Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Sixth Sense สัมผัสเร้นรัก (rewrite)
เนรยา
ตอนที่ 2 นัดพบ (40%)
3
15/01/2555 16:48:45
524
เนื้อเรื่อง

 

 

 

เช้านี้รสาตื่นมาด้วยความเหนื่อยที่ยังเหลือตกค้างจากเมื่อคืน ดีนะที่วันนี้เป็นวันเสาร์เลยไม่ต้องรีบออกไปทำงาน เลยมีเวลาให้เธอได้นอนอ้อยอิ่งพักผ่อนได้บ้างก่อนที่จะต้องลุกมาทำงานที่หอบกลับมาทำด้วย เธอไม่ค่อยชอบขนงานกลับมาทำที่บ้านนักหรอก แต่ถ้างานมันเร่งมากๆก็เลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน.. เอ๊ะ! ว่าแต่งานอยู่ไหน

 

“ตายแล้วๆๆๆๆ รสาเอ๊ยยย!! ทำไมดวงแกมันเป็นอะไรกันนะเนี่ย นอกจากเห็นผีแล้วยังจะโดนไล่ออกจากงานอีกไหมล่ะทีนี้” 

 

หญิงสาวบ่นอุบทันทีที่คิดได้ว่างานเธออยู่ในรถ รถที่ไม่ได้เอากลับมาเมื่อวาน รถที่คงจะยังจอดอยู่ที่หน้าผับที่เธอไปกับเพื่อนเมื่อคืน ไม่ใช่ว่าหลังจากที่เธอรู้สึกตัวที่โรงพยาบาลแล้วเธอจะเมายาดมยาลมจนลืมว่าตัวเองมีรถหรอกนะ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อกุญแจรถ มือถือ และข้าวของทุกอย่างของเธอมันอยู่ในกระเป๋าถือของเธอหมดเลยน่ะสิ แล้วกระเป๋าเจ้ากรรมที่ใส่แทบทั้งชีวิตของเธอไว้มันก็อยู่ที่เขาคนนั้นที่ช่วยเธอนั่นล่ะ หวังก็แต่ว่าเขาคงไม่ใช่เป็นพวกสิบแปดมงกุฏเอาของเอารถเธอไปขายหมดแล้วนะ นี่ยังดีที่เธอมีเงินทอนจากค่าอาหารติดในกระเป๋าเสื้อทำงานหรอกนะถึงหาทางกลับมาถึงคอนโดเธอได้ แล้วก็ดีที่สามารถขอยืมกุญแจสำรองได้ด้วย ไม่งั้นคงต้องลำบากกว่านี้ว่าจะหาที่นอนที่ไหนดี ใครจะว่าเธอบ้าที่ยอมทิ้งทุกอย่างแล้วไม่รอเขาที่โรงพยาบาลเธอก็ยอม ไม่มีใครมีประสบการณ์เหมือนเธอนี่นา ประสบการณ์ขนพองสยองเกล้าที่ทำให้เธอไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้โรงพยาบาลโดยเฉพาะเวลากลางคืน

แล้วรสาก็พาลนึกทบทวนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นที่ทำให้เธอตกใจจนหมดสติไป คิดพลางมือก็เอื้อมไปจับวัตถุเล็กๆที่ห้อยคอไว้ติดตัวไม่ห่าง จี้สีขาวงาช้างอันเล็กที่มองไกลๆคงไม่เห็นว่าจริงๆแล้วมีอักษรสีทองตัวจิ๋วสลักไว้รายรอบทำให้ตัวจี้ดูระยิบระยับ รูปทรงอาจดูไม่โดดเด่นแต่ถ้าจะสังเกตดีๆก็คงเดาได้ไม่ยากว่าเป็นรูปทรงขององค์พระพุทธรูปขนาดเล็กที่มีกรอบแก้วบางๆร้อยติดกับสายสร้อยคอสีทองเส้นเรียว

‘เราก็ใส่ไว้ไม่ได้ถอดนี่นา ทำไมเรายังเห็นชัดขนาดนี้อีกล่ะ’ รสาคิดอย่างไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ ‘ว่าแต่มันอะไรกัน ทำไมรู้สึกแรงแบบนั้นนะ แล้วทำไมต้องตามติดผู้ชายคนนั้นด้วยล่ะ หรือเราจะคิดมากไปเอง’

“โอ๊ยยยย!! แล้วฉันจะมานั่งคิดถึงคนอื่นอยู่ทำไมเนี่ย ตัวเองยังจะเอาไม่รอดเลย รถ มือถือ กระเป๋าตังค์ กุญแจ งานก็อีก จะไปเอามาได้ยังไงล่ะทีนี้”

เบอร์โทรหรือชื่อเขาเธอก็ยังไม่รู้ เพราะเมื่อวานเธอไม่สามารถทนรอให้คุณพยาบาลเดินไปถามมาให้ได้หรอก ทำอย่างไรให้ได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วที่สุดเธอก็ยอมทั้งนั้นล่ะ หวังว่าเขาจะเป็นคนติดต่อมาหาเธอเองแต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววสักนิด เธอรู้สึกได้ว่าเขาก็น่าจะเป็นคนดีอยู่หรอกนะ เธอเชื่อในความสามารถด้านนี้ของตัวเอง เธอดูคนไม่ผิดนักหรอก จริงๆจะว่าไม่ผิดเลยก็ได้ตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั้น



 

แต่แล้วเธอก็คิดได้ว่าท่าทางสมองของเธอจะไม่ได้พัฒนาความสามารถไปตามสัมผัสพิเศษนี้เท่าไร

 

“ยัยรสา แกโง่อีกแล้ว เขาค้นในกระเป๋าแกคงเจอนามบัตรแกอยู่หรอก เบอร์โทรแกก็มี แต่มือถือแกก็อยู่ที่เขาด้วยนี่ ใครติดต่อแกได้ก็เทพแล้วเนี่ยยยย!!”

 

 

 

 

 

ตรงตามที่รสาคิดไม่มีผิด ทางด้านธนาวินก็กำลังหงุดหงิดว่าจะหาทางติดต่อเธอได้อย่างไร เขาค้นดูข้าวของในกระเป๋าเพื่อหาทางติดต่อเธอ เจอนามบัตรที่บอกชื่อเธอ บอกที่ทำงานกับเบอร์โทรศัพท์ แต่ลองโทรไปก็ไม่มีคนรับเพราะคงไม่มีใครไปทำงานวันเสาร์ เบอร์มือถือก็ไม่ช่วยเพราะมือถือก็อยู่กับเขาเอง อุตส่าห์คิดว่าจะยอมขับรถเอาของไปให้ถึงบ้านแต่เมื่อดูบัตรประชาชนก็เจอแต่ที่อยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แล้วเขาจะทำอย่างไรดีเนี่ย จริงๆมันก็พอมีทางอยู่หรอกถ้าจะลองโทรหาใครสักคนจากเบอร์ในเครื่องของเธอ เมื่อเช้าที่เขาลองเปิดดูก็เห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับอยู่สิบกว่าสายได้ แต่ก็ยังลังเลเพราะรู้สึกว่าอาจเป็นการละลาบละล้วงเกินไป และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะโทรหาใครดี ลองหาดูเบอร์ที่ใช้ชื่อว่าบ้านหรือพ่อแม่พี่น้องก็ไม่มี จะโทรสุ่มไปก็กระไรอยู่ แล้วขณะที่เขากำลังจดๆจ้องๆก็มีสายเรียกเข้ามาพอดี

 

“สวัสดีครับ” หลังจากปล่อยให้มันดังอยู่สักพัก ชายหนุ่มก็ตัดสินใจรับโทรศัพท์

 

คงไม่ใช่แค่เขาที่ไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ฝ่ายเดียว อีกฝ่ายก็คงจะอื้งพอกัน เพราะทางนั้นก็เงียบอยู่นานจนกว่าจะพูดออกมาได้

 

“ขอโทษครับ ผมคงโทรผิดครับ”

 

“คุณ เดี๋ยวครับ คือ..” ยังไม่ทันที่ธนาวินจะได้พูดอะไรต่อ ฝ่ายที่โทรมาก็วางสายไปแล้ว “เอาไงดีล่ะเนี่ยทีนี้”

 

ไม่ต้องรอให้ชายหนุ่มคิดนาน โทรศัพท์ในมือก็ส่งเสียงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ลังเลที่จะรับเลยสักนิด

 

“สวัสดีครับ นี่เบอร์รสานะครับ” 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 581 ท่าน