Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยสาวใช้หน้าใสกับคุณชายจอมกวน
รองเท้าแตะ ของนางซิน
บทนำ
1
12/01/2555 17:55:36
278
เนื้อเรื่อง
 กริ๊ง!!! เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอน 7 โมงเช้า  โอ๊ย! วันนี้วันอาทิตย์นะยะ ปลุกทำไมแต่เช้าเนี่ย ฉันเดินเข้าไปธุระส่วนตัวในห้องน้ำสักแป็บ พอออกมาเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น  ฉันเดินไปรับโทรศัพท์ก็เห็นว่ายัยเริงรุ้งโทรมา  เอ้! โทรมาทำไมน้า??? หรือว่าจะโทรมาเลี้ยงหนัง  อย่างนี้ต้องรับซะแล้ว 
ติ๊ด
"ฮัลโหลว่าไงจ้า วันนี้จะเลี้ยงหนังฉันเรื่องอะไรอีกล่ะ"
(เปล่า ฉันมีข่าวด่วนมากๆมาบอก)
"อะไรหรอ  อย่าบอกนะว่าเธอเล่นเกมปลูกผักชิงแชมป์ชนะแล้ว  ดีใจด้วยนะ"
(ไม่ใช่  คือตอนนี้แฟนเธอโดนนักเลงกระทืบอาการปางตายอยู่โรงพยาบาลเนี่ย นิยัยไบเล่ย์แกรีบๆมาเลย)
"ห๊ะ อะไรนะโรงพยาบาลไหนรีบบอกฉันมาเร้ววว"ฉันพูดด้วยความตกใจ  ขาอ่อนแทบทรุดลงนั่ง
(ที่โรงพยาบาลพญาไกล  ห่างจากบ้านแก 14 กิโลเมตร)
"อืม ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย"
ฉันรีบคว้ากุญแจมอเตอร์ไซด์ฟีโน่คันโปรด แล้วขี่ออกจากบ้านอย่างรวดเร็วประมาณ 110 กิโลเมตร/ชั่วโมง 
บรืน!! ทึ่ดๆๆ ฟิบ อ๊าย!!มอเตอร์ไซด์ดับ  ดับได้ไง ดับทำไม   ดับหาอะไร  ดับเพราะอะไร นี่มาได้แค่ 2 กิโลฯเองนะ  เอ๊ะ! ฉันมองหน้าปัดของรถมอเตอร์ไซด์  น้ำมันหมด
ooo (ช็อก)
OoO(ช็อกสุดๆ)
ToT (แงๆ)
ฉันจะทำยังไงดีเนี่ยแถวนี้ไม่มีปั๊มซะด้วย  ทำไงดี ทำไงดี  ฮือๆๆ  แฟนฉันก็เจ็บหนักอยู่โรงพยาบาล ส่วนฉันก็ซื่อบื้อไม่ยอมเติมน้ำมันรถมัวแต่บิด ซิ่ง บิด ซิ่ง บิดแล้วก็ซิ่ง   อ๊าก!!!!ทำไงดี  ฉันตัดสินใจโบกรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาลแทนโดยที่ฝากมอเตอร์ไซด์ไว้ที่ปั๊มน้ำมัน(เดินเข็นกว่า 5 กิโลเมตรจนถึงปั๊มน้ำมัน แต่ก็ดันลืมเตมน้มันอีกตามเคย)  ฉันบอกให้พี่โชเฟอร์แท็กซี่เหยียบคันเร่งให้มิด ถ้าเหยียบไม่มิดไม่จ่าย  พอถึงโรงพยาบาลฉันก็เจอยัยรุ้งยืนคอยอยู่เลยให้ยัยรุ้งจ่ายเงินให้ แล้วรีบไปรอหน้าห้อง ICU  ทันที ยัยรุ้งบ่นฉันใหญ่ทั้งเรื่องมาช้าจนทำให้ยัยรุ้งรออยู่หลายชั่วโมงแล้วก็เรื่องที่ให้ยัยรุ้งจ่ายเงินให้อีกซวยแท้ก็คนมันไม่ได้เอาเงินมานี่นา  ระหว่างรอคุณหมอออกมาจากห้อง ICU ยัยรุ้งก็ชวนฉันไปทานข้าวเย็นแล้วก็ไปงัดเรื่องตอนสมัยเรียนมาเล่า
"นิ ยัยไบเล่ย์แกจำได้ไหมตอน ป.2 วันที่แกวิ่งตัดหน้าฉันไปขอเบอร์รุ่นพี่ ม.3 อ่ะ ฉันยังไม่หายแค้นแกเลยนะ ทั้งๆที่รุ่นพี่คนนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อน"
ฉันเงียบไม่พูดอะไร
"แล้วแกจำได้ไหม วันเกิดฉันตอนที่เราอยู่ป.3 แกเป็นคนควักเค้กวันเกิดฉันมาปาเล่น ก่อนที่จะเกิดสงครามเค้กจนฉันไม่ได้กินเค้กสักคำ"
ฉันยังเงียบเหมือนเดิมแต่ยัยรุ้งนี่รื้อฟื้นขึ้นมาทำไม
"แล้วแกจำได้ไหมตอนป.5 ที่เราไปซิ่งกันแกยิ้มหวานกับผุ้ชายคนที่ฉันชอบก่อน3.25 วินาที"
ฉันเริ่มไม่ไหวแล้วนะ
"แล้วแกจำได้ไหมเมื่อเดือนก่อนแกควงฟิวส์กลับบ้านแล้วทิ้งฉันไว้ที่เกาะกลางถนน แถมยังหันหน้ามาโบกมือ บ๊ายบายฉันอีก"
ถ้าพูดอีกที่ฉันจะฆ่าแกยัยรุ่ง(รุ้ง)ริ่ง
"แล้วเมื่อ 2 วันก่อนแกไปเที่ยวสวนสนุกกับฉันแคต่พอฟิวส์ไม่เล่นแกก็ปล่อยให้ฉันผจญภัยอยู่บ้านผีสิงกับไวกิ้งอยู่คนเดียว  อ๊าก!!!ฉันจะฆ่าแก"
ฉันสุดทนแล้วหันหน้าเอามือไปบีบคอยัยรุ่ง(รุ้ง)ริ่งนั่นทันทีพร้อมกับยัยรุ้งหันหน้าเอามือมาบีบคอฉันเช่นเดียวกัน   อ๊าก!!!หายใจไม่ออก ยัยนี่แรงเยอะเป็นบ้าอยากรู้ว่านี่แรงคนหรือแรงควายกันแน่
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 212 ท่าน