Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Kiss Kiss จูบนี้...ดีพอหรือยังครับ
praepire
Chapter 1 ความวุ่นวานเริ่มก่อตัว
3
06/01/2555 20:56:06
515
เนื้อเรื่อง
~1~
ความวุ่นวายเริ่มก่อตัว
 
Funnypark.
“นี่แก…ไปเล่นไอ้นั่นกันเหอะ”
“โห…แกยังจะเล่นอีกหรอ?นี่แกเล่นไปเกือบหมดสวนสนุกแล้วนะ”
“เหอะน่าแก…ฉันอกหักอยู่นะ แกช่วยตามใจฉันหน่อยไม่ได้หรอ”
“เออๆ ก็ได้ แต่อันนี้อันสุดท้ายแล้วนะ”
“อืม ก็ได้”
      ตอนนี้ฉันอยู่ที่สวนสนุกกับเพื่อนสาว “เอ็นวี่” เพื่อนที่สนิทที่สุดและฉันก็รักที่สุด (บอกก่อนนะว่า ฉันไม่ใช่พวกเรสเบี้ยน แล้วอีกอย่างนิยายเรื่องนี้มีพระเอกเป็นผู้ชาย หุหุ<< นอกเรื่อง) กำลังตัดสินใจว่าจะเล่นอะไรต่อไปดี ก็ฉันเล่นจนเกือบจะหมดสวนสนุกแล้วน่ะสิ เอ็นวี่ถึงได้บ่นกระปอดกระแปดแบบเนี้ย -_-^เหตุผลที่มาก็คือ ตอนนี้ฉันเฮิร์ทหนัก ถ้าอยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไรก็จะเอาแต่ร้องไห้ ยัยเอ็นวี่ก็เลยตัดสินใจพาฉันมาปลดปล่อยอารมณ์ ซึ่งมันก็ช่วยมากเลยทีเดียว สนุกมากเลยล่ะ
“งั้นไปเล่นไอ้นั่นกัน”
“แกอย่าบอกนะว่า…แกจะไปเล่นไอ้รถไฟเหาะตีลังกา พาทัวร์นรกนั่นน่ะ ?”
“แกนี่…เก่งจัง ฉันกำลังจะพูดเลย งั้นอย่าเสียเวลาเลยไปเล่นกันเถอะ~”
“มะ..ไม่เอา ฉันไม่ไป T^T” พระเจ้าขาช่วย “คิสคิส” คนนี้ด้วยเถิด ขอให้หนูอย่าได้ขึ้นรถไฟตีลังกา พาทัวร์นรกนั่นเลยนะคะ ถ้าหนูไม่ได้ขึ้นขอให้หนูสวยเพิ่มขึ้นทุกๆวัน อาเมน~ (ทำไมขอให้ตัวเองล่ะ<<พระเจ้า)
“มาเหอะน่า แกจะได้หายเศร้าไงล่ะ”
“แง~มันจะทำให้ฉันเศร้ากว่าเดิมล่ะสิไม่ว่า” อย่าลากฉันเซ่ ฮือ~ งานนี้ฉันไม่รอดแน่ T^T
หลังจากนั้น 30 นาที
“ฮ้า~ สนุกจัง แกว่าไง ^^”
“สนุกกะผีน่ะสิ -O-” ฉันรู้สึกเหมือนจะ…
อ้วก!!!!
แง๊~ทำไมฉันต้องมาทำเรื่องน่าขยะแขยงต่อหน้าประชาชีมากกว่า 100คนด้วยเนี่ย
“คิสคิส!! OoO แก…แกอ้วกใส่ใครน่ะ”
หา! ฉันอ้วกใส่ใครหรอ?
“เฮือก!!!ขะ..ขอโทษนะคะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ?”
“ถ้าสมมุติ คุณเป็นผมแล้วผมอ้วกใส่คุณคุณจะรู้สึกยังไง ?”
“ขยะแขยง” ฉันตอบโดยไม่ต้องคิด ก็มันจริงนี่
“อ่ะ แล้วคุณคิดว่าผมรู้สึกยังไง”
“กะ..ก็ต้องขยะแขยง” แง แล้วเขาจะเอาเรื่องเราไหมเนี่ย T^T งานเข้าแล้วไงยัยคิสคิส
“นั่นแหละครับคือคำตอบของผม” หน็อย! อีตาบ้าถามแค่นิดเดียว ตอกกลับซะเจ็บเลย…ไม่ใช่สิ อย่างนี้มันกวนกันชัดๆ
“นี่ฉันถามดีๆ แล้วทำไม นายต้องตอบฉันแบบกวนๆด้วยเนี่ย ?”
“ผมกวนตรงไหนอ่ะครับ J” ยิ้ม!! ยิ้มทำไม
“กะ..ก็ไม่รู้ แล้วนายยิ้มทำไมมิทราบ!!!!”
“ผมยิ้มแล้วมันผิดกฎหมายหรอครับ J” ดู…ดูมันกวน
“ไม่ผิด แต่เห็นแล้วมันจี๊ดอ่ะ”
“หรอครับ J” ยัง..มันยังไม่เลิก
“แล้วสรุปนายจะให้ฉันรับผิดชอบยังไง ?”
“อ่า ใช่สิ ผมลืมไปเลย เอายังไงดีน๊า~”
“จะเอาอะไรก็ว่ามา อย่าชักช้าฉันไม่มีเวลามากหรอกนะ”
“งั้นอย่างแรก ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ก่อนเพราะอันนี้มันเหม็นมากเลย”
“เอางั้นก็ได้ นำไปสิ”
 
 
“เสร็จหรือยัง?”
“เดี๋ยวสิ”
“ทำไมช้าจัง จะให้เข้าไปเปลี่ยนให้ไหม”
“ไม่ต้อง!! นายซื้อเสื้อใหม่แล้วทำไมฉันต้องซื้อด้วยอ่ะ”
“ก็ผมอยากใส่แบบคู่นี่”
“แต่เสื้อนายเปื้อนคนเดียวนะ ฉันขอใส่ตัวเดิมไม่ได้หรอเดี๋ยวเราก็ไม่ได้เจอกันแล้วนะจะซื้อคู่กันทำไม?”
“ถือว่าเป็นการรับผิดชอบก็แล้วกันนะครับ”
“อ่ะ เสร็จแล้ว” แง๊ เค้าบังคับฉันให้ใส่เสื้อคู่กับเค้าอ่า ถ้าฉันไม่ใส่เค้าจะใส่ให้ T^T
“ดีมากครับ”
“แค่นี้ใช่มั้ย? ที่จะให้รับผิดชอบน่ะ”
“เปล่าครับ Jยังไม่เสร็จ”
“แล้วนายจะพาฉันไปไหนอีกล่ะ”
“ไปเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกต่อครับ ไปกันเถอะ~” เอาอีกแล้วหรอ ฉันเบื่อที่จะเล่นแล้วนะ อ่อ~ถ้าสงสัยกันว่าเอ็นวี่ไปไหน ฉันก็จะตอบให้ว่า ยัยนั่นน่ะ กลับไปแล้วเพราะบอกว่ามีธุระด่วน -_-^ ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีจริงๆ
“นี่นาย..ถ้าจะเล่นฉันไม่ว่าแต่อย่าพาฉันไปเล่นไอ้รถไฟเหาะนั่นนะ”
“อ่า ได้ครับ”
ตอนนี้ผ่านไป 2 ชั่วโมงแล้ว เขายังไม่ให้ฉันพักเลย ตอนนี้รู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกหมุนได้เลยล่ะ และ…
วูบ! ฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย…
~Freedom part~
“นี่เธอ…เธอ!” ผมผิดเองแหละที่ไม่ได้ถามเธอว่าเหนื่อยหรือหิวบ้างหรือเปล่า นี่เธอเป็นลมไปเลย ผมควรทำอย่างไรดีนะ อ่า~ใช่สิ ต้องพาเธอไปโรงพยาบาล
 ผมอุ้มร่างบางขึ้นมาให้ซบอยู่กับอกของผม แล้วพาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดแถวๆนั้น
“มันต้องมีสิน่า”
“กะ…ก็ฉันบอกว่าไม่มีไงเล่า”
“เฮ้ย!! พวกเราค้นตัวนังนี่ดิ๊”
“ครับ หัวหน้า”
 เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหลืบเล็กๆ ที่อยู่ในซอยเปลี่ยวๆ ผมรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายที่จะเข้ามาถึงผมและผู้หญิงที่ซบอกผมอยู่ในอีกไม่ช้า
“เฮ้ย!!!! ใครอยู่ตรงนั้นวะ? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ถิ่นใคร”
“เอ่อ ขอโทษครับ ผมจะเดี๋ยวนี้”
“หึ!! คิดว่าคนอย่างพวกกูจะปล่อยมึงไปง่ายๆ งั้นหรอ ไม่มีทางว่ะ มึงไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ใครใหญ่?”
“ผมไม่ใช่คนที่นี่แล้วผมจะไปตรัสรู้ได้ยังไงล่ะครับ”
“มึงนี่ ปากวอนโดน Teen จริงๆ เฮ้ย! อัดมันให้เละ” ซวยแล้วไง แล้วยัยนี่ล่ะ จะเอาไงดี เอาวะเป็นไงเป็นกัน
พลั่ก! ผัวะ!โครม! ตุบ ตับ!!
  แฮ่กๆ ผมสู้จนเหนื่อยอ่อน ส่วนพวกมันน่ะหรอ แพ้อย่างราบคาบ หึ!พวกคุณคงไม่รู้หรอกว่าผมน่ะ เทควันโดสายดำนะครับ Jเฮ้อ~ปลอดภัยแล้วสินะ งั้นก็พายัยนี่ไปโรงพยาบาลดีกว่า ผมอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมเสียหลักเล็กน้อย ปากของผมจึงไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของหญิงสาวที่ซบอกผมอยู่ จะว่าไปเธอก็น่ารักดีนะ ใบหน้ารูปไข่ เข้ากันกับดวงตากลมโต (ที่ตอนนี้ปิดสนิท) จมูกโด่งบวกกับริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัสนั่น ผมว่าเธอเข้าขั้นโคตรน่ารักเลยแหละ
โรงพยาบาลมินจุน
  ตอนนี้ผมนั่งรอเธออยู่ที่ห้องพิเศษ หมอบอกว่ารอให้น้ำเกลือหมดกระปุกก่อนจึงจะกลับได้ เพราะเธอน่ะไม่ได้กินข้าวกลางวันบวกกับที่ผมพาเธอไปเล่นของเล่นอีกประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าทำให้ร่างกายเธออ่อนเพลีย และหมดสติลงในที่สุด และผมก็จะนั่งรอเธอจนกว่าเธอจะฟื้น เด็กน้อยของผม….  
~End  Freedom part~
  หลังจากที่ฉันหมดสติไปฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ส่วนคนที่พาฉันมาโรงพยาบาลก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากนายคนที่ลากฉันไปเล่นของเล่นน่ะสิ
“นะ…นาย”
“อ้าว เธอฟื้นแล้วหรอ?”
“อืม”
“งั้น เดี๋ยวรอให้น้ำเกลือหมดก่อนนะถึงจะกลับบ้านได้”
“อืม ขอบใจนายมากนะ ที่ช่วยพาฉันมาโรงพยาบาลน่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ก็ผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณหมดสติไป ผมขอโทษนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ?”
“ชื่อผมหรอ ผมชื่อฟรีดอมครับ แล้วคุณ?”
“คิสคิส ฉันชื่อคิสคิส ยินดีที่ได้รู้จักนะ ^^”
“ครับ เช่นกันครับ”
  หลังจากนั้นไม่นานน้ำเกลือก็หมด ฉันกับเขาก็แยกกันที่โรงพยาบาล และนับตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย…
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 232 ท่าน