัตสึกิในตอนนี้  จะทำให้หัวใจที่สับสนว้าวุ่นของเขาผ่อนคลายลงได้ในพริบตา  แค่คำพูดคำเดียวของเธอ  ทำให้เขามีความเชื่อบางอย่าง...
                “นายพาผู้หญิงคนนี้ไป....  ส่วนเจ้าพวกนั้น  เดี๋ยวฉันจัดการเอง”  นัตสึกิพูดจบก็โยนท่อนไม้นั่นทิ้งไป  แล้วเดินเข้าไปในกลุ่มทะเลาะวิวาท
                มิซากิอดหวั่นเกรงเรื่องคนรอบข้างไม่ได้  เขาพยายามห้ามพวกของตัวเองได้แต่ก็ห้ามอีกฝ่ายไม่ได้  ได้แต่พยายามควบคุมไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปกว่านี้  อีกอย่างตอนนี้เขาไม่มีเวลาไประมัดระวังอะไรอีกแล้วก็ในเมื่อคู่ต่อสู้อีกฝ่ายเป็นแก็งค์หมาป่าดำอันลือชื่อ  เขากำลังรับมือคนร่างสูงใหญ่ที่มีแผลเป็นอยู่บนใบหน้าอย่างระมัดระวัง  ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยดังมาจากรอบข้างไม่หยุด  หางตาก็เหลือบไปเห็นลูกน้องของอีกฝ่ายกำลังถูกใครก็ไม่รู้ลากไปมัดรวมกันเอาไว้  รวมถึงลูกน้องของเขาด้วย
                ไม่เพียงแต่เขาที่เห็น  แต่หัวหน้าแก็งค์ของอีกฝ่ายก็เห็นเช่นกัน  ทั้งสองจึงหยุดราวีกันชั่วคราว  หันไปหาหญิงสาวที่สวมหมวกแก็บสีขาวคนนั้น  ที่กำลังใช้เชือกมัดลูกน้องของทั้งสองฝ่ายรวมกันไว้หน้าร้านบะหมี่อย่างไม่อนาทรร้อนใจ
                “เธอ!”  มิซากิเห็นเส้นผมที่ยาวสลวยมัดรวบเอาไว้เป็นหางม้าแล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก  ถึงเขาจะไม่พอใจที่เห็นภาพแบบนี้  แต่ร่างแบบบางตรงหน้ากลับสร้างความฉงนสนเท่ห์ให้ได้มากกว่าเสียอีก
                “กล้าดียังไงเข้ามายุ่งกับเรื่องระหว่างแก็งค์!”  หัวหน้าแก็งค์หมาป่าดำตวาดใส่เธอเสียงดัง   นัตสึกิหันมาด้วยความรำคาญ...  เธอผูกปมแน่นพอดีแล้วก็เดินเข้ามาหาหัวหน้ากลุ่มทั้งสอง 
                “อยากตายใช่ไหม!”  คนร่างสูงใหญ่เข้าไปคว้าแขนบอบบางแต่กลับได้ลมแทน  นัตสึกิบิดตัวครั้งเดียวก็หลบจากการจับกุมได้แล้ว  จากนั้นก็กระโดดตับศีรษะของอีกฝ่ายดังเพียะ!
                “พวกแกกำลังจะทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนยังมีหน้ามาเสียงดังใส่ฉันงั้นเหรอ!”  นัตสึกิตวาดกลับพลางหันไปสบตามิซากิที่ยืนจ้องอยู่ด้วยความสับสน 
                เจ้าหนุ่มร่างใหญ่หน้าตาน่ากลัวนั่นเอามือลูบหัวตัวเองด้วยความงุนงง  พลางหันมาจะเข้าจับตัวนัตสึกิด้วยความโกรธ  แต่ก็เหมือนแมวไล่จับหนู  นัตสึกิหลบแล้วเอาขาคั่นไว้ทำให้ร่างของอีกฝ่ายสะดุดล้มลงอย่างง่ายดาย  แล้วลอบตบศีรษะอีกหนึ่งที  “ยังอยากจะเล่นอีกเหรอลุง” 
                “หนอย!!!”  คนล้มตวาดเสียงดัง  นัตสึกิจึงนั่งทับลงไปแล้วดึงแขนกับขาขึ้นมาอย่างละข้าง  เป็นท่าทรมานที่สุดทำเอาอีกฝ่ายดิ้นรนแทบทนไม่ไหวจะสู้ก็สู้ไม่ได้ต้องร้องขอชีวิตออกมา
                มิซากิเห็นแบบนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ  พลางว่า  “ปล่อยคนของฉันก่อนได้ไหม  เรื่องนี้พวกเราไม่ได้ต้องการทำให้คนอื่นบาดเจ็บด้วยเลยจริง ๆ” 
                นัตสึกิมอง...  “คนของนาย...  นายก็ไปจัดการเองสิ”  เธอขมวดคิ้ว  “แต่หวังว่าพวกนายจะไม่ก่อเรื่องกันอีกนะ”
                “ฉันไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว...  เรื่องนี้  ต้องโทษแก็งค์หมาป่าดำที่หาเรื่องก่อน”
                “หมายถึง....เจ้านี่น่ะเหรอ”  เธอชี้ไปที่เบื้องล่าง 
                “ถ้าเขารับปากว่าจะไม่ก่อเรื่องอีก  นายก็จะจบใช่ไหม”  นัตสึกิถาม  มิซากิพยักหน้าตอบ  เธอจึงถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส  แต่หนักมือขึ้น  ว่า “คุณหัวหน้า...  คุณจะไม่ก่อเรื่องอีกแล้วใช่ไหม  ว่าไง”  นัตสึกิยิ่งพูดก็ยิ่งดึงแรงขึ้น  จะไม่ให้คนรับปากได้ยังไง  “ตกลงตกลง ๆๆๆๆ  รีบปล่อยฉันแล้ว...”
                “แน่ใจนะ...”  เธอย้ำ 
                “สาบานได้!!!” 
                เท่านั้นเธอก็ปล่อยมือแล้วลุกเดินออกมา  “จบเรื่องแล้วก็แยกย้ายกันไปซะ  ฉันยังกินไม่อิ่มเลย”
                “เดี๋ยว...”  มิซากิรั้ง  “เธอชื่ออะไร  เป็นใครกันแน่” 
                นัตสึกิไม่อยากตอบ  เธอดึงแขนเสื้อออกจากมือเขาด้วยสายตาเย็นชา  แต่ใครบางคนกลับพูดชื่อเธอออกมาแทน
                “นัตสึกิ!  เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”  โจวี่วิ่งเข้ามาหาเมื่อเห็นเรื่องราวสงบ 
                “นัตสึกิงั้นเหรอ...”  มิซากิตกใจกับชื่อที่เขาได้ยินมาก  ภาพวันเก่า ๆ ย้อนมาให้เห็นเป็นฉาก ๆ รวมถึงผมดำยาวรวบเป็นหางม้านั่นก็ด้วย  “หรือว่าเธอคือ...”
                “คุณมิซากิ  ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”  โจวี่ถามด้วยความเป็นห่วง  จากนั้นเมื่อสำรวจแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไรก็หันมาต่อว่านัตสึกิทันที  “เธอทำอะไรรุนแรงลงไปหรือเปล่า  นี่ถ้าหากมีคนแจ้งตำรวจ  เธอนั่นแหล่ะที่จะแย่” 
                “เห...  โจวี่เป็นห่วงฉันด้วยเหรอเนี่ย”  นัตสึกิยิ้มทะเล้น
                “ฉันเป็นห่วงไคต่างหาก...  ไม่รู้จะต้องเสียเครดิตเพราะเธอไปอีกเท่าไหร่”  โจวี่พูดพลางหลบสายตา  เขาไม่อยากจะถูกนัตสึกิจับได้เร็วนักหรอกนะ...  นัตสึกิไม่สนใจเธอเดินเข้าไปในร้านบะหมี่แล้วลงมือจัดการต่อ  ส่วนโจวี่ก็ตามเธอเข้าไปในร้านอย่างเขิน ๆ  ตอบแทนที่เธอช่วยคุณมิซากิเอาไว้  วันนี้เขาคงต้องเสียสละเลี้ยงเธอให้เต็มคราบสักหน่อย
                มิซากิมองหญิงสาวตรงหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม...  ที่แท้ผู้หญิงที่โจวี่พูดถึงก็เป็นเธอนี่เอง  ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตแบบธรรมดาสามัญกับเขาเสียทีนะครับ...คุณนัตสึกิ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อยากอ่านต่ออออออออออออ
จากคุณ 11230/(11230) อัพเดตเมื่อ 01/08/2558 12:27:17
ความคิดเห็นที่ 2
อยากรุ้ว่านัตสึกิเป้นใครจังเลยยยยยยย รีบๆกลับมาอัพนะค่ะ
จากคุณ 11230/(11230) อัพเดตเมื่อ 21/07/2558 20:00:54
ความคิดเห็นที่ 3
อยากรู้อดีตของนัตสึกิจังเลยอ่าาาาา *0*
รีบๆอัพนะค้าาา
จากคุณ jang34028/(jang34028) อัพเดตเมื่อ 07/03/2555 21:22:45
ความคิดเห็นที่ 4
สนุกมากกกค่ะ
น่าจะลงในdek-d นะคะ
รออัพอยู่นะคะ ^^
จากคุณ jang34028/(jang34028) อัพเดตเมื่อ 21/01/2555 22:14:32
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 195 ท่าน