Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 5 เมื่อตื่นขึ้น...
5
08/01/2555 16:35:14
675
เนื้อเรื่อง



เสียงนกร้องปลุกให้ฉันขยับตัวอย่างงัวเงีย นกที่ไหนร้องเนี่ยยังไม่เช้าสักหน่อย ความหนาวทำให้ฉันขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่กำลังโอบกอด ฉันนอนต่ออย่างมีความสุขเสียงกลองที่ดังเป็นจังหวะทำให้ฉันขมวดคิ้ว

ตึกตัก  ตึกตัก

ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่ามันเหมือนเสียงหัวใจเต้น

ตึกตัก  ตึกตัก  ตึกตัก

ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดข้างแก้มทำให้ฉันลืมตาขึ้นก่อนจะผงะ เมื่อใบหน้าของบุคคลที่ไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดขนาดนี้อยู่ห่างเพียงไม่กี่เซนฯ ประเด็นคือฉันอยู่ในอ้อมกอดของตานี่และฉันกับเขาตอนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!! O____O!!!!ใบหน้าของฉันเห่อร้อนกับสถานการณ์กระอักกระอวนรัญจวนใจจะให้ใครมาเห็นในสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด ฉันค่อยๆยกแขนเขาออกแต่ก่อนที่จะได้ทำแบบนั้นเขาก็พลิกตัวจับฉันนอนราบแล้วขึ้นคร่อม!! อ๊ายยยย ท่านี้สยิวเกินไปมั้ย ทำอะไรก็ดูสภาพก่อนพ่อคุณณณ =[ ]=!!

“..-_____-..”

“เอ่อ..นายช่วยขยับตัวออกไปหน่อยได้มั้ย >///////<” เพราะตอนนี้อะไรต่อมิอะไรของเขาฉันเห็นหมดทุกอย่างแล้วแน่นอนว่าอะไรที่เป็นของๆฉันเขาก็น่าจะเห็นเต็มตาด้วยเหมือนกัน กรี๊ดดดด TT////////TT

“..เธอ..”

“หลับตาเดี๋ยวนี้นะ ได้โปรด…T///////T” เขาหลับตาโดยดี ฉันลุกออกมาจากท่าติดเรทนั้นก่อนจะนั่งพยายามเอามือบังส่วนอันตรายทั้งหลายให้พ้นจากสายตาเขา พร้อมกับหันหน้ามองไปทางอื่น อาย..ตอนนี้ฉันอายมาก ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลย ตอนนี้เราอยู่ในถ้ำกันสองคนสภาพโดยรอบมืดสนิท สงสัยจะยังเช้ามืดอยู่

“เฮ พวกนาย เราจะกลับกันแล้วนะ” เสียงค๊อฟฟี่ดังจากนอกถ้ำ ก่อนจะกลายเป็นเสียงเห่า

“ไปเถอะ” โรคุชินว่า ร่างกายราวนายแบบของเขากลายร่างเป็นเสือดำก่อนจะออกนอกถ้ำไป ฉันกลายร่างและตามไปติดๆรวมกับพวกเขาด้านนอกถ้ำ เราเดินทางกันอย่างไม่เร่งรีบนักพักกินน้ำในลำธาร

“ครือออ” ชิเอ็นส่งเสียงถามเมื่อเห็นนายโรคุชินเลียขนให้ฉัน ในขณะที่ฉันขยับตัวหนี อะไรของตานี่เนี่ย ให้ฉันทำใจก่อนได้มั้ยภาพร่างกายนายยังติดตาฉันอยู่เลย อยากจะบอกว่าภาพติดตาที่เห็นรูปร่างทุกสัดส่วนเขาสมบูรณ์แบบมาก มันทำให้ฉันใจเต้นตึกตัก ผิวขาวราวมุกของเขาเรียบเนียน ปานดำจุดแต้มสีดำเข้มที่หัวไหล่ คอเขาเซ็กซี่น่ากัดที่สุด ริมฝีปากเวลาหายใจหอบแรงนั่นก็…เฮ!! นี่ฉันคิดอะไรเนี่ย อ๊ายยย >///////////<

โรคุชินเลียที่ข้างแก้มทำให้ฉันรู้สึกตัว พวกเราออกเดินทางก่อนจะกลับถึงรถโดยสวัสดิภาพ เฟยหลางเอาเสื้อผ้ามาให้พวกเราแต่ละคนที่แยกย้ายกันเข้าพุ่มไม้ไปแต่งตัว

“รู้สึกว่าสองคนนี้มีอะไรแปลกๆนะ ว่ามั้ย? : )” ค๊อฟฟี่พูดหลังจากขึ้นรถ เขามองมาที่ฉันซึ่งมีโรคุชินนั่งข้างๆ ฉันหลบสายตาไม่ว่าจะกับใครก็ตามโดยเฉพาะคนข้างกายเนี่ยแหละที่ไม่อยากมองหน้า T^Tรถแล่นกลับมาถึงคฤหาส์ในเวลาหกโมงเช้าพอดี

“นายบอกแม่บ้านให้จัดโต๊ะแล้วใช่มั้ย” เฮมิทหันไปถามเฟยหลางที่เดินเอื่อยๆส่ายหัวโงนงันนิดๆเหมือนคนเดินละเมอ น่าแปลกใจที่เขาไม่เดินชนอะไรไปซะก่อน =____=;;

“zzzzZZZZ..”

“ไอ้เฟย -.-”

“zzzzZZZZZ”

“-____-++”

“..อืม..บอกแล้ว…(_ _)” เฟยหลางปรือตาขึ้นมานิดนึงก่อนจะเดินเฉือยๆไปนั่งที่โต๊ะอาหาร พวกเรานั่งพร้อมประจำที่ก่อนที่แม่บ้านจะเริ่มเสริฟ

“เป็นไงบ้างสาวน้อย รู้สึกยังไงกับกิจกรรมนันทนาการในครั้งนี้ เริ่มชินกับมันหรือยัง” เขาเรียกมันว่ากิจกรรมงั้นหรอ การออกล่าแบบสัตว์ป่าเนี่ยนะ? มันไม่มีความเป็นมนุษย์อยู่เลยด้วยซ้ำ : (

“ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่นะเฮมิท” แองโกล่าเอ่ยก่อนจะตักซุปเข้าปาก

“เรเวนมีปัญหาอะไรหรอฮะ” ชิเอ็นม้วนสปาเก็ตตี้

“ฉันยอมรับไม่ได้”

“ยอมรับไม่ได้? เรื่องไหนหรอคนสวย =O=”

“เรื่องที่ทำอะไรแบบที่สัตว์ทำน่ะสิ ฉันเป็นมนุษย์นะ ทำใจว่าตัวเองมีร่างเป็นสัตว์ยังไม่เท่าไรแต่ให้รับเรื่องที่ออกล่าเป็นสัตว์ป่าแบบนั้นฉันรับไม่ได้เด็ดขาด -_____-^^”

“เธอต้องรับมันให้ได้สาวน้อย เพราะเธอฝืนมันไม่ได้ถ้าเธอไม่ได้ออกล่าหรือวิ่งไล่อะไรบ้างเธอจะคุมตัวเองไม่อยู่”

“ทำไมฉันต้องทำด้วย ฉันอยู่แบบมนุษย์ธรรมดาได้นิ แค่ไม่กลายร่างไม่ล่า ทำเหมือนคนทั่วๆไป”

“เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะเรเวน” แองโกล่าพูด ทำไมละ ทำไมจะทำไม่ได้

“ทำไมจะทำไม่ได้ ไหนว่าพวกเรากลมกลืนกับมนุษย์ปกติได้ไง ทำแบบนี้น่ะหรอที่เรียกว่ากลมกลืน นี่มันแปลกแยกชัดๆ : (”

“เธอไม่มีทางทำได้หรอกที่จะเป็นมนุษย์ปกติธรรมดา เธอมีสัญชาตญาณนักล่าสาวน้อย เธอไม่มีทางหนีมันพ้น”

“ฉันไม่ใช่นักล่า!! ไม่ใช่สัตว์ป่า ฉันเป็นมนุษย์ธรรมดา!!” เฮมิทเอ่ยอย่างใจเย็นแต่ฉันไม่ทนอะไรอีกแล้ว ทำไมต้องพูดว่าฉันเป็นสัตว์นักล่าด้วย ฉันไม่ใช่  ไม่ได้อยากใช่เลยด้วยซ้ำ

“แต่เธอเป็น!! เธอคือแอนนิ เธอคือนักล่าและเธอไม่มีทางเป็นคนปกติ!!”

“ไม่!!”

“เรเวน!! เรเวน!! กลับมา!! เฮมิทนายแย่มาก นาย$^$#%@#!)&%^&$#....” เสียงโวยวายของแองโกล่าจางหายไปเมื่อฉันวิ่งออกมาจากคฤหาส์ ฉันวิ่งออกไป วิ่งไป หนีให้พ้นจากถ้อยคำตอกย้ำความจริงเหล่านั้น

‘เธอคือแอนนิ เธอคือนักล่าและเธอไม่มีทางเป็นคนปกติ!!’

ไม่ใช่สักหน่อย ฉันไม่ใช่…ฉันไม่ใช่สัตว์ป่า ฉันนั่งลงตรงชิงช้าในสนามเด็กเล่น มันยังเช้าอยู่แสงสีทองทอประกายของพระอาทิตย์ยามเช้าไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้น ฉันสูดลมหายใจเข้าช้าๆพยายามทำให้ใจสงบเพื่อฉันจะได้ไม่กลายร่าง

“ฮะๆ” เด็กชายสองคนกำลังวิ่งไล่จับกันทำให้ฉันมองภาพตรงหน้าหวน
ระลึกถึงความทรงจำตอนเด็กๆ คุณพ่อมักพาฉันออกมาวิ่งเล่นฉันกับน้องสาว เราพลัดกันขี่จักรยานสามล้อหรือไม่ก็นั่งเล่นทำกับข้าวด้วยกัน พ่อจะเป็นไงมั้งนะ โมเดิลด้วย พวกเขาจะทำหน้ายังไงเมื่อรู้ว่าฉันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ฉันที่กลายเป็นแบบนี้จะอยู่ร่วมกับพวกเขาได้หรอ แล้วถ้าหากวันไหนที่ฉันคุ้มคลั่งขึ้นมาจนพลั่งมือฆ่าพวกเขาละ? ความกลัวแล่นเข้าจับที่หัวใจของฉันทำให้ปลายนิ้วเย็นเหยียบ

กลิ่นหวานหอมอบอวนทำให้ดวงตาฉันพร่าเลือนไปชั่วขณะภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือเด็กคนนึงล้มลงตรงหน้าฉัน เลือดที่ไหลจากเข่าของเด็กน้อยทำให้ฉันเลียริมฝีปากพร้อมกับร่างกายที่ร้อนขึ้น กลิ่นอันหอมหวานยั่วน้ำลายทำให้ฉันกัดเนื้อเข้าจมเขี้ยว เสียงเด็กร้องไห้จ้าทำให้ฉันได้สติ

“เกือบไปแล้วมั้ยละ -____-” นายโรคุชินล๊อคฉันเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวมืออีกข้างเขาปิดตาเด็กน้อยไม่ให้ดูเลือดที่ไหลลงมาตามแขน รอยฟันของฉันปรากฏอยู่บนแขนเขา นี่ฉันทำอะไรลงไป? ถ้าโรคุชินมาไม่ทันเวลามันจะเกิดอะไรขึ้น เด็กคนนี้อาจจะตายเพราะฉันตรงเข้าทำร้ายเขา

“แอง เธอพาเด็กไปส่งบ้านที -____-”

“มาเร็วเด็กๆ เดี๋ยวพี่สาวพาไปเลี้ยงไอติมนะ ^^” แองโกล่าพาเด็กทั้งสองคนออกไปทิ้งให้ฉันมองมือตัวเองกับนายโรคุชินที่เปลี่ยนจากล๊อคตัวมากอดฉันไว้แทน

“ฉันทำอะไรลงไป...”

“เธอกำลังจะฆ่าเด็กคนนั้นเพราะไม่ได้กินข้าว -____-” หา??

“นายว่าอะไรนะ =O=”

“เธอไม่ได้กินข้าวเลยคุมตัวเองไม่อยู่ ไม่รู้สึกหิวเลยหรือไง =_____=” จริงด้วย ฉันรู้สึกหิวไส้แทบขาด

“เพราะอะไรรู้มั้ยที่พวกเราต้องออกล่า ใช้แรงให้หมดหรือกินให้อิ่ม”

“ทำไม??”

“เพราะเราจะได้ไม่มีแรงเหลือไปทำร้ายใครไง ถ้าเรากินให้อิ่มก็จะไม่รู้สึกหิว เมื่อได้กลิ่นเลือดก็ไม่ขาดสติ แรงไม่มีเหลือไปทำร้ายใครต่อใคร แบบนี้ไงเฮมิทถึงบอกว่าเราทำแบบมนุษย์ปกติที่ไม่ออกล่าหรือลืมกินข้าวไม่ได้”

“มันน่ากลัวมากเลย พวกนายอยู่ได้ยังไงกัน…มันเจ็บปวดที่เราไม่เหมือนคนอื่นซ้ำร้ายยังจะกลายเป็นคนที่สังหารทุกคนที่อยู่รอบข้างได้เพียงแค่ตัวเองหิว ฉันจะอยู่ร่วมกับใครได้ยังไงในเมื่อฉันเป็นสัตว์ประหลาดอยู่แบบนี้ T^T” ฉันหันมากอดเขาไว้ร้องไห้ให้น้ำตามันซึมผ่านเสื้อไปถึงหัวใจเขาที่เต้นเป็นจังหวะ โรคุชินลูบหัวฉันเบาๆ

“ฉันก็เคยเหมือนเธอ แต่ถึงจะร่ำร้องยังไงมันก็ไม่กลับมาหรอก เหลือเพียงแต่หัวใจและจิตวิญญาณเราเท่านั้นที่เลือกได้ว่าจะเป็นแบบไหน ถึงร่างของเธอจะเปลี่ยนไปแต่ใจของเธอ วิญญาณของเธอมันไม่เคยเปลี่ยน”

ปลายนิ้วของเขาเช็ดน้ำตาให้ฉันเบาๆ ดวงตาสีดำแบบมนุษย์ของเขาจ้องมองลึกเข้ามาในใจฉันปัดเป่าความมืดในใจให้หายไป ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันมากก่อนที่เขาจะโน้มหน้าเข้ามาสัมผัสริมฝีปากของฉันอย่างแผ่วเบา มันเนิบนาบเชื้องช้าก่อนที่มันจะอบอุ่นและอ่อนหวาน สัมผัสนุ่มนวลละมุนละไมเหมือนทำให้ฉันเป็นขนนกอันบางเบาลอยอยู่ในอากาศ


………………………………………………………………


………………………………………………..


…………………………………….


…………………………


………….


….


“เอ่อ..เราควรเข้าไปทักเขามั้ย =O=” เสียงค๊อฟฟี่ดังมาแผ่วๆทำให้ฉันขยับตัวแต่โรคุชินกลับกระชับอ้อมแขนและยังคงจูบฉันต่อไป ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาไม่ต่ำกว่าสามคู่ ฉันครางในลำคอเป็นเชิงบอกให้เขาพอได้แล้วแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล

“โอ้ววว มันช่างร้อนแรงให้เลือดลมพลุ่งพล่าน =O=”

“ใครก็ได้ไปเอากล้องมาที ไอ้ชินมันชักจะมากเลยไปแล้วนะ -.-”

“เอาน่ะๆอย่าขัดเขาเลย ^^”

“zzzzZZZ…”

“ผมอิจฉาพี่ชินจังเลยฮะ” ฉันทุบอกเขาแรงๆเพราะนี่มันนานเกินไปแล้วและที่สำคัญกลุ่มดาวสัตว์มายืนดูกันครบ!!ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย T////////T นายโรคุชินถอนจูบก่อนจะมองหน้าเพื่อนๆอย่างเซ็งๆ

“วันหลังแอบๆหน่อยก็ดีนะ -____-” ไอ้บ้า พูดอะไรของนายเนี่ย!! พระเจ้าคะ ลูกอยากเอาหัวโขกกำแพงตาย T//////////T

“ไม่แอบดีกว่าเพื่อน พอดีว่าฉันมันเป็นคนทำอะไรเปิดเผย : )” เฮมิทยักคิ้วกวนๆ เปิดเผยมาก =____=;;

“แน่นอนว่าฉันเปิดเผยยิ่งกว่านาย -____-” ส่วนตาขี้เก๊กนี่ก็ยังเล่นกับเขาอีกแหน่ะ ยางอายอะมีมั้งมั้ย =[ ]=!!

“แหงสิ เล่นเอาซะกลางสนามเด็กเล่นเลยนิ นายแน่มากเพื่อนเกลอ =..=b” ค๊อฟฟี่เอ่ยอย่างชื่นชม มาชื่นชมอะไรกัน!!

“ไปกันเถอะ หิวแล้ว เพราะเป็นเธอนะเนี่ยเรเวนพวกเราถึงได้วิ่งตามมา” เฮมิทว่าก่อนจะลากคอเฟยหลางให้ตามเขาไป แต่ขอโทษทีเถอะรถมันจอดอยู่ตรงนั้นนายบอกว่านายวิ่งมางั้นหรอ -____-^^

“แล้วรถที่จอดอยู่นั้นมันอะไรละ -____-^^^”

“ไม่ต้องมามองฉันแบบนั้นเลย ก็วิ่งมาหาเธอด้วยรถไง ส่วนเธอไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเพราะเขินพวกเราหรอกนะสาวน้อย : )” ใครบอกว่าฉันเขินกัน =/////////=เรื่องนี้เป็นข้อสรุปได้ว่านายสิงโตเป็นคนที่ยียวนกวนประสาทมากคนนึง ใครได้นายนี่เป็นแฟนคงปวดหัวตาย










ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

สนุกมากมายอ่ะรีบอัพเข้านะ

จากคุณ fay_zanarak/(fay_zanarak) อัพเดตเมื่อ 13/01/2555 16:22:59
ความคิดเห็นที่ 2

อัพโลดดดดดดดดดดดดดดดดดดดนุกมาก

จากคุณ COFY/(COFY) อัพเดตเมื่อ 08/01/2555 17:49:26
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 238 ท่าน