Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 4 งานเลี้ยงยามค่ำ
4
07/01/2555 17:44:04
537
เนื้อเรื่อง


เสียงดนตรีดังสนั่นจนหูฉันแทบดับดีนะที่แองโกล่าให้สำลีมาอุดหูมันช่วยลดระดับเสียงที่ลอยเข้าหูได้ดีทีเดียว พวกเราเดินเข้าผับชื่อดังแห่งหนึ่งที่มีเหล่านักท่องราตรีที่ดื่มด่ำกับแอลกอฮอล์รสเลิศ สนุกสนานกับดนตรีมันส์ๆและตื่นเต้นเร้าใจกับการพบเจอผู้คนใหม่ๆ ดวงตาสีน้ำตาลจากคอนแทคเลนของฉันกวาดสายตามองสภาพโดยรอบอย่างพึงพอใจ เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นนักเที่ยวกลางคืนเหมือนกันนะถึงจะออกมาไม่บ่อยแต่ก็ไม่ใช่เด็กที่อ่อนต่อโลกขนาดนั้น อายุไม่ถึงทำไมถึงเข้าได้งั้นหรอ? ฉันไปเข้าที่ๆเขาไม่ตรวจบัตรน่ะสิ : ) ความครึ่นเครงทำให้ฉันรู้สึกคึกคักเตรียมลัลล๊าอย่างเต็มที่

“สนุกกันได้เลยนะ มีอะไรก็โทรเรียกเอา”

“ไว้เจอกันนะพวก ^O^”

เฮมิทเอ่ยก่อนจะเดินไปกับสาวๆที่เดินกระเซาะเข้าหาทั้งซ้ายและขวา เห็นเถื่อนๆแบบนี้ก็มีสาวๆติดเยอะเหมือนกันนะเนี่ยเห็นได้จากที่เดินไปหากลุ่มสาวๆกลุ่มใหญ่ที่ส่งเสียงรออยู่ เสียงหัวเราะคิกคักดังมาให้ได้ยิน ค๊อฟฟี่เดินออกจากกลุ่มเข้าไปทักทายสาวแปลกหน้าอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนคุยกับคนรู้จัก อืม…=____=;; ส่วนแองโกล่าก็ออกไปแดนซ์อย่างร่าเริง เหลือแต่ฉันกับชิเอ็นและนายโรคุชินที่ยืมมองหน้ากัน

“เอ่อ…ผมจะไปดื่มเอาอะไรกันมั้ยฮะ”

“นายอายุเท่าไรเนี่ยชิเอ็น ดื่มเหล้าเป็นแล้วหรอ =O=” ฉันถามอย่างสงสัยหน้าละอ่อนขนาดนี้เด็กกว่าฉันแน่ๆแต่บอกว่าจะสั่งเหล้าเนี่ยนะ

“ผม17แล้วฮะ ^^” แก่กว่าฉันอีก =[ ]=!!!

“ฉันไปด้วย -___-” นายเสือดำว่า

“แล้วเรเวนละฮะ 0.0”

“ฉันไปแดนซ์ดีกว่า”

“อย่าไปคนเดียว -___-”

“อะไรของนาย คนอื่นก็อยู่เยอะแยะ =_____=^^” เวลาสนุกนะฉันไม่ได้ต้องการผู้ปกครอง ให้ตายสิตานี่ทำตัวอย่างกับเป็นพ่อของฉัน โรคุชินถอนหายใจ

“ตามใจละกัน -___-++” สงสายตามองประมาณว่าฉันผิดอีกแหน่ะ นี่มาเที่ยวผ่อนคลายนะ จะให้ฉันอยู่ในสายตานายตลอดเลยหรือไง -____-^^ เมื่อกี้ฉันว่าอะไรนะ ให้อยู่ในสายตาของหมอนี่งั้นหรอ ก็หมายความว่าเขามองฉันไม่คลาดสายตาเลยอ่าดิ =O= จริงงะ?

ฉันลองทดสอบดูด้วยการเดินไปกลางฟลอตก่อนจะออกท่าทางเต้นไปตามเสียงเพลงที่บรรเลงดังสนั่นเลือดในกายสูบฉีดแรงกับจังหวะที่เร่งเร้าและยิ่งตื่นเต้นเร้าใจยิ่งขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากทั่วสารทิศโดยเฉพาะนัยน์ตาสีดำจากคอนแทคเลนของนายโรคุชินที่มองมาตาไม่กระพริบ ฉันรู้สึกถึงความร้อนแรงในดวงตาของเขา หรือฉันคิดไปเอง? คงไม่หรอกมั้ง นายนั่นจะรู้สึกอะไรกับฉัน คิดได้แบบนั้นฉันก็เลิกสนใจแล้วสนุกสนานกับเสียงดนตรี ผู้ชายหลายคนขยับร่างเข้าใกล้ฉันพร้อมกับทักทายฉันเพียงยิ้มให้และไม่ได้สนใจอะไรอีก

“สวัสดีคนสวย : )” ชายหนุ่มผมสีทองสว่างเอ่ยทักทาย ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายสนุกสนานพร้อมกับเข้ามาเต้นคลอเคลีย ใบหน้าหล่อเหลาแบบหนุ่มอิตาลีขนาดแท้มีรอยยิ้มกว้าง
“สวัสดีสุดหล่อ : )”

“คุณโดดเด่นมากจนผมต้องเข้ามาทำความรู้จัก ผมชื่อดิชยินดีที่ได้รู้จักมายเลดี้” เขายกมือฉันขึ้นจูบที่หลังมือทำให้ฉันหัวเราะเบาๆ นายนี่เน่ามาก!! ติดจะเลี่ยนด้วยซ้ำ นานๆทีเจอแบบนี้มันก็สนุกไปอีกแบบแหะ

“คุณสนใจฉันหรอคะ ^^” ฉันยิ้มพราวเสน่ห์ที่ไม่ค่อยได้ใช้นักนอกจากตอนเที่ยว

“สนใจสิครับ โดยเฉพาะแม่เสือสาวอย่างคุณ : )” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับคำเรียกของดิช ดวงตาสีฟ้าเหมือนจะส่องประกายอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันใจหล่นวูบ มือของใครบางคนคว้าฉันให้ออกห่างก่อนจะเอาตัวบังไว้

“อย่ายุ่งกับเธอ” โรคุชินเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดิชหัวเราะ

“ผู้หญิงคนนี้เป็นของนายงั้นหรอ”

“ใช่ไม่ใช่ก็ไม่เกี่ยวกับแก -____-++” ฝ่ายตรงข้ามยิ้มน้อยๆก่อนเอ่ย

“นายก็รู้ถ้ามีผู้หญิงใครบ้างจะไม่ยุ่ง” เขาหันมาสบตากับฉัน

“ไว้เจอกันโอกาสหน้านะครับเรเวน” แล้วเขาก็เดินจากไปฉันสะดุดใจตรงที่เขาเรียกชื่อฉันได้ถูกต้อง

“นายรู้จักงั้นหรอ?” ฉันถามนายโรคุชินที่พาฉันมานั่งที่

“-___-”

“นี่ ตอบหน่อยสิ =O=”

“เมื่อกี้มีใครมาหรือเปล่า ฉันได้กลิ่นคุ้นๆ =O=” ค๊อฟฟี่เดินเข้ามาถามพร้อมกับเฮมิทและแองโกล่า

“เหมือนได้กลิ่นคนคุ้ยเคยจางๆนะ ใครสักคนแต่ว่านึกไม่ออก =____=”เฮมิทว่า

“ดิช -____-” ทุกคนตะลึงค้างเมื่อได้คำตอบ สีหน้าของทุกคนกลายเป็น >>>>>>O___O

“จริงอะ มันมาที่นี่งั้นหรอ =O=”

“เรื่องใหญ่นะเนี่ยแบบนี้”

“ปกติออกจะหวงอย่างกับไข่ในหินวันนี้ปล่อยหรอเนี่ย”

“ว่าแต่เขามาทำไมหรอฮะ” ชิเอ็นยกแก้วเหล้ากลับมาแจกจ่ายให้ทุกคน

“ดูเหมือนว่ามันจะเล็งยัยนี่ -____-” สายตาทุกคนหันกลับมาที่ฉัน ตกลงนี่มันเรื่องอะไรเนี่ย นายดิชเป็นอริกับกลุ่มดาวสัตว์หรือไง =O=

“ตกลงนายดิชนี่เป็นใครเนี่ย =O=”

“เป็นคนที่เธอไม่ควรยุ่งด้วยมากที่สุดเลยละสาวน้อย ไปกันเถอะอีกไม่นานจะมีสายตรวจมาตรวจไม่อยากโดนจับก็ลุกขึ้นเผ่นเร็ว” ว่าแล้วพวกเขาก็ซดเหล้าหมดแก้วก่อนจะพากันเดินออกไปทางหลังร้านโดยมีฉันตามไปติดๆ พวกเราเดินเข้าพุ่มไม้เดินต่อไปอีกสองเมตรจึงเจอรถตู้จอดแอบอยู่ ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแอบ

“ไอ้เฟยนี่มันนอนได้นอนดี -.-” เฮมิทบ่นก่อนจะจัดการลากศพเฟยหลางไปไว้เบาะหลังสุด พวกเราขึ้นรถจากนั้นเฮมิทก็ขับออกไป

“ตกลงแล้วทำไมฉันถึงยุ่งกับนายนั่นไม่ได้ เขาเป็นศัตรูของพวกนายหรอ? =____=???”

“เรียกว่าอยู่ข้างศัตรูมากกว่า เขาเป็นคนของเดเชียล” โรคุชินตอบ ดิชเนี่ยเป็นคนของเดเชียล เขายังดูเด็กเกินว่าที่จะทำงานแล้วและดูไม่น่าเป็นคนเลวร้ายเลย หรือคนเราจะดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ ฉันสังเกตุว่านายสิงโตขับรถออกนอกเมืองสวนกับรถตำรวจ เฮ..จะไปไหนกันคฤหาส์ของชิเอ็นไม่ได้อยู่ทางนี้สักหน่อย =O=

“นี่นายจะไปไหนเนี่ย =_____=^”

“ราตรีนี่ยังอีกยาวไกลเด็กน้อย ไปสังสรรกันในแบบของพวกเราดีกว่า : )” แบบของพวกนายแล้วมันแบบไหนกันละ? อธิบายอะไรให้มันเข้าใจง่ายๆที่ได้มั้ยเนี่ย =____=^^ เมื่อออกนอกเมืองมาได้สักครึ่งชั่วโมงจากบ้านเรือนเปลี่ยนเป็นป่า เฮมิทขับรถเข้าป่าก่อนจะจอดใต้แนวไม้ใหญ่

“เรามาทำอะไรกันที่นี่??”

“แกทำให้ฉันได้ใช้เสื้อผ้าใหม่เร็วกว่ากำหนดนะไอ้สิงห์ =____=++” ค๊อฟฟี่ว่า เฮมิทหัวเราะพร้อมกับเปิดให้ทุกคนลงจากรถยกเว้นเฟยหลางที่ให้นอนเฝ้า (แต่ฉันอยากจะบอกว่าเขาเอาแต่นอนอย่างเดียวมากกว่า) ฉันเดินตามลงมาอย่างงงๆ ตกลงจะไม่มีใครอธิบายให้ฉันเข้าใจเลยใช่มั้ย =O=

“พระจันทร์คืนนี้สวยนะฮะ” ชิเอ็นชี้ขึ้นไปที่ดวงจันทร์ มันเป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวงเปล่งแสงสีเหลืองนวลรอบข้างเป็นดวงดาวที่จับกลุ่มกันเต็มท้องฟ้า เป็นภาพที่น่าประทับใจมากเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันทำให้ฉันหันไปมองก่อนจะตะลึงค้างเมื่อพวกเขาเริ่มถอดเสื้อผ้า O[ ]O!!!!

“พวกนายทำอะไรกัน!!” ค๊อฟฟี่ฉีกยิ้ม

“ไปสนุกกันตามประสาแอนนิไงละที่รัก  รีบตามมานะจ๊ะ ^3^” เขาถอดเสื้อก่อนจะทำท่าส่งจูบแล้วกลายร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่สีเทา ดวงตาสีแดงเรืองหันมามองฉันแวบนึงก่อนจะวิ่งเข้าป่าไป

เฮมิทถอดแหวนและสร้อยคอเท่ๆของเขาออกแล้วกลายร่างเป็นคนต่อไป เขาเป็นสิงโตจ้าวป่า ขนและแผงคอสีทองเป็นประกายเหมือนเส้นผมของเขานัยน์ตาสีม่วงในความมืดส่องประกายก่อนจะวิ่งเข้าป่าไปอีกคน พวกเขาทำเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติ พวกเขาทำได้ยังไง? รับสภาพตัวเองได้ยังไง สภาพที่จะเป็นสัตว์ทั้งหมดก็ไม่ใช่จะเป็นมนุษย์ก็ไม่ใช่ มันเหมือนฉันหล่นลงมาอยู่ในโลกประหลาด แองโกล่าที่ตอนนี้เหลือแต่เสื้อตัวบางๆและกางเกงขาสั้นถอดคอนแทคเลนเผยให้เห็นดวงตาสีม่วงคู่โตเหมือนตาแมว เธอมองฉันด้วยความสงสัย

“เธอกำลังมีเรื่องในใจอยู่หรือเปล่าเรเวน”

“ฉัน..เหมือนมาอยู่ในโลกของอะไรสักอย่างที่มันประหลาดพิลึกพิลั่น พวกเธออยู่กันได้ยังไง ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอที่ต้องกลายเป็นสัตว์หรือกลายเป็นอะไรสักอย่างที่มัน..”

“เธอจะบอกว่าพวกเราผิดปกติจากคนธรรมดาใช่มั้ย ^^”

“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ ฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว T^T” สาวร่างเล็กยกมือลูบหัวฉันเบาๆเหมือนผู้ใหญ่ปลอบเด็กทั้งๆที่ตัวเธอสูงไม่เท่าฉันเลย

“มันก็จริงที่พวกเราไม่ปกติ มันก็จริงที่ทุกสิ่งมันเปลี่ยนไปตัวเธอไม่ได้ยืนอยู่ในจุดเดิม แต่ลองคิดดูจิตใจเธอเปลี่ยนไปด้วยมั้ยแม้ประสาทสัมผัสหรือรสนิยมการกินจะเปลี่ยนไป ถ้าเธอยังคิดว่าตัวเธอปกติ เธอก็จะปกติ เธอยังเป็นตัวเธอแต่ถ้าวันไหนที่เธอคิดว่าเธอแปลกเธอประหลาดเธออยู่ร่วมกับคนทั่วๆไปไม่ได้ ความคิดนั้นแหละที่จะเป็นตัวดึงเธอออกห่างจากโลกที่เธอเคยอยู่ เธอยังทำอะไรแบบที่คนอื่นเขาทำได้ใช้มั้ย? ออกเดต ดูคอนเสริท กรีดดาราที่ชอบ ^^”

“อือ ใช่ T^T” จริงของแองโกล่าฉันยังทำสิ่งเหล่านั้นได้

“ที่เธอรู้สึกไม่ดีคือสิ่งที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ มันทำให้เธอบอกใครไม่ได้ทั้งๆที่เธออยากบอกใครสักคน พวกเราก็เคยเป็นนะเรเวน ความลับที่ไม่มีใครเข้าใจและบอกใครไม่ได้ แต่เพราะเป็นแบบนี้ไงเธอถึงยังมีพวกเรา”

“ทำไมหรอ?T____T” เธอจับมือฉันบีบเบาๆ

“เพราะพวกเราเป็นเหมือนเธอไง ความลับที่ไม่มีใครเข้าใจแต่พวกเราเข้าใจดีที่สุด เธอต้องเปิดปากระบายกับพวกเราบ้างนะเรเวนไม่งั้นเธอเครียดแย่เลย เธอไม่มีใครให้พึ่งแต่เธอพึ่งพวกเราได้ พวกเราเป็นเพื่อนเธอ พวกเดียวกับเธอ คนที่มีความลับที่ไม่มีใครเข้าใจ” จริงด้วย นี่ฉันมัวมองอะไรอยู่? ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ยังมีพวกเขา…พวกเขาที่เป็นเหมือนฉัน

“ฉันเข้าใจแล้วแอง”

“จ้า ^^ ฉันไปละนะรีบตามมาละ นึกถึงร่างสัตว์ตัวเองเข้าไว้” ว่าแล้วเธอก็พุ่งกระโจนไปด้านหน้ากลายเป็นแมวป่าตัวใหญ่ขนสีน้ำตาลวิ่งเข้าแนวไม้ไป ฉันหันไปมองชิเอ็นและนายโรคุชินที่ยืนคุยกันอยู่

“พวกนายยังไม่ไปหรอ?”

“รอเรเวนอยู่ไงฮะ เดี๋ยวพวกผมจะปิดท้าย กลายร่างแล้วตามกลิ่นพวกนั้นไปได้เลยฮะ ^^”

“แค่นึกร่างสัตว์ของตัวเองหรอ =O=”

“ตั้งจิตแน่วแน่นึกเข้าไว้ฮะเดี๋ยวอาการมันจะมาเอง ^^” พูดเหมือนเป็นร่างทรงอะไรสักอย่าง ฮะๆ =_____=;;

ฉันหลับตานึกถึงร่างเสือดาวของตัวเองนึกถึงความคิดที่อยากจะกลายร่าง ลมหายใจฉันเริ่มหอบแรง ร่างกายร้อนวูบวาบก่อนมันจะร้อนขึ้น ร้อนขึ้น ฉันลืมตาแล้วกระโจนออกไปด้านหน้ามองมือตัวเองที่กลายเป็นอุ้งเท้าโดยสมบูรณ์ เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดออกเมื่อหันไปมองก็พบว่าเสือโคร่งสีขาวตัวใหญ่กับเสือดำรอฉันอยู่แล้ว พวกเขาส่งสัญญาณให้ฉันวิ่งตามเข้าแนวไม้

สัมผัสของสายลมเย็นๆพัดผ่านตัวของฉันไปด้วยความเร็วจากการเคลื่อนไหว นายคุโรชินกับชิเอ็นรวดเร็วมากเมื่ออยู่ในป่า ท่ามกลางป่าที่มืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์ที่ให้ความสว่างแบบสลัวๆและดวงดาวที่ระยิบระยับราวเพชรเม็ดเล็กๆที่ส่องประกายแวววาว โรคุชินนอนหมอบลงกับพื้นก่อนจะค่อยๆคลานอย่างเงียบเชียบฉันทำตามเมื่อเห็นกวางตัวผู้กำลังเล็มหญ้าอยู่ ฝูงตัวเมียอยู่ไปไม่ไกล พวกเขากำลังจะออกล่ากัน ฉันคิดว่าอย่างนั้นและมันทำให้ชีพจรฉันระรัวด้วยความตื่นเต้น สัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นตัวเต็มที่ ฉันค่อยๆคลานเข้าไปหามันอย่างเงียบที่สุดพยายามไม่ให้มันเห็นตัว

ป๊อก

โฮกกกกกกก

ทันทีที่กิ่งไม้หักแห้งที่ฉันเหยียบหัก เฮมิทก็พุ่งเข้าใส่คอของกวางอย่างรวดเร็ว แต่กวางไวกว่ามันหันตัวหลบก่อนจะวิ่งหนีไป แองโกล่ากระโดดออกมาจากพุ่มไม้ขึ้นหลังกวางก่อนจะกัดเข้าที่คอแต่มันไม่แรงพอ

โรคุชินกับฉันกระโจนเข้าไปขวางมัน ฉันตะปบเข้าที่หน้ามันก่อนจะใช้เท้าหน้าโอบคอและฝังเขี้ยวเข้าที่หลอดลมมันอย่างแรง เลือดอุ่นๆรสละมุนลิ้นไหลเข้าปาก มันพยายามดิ้นเอาเท้าเตะฉันแต่ฉันก็เบี้ยงตัวไปด้านข้างเพื่อกัดมันง่ายๆ นายโรคุชินช่วยฉันกัดหลอดลมแช่ไว้ แรงดิ้นของกวางหนุ่มค่อยๆหมดลงก่อนมันจะแน่นิ่งไป เฮมิทส่งเสียงประมาณว่าฉันทำได้ไม่เลวทำให้ฉันได้สติ ฉันปล่อยคอมันทันทีที่  นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่? ฉันกลายเป็นเครื่องจักรสังหารไปแล้วหรอ? แล้วถ้านี่ไม่ใช่กวางแต่เป็นคนละ?

สัมผัสเปียกชื่นลูบผ่านหน้าฉัน ดวงตาคมสีม่วงราวอัญมณีเนื้อดีมองจ้องมา โรคุชินเลียหัวฉันเรื่อยๆเหมือนปลอบประโลม สายตาอ่อนโยนนี่มันอะไรกันเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง เขาดูแคร์ฉันมาก เสือดำตรงหน้าฉันใช่นายโรคุชินจอมขี้เก๊กที่ฉันรู้จักหรือเปล่านะ?

เราทิ้งเหยื่อไว้ให้เป็นอาหารสัตว์อื่นต่อไปเพราะกลุ่มดาวสัตว์ต้องการแค่ฝึกปรือฝึกมือการล่าเพื่อลับเขี้ยวเล็บของพวกเขาตลอดเวลา นี่พวกเขาฆ่าอะไรไม่ไม่เคยรู้สึกอะไรเลยงั้นหรอ? จากภาษาสัตว์ที่ส่งออกมาดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาที่นี่สองอาทิตย์ครั้ง พวกเราขึ้นเขาไปที่ริมผาแล้วนอนดูดาวด้วยกัน

ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ราวมหาสมุทรระยิบระยับไปด้วยดวงดาวและดวงจัทร์ที่ทอประกาย มันเหมือนโลกทั้งใบนี้เป็นของเราเลยละ ไม่มีอะไรมาบดบังทัศนิยภาพเบื้องหน้านี้ไปได้ ค๊อฟฟี่ไปนั่งอยู่ตรงริมผาแล้วเริ่มหอน เหมือนเว้าวอนกับดวงจันทร์ ฉันนอนอยู่ข้างเสือดำใช้เขาเป็นพนักพิงที่แสนนุ่มและอบอุ่นซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ทัดทานอะไร ดวงตาของฉันและเขามองสบกัน

บางทีการกลายร่างมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายเท่าไรหรอก...


 
………………


 
………………………..


 
………………………………….


 
..หรือเปล่านะ?..








ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 114 ท่าน