Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
forget me not
AmmO
Intro
1
13/01/2555 11:47:45
604
เนื้อเรื่อง

 บทนำ

หนึ่งสัปดาห์ก่อน....

 
   “นี่แก... ยังไม่เลิกร้องไห้อีกเหรอ >O<” วาวาถามขึ้นกับท่าทีของบีบีที่ยังคงร้องไห้ไม่เลิกมาหนึ่งวันเต็มๆแล้ว... “แล้วแกจะเอาไงกับชีวิตแก...     ฉันว่าแกตัดใจจากเค้าได้แล้วนะ”วาวาว่าพร้อมกับตรงเข้าไปเขย่าร่างของบีบีที่ยังคงร้องไห้อยู่บนเตียง แต่คนบนเตียงกับไม่ได้สนใจอะไรเลยเอาแต่ร้องไห้ลูกเดียว เฮ้อ วาวถอนหายใจยาวเพราะเหนื่อยกับเพื่อนสาวของตัวเอง
 
   จนในที่สุดวาวาก็หมดความอดทน  ตรงเข้าไปกระชากแขนของบีบีอย่างแรง   จนเธอเซถลาจำต้องก้าวตามไป  อย่างรวดเร็วจนทำให้บีบีทำอะไรไม่ได้เลย  ได้แต่ก้าวเท้าตามวาวาไป  พอมาถึงรถมินิคูเปอร์สีขาวตรงหน้า  วาวาจัดการยัดบีบีเข้าไปในมินิคูเปอร์ของเธอ  พอเข้ามาได้ไม่นานบีบีก็พลางหันหน้ามาถามขึ้น
 
   “แก... จะพาฉันไปไหนนะ”บีบีถามขึ้นพร้องกับเสียงสะอึกสะอื้น
 
   “ฉันก็จะพาแกไปดูให้เห็นกับตาแกนะสิ ว่าอีตาไลออนนั่นมันทิ้งแกไปแล้ว แกจะได้ตาสว่างสักทีแต่ก่อนที่ฉันจะมาหาแก่ ยัยเชอร์รี่มันก็โทรมาบอกว่าเห็นไลออนอยู่กับแฟนใหม่ บลาๆๆๆ”
 
“...”วาววาพูดออกไปจนหมดแต่เพื่อนสาวของเธอก็ยังนิ่งเงียบอยู่เหมือนเดิมทำให้วาวาแทบจะปรี๊ดๆๆ จนเส้นเลือดจะแตกตุ๊บๆอยู่แล้ว เธอหันหน้าไปพูดกับเพื่อนสาวอีกครั้ง
 
“แกจะนิ่งอย่างนี้ไม่ได้แล้ว! แกต้องทำอะไรสักอย่างสิ” เฮ้อ~วาวาถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ถ้าแก...  ไม่เชื่องั้นลองไปดูให้เห็นกับตาเลยไป๊” ว่าจบ    วาวาสตาร์ทรถทันทีแล้วพุ่งตัวออกอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ วาวาก็ขับรถมาถึง     ร้านเบเกอร์รี่แห่งหนึ่งตกแต่ง หน้าร้านได้สวยงามมากที่หน้าประตูร้านมีต้นไม้เล็กสองต้นตั้งไว้ตรงข้ามกันรูปทรงของตันไม้เป็นรูปหัวใจ ถัดจากต้นไม้รูปหัวใจไปเป็นโต๊ะสีขาว สี่ห้าโต๊ะตั้งเป็นกลุ่มพร้อมร่มใหญ่สี่ขาวที่กางอยู่กับเก้าอี้ไม้สี่ขาวที่ตั้งไว้ที่โต๊ะอย่างละสามตัว
 
BBPart
พอหาที่จอดรถได้แล้วสายตาของก็ไปสะตุดชายหญิงคู่หนึ่งชึ่งฉันจำได้ดีกับผู้ชายผมสีดำคลับสไลท์ถึงต้นคอรับกับไบหน้าเนียนใสเป็นอย่างดีกับริมฝีปากสีแดงระรื่อนุ่มน่าจุ๊บนั่นอีกที่ฉันเคยมันได้สัมผัสมาตลอดห้าเดือนแต่ตอนนี้ฉันกับไม่ได้สัมผัสมันแล้วเพราะต้อนนี้ที่ฉันเห็นกำลังนั่งอยู่กับผู้หญิ่งคนหนึ่ง    ชึ่งนั่งป้อดเค้กกันไปมากันอย่างกับว่ารักกันปรานจะกลื่นกิน  จู่ๆ  น้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตก  ยิ่งมองภาพตรงหน้าตอนนี้รู้สึกร้อนผ่าวๆ ที่ขอบตาจนทำให้น้ำตาตกพลักๆ  ทำให้ฉันที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้เต็มที่แล้วแต่ก็ทำไม่ได้เลย  ฉันเจ็บ!  เจ็บอย่างไม่น่าให้อภัย ในตัวเองเลย  ที่ปล่อยให้หัวใจของของตัวเองไปรักเค้าหมดใจอย่างนี้  TTOTTแต่เค้าไม่เคยรักฉันเลยสักนิดเดียว ฉันว่าฉันตัดสินใจได้แล้ว   ว่าจะไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อที่จะได้ลืมเรื่องบ้าๆนี้ซะที
 
  
ภายในสนามบิน  คลาคล่ำ  ไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา       ที่เดินทางมาพักผ่อนที่เมื่องไทย บ้างก็นักธุรกิจที่จะเดินทางข้ามประเทศเพื่อที่จะประสานงาน แล้วยังมีนักศึกษาที่จะไปเรียนที่ประเทศนอก   ฉันก็เป็นอีกคนเหมือนกันที่จะไปเรียนต่อที่ไฮสคูลที่อเมริกา   วันนี้ยัยวาวา กับ ยัยเชอร์รี่และพ่อกับแม่ เคย์ก็มาแต่สามนั่นกลับไปก่อน...  ก็มาส่งฉันแต่ยังไม่เห็นคีย์เลยไม่รู้ว่าเค้าจะมาส่งฉันหรือเปล่าน่า~    ตอนนี้เราก็นั่งกันอยู่ที่ที่ไว้รอเครื่องบินออกกัน หลังจากวันที่ยัยวาวาลากฉันไปวันนั้นฉันก็พยายามตัดใจจากเค้าได้ไม่เท่าไหร่นัก      แต่ตอนนี้ฉันเลิกร้องไห้ได้แล้วละนับว่าสิ่งที่ดีที่สุดของฉันก็ว่าได้ ตลอดสัปดาห์หนึ่งเต็มฉันขังตัวเองอยู่ในห้อง
 
“แกแน่ใจ?แล้วเหรอว่าจะไปเรียนต่อไฮสคูลที่อเมริกานะ” วาวาที่นั่งข้างๆ ฉันหันหน้ามาถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
 
“อือ... แน่ใจสิไม่ต้องเป็นห่วงฉันขนาดนั่นก็ได้ ฉันดูแลตัวเองได้เชื่อสิ”ฉันว่าขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส พยายยามทำตัวร่าเริ่งเข้าไว้เพื่อไม่ให้ยัยเพื่อนสองตังนี่สงสัย
 
“ไม่เชื่อ!!!  แกน่ะซุ่มซามจะตายแถมยังโก๊ะอยู่ด้วยแล้วตอนนี้แกเพิ่งจะอกหักมา... ฉันกลัวว่าแกจะเป็นอะไรภ้าอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีพวกเรา”
 
“โห่!  นี่แกเล่นพูดอย่างนี้เล้ยงั้นเหรอ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับมาเมืองไทยอีกเล้ย”ฉันพูดประชดยัยเชอร์รี่พลางค้อนให้ซะยกใหญ่
 
“งอนแล้วเหรอ...  ล้อเล่นแค่นิดเดียวเอง”
 
ยัยเชอร์รี่ว่าพร้อมกับเข้ามาออดอ้อนแล้วสวมกอดฉันอย่างกับไม่ได้กอดมานานแล้ว แฮ่ะๆพอได้แล้ว  ฉันหายใจไม่ออก >O<
 
แฮ่ะ  แฮ่ะ  -O-
 
“หะ...หายใจไม่อออก”ว่าจบ ยัยเชี่อรี่รีบคายอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว แล้วถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
 
“ไม่เป็น’แค่เกือบได้ไปเยี่ยมยมบาล’ก่อนได้ไปอเมริกา”
 
“ประชดเข้าไป ฉันจะไม่เมลไปหาแกเล้ยเวลาแกเหงา เชอะ”
 
=  =:::
 
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว    หลังจากที่ยัยสองตัวนั่นกลับไป   ฉันนั่งรอขึ้นเครื่องตั้งแต่บ่ายโมงจนบรรยายกาศรอบข้างตอนนี้เริ่มมืดลงท้องฟ้าเป็นสีส้มอมเหลื่องนิดๆ  พลางยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาห้าโมงเย็นแล้ว      ใกล้แล้วสิน่ะ      ใกล้จวนจะถึงเวลาที่เครื่องจะออก  เฮ้อ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ    จะว่าไปแล้วก็เหงาเหมือนกันแล้วก็ใจหายเมื่อไม่มียัยสองตัวนั่น.....เอามั้ยละค่ะก่อนที่จะถึงเวลาขึ้นเครื่อง  ฉันจะเล่าเรื่องความรักของฉัน  (ไม่อยากฟัง) ทำไม ไม่เป็นไรไม่อยากแต่อยากเล่า ^^
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 143 ท่าน