Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 6 รู้ตัว..
6
14/01/2555 16:43:56
485
เนื้อเรื่อง



ยะฮู้~/ตู๊มม!! ~

น้ำในสระแตกกระเซ็นเมื่อชายหนุ่มกระโดดลงสระด้วยท่าตีลังกาม้วนหน้าอย่างสวยงาม ฉันขยับแว่นกันแดดมองนิดนึงก่อนจะหลับตาลงเพื่อให้แสงแดดอาบไล้ร่างกายอย่างมีความสุข

ความจริงจะบอกว่ามีความสุขซะทีเดียวก็ไม่ได้ ลึกๆแล้วฉันก็ยังมีความกังวลอยู่เรื่องการตามล่าจากเดเชียล ฉันออกไปไหนคนเดียวไม่ได้เลยไม่ว่าจะเมื่อไร กลุ่มดาวสัตว์บอกว่าฉันเป็นที่ต้องการตัวสำหรับพวกนั้นมากที่สุดเพราะฉันเพิ่งกลายร่างได้และยังไม่ค่อยจะมีเขี้ยวเล็บเป็นของตัวเองสักเท่าไร มันน่าอึดอัดใจเป็นบ้าที่ต้องนั่งอยู่เฉยๆไปไหนไม่ได้แม้กระทั้งโรงเรียน ฉันค่อนข้างเป็นห่วงในชีวิตการเรียนซะแล้วสิ  เฮมิท เฟยหลางและนายโรคุชินออกไปทำธุระข้างนอก ส่วนฉันกลับต้องมานอนอาบแดดแก้เบื่อช่างเป็นการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ซะจริงๆ(?) จะเป็นง่อยตายแล้วนะ!!ชีวิตมันช่างแห้งแล้งสิ้นดี : (

“ดูทำหน้าเข้าสิ เป็นอะไรไป? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ร่างเล็กบอบบางในชุดบีกินีสีเหลืองของแองโกล่านอนอยู่ข้างเก้าอี้ฉัน หุ่นของเธอดูดีทีเดียวแม้ว่าจะตัวไม่สูงมากนักแต่อกเป็นอกเอวเป็นเอวแถมผิวยังขาวอมชมพู ใบหน้าเรียวดูน่ารักแบบแอ๊บแบ๊วรับกับผมบ๊อบสีน้ำตาลออกแดง ดวงตากลมโตยามกลางวันเป็นสีน้ำตาลเหมือนช๊อคโกแลตรสหวาน ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูอ่อนน่าจูบ อืม…นี่ฉันคิดอะไรกับผู้หญิงด้วยกันเนี่ย ฉันต้องคิดกับผู้ชายสิ ภาพใบหน้าของใครบางคนก็ทำฉันใจเต้นรัว แย่จริงจะนึกถึงวันนั้นทำไมกัน

ถึงแม้มันจะผ่านหลายวันแล้วแต่ฉันก็ไม่ได้พูดกับเขาเลย ไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาด้วย มันอาจจะเป็นแค่บรรยากาศพาไป อาจเป็นเพราะเผลอไผล เขาไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย ไม่เคยพูดคำว่าชอบออกมาเลยสักคำ หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้พูดกับฉันเลยด้วยซ้ำออกไปข้างนอกกับเฮมิททุกวันเหมือนตั้งใจจะหลบหน้า เขาคงไม่ชอบฉันจริงๆสินะ แล้วมาจูบฉันทำไม?? บ้าชะมัดยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแย่ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลย ทั้งๆที่พยายามหาเหตุผลว่ามันเป็นแค่อารมณ์หวั่นไหวนิดหน่อยแต่พอตอบตัวเองแบบนั้นก็ยิ่งเศร้าใจ

“เรเวน”

“หา?? เรียกฉันหรอ? =O=” ฉันหันไปถามแองโกล่าที่นั่งมองฉันอยู่

“ก็ใช่น่ะสิ เรียกตั้งนานแล้วหูเธอพิการหรือไงเนี่ย เป็นอะไรหรือเปล่าเห็นนั่งเหม่อๆ =____=”

“อ๋อเปล่าหรอก พอดีคิดอะไรเพลินๆ ^^;;”

“เปล่าเลย คนสวยคิดมากแน่ๆโดยเฉพาะเรื่องในวันนั้น หุหุ =..=” ค๊อฟฟี่ที่โผล่ขึ้นจากสระพูดอย่างคนรู้ดี วันนั้นมันวันไหนของหมอนี่กัน =____=^^

“วันนั้นอะไรของนาย”

“ก็วันที่ไอ้ชินมัน…กับเธอไง =.,=”

“ไอ้จุดๆนั่นมันอะไรของนายห๊า!! =//////=!!” พูดติดเรทเกินไปหรือเปล่า!!

“ก็เห็นหลังจากวันนั้นเธอกับมันก็ไม่ได้คุยกันเลยนี่นา กำลังสับสนอยู่ใช่ม๊า : )” อย่างนายจะมารู้ใจฉันได้ไง ฉันไม่ได้สับสนอะไรสักหน่อย

“ฉันจะสับสนอะไร ไม่เห็นมีอะไรต้องสับสนสักหน่อย ตานั่นจะคิดยังไงกับฉันก็เรื่องของเขาสิ ไม่เห็นแคร์ =^=;;”

“คิกๆ แล้วค๊อฟฟี่บอกเธอเมื่อไรหรอว่าหมายถึงเรื่องที่ชินเขาจะคิดยังไงกับเธอ ^^” ชะอุ้ย =O=

“นั่นสิผมยังไม่ได้บอกอะไรเลยนะ : )”

“พวกนายแกล้งฉัน =/////=”

“ไม่ได้แกล้งสักหน่อยเธอพูดมันออกมาเองหมดเลยนะ ^^” แองโกล่าแซว ฉันค้อนเธอไปหนึ่งทีทำให้เธอหัวเราะคิกคัก

“ปากแข็งแบบนี้ระวังไอ้ชินมันจะโดนสาวคาบไปกินซะก่อนนะคนสวย หน้าตาอย่างมันไม่น่าจะว่างนานซะด้วยสิ เห็นนิ่งๆแบบนั้นมันมีสาวๆไม่ขาดมือนะ ; P” อะไรนะ ตานั่นมีสาวๆด้วยงั้นหรอ นั่นสินะ..หน้าตาอย่างนายโรคุชินใครๆก็ชอบถึงจะดูหยิ่งๆแต่ก็เหมือนท้าทายให้เข้าใกล้…

ค๊อฟฟี่เห็นสีหน้าติดจะกังวลภายใต้แว่นกันแดดของเรเวนก็ขยับยิ้มอย่างสมใจก่อนจะเดินผิวปากไปเล่นน้ำกับชิเอ็นที่เพิ่งลงน้ำ เขาแค่หวังดีอ่านะ ที่เหลือจะเป็นยังไงไปเคลียร์กันเองเขาไม่เกี่ยว~



 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันหันไปตามเสียงเคาะประตูหลังจากที่ใช้เวลาทั้งวันนั่งดูซีรีย์เกาหลีอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อสมองจะได้ไม่ต้องคิดถึงใครบางคน แองโกล่าเปิดประตูเข้ามาก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นฉัน

“อาหารพร้อมแล้วนะ วันนี้มีบาบิคิว ฉันลงมือทำเองเลย : )”

“ที่ทำเองคือเอาเนื้อเสียบไม้ใช่มั้ย =O=”

“แหน่ะ ทำเป็นรู้ดี” พูดเล่นๆดันเป็นเรื่องจริงหรอเนี่ย นั่นสินะคุณหนูอย่างพวกนี้จะทำอะไรเป็นมั้งนอกจากใช้แม่บ้าน =____=^

“อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะ คราวนี้ฉันทำเองต่างหาก -3- ทุกคนพร้อมแล้วนะลงไปกินกันเถอะ”

“จ้าๆ” ฉันปิดเครื่องเล่นซีดีก่อนจะเดินไปชั้นล่าง

“ทางนี้เลยฮะเรเวน ^^” ชิเอ็นเรียกให้ออกไปในสวนหน้าคฤหาส์ ที่นั้นกลุ่มดาวสัตว์กำลังตั้งโต๊ะยืนปิ้งบาบิคิวกันอย่างขมีขมันกลิ่นเนื้อย่างหอมๆลอยมากระตุ้นน้ำย่อยในกระเพาะได้เป็นอย่างดี ฉันนั่งลงข้างเฟยหลางก่อนจะมองนายโรคุชินที่ทำหน้าที่ปิ้งบาบิคิว เขากลับมาแล้ว..

“เรเวนไปเอาบาบิคิวเพิ่มหน่อยนะ จะได้มานั่งกินกัน” แองโกล่ายื่นจานมาให้ทำให้ฉันถือจานเดินไปยังนายโรคุชิน

“หมูหรือเนื้อ? -___-” เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนปกติ

“อย่างละครึ่งละกัน”

“…..” เขาไม่พูดอะไรอีกนอกจากส่งบาบิคิวมาให้อย่างที่บอก ดูเหมือนนายจะไม่อยากพูดกับฉันเลยนะตั้งแต่วันนั้น กลิ่นเครื่องสำอางค์และน้ำหอมของผู้หญิงทำให้ฉันหันไปมอง มันมาจากตัวเขา แต่เขาจะใช้ของพวกนี้ด้วยหรอ?

“กลิ่นพวกนี้…นายไปเจอใครมา?”

“ถามทำไม?”

“นายไม่น่าจะใช้ของพวกนี้เลยคิดว่านายน่าจะไปใกล้ชิดกับผู้หญิงมากลิ่นถึงได้ติดมามากขนาดนี้”

“ขนาดเนื้อแนบเนื้อด้วยหรือเปล่าวะ? *O*” อยู่ๆนายค๊อฟฟี่ก็กอดคอนายโรคุชินแล้วดมกลิ่นฟุดฟิต

“อะไรของแก -____-”

“กลิ่นผู้หญิงนี่นา ไอ้สิงห์พานายเที่ยวผู้หญิงทำไมไม่ชวนฉันวะ ขี้โกงงง T^T” เที่ยวผู้หญิงงั้นหรอ..

“ไม่เกี่ยวกับฉันเว้ย ไอ้ชินมันเริ่มเองเลย ฉันมองอยู่เฉยๆ” เฮมิทตะโกนจากหัวโต๊ะ

“นั่นแหละ ไปไม่ชวน ขี้โกงๆ แบบนี้ต้องเพิ่มเนื้อให้ฉันนะเว้ย” ว่าแล้วเจ้าตัวก็หยิบบาบิคิวเนื้อใส่จานตัวเองทันที ฉันกับนายโรคุชินได้แต่สบตากัน สายตาที่อ่านไม่ออกทำให้ฉันเหมือนตกลงไปอยู่ในน้ำวนที่หมุนไปไม่มีที่สิ้นสุด เขาไปหาผู้หญิงด้วยตัวเอง ต้องใกล้ชิดกันขนาดไหนกลิ่นถึงได้ติดมากมายขนาดนี้ เนื้อแนบเนื้อ??...

“เรเวน ได้หรือยัง เรากินกันวันนี้นะสาวน้อย =O=” เสียงเฮมิททำให้ฉันรับจานมาแล้วหันหลังกลับโต๊ะ ฉันรู้สึกถึงสายตาของเขาที่จ้องมองแผ่นหลังของฉันเดินจากไปโดยที่เขาไม่พูดโต้แย้งสิ่งที่เพื่อนๆพูดเลยสักคำ ตลอดการกินอาหารทุกคนพูดคุยกันสนุกสนาน ฉันคุยกับทุกคนยกเว้นนายโรคุชิน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องโกรธเขา หัวใจฉันมันทั้งร้อนรุ่มทั้งเจ็บปวดอย่างน่าประหลาดเมื่อเห็นรอยข่วนสีชมพูจางๆที่แขน เขามีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า…นั่นคือสิ่งที่ฉันสงสัย

“เฮ แกจะไปไหนวะไอ้ชิน”

“อาบน้ำ -____-”

“จะไปชำระคราบโลกีย์หรอวะเพื่อน ฮ่าๆ” ค๊อฟฟี่แซวเพื่อนที่ตอนนี้เปล่งบรรยากาศมาคุ สายตาคมกริบอันแสนเย็นชาตวัดมองสหายต่างสายพันธุ์ที่สะดุ้งเฮือกเมื่อรู้ว่าแหย่คนที่ไม่ควรแหย่เข้าซะแล้ว

“แกจะหุบปากเองหรือจะให้ฉันหุบปากให้ -___-++”

“ไม่พูดแล้วจ้า =x=” แล้วเขาก็เดินเข้าคฤหาส์ไป

“เดี๋ยวฉันมานะ” ฉันรีบตามไปทันทีโดยทิ้งระยะห่างไว้เมื่อเห็นเขาเข้า
ห้องไปฉันก็มายืนอยู่หน้าห้องคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหว เสียงในห้องมันเงียบมาก แทบไม่มีเสียงฝีเท้าเลยเวลาเขาเดิน เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆก่อนจะมีเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันทำให้ฉันรีบเปิดประตูเข้าไปทันที

!!!

“เอ่อ…” แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาทำเอาฉันพูดไม่ออก มันมีแต่รอยจิกข่วนสีชมพูจางๆเต็มแผ่นหลัง แม้กระทั้งที่ไหปลาร้า หรือว่าเขา… ดวงตาที่มองสบมามีแต่ความงุนงงและแปลกใจที่เห็นฉันเปิดประตูพรวดพราดเข้ามายิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดหวัง

“..เธอเข้ามาทำไม..”

“เอ่อ..ขอโทษ พอดีเข้าห้องผิดน่ะ ไปนะ”

“เดี๋ยว!!..”แต่ฉันไม่ฟัง ฉันวิ่งออกมาจากตรงนั้น เจ็บ..ใช่..ฉันเจ็บ เจ็บที่เพิ่งมารู้เอาตอนนี้ว่าฉันชอบหมอนั่น ไม่สิ ไม่ใช่แค่ชอบ ฉันรักเขาไปแล้วต่างหาก ตั้งแต่ตอนไหนฉันไม่รู้แต่ฉันไม่ได้อยากรักเขาเลยสักนิด เขามาจูบฉัน ทำให้ฉันหวั่นไหวแล้วทำแบบนี้ได้ยังไง เขาจูบฉันได้ยังไงในเมื่อเขามีคนอื่นอยู่แล้ว!!!



 
**+++Rokushin+++**

หญิงสาวที่อยู่ๆก็พรวดพราดเข้ามาทำให้เขาตกตะลึง เขารู้ดีถึงสายตาที่เธอมองรอยแผลบนร่างกายเขาแต่เมื่อเขาจะอธิบายเธอก็พรวดพราดออกไป เขาพยายามจะรั้งเธอไว้แต่ ‘มัน’ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

“แค่ก แค่ก แค่ก” รสเลือดในปากไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ตรงกันข้ามมันกลับทำให้เขาแย่ลง เขาเดินเซไปปิดประตูล๊อคกลอนให้เรียบร้อยก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง พยายามกลืนน้ำลาย

พรวด!!

“แค่ก แค่ก” สิ่งที่เขาพยายมกั้นมันพุ่งผ่านลำคอออกมาแปะลงพื้น เลือดสดๆไหลผ่านร่องนิ้วที่ปิดปาก เขาหยิบเสื้อมาเช็ดปากและพื้นให้สะอาดพยายามหายใจเข้าลึกๆ

“แฮก แฮก แฮก” เวลาชีวิตของเขาเหลือน้อยเต็มที เวลาตายของเขาจะมาถึงเมื่อเขาอายุ19 เขารู้ตัวดีตั้งแต่มีอาการแบบนี้ เขารู้เวลาตายตัวเองมาตลอด แต่เขาไม่คิดจะพูดมันออกมาก็แค่นั้น ความจริงทุกคนก็รู้แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร เหลือเพียงเรเวนเท่านั้นที่ไม่รู้และเขาก็ไม่กล้าบอก แววตาที่เธอมองเขาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไง แต่ถ้าเขาพูดมันออกไป..

สงสัยจะจริงของค๊อฟฟี่ที่ว่าเขาขี้ขลาด เขาไม่กล้าที่จะบอกเรเวน ไม่กล้าพอที่จะให้ยัยนั่นรู้ความจริงข้อนี้  รู้ความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถหาเลือดมาต่อเติมส่วนที่ขาดหายไปได้เพราะในประเทศนี้ไม่มีเสือดำ เขาไม่กล้าพอให้เธอตกลงปลงใจรักคนใกล้ตายอย่างเขา แต่เขาจะแก้ความเข้าใจผิดนี้ยังไงดีเรื่องรอยกับกลิ่น ที่ไปหาผู้หญิงก็เป็นผู้หญิงในองกรค์เดเชียลไปหลอกถามข้อมูลมาจากนั้นก็ชิ่ง แต่ไปเจอแอนนิของเดเชียลเข้าซะก่อนเลยต่อสู้กันและได้แผลมาแบบนี้ เธอจะเข้าใจในสิ่งที่เขาจะอธิบายมั้ยนะ?..

อุ๊บ! แค่ก แค่ก

เลือดที่หยดลงบนพื้นทำให้เขาสบถ อาการชักแย่แล้ว ถ้าเรื่องของเรเวนไม่เสร็จเขาคงตายตาไม่หลับแน่ เด็กผู้หญิงที่เป็นเหมือนดวงใจของเขา ตั้งแต่ที่เขาเข้าเรียนในห้องเดียวกัน เขาก็ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้ เธอช่างสดใส เหมือนดวงตะวันยามเช้า  เส้นผมสีน้ำตาลทองหยอกล้อกับแสงตะวัน ดวงตาอันมีเสน่ห์คู่นั้นทำให้ใจเต้นเมื่อเธอมองมา รอยยิ้มอย่างเป็นกันเองที่มีให้กับเพื่อนๆทำให้เขารู้สึกอุ่นๆข้างในใจ นับตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็เฝ้ามองเธอ เฝ้าดูความเป็นไปของเธออยู่ห่างๆโดยที่ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาแตกต่างจากเธอมากเกินไป และเธอคงรับไม่ได้แน่ที่จะอยู่กับแอนนิอย่างเขา

แต่แล้วในวันที่เขาได้กลิ่นที่ต่างไปจากเดิมของเธอเขาก็รู้ทันทีเลยว่าเธอเป็นเหมือนเขา หัวใจของเขาในทีแรกมันพองโตราวกับลูกโป่งเมื่อระหว่างเรามันอาจจะไปด้วยกันได้แต่ไม่นานมันก็ถูกเจาะด้วยเข็มเมื่อคิดได้ว่าไม่มีใครหรอกที่อยากเป็นแบบนี้ ซึ่งก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เธอไม่ได้ต้องการความเป็นไปได้เหมือนที่เขาคิด แล้วเขาจะทำยังไงได้ยิ่งตัวเขาเป็นแบบนี้อีกมันคงจะดีแล้วที่เขาไม่พูดอะไรออกไป แค่ได้ดูแลก็สุขใจแล้วแต่เรื่องที่เขาจูบเธอนั่นก็เป็นเรื่องเหนือการควบคุมจริงๆ แต่ลึกๆแล้วเขาก็ตั้งใจทำ ไม่ว่าจะเหตุผลกลใดก็ตามแต่ มันคงแย่ถ้าเธอรู้ว่าเขาจะตาย หรือบางทีเขาจะต้องหาที่ตายให้ตัวเองกันนะ?....






ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ชอบมากเลยอา
มาเเต่งให้จบไวๆนะ
 

จากคุณ fay_zanarak/() อัพเดตเมื่อ 21/01/2555 19:40:25
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 100 ท่าน