Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 7 ติดกับ...
7
15/01/2555 14:44:54
496
เนื้อเรื่อง





เสียงดนตรีที่ดังสนั่นไม่ได้ทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นมาเลย ท่ามกลางความมืดที่เต็มไปด้วยแสงสีฉันนั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ที่เคาเตอร์บาร์สั่งค๊อกเทลหวานๆดับอารมณ์ขุ่นมัวให้เย็นลง ภาพของเขายังคงติดตากลิ่นน้ำหอมและร่องรอยพวกนั้นเหมือนเป็นแท่งเหล็กแดงๆจากความร้อนเอามาทาบที่ใจ ทำไมฉันต้องผิดหวังขนาดนี้ด้วยนะ ผู้คนมีอยู่ตั้งมากมายทำไมต้องเป็นหมอนี่ด้วย แล้วฉันจะสนใจทำไม? เขาจะไปทำอะไรที่ไหนกับใครก็ช่างเขาสิ ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้นแต่มันก็เหมือนหัวใจฉันโดนสาดด้วยน้ำกรดอยู่ดี

“หวัดดีคนสวย มาคนเดียวหรอ^O^” ชายคนนึงถือวิสาสะมานั่งข้างๆฉันก่อนจะเอามือโอบไหล่ เข้าป่าหาที่เงียบๆอยู่คนเดียวจะดีกว่ามั้ยเนี่ย น่าเบื่อชะมัด แต่ก่อนที่จะพูดอะไรก็มีคนจับมือนั้นออกแล้วโอบฉันแทนพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม เรือนผมสีทองสว่างและใบหน้าที่คุ้นตานั่นทำให้ฉันแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เจอดิชที่นี่

“ขอโทษนะ แต่เธอคนนี้มากับผม : )”

“ได้ไง ฉันนั่งมองตั้งนานนะเว้ยไม่เห็นจะมีใครมา”

“เธอนั่งรอผมอยู่แค่นี้ไม่รู้หรือไง ไอ้โง่ : )”

“แกว่าไงนะ!!”

“หูไม่ดีหรือไง ‘ไอ้โง่’”

ผวะ!! / หมับ!!

ชายขี้หลีปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าของดิชแต่เขากลับรับหมัดนั้นได้อย่างสบายๆ ชายแปลกหน้าร้องโอดโอยเมื่ออีกฝ่ายบีบหมัดของเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ

“จำไว้นะครับว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงของคนอื่นอีก : )”

“โอ๊ยๆ ไม่ยุ่งแล้วๆ ปล่อยผมไปเถอะคร๊าบบบ T^T” ทันทีที่ปล่อยมือชายคนนั้นก็รีบวิ่งฝ่าผู้คนออกไปด้วยท่าทีที่หวาดกลัวดิชสุดๆ เมื่อหมดตัวปัญหาแล้วเขาก็คว้าเอวฉันมาโอบ

“ไม่ได้เจอหน้าสวยๆของคุณตั้งหลายวัน คุณทำผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงคุณนะครับ” ตานี่เจอหน้ากันก็เน่าเลยแหะ แต่เขาเป็นคนของเดเชียลไม่ใช่หรอ?

“นายต้องการอะไร” ดิชทำหน้าเจ็บปวด

“คิดถึงเลยมาหาไม่ได้หรอ ผมรอเจอเธอที่นี่ทุกคืนเลยนะ” เชื่อตายละ

“นายสะกดรอยตามฉันใช่มั้ย -___-^”

“โธ่..อย่าคิดในแง่ร้ายกับผมนักสิ นี่มันเป็นบุเพสันนิวาสต่างหาก : )” เขาจูงมือฉันออกไปหลังผับก่อนจะปล่อยมือแล้วสำรวจดูรอบๆและหันมามองยิ้มๆ

“อะไร??”

“ร่างใหม่เป็นยังไงบ้าง มันสุดยอดเลยใช่มั้ยละ”

“ฉันไม่เข้าใจทื่นายพูด” เขาเดินเข้ามาหา เอามือลูบผมฉันเบาๆก่อนจะเลื่อนมาที่ริมฝีปาก

“ไม่เอาน้าเรเวน เรามันพวกเดียวกันคุณไม่รู้หรอ เราสมกันจะตาย” ดิชโอบเอวพร้อมกับจูบซอกคอฉันพลักเขาออก

“นายหมายความว่ายังไง แล้วช่วยกรุณาเขยิบออกไปห่างๆด้วย” ชายหนุ่มทำหน้ามุ่ย

“คุณนี่แย่จัง ผมอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วคุณยังไม่ได้กลิ่นอีกหรอ?” ว่าแล้วก็ซุกไซร้ซอกคออย่างไม่ถามความยินยอมพร้อมใจ ฉันขัดขืนสุดแรงกลิ่นสาปสัตว์ผสมกับกลิ่นโคโลนทำให้ดวงตาของฉันเบิกกว้าง ถีบท้องเขาเต็มแรงแล้วขยับออกห่าง ดิชหัวเราะหึๆ

 “ใช่แล้วที่รัก มีคนเคยบอกคุณบ้างหรือเปล่าว่าดวงตาสีม่วงของคุณสวยมาก” ฉันเพิ่งเอะใจว่าดวงตาของเขาก็เป็นสีม่วงด้วยเหมือนกัน!! ฉันพุ่งตัวกลายร่างออกวิ่งไปในทันที ร่างของเสือจากัวร์สีทองลายดำตัวใหญ่วิ่งตามมาทำให้ฉันเร่งฝีเท้าเข้าฝูงชนที่พากันแตกตื่น

“ว๊าย!! อะไรน่ะ”

“เสือ!! นั่นเสือนิ!!”

“ช่วยด้วยมีเสือวิ่งในเมือง!!”

“ใครก็ได้แจ้งตำรวจที”  ท่ามกลางเมืองใหญ่ ความสับสนอลม่านได้บังเกิดขึ้น
 


**+++[ในขณะเดียวกัน]+++**

“มีใครเห็นเรเวนบ้าง” โรคุชินเอ่ยถามทุกคนในห้องนั่งเล่น เขาเดินหาเรเวนทั่วคฤหาส์แต่กลับไม่พบร่องรอย

“ไม่นะ ก็เห็นครั้งสุดท้ายตอนกินบาบิคิวกันนิ ไปหาดูที่ห้องหรือยัง” แองโกล่าตอบ

“หาดูแล้ว ไม่เจอ”

“นายไปทำอะไรให้เรเวนโกรธหรือเปล่าไอ้ชิน อย่างเช่น…กลิ่นกับรอยบนตัวนาย..” ค๊อฟฟี่ยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย โรคุชินถอนหายใจ

“นายยุเธอ?”

“ยุขึ้นก็แสดงว่ามีใจไม่ใช่หรอ : )”

“การยุของนายเป็นเรื่องแล้วไงไอ้หมาป่า -,-” เฮมิทว่าทำให้ทุกคนหันไปมองที่จอทีวี

“ขณะนี้ได้มีผู้พบเห็นเสือดาวออกมาวิ่งเพ่นพานกลางกรุง เป็นเสือดาวเพศเมียและเสือจากัวร์เพศผู้ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเสือดาวหนึ่งเท่า ขณะนี้ตำรวจกำลังออกตามจับเสือทั้งสองให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้ทำร้ายผู้คน….” จอภาพแสดงให้เห็นภาพเสือทั้งสองตัวยิ่งทำให้กลุ่มดาวสัตว์นิ่งเงียบ

“เรเวนไปอยู่กับดิชได้ยังไง” ค๊อฟฟี่พึมพำ

“เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตอนนี้ต้องรีบช่วยเรเวนออกมาให้เร็วที่สุด” เฮมิทว่าพลางหยิบกุญแจรถวิ่งออกไป
 


ท่ามกลางความแตกตื่นของผู้คนฉันออกวิ่งโดยพยายามสะบัดฝ่ายตรงข้ามให้หลุดแต่มันยากมากเมื่อผู้คนแตกออกเป็นวงกว้างแบบนี้ ตอนนี้ฉันอยากมีผู้ช่วยชะมัด ฉันกระโดดขึ้นหลังคารถที่วิ่งสวนไปมาพวกเขาต่างเบรค บางคนหักเลี้ยวหลบจนรถไปชนกับคันข้างๆ ถึงแม้จะรู้สึกผิดแต่ฉันก็ไม่มีเวลาใส่ใจนัก ฉันเข้าตรอกซอกซอยต่างๆเพื่อสลัดดิชให้หลุด แต่เขาตามติดราวเป็นเงาของฉัน เขาตามมาไม่ห่างมากนัก ฉันเลี้ยวซ้ายเพื่อออกจากซอย

ปัง!! /โฮกกกก!!

รถคันนึงที่จอดปิดซอยทำให้ฉันเบรคตัวโก่งก่อนที่คนในรถจะยิ่งลูกดอกใส่ที่โคนขาของฉัน ฉันวิ่งกระเพลกออกจากที่นั้นไปในทางตรงข้ามคือโรงเก็บตู้คอนเทนเนอร์ ฉันกระโดดข้ามตู้ที่ขวางทางอยู่อย่างอ่อนแรง รู้สึกได้ถึงพละกำลังที่ค่อยๆหมดลง ไม่นะ..ฉันจะถูกจับไม่ได้ เสียงคนตะโกนดังมาให้ได้ยินแว่วๆ

“มันอยู่นั่น ดูเหมือนมันจะบาดเจ็บที่ขา” ฉันต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ ฉันพาร่างตัวเองเดินวนให้มีกลิ่นติดไปทั่วเพื่อล่อให้พวกเขาไปทางอื่นก่อนจะนอนหมอบอยู่ในมุมอับที่ไม่มีลมพัดผ่าน เปลือกตาของฉันหนักขึ้นเรื่อยๆ ฉันกลับคืนร่างเดิมก่อนจะดึงเอาลูกดอกยาสลบออกจากต้นขา ยาสลบแน่ๆถึงมีอาการแบบนี้

ฉันห่อตัวพยายามปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเองไว้ ดิชหายไปแล้ว เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าติดกับเข้าเต็มๆ เขาตั้งใจให้ผู้คนเห็นและออกตามตัวโดยจับฉันให้ได้คาหนังคาเขา ตำรวจนายนึงวิ่งเข้ามาถึงร่างของฉัน ภาพทั้งหมดเริ่มเลือนลาง

“ไม่นะคนสวย อย่าเพิ่งหลับ” สำนวนเสียงแบบนี้ รูปร่างหน้าตาแบบนี้…ค๊อฟฟี่?..ใช่เขาจริงๆ นายหมาป่าในชุดตำรวจ เขาจัดการเอาผ้าผื่นใหญ่มาห่อตัวฉันก่อนจะอุ้มฉันขึ้น เสียงโหวกเวกดังแว่วมา

“นั่นเสือดำนี่ ตามมันไป!!”

“ทุกหน่วยโปรดทราบขณะนี้ที่สิบนาฬิกามีเสือดำตัวใหญ่ปรากฏตัว ต้องจับมันทั้งหมดให้ได้”

“นั่น!มันอยู่นั่น” เสือดำงั้นหรอ งั้นแสดงว่านายโรคุชิน..

“ไม่ต้องห่วงนะเรเวน ไอ้ชินมันเป็นตัวล่อให้แล้ว” ไม่นะ..ต้องช่วยเขา อย่าให้เขาโดนจับ

“..ค๊อฟฟี่..ช่วย…” ช่วยหมอนั่นด้วย

“เรเวน?..”

“………”

“เรเวน!เรเวน!!”

“ไม่ต้องห่วงหรอก เธอแค่หลับไป” เฮมิทเอ่ยทำให้ค๊อฟฟี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“รีบไปเถอะ ไอ้ชินมันคงเข้าป่า ให้ชิเอ็นไปรับแล้ว”

“ใครกันที่ใช้ยาสลบกับเรเวน” ชายหนุ่มถามเพื่อนรักที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งหัวหน้ากลุ่ม

“จะมีใครละนอกจากศัตรูตลอดกาลของพวกเรา”

“พวกมันต้องการเอาเรเวนออกสู่สาธารณะชน?”

“ไม่ใช่แค่นั้น..”

“แล้วแค่ไหน?”

“มันต้องการกระชากหน้ากากความเป็นมนุษย์ของพวกเราต่างหาก”

“แสดงว่า?...”

“อย่างที่คิดมันจะอ้างการวิจัยของมันรับเรเวนไปดูแลในฐานะผู้ป่วย แบบนี้ไม่ต้องคิดเลยว่าเรื่องมันจะเข้าทางมันขนาดไหน ได้ทั้งชื่อเสียง ได้ทั้งผู้สนับสนุน ได้ทั้งตัวทดลอง ยิงปืนนัดเดียวได้ถึงสามตัวอาจจะมากกว่าสามด้วยซ้ำถ้ามันคิดจะเก็บพวกเราทั้งหมด”

“อยากอ้วกชะมัด : (”

“ฮะๆ นี่แหละสันดานมนุษย์ละ ไปกันเถอะ..”








ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 163 ท่าน