Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
สังกัด S.I.
4
15/01/2555 12:20:55
581
เนื้อเรื่อง

4
สังกัด S.I

               ฟุบ!!!
               กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
               “โอ๊ย!!!”
                ฉันล้มลงกลางถนนหน้าโรงเรียนหลังจากที่สังเกตเห็นว่าเมื่อกี้ฉันกำลังจะถูกรถชน ถ้าคนขับเขาเบรกมันไม่ทัน เด็กโรงเรียนตรงข้ามนี่นา แต่ก็เกือบตายแล้ว
                ถึงฉันจะเสียใจยังไง ฉันก็ไม่มีวันประชดชีวิตด้วยการวิ่งตัดหน้ารถเพื่อฆ่าตัวตายหรอกนะ ถ้าจะตายคงเป็นเพราะตรอมใจซะมากกว่าน่ะ
               เขารีบเปิดประตูรถลงมาดูอาการฉัน โอ้ว~ มายก็อด เขาหล่อไม่ได้ต่างจากหกคนที่บ้านเลยสักนิด เสื้อเชิ้ตสีม่วงอ่อนๆถูกปลดกระดุมสองเม็ดบนออก แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงศอก กางแกงสแล็กซ์สีดำ สังเกตดูดีๆเขาเจาะหูด้วยล่ะ ดูเพลย์บอยเหมือนเยซุนไม่มีผิด แล้วฉันจะไปคิดถึงเขาทำไม...
               “เธอเป็นอะไรมากรึเปล่า”
               เขาผงะเล็กน้อยเมื่อมองดูสภาพฉันในตอนนี้ชัดเต็มสองตา ขนาดฉันยังทุเรศสภาพตัวเองในตอนนี้เลย แล้วนับประสาอะไรกับคนที่เกือบจะขับรถชนฉัน
              “นิดหน่อย”
              “มาฉันช่วย แล้วนี่บ้านเธออยู่ที่ไหน สภาพแบบนี้คงกลับไปเรียนไม่ได้แล้วล่ะ”
               เขาพยุงฉันขึ้นไปนั่งในรถ
              “เอ่อ...นายรู้จักซันจินรึเปล่า”
               ฉันลองถามเรียบๆไป คนอย่างพี่ชายคงจะไม่มีใครที่จะไม่รู้จักเขาหรอก ก็เขาเป็นถึงนักร้องชื่อดังนี่นา 
              “อ้อ!รู้จักสิ ทักทายกันบ่อย”
               เขายิ้มตอบ ดูยังไงๆมันก็เพลย์บอยอ่ะ
               “งั้นไปส่งฉันที่นั่น”
               “โอเค”
               ตลอดทางนาย (ยังไม่รู้จักชื่อ) พยายามที่จะชวนฉันคุยด้วย แต่ฉันไม่มีอารมณ์สุนทรีเบิกบานมากพอที่จะนั่งฉีกยิ้มพูดคุยอะไรกับเขาเหมือนฉันไม่ได้มีเหตุการณ์ร้ายๆเกิดขึ้นกับตัวเองหรอกนะ ต้องโทษตัวเองที่โง่ใช่มั้ย เฮ้อ!
               “ขอบคุณนะที่อุตส่าห์มาส่งฉัน...”
                เขาช่วยต่อให้ทันที
                “อาชิ”
                “ฉันพาราโบลา”
                “คิกๆ”
                ง่ะ!หัวเราะอะไรกัน
                “ไอ้บ้า อย่ามาหัวเราะชื่อฉันสิ”
                “ฮ่ะๆ ก็ได้ อย่าลืมโทร...”
                แอด~
                ปัง!!!
                ประตูบานเล็กของบ้านถูกถีบ ย้ำ!ว่าถีบออกมาอย่างแรง ไปโกรธใครมาฟะ จีโฮนั่นเองเหรอ...
                “โทรอะไรไม่ทราบ”
                จีโฮยืนกอดอกขมวดคิ้ว (เบ้ปากด้วย) อยู่ข้างหลังฉัน
                “เปล่า”
                อาชิปฏิเสธ เมื่อกี้นายยังบอกให้ฉันโทรหาอยู่เลยนะพ่อรูปหล่อ ไม่รักกันจริงนี่หว่า ฉันแอบแลกเบอร์กับเขาก่อนลงจากรถน่ะ คงไม่เป็นไรหรอก สังเกตจากที่หน้าอกด้านซ้ายของเขาที่ปักเข็มกลัดตำแหน่งประธานนักเรียนของ Skill international high school   หรือชื่อย่อ S.I นั่นมันบ่งบอกว่าฉันไว้ใจนายนี่ได้ครึ่งหนึ่งล่ะ
                “ขับรถดีๆล่ะ”
                ฉันบอกลาอาชิ เพราะอยู่ต่อไปไม่ดีแน่
                “อือ”
                 อาชิหันไปยักคิ้วให้จีโฮด้วย
                 ฉันเดินตามจีโฮเข้ามาข้างในตัวบ้าน เขาหยิบผ้าเช็ดตัวออกมาให้ฉันและนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดบอกบุญไม่รับอยู่โซฟาใกล้ๆกัน เป็นอะไรไปอีกล่ะเนี่ย ทุกทีเห็นจะออกติงต๊องนี่นา
                 “นายไม่ไปโรงเรียนรึไง”
                  คนอื่นยังไปหมดเลยนี่นา
                 “ฉันปวดหัว ตอนนี้กำลังจะตายเพราะไมเกรนขึ้น”
                  จีโฮกำหมัดแน่นพลางต่อสายโทรศัพท์หาใครสักคน
                  “ฮัลโหล”
                  จีโฮเริ่มร่าย
                   (...)
                  “ตอนนี้นายสองคนอยู่ที่ไหน”
                   (...)
                  “สอบอยู่งั้นเรอะ”
                   พี่ซันจินกับพี่ยูวอนแน่ๆ เพิ่งจะเคยเห็นนายนี่เอาจริงเอาจังกับเขานะ ก็บอกแล้วว่าทุกทีนายนี่ชอบทำตัวเหมือนตัวเองเป็นเด็กไม่เลิก
                   (...)
                   “รู้อะไรป่ะ ไอ้อาชิมันมาส่งโบลาที่นี่และเพิ่งจะกลับไปเมื่อกี้”
                   (...)
                   “อือๆ รีบมาเลย”
                   ติ๊ด!        
                   จีโฮกดวางสายและโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา สักพักนายนี่ก็หันหน้ามาพลางเบ้ปากใส่ฉัน
                   “เธอไปตกถังขยะมารึไง เหม็นเป็นบ้า”
                   นั่นไง!ว่าแล้วจีโฮต้องถามแบบนี้ มันไม่น่าอภัยให้เลยจริงๆ มีสภาพอย่างนี้ยังจะมาซ้ำกันอีก แง~
                   “อ้อ!เปล่าหรอก แค่มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ”
                   “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับน้องสาวพี่คะ”
                   อ้าว!อะไรจะมาไวปานนี้ฟะ ได้ข่าวว่าพี่แกเพิ่งจะวางสายโทรศัพท์ไปเมื่อไม่กี่นาทีเองไม่ใช่เรอะ
                   “โบลาแค่ลื่นล้มในห้องน้ำที่โรงเรียนน่ะค่ะพี่ซันจิน”
                   “พาราอย่าโกหก”
                   จีโฮแทรกขึ้น อ๊ากกกกกกกก จะไม่พูดสักเรื่องจะได้ม้ายยยยยยยยยย
                   “แล้วพี่ยูวอนล่ะคะพี่ชาย”
                   ฉันเห็นแต่พี่ซันจินมานี่นา ก็ไหนได้ยินจีโฮว่าเขาสองคนอยู่ด้วยกันไง
                   “รายนั้นสอบยังไม่เสร็จครับ”
                   พี่ซันจินยกมือลูบผมที่เปียกน้ำ (ล้างพื้นห้องน้ำ) มะลอกมะแลกของฉัน อี๋!ไม่รู้สึกรังเกียจฉันบ้างเหรอ
                   “เดี๋ยวพี่ชายพาขึ้นไปอาบน้ำข้างบนนะ”
                   “ค่ะ”
                   ฉันก็อยากจะอาบน้ำเต็มแก่แล้วเหมือนกัน หวังว่าไอ้เชื้อโรคพวกนี้มันคงจะยังหลับอยู่หรอก แง~
                   ผ่านไปยี่สิบห้านาที...
                   ฉันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย สำรวจเนื้อตัว ฮ้า~ค่อยยังชั่วหน่อย หอมกลิ่นครีมอาบน้ำราสเบอรี่ รู้สึกกระปี้กระเป่าขึ้นมาเยอะเลย ลาก่อนไอ้เชื้อโรคทั้งหลาย ป่านนี้พี่ซันจินจะยังอยู่ในห้องฉันรึเปล่านะ ลองเปิดประตูห้องน้ำออกไปดูดีกว่า...
                    แอด~
                    ผ่าง!!
                    แว้กกกกกกกกกกกกกก
                    ครบชุดเลยอ่ะคราวนี้ อีตาพวกนี้จะแห่มาอยู่ในห้องนอนฉันทำไมตั้งเยอะแยะ แต่คราวนี้ทกคนดูเงียบผิดปกติ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ พี่ซันจินกับพี่ยูวอนนั่งอยู่บนเก้าอี้ จีโฮกับเชจุงนั่งอยู่บนเตียง ส่วนพี่จองวากับเยซุนยืนพิงผนังห้องอยู่ พอทุกคนสังเกตเห็นฉันออกมาจากห้องน้ำต่างก็พากันหันมาดูเพียงจุดเดียว...ซึ่งก็คือฉัน
ออร่าเปล่งแสงมาแต่ไกลเชียวนะ
                    เยซุนดูเหมือนทำท่าจะเดินเข้ามาถามอะไรสักอย่างกับฉัน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ก้าวมา กลับหยุดปลายเท้าเอาไว้อย่างนั้นเหมือนเดิม ฉันสะบัดหน้าไปทางที่ไม่มีเขายืนอยู่ เฮอะ!ทีเมื่อตอนกลางวันยังด่าฉัน ตะคอกฉัน ทำเมินเฉย เย็นชาสารพัดใส่ฉันอยู่เลยนี่ ทีคราวนี้ล่ะ จะมาบอกฉันว่าตัวเองรู้สึกผิดเกิดเป็นห่วงฉันขึ้นมาน่ะเหรอ...ฉันไม่หลงกลนายหรอก
                    ไอ้คนใจดำ!!!
                    ฉันสาบานกล้าเอาหัวหมูหมากาไก่ไปประกันเลยว่าถ้าฉันจะมีแฟนหรือต้องรักใครสักคน ฉันจะไม่มีวันรักคนอย่างนายแน่นอน...เยซุน
                    สาบาน...
                    “เห็นเยซุนบอกพี่ว่าโบลาถูกพวกนั้นทำร้ายในห้องน้ำงั้นเหรอครับ”
                    จู่ๆพี่ยูวอนก็ถามขึ้นแทงใจดำอ่ะ ดีนะที่พี่เขาเว้นคำว่า โดน‘ตบ’เป็นโดนทำร้ายน่ะ ไม่งั้นมันยิ่งจะตอกย้ำฉันให้เจ็บใจน่ะเซ่!!
                    “เอ่อ...”
                    ฉันหันไปสบตากับเยซุนนิดหน่อย เห็นเขากำมือแน่น สีหน้าดูเจ็บปวด ฮึ!ฉันไม่เชื่อคนอย่างนายหรอก คิดจะมาแกล้งว่าสงสารฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ คนที่เจ็บไม่ใช่นายสักหน่อยเยซุน แต่เป็นฉันต่างหากที่เจ็บ โอ๊ย เจ็บระบมไปทั่งหน้าเลยด้วย
                      อีตาบ้า!!(เขาไปทำอะไรให้หล่อนนักหนายะ)
                      “ดูสิ หน้าแดงเป็นรอยหมดเลย”
                      เชจุงลุกขึ้นจากเตียงนอนมาประคองใบหน้าฉันให้หันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจ แต๊ะอั๋งฉันเหรอยะ ใครจะไม่รู้ว่านายน่ะสตรอเบอร์รี่ได้โล่
                     “อืม คงจะเจ็บน่าดู”
                     อ้าว!พี่จองวาก็อีกคน เล่นกับเขาด้วยนะ พี่แกเดินมาจับคางฉันหันซ้ายขวากับเขาบ้าง เอากันเข้าไป อย่าเอาหน้าหล่อๆนั่นเข้ามาใกล้นักล่ะ ยิ่งมีแต่คนหล่อๆอยู่ แค่แห่กันมาอยู่ในห้องฉันหมดขนาดนี้ก็เกินพอแล้ว
                     “โถ่เว้ย!!!”
                       ตึง!!
                       ปัง!!
                       เยซุนตะโกนเสียงดังและใช้มือชกผนังห้องก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตูเสียงดัง เป็นอะไรของเขาอีก อยู่ดีๆก็อารมณ์เสียซะงั้น แต่เมื้อกี้ชกแรงมากอ่ะ เห็นแล้วยังรู้สึกเจ็บแทน แต่มันคงจะไม่เท่ากับคำพูดทุกคำที่เขาใช้มันกับฉันหรอก นั่นมันยิ่งเจ็บกว่า...
                      แล้วฉันจะไปห่วงคนอย่างเขาทำไม...
                      “งั้นพวกพี่ไม่กวนล่ะครับ”
                      พี่ซันจินเอ่ยแทนทุกคนก่อนจะพากันเดินออกจากห้องไป
                      เฮ้อ!วันนี้เหนื่อยเป็นบ้าเลย
                      งั้นนอนตั้งแต่หัวค่ำเลยดีกว่า ตื่นขึ้นมาเผื่อว่าอาการเจ็บที่หน้าจะทุเลาลงบ้าง อูย~ เดี๋ยวเถอะยัยพวกหน้าเห็ดเอ๊ย!ทำกันได้นะ มือหนักไม่ใช่เล่นเลย ยัยพวกบ้า!!
 
                       2.00 AM
                       Yeazun said
                      ขณะที่เท้าของผมกำลังจะเดินผ่านหน้าประตูห้องนั้น...ห้องของเธอ เสียงเหมือนคนพึมพำเบาๆดังลอดออกมาจากภายในห้อง ยัยโบลานอนละเมอด้วยเหรอวะเนี่ย
                      ผมขยับถอยหลังเอาหูไปแนบฟังเสียงใกล้บานประตูห้องของเธอ ละเมอตอนตีสองเนี่ยนะ เฮอะ! บ้าอะไรกันป่านนี้ไอ้คุณเพื่อนผู้แสนดีฝ่ายขาวคงจะนอนหลับตาพริ้มไปนานแล้วล่ะ แต่ผมไม่ใช่! เพราะอะไรน่ะเหรอ ฮึ!! เหตุผลง่ายๆ ก็ผมมันเลวไงล่ะ แต่ผมก็ไม่เคยเสียใจเลยที่ถูกจัดให้อยู่ในฝ่ายดำกับไอ้จองวาและไอ้เชจุง กลับดีใจเสียอีกที่ทุกคนรับรู้และยอมรับพวกเรา
                       เฮ้อ! คิดนอกเรื่องไปไหนวะเนี่ยเรา
                       แอด~
                      ผมเปิดประตูห้องและเดินไปนั่งข้างๆ เตียงที่โบลานอน ใบหน้าขาวเนียนขึ้นเป็นรอยแดงเต็มไปหมด ไม่นึกเลยว่าผู้หญิง (ที่ผมเคยควงเล่น) พวกนั้นจะทำกับโบลาถึงขนาดนี้ แต่ไม่ต้องห่วง ผมไม่มีทางปล่อยให้พวกนั้นลอยนวลไปแน่ พวกนั้นจะต้องได้ชดใช้คืน
                     ผมอยากจะตะโกนบอกเธอดังๆ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของผมเลยสักนิด แต่เธอคงจะปักใจเชื่อในสิ่งที่เห็นไปหมดแล้ว เฮ้อ...
ผมใช้มือลูบไล้ใบหน้าโบลาเบาๆ มองดูดีๆ แล้วมันยากที่ผมจะเชื่อจริงๆ เลยว่ะให้ตายสิ
                     หน้ายัยนี่เหมือนกับ...
                    “ฉันขอโทษ อดทนหน่อยนะ...โบลา แล้วสักวันเธอจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้”
                    เพราะ....ฉัน....
                    เพราะ....ฉัน...
                    เพราะ....
                    เฮอะ! บัดซบจริงโว้ย!!!
 
 
 
 
 
                                                                                                                     
                                                                                                                                                 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ช่วยกันโหวตให้ด้วยนะคะ
จากคุณ Phwang-ka/(Phwang-ka) อัพเดตเมื่อ 22/01/2555 17:28:06
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 261 ท่าน