Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 5 : Starts with status 'Friend'
7
05/01/2555 18:18:50
464
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 5 : Starts with status ‘Friend


 
                “เฮ้ย !บอกให้ออกมาไงวะ เล่นตัวอยู่ได้ อยากเจ็บตัวรึไง” หวา  >m< ทำไงดี ทำไงดี !หนีไม่ได้แน่เลย เอ๊ะ !หรือว่าจะโกหกไปว่าอะไรดี
 
                “ไม่ออกมาใช่มั้ย ? งั้น....พวกแก อืม เอาเลย ค้นให้หมด !” กรี๊ดดดด แย่แล้วๆ ทำไมเวลาอย่างงี้นายผมทองไม่อยู่นะ ไปไหนของนายน่ะยะ !
 
                -ปัง- พวกลูกน้องแก็งค์เงินกู้ ใช้อาวุธทุกอย่างในมือ ทำลายข้าวของในบ้าน ทุบประตูทุกบาน ทำไงดีล่ะเนี้ย มันจะมาค้นในตู้เสื้อผ้ามั้ยนะ
 
                “อย่าให้รู้นะ ว่าอยู่ไหน ฮ่าๆๆ”
 
                -เพล้ง- เสียงทุบกระจกหน้าต่าง ทำให้ฉันถึงกับกลั้นปากไว้ไม่ไหว
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด” ฉันรีบปิดปากตัวเองให้แน่นกว่าเดิม แต่รู้สึกเสียงกรี๊ดสุดแสนไพเราะเสนาะหูน่าฟัง =.,=คงจะ ไปกระดิกหูของไอ้พวกป่าเถื่อนนั่นแล้วจนได้ >[]<
 
                “อ้ะ !ฮี่ฮี่ๆ สงสัยจะมีใครอยู่ในห้องนี่จริงๆสินะ เฮ้ย จัดการดิ”
 
                -ตึง- ลูกน้องคนนึง กระชากประตูตู้เสื้อผ้าออกทั้งสองฝั่ง จนเห็นฉันนั่งกุมเข่าตัวสั่น

                “ใครวะ ? เออ...หรือว่าจะเป็น เมียไอเฟอร์เรโร่” กรี๊ดดดด =[]=’ เมียงั้นหรอ ทำไมถึงตีความอย่างงั้นกันหมดทุกคนเลยล่ะ
 
                “ไม่ใช่นะ”
 
                “จะอยู่ในนั้นถึงเมื่อไหร่กัน !”
 
                “โอ้ยยยย” พวกมันกระชากแขนฉันออกมาล้มลงอยู่ข้างนอก
 
                “ไหนดูหน้าซิ สวยมั้ย ?” หัวหน้าเงินกู้จับคางฉันให้เงยขึ้น
 
                “ปล่อยนะ !” ฉันรีบปัดมือของไอ้คนชั่วออก แล้วสะบัดหน้าหนี
 
                “เอ๋ !!!!? ถ้าจำไม่ผิดละก็ เธอคือ...’โรเซลล่า เลเบล’สินะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
 
                “ไม่ใช่นะ อาจจะหน้าเหมือนก็ได้”
 
                “อย่าโกหกดีกว่านะ จะใช่ไม่ใช่ ก็มาเป็นเมียพี่เถอะนะจ้ะ” อะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
                “ฮ่าๆๆๆๆ” ดีเหมือนกัน จะได้เป็นตัวประกัน ถ้าไอเฟอร์เรโร่ มันไม่ยอมจ่ายมาภายในเดือนนี้ล่ะก็ เธอ !” หัวหน้าแก็งค์หยุดประโยค แล้วเปลี่ยนเป็นชูนิ้วขึ้นมาปาดคอตัวเอง เพื่อจะบอกว่า ‘เธอเสร็จแน่ !’ 
 
                “ก็ลองดูสิ !ฉันจะแจ้งตำรวจให้หมดเลย เอาให้ติดคุกหัวโต ออกมาทวงหนี้ใครมาได้อีกเลย !”
 
                “ตำรวจ ? ฮ่าๆๆๆๆ ตำรวจงั้นหรอ !”
 
                -เพล้ง-  ก่อนที่หัวโจกหัวรุนแรงนั่นจะเดินออกจากห้องไป มันกลับหันหลังมาปัดของบนโต๊ะริมหน้าต่าง จะหล่นลงมากระจัดกระจายเต็มพื้น
 
                “กรี๊ดดดดดดดดด”
 
                “เธอกล้าดียังไง จะมาแจ้งตำรวจ !แต่ไม่สิ ยังไงเธอก็ทำไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเธอกำลังหนีออกจากค่ายเพลงของเธออยู่นี่นา ฮ่าๆๆๆๆๆ”
 
                “ไอคนชั่ว ออกไปให้พ้นนะ”
 
                “ชั่วหรอ ? แค่นี้มันยังไม่เท่ากับไอเฟอร์เรโร่หรอกนะ คำว่า ‘ชั่ว’น่ะ ใช้กับพวกเราไม่ได้หรอก” หัวโจกจับหน้าฉัน แล้วผละให้หันข้าง
 
                “พวกแกหมายความว่ายังไง !”
 
                “หมายความอย่างที่ว่านั่นแหละ คนที่ติดหนี้คนอื่นน่ะ เค้าก็ใช้เรียกว่า คนชั่วหมดนั่นแหละ ฮ่าๆๆๆๆ”
 
                “หน็อย !”
 
                “เธอก็อย่าหือให้มากล่ะ ถ้าไม่อยากเป็นเมียฉันละก็ ฮ่าๆๆ ไปกันเถอะพวกเรา บ๊ายบาย” ไอ้คนชั่วหันหลังกลับมาโบกมือให้ฉัน แล้วปิดประตูอย่างแรง มันเป็นการบอกลา ที่น่าเกลียดที่สุด !
 
                “ไม่....” ความสั่นไม่เป็นท่า บวกกับความกลัวมากมาย ทำให้ทุกอย่างรวมตัวกันเกิดเป็นน้ำตา ที่ไหลออกมาออย่างห้ามไม่ได้
 
ทำไมกัน ทำไมเรื่องร้ายๆแบบนี้ ถึงได้เกิดกับชีวิตฉันล่ะ ทำไมพระเจ้าไม่เข้าข้างกันบ้างเลยละคะ ฉันไปทำอะไรผิดไว้อย่างนั้นหรอ ทำไมท่านถึงกระหน่ำเรื่องไม่ดีมากมาย มาลงที่ฉันละคะ ทั้งๆที่ คริสติน่า, เชอรี่ ยัยพวกนั้นเป็นคนไม่ดี แต่ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้ตกต่ำกว่าคนพวกนั้นละคะ ทำไม....ทำไมพระเจ้าแกล้งฉันอย่างนี้ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
                “กลับมาแล้ว !โรสครับ ผมซื้อ...” เฟอร์เรโร่ พรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงพลาสติกใบหนึ่ง แต่มันก็ต้องถูกทิ้งลง เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้า คือภาพ ข้าวของ เครื่องใช้ ที่กระจัดกระจาย ระเกะระกะ ที่มีฉันนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้า
 
                “ฮือๆ...”
 
                “โรส !!!” เขารีบวิ่งมาเขย่าตัวฉัน
 
                “ฮือๆ...”
 
                “เกิดอะไรขึ้นน่ะ !ทำไมห้องถึงเป็นแบบนี้ แล้วเธอร้องไห้ทำไม ?”
 
                “อะ...ไอ.....คน...พะ...พวกนั้น” 
 
                “ใคร ? โรส ใคร !”
 
                “จะ....เจ้าหนี้....ขะ.....ของนาย”
 
                “แจ็ค ?” เฟอร์เรโร่ทำสีหน้า ตื่นตระหนก แล้วเอ่ยชื่อของใครบางคนขึ้นมา
 
                “แจ็ค....งั้นหรอ ? ไอ้...คน..ทะ...ที่มาทวง...นะ...นะ....หนี้เมื่อ...กี้หรอ”
 
                “โรส ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ ใจเย็นๆนะ” เขารีบสวมกอดฉันทันที ฉันก็ได้แต่กอดเขา แล้วร้องโฮออกมา
 
                “ฮือๆ...”
 
                “มาอีกแล้วหรอเนี่ย คราวนี้หนักกว่าคราวที่แล้วอีกนะ” ที่เขาพูดอย่างนั้น เมื่อกี้นี้คงไม่ใช่ครั้งแรกสินะ มันคงเกิดมาหลายครั้งแล้ว
 
                “ฮือๆ...”
 
                “คุณยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย คงจะหิว เรามากินข้าวกันก่อนนะ” เออ จริงสิ เพราะเหตุของอัคคีภัย = = ที่ฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ทำให้ไม่ได้กินข้าวเที่ยง
 
จะว่าไปแล้ว ชีวิตของนายผมทอง ก็ลำบากเหมือนกันนะ ยิ่งมีฉันที่เข้ามาทำตัวบ้าบอแบบนี้ ยิ่งทำให้เขายิ่งหนักใจขึ้นอีก น่าสงสารจริง = = สงสัยฉันต้องปรับพฤติกรรมใหม่ซะแล้ว ขอโทษด้วยนะเฟอร์เรโร่ ที่ทำให้นายต้องลำบากใจ T^T 
 

- - -

 
                (เรื่องมันไปมายังไงกันคะเนี่ย ทำไมน้องโรสถึงหายตัวไปล่ะคะ)
 
                (แล้วเรื่องที่ไปเมาเละเทะ สภาพที่ดูไม่ได้ ที่บาร์ Midnight ล่ะครับ)
 
                (อะไรคือสาเหตุที่มีภาพพวกนั้นหลุดออกมาหรอคะ)
 
                (คือ...) แอนนาปาดเหงื่อ ขณะที่เหล่านักข่าวหลากสถาบันกระหน่ำคำถามใส่เธอ
 
                (ใช่ค่ะ แล้วทำไมน้องโรสถึงไม่มาแก้ข่าวคะ หรือว่าตั้งใจจะให้มันว่อนทั่วโลก)
 
                (คือ...ใจเย็นๆก่อนนะคะ คือ...แอนนาตอบไม่ได้จริงๆค่ะ เรื่องการหายตัวของน้องโรสขาเนี่ย เพราะแอนนาเองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกันว่า น้องเค้าหายตัวไปเมื่อไหร่ แต่สาเหตุก็น่าจะมาจาก การบอกเลิกของทางคุณโอเวนนะคะ ส่วนเรื่องรูปแอนนายืนยันค่ะว่า เราไม่รู้ตัวจริงๆ อาจจะมีใครบางคนแถวนี้ที่ส่งคนมาแอบถ่ายก็ได้นี่คะ)
 
                (จริงด้วยค่ะ อย่าให้รู้นะว่าใคร ฉันจะแจ้งตำรวจ !) แฟนคลับคนนึงตะโกนออกมา
 
                (ไม่จริง !ถ้าเกิดว่าไม่รู้ตัว แล้วทำไมไม่มาแก้ข่าว มาขอโทษสื่อมวลชนให้เรียบร้อยล่ะ ทำไมต้องหนีด้วย) เชอรี่ที่ยืนกับซุปเปอร์สตาร์คนอื่นๆของค่าย Vociferous พูดขัดคอแฟนคลับคนนั้น
 
                (ฮึ !) คริสติน่าเผยยิ้มออกมา ท่ามกลางเสียงความวุ่นวายของนักข่าว,แฟนคลับ ที่ต่างพากันวิจารณ์โรสอย่างมันส์ปาก            
 
                (ไม่หรอกค่ะ สาเหตุที่หายตัวไปอาจจะเป็นเพราะ เสียใจที่โดนคุณโอเวนบอกเลิกมากกว่าค่ะ น้องโรสขาเค้าคงจะไม่มีกระจิตกระใจเรื่องแก้ข่าว แล้วการที่มีภาพแบบนี้ออกมาได้ ก็เป็นเพราะพวกต้มตุ๋นที่คอยสกัดดาวรุ่งเท่านั้นแหละ) แอนนาจิกตาไปที่เชอรี่
 
                (ทำไม !คิดว่า ฉันเป็นคนทำอย่างนั้นหรอ มันจะมากไปแล้วนะ เป็นแค่ผู้จัดการส่วนตัว)
 
                (ฉันพูดแล้วหรอ ว่าเธอเป็นคนทำ อย่าร้อนตัวไปหน่อยเลย)
 
                (ปากดี อีนังนี่) เชอรี่ พุ่งตัวเข้าหาแอนนา แล้วง้างมือจะตบเต็มที่
 
                (ว้ายยยย ไม่ได้นะคะ น้องเชอรี่ อยู่ต่อหน้านักข่าว ทำแบบนี้มันไม่งามนะคะ) ผู้จัดการสีม่วงของหล่อน เข้ามารั้งเชอรี่ไว้
 
                (ปล่อย !แล้วพาฉันออกจากที่นี่ ฉันไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ ทำไมฉันต้องมาให้สัมภาษณ์)
 
                (ค่ะๆ น้องเชอรี่ ขอทางหน่อยนะคะ) ผู้จัดการของเธอรีบพาตัวเธอปลีกออกจากผู้คนมากมายตรงนั้นอย่างเร็วที่สุด
 
                (คุณแอนนาคะ ขอสัมภาษณ์ต่อหน่อยค่ะ)
 
                (แอนนา ก็ไม่รู้เรื่องเท่าไหร่นักหรอกค่ะ =[]=) 
 
                (แล้วเรื่องที่น้องโรส #@[email protected]%^&*+#!)
 
                (แอนนา ไม่รู้ แอนนา ไม่รู้ !!!!!>O<)
 
ฉันยืนมองทีวีสาธารณะ ที่ชั้นล่างสุดของอพาร์ทเม้นท์ ฉันกำลังดูรายการสดที่ถ่ายทอดถึงฉัน ทุกอย่างในทีวีล้วนเกี่ยวกับฉัน ฉันกำลังดูความน่าสมเพช เวทนาของตัวเอง ฉันกำลังรับรู้ถึงความเดือดร้อนของเพื่อนคนเดียวของฉัน ‘แอนนา’ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้จัดการส่วนตัว แต่เธอสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อฉัน จนเรียกว่า ‘เพื่อนสนิท’ เลยก็ว่าได้ แต่ดูกับสิ่งที่ฉันทำสิ...ฉันกำลังทำให้เธอเดือดเนื้อร้อนใจ ทำให้ทุกคนต้องวุ่นว่าย ทำให้ผู้ชายในบาร์ ที่ชื่อเฟอร์เรโร่ต้องลำบาก ฉันควรจะทำยังไงดี
 
                “ไปคุณ ผมซื้อมื้อเที่ยงแล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”
 
เฟอร์เรโร่วิ่งมาหาฉัน ที่กำลังเหม่อลอยมองรายการ Gossip Zupzip ที่ฉายบทสัมภาษณ์เกี่ยวกับตัวฉัน
 
                “นี่...คุณ คุณครับ คุณ !!!”
 
                “ฮะ ? อ่อ...เอ่อ มีอะไร ?”
 
                “ผมว่าเราไปกันได้แล้ว”
 
                “อ่อ...อืม” ฉันดึงหมวกให้ลงมาปิดหน้า แล้วกดขาแว่นให้แน่นขึ้น แล้ววิ่งขึ้นลิฟต์
 
                -ติ๊ง- เสียงลิฟต์เปิด ฉันกับเฟอร์เรโร่ก้าวเข้าไปข้างใน ภายในลิฟต์มี ผู้หญิงสองคนยืนอยู่
 
                “ว่ามั้ยเธอ โรสน่ะ ไม่น่าหายตัวไปเลยเนอะ น่าจะมาแก้ข่าวให้เรียบร้อย มันจะได้ไม่เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้” ผู้หญิงคนนึงพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในลิฟต์
 
                “นั่นสินะเธอ แต่ยังไงก็ควรจะทิ้งสาเหตุไว้ว่า ทำไมถึงต้องหนีไปเนอะๆ” เพื่อนของเธอพูดตาม สร้างความเบื่อหน่ายให้ฉันอย่างรุนแรง ฉันอึดอัดมาก ในใจอยากจะชี้หน้าด่าๆๆๆๆ เลยด้วยซ้ำ แต่ก็รู้ว่า มันไม่เป็นผลดี เหมือนคราวก่อนๆ
 
                “ไม่เป็นไรนะ” เฟอร์เรโร่ก้มหัวลงถามฉัน
 
                “อืม”
 

- - -

 
                “เฮ้อ ~ มากินมื้อเที่ยงกันเถอะคุณ”
 
                “ไม่เป็นไร ฉันยังไม่หิว”
 
                “O.O?” นายผมทองไม่พูดอะไร ได้แต่เกาหัวแกรกๆ
 
                “บอกว่าไม่หิวไง นายกินก่อนเถอะ”
 
                “คุณ...เป็นอะไรรึเปล่า อย่าบอกนะว่า เรื่องรายการนั่น...”
 
                “ไม่หรอก ฉันชินแล้วล่ะ”
 
                “อืม ผมว่าคุณก็เรียบร้อยขึ้นนะ ดูเป็นกุลสตรีที่ดีนะ ^ ^”
 
                “หรอ...”
 
                “แต่ว่า ผมชอบคุณที่เป็นคนร่าเริงมากกว่า”
 
                “แต่ถ้าฉันทำแบบนั้น แล้วนายรำคาญ ฉันก็อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเหมือนกัน”
 
                “ก็ดีเหมือนกัน  ตอนคุณวิ๊ดว้ายนะ ผมจะบ้าตาย” จะบ้าตาย ? กรี๊ดดดดดดดดดด >[]<
 
                “เอ๊ะ ! เมื่อกี้นายว่าฉันงั้นหรอ นายนี่มัน แย่ที่สุด ทำไมถึงกล้ามาว่าคนอย่างฉันได้ ไอ้ผมทอง ไอ้คนทะลึ่ง ไร้มารยาท ฉันไม่ใช่คนธรรมดาระดับเดียวกับนายนะยะ ที่จะให้ใครมาบอกว่า ‘จะบ้าตาย’ ด้วยน่ะ ฉันเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์ที่มีความสามรถล้นประการ สวยก็สวย เสียงก็ดี แต่ทำไมนายถึงบอกว่าฉันอยู่ด้วยแล้วจะบ้าตาย !ไอ้บ้าเอ้ย”
 
                “เอ่อ =[]=”
 
                “ทำไม !”
 
                “เมื่อกี้คุณยังดูเรียบร้อยอยู่เลย แต่ทำไมจู่ๆถึง...”
  
                “ก็นายนั่นแหละ บอกว่า อยู่กับฉันแล้วจะบ้าตาย”
 
                “ฮ่าๆๆ คุณนี่ เป็นซุปตาร์ขี้วีนจริงๆเล้ย”
 
                “ขี้วีน ? ฉันน่ะหรอ นี่นายว่าฉันมากเกินไปแล้วนะ ฉันว่านายแค่นิดเดียวเอง”
 
                “นิดเดียว = =”
 
                “ใช่สิ เป็นผู้หญิง ก็ต้องดูแล ภาพพจน์ชื่อเสียงให้ดี ส่วนนายก็ควรจะมีความเป็นสุภาพบุรุษให้มากกว่านี้ ไม่ใช่จะมาวิจารณ์คนอื่นเค้า ป้าบๆๆๆ เข้าใจมั้ย”
 
                “อ่ะ เอ่อ...”
 
                “แล้วก็อีกอย่างนะ ถึงนายจะมองว่าฉันเป็นคนยังไง แต่สุดท้ายฉันก็คือฉัน ฉันนี่แหละ โรส แห่งฝรั่งเศส”
 
                “ครับๆ = =”
 
                “ดี... ไปเอาข้าวมาได้แล้ว ฉันหิวจนไส้กิ่วไปหมดละ”
 
                “เห ? เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่หิวอยู่เลย”
  
                “ตอนนั้น กับ ตอนนี้ มันเวลาเดียวกันหรอ ตอนที่ฉันบอกว่า ‘ไม่หิว’ มันก็ 10 นาทีที่แล้ว แล้วตอนนี้ ฉันบอกว่า ‘หิว’ ซึ่งมันก็ผ่านมาแล้ว 10 นาที เพราะฉะนั้น อดีต กับ ปัจจุบัน ไม่ใช่เวลาเดียวกัน แน่อยู่แล้ว สงสัยหรอ ? ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง รีบๆไปเอามื้อเที่ยงมาซะที”
 
                “+.+นี่คุณเห็นผมเป็นตัวอะไรเนี้ย ผมไม่ใช่คนใช้คุณนะ แล้วคุณก็ไม่ใช่เจ้านายผมด้วย”
 
                “แต่นายเป็น.....”
 
                “เป็นใคร ? จะบอกว่า เป็นโฮสต์คลับธรรมดา ฐานะตกต่ำ ที่มายุ่งกับชีวิตคุณงั้นหรอ”
 
                “ใครว่าล่ะ นายเป็น ‘เพื่อน’ ตะหาก ^ ^”
 
เอ.....ฉันบอกเขาไปว่า เขาเป็น ‘เพื่อน’ แสดงว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่คงจะเริ่มพัฒนาขึ้นแล้วสิเนี่ย แต่ก็คงจะอย่างนั้น ก็เค้าช่วยฉันมาตลอดเลยนิ จะไม่ให้เรียกว่า ‘เพื่อน’ได้ไง คงจะเหมือน ‘เพื่อนช่วยเพื่อนได้เสมอ’สินะ
 
                “OwO” เขาส่งยิ้มเล็กๆมา ยิ้มอะไรของนายยะ ชอบเก๊กจังนะ หล่อหน่อยเดียว อย่าทำเป็นได้ใจไป =..=
 
                “ยิ้มอะไรเล่า บอกให้ไปก็ไปซิ !”
 
                “ครับๆ - - (ซวยเลยตู)”
 
บางที....เรากับหมอนั่น อาจจะเป็นเพื่อนกันแล้วก็ได้ แต่ก็ดีกว่าที่จะไม่รู้จัก กับ คนที่ช่วยชีวิตฉันไว้อย่างเขา ขอบคุณนะ เฟอร์เรโร่


 
เริ่มจากคำว่า ‘เพื่อน’ 


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 182 ท่าน