Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
No Color...เมื่อพระอาทิตย์ทอเเสงสีเทา
ปลายรุ้ง
บทที่ ๑ โปรดเรียกฉันว่า...ฮาร่า
2
05/01/2555 09:11:07
376
เนื้อเรื่อง
 บทที่ ๑
 
        ในตอนนี้ ถ้าเพื่อนร่วมห้องของฉันมองลงมาจากอาคาร พวกเขาก็จะได้เห็นต้นคริสต์มาสตายซากสีดำตั้งอยู่กลางสนาม และก็อาจจะหัวเราะให้กับความน่าอับอายของมัน ยัยต้นคริสต์มาสที่มาสายจนถูกยึดรองเท้า แล้วถูกสั่งให้มายืนกลางสนามที่แดดแผดเผากำลังดี...
        แต่ก็คงทำได้แค่คิดเท่านั้น ถ้าหากพวกเขาไม่อยากลงมาตายซากกับฉัน แต่ลงมาสักหน่อยเป็นไร ตรงนี้แดดร้อนกำลังดีเลยล่ะ!
        ใช่...ได้แต่เพียงคิดเท่านั้น ในใจของฉันมีความหวังเล็กๆทีแอบซ่อนอยู่ภายในเหมือนพวกปรสิต ว่าพวกเขาจะทำอย่างที่ฉันคิด แอบมาคุยกับฉัน มาหัวเราะเยาะฉัน จนตัวเองโดนลงโทษให้อยู่เป็นเพื่อนฉัน อา...ถ้าเป็นอย่างนั้น มันคงเป็นอะไรที่...มีสีสัน
         ฉันไม่ใช่คนไร้เพื่อน หรือเป็นตัวน่ารังเกียจของสังคม พวกเขาเพียงแค่ไม่อยากเสี่ยง...สีสันเป็นอะไรที่พวกเขาหวาดกลัว ไม่ว่ามันจะเป็นรูปธรรมหรือนามธรรมก็ตาม ดังนั้นฉันจึงเป็นสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัว ฉันหลงใหลในสีสัน และพยายามที่จะเป็นมัน
 
        ชื่อจริงๆของฉันคือ ‘เดือนเพ็ญ’เป็นชื่อที่ดี มันมีความหมายที่งดงาม แต่กลับเป็นคำที่เชยเสียเหลือเกิน...ถ้าคุณยังอยากที่จะอ่านเรื่องของฉันต่อไป โปรดเรียกฉันว่า ‘ฮาร่า’ เป็นชื่อที่น่ารักถูกไหม ฉันคิดขึ้นมาโดยไม่รู้ความหมาย มันทำให้ฉันนึกถึงสีอำพัน บางทีฉันอาจจะนึกถึงฮันนี่(honey)ที่แปลว่าน้ำผึ้ง แต่ถึงอย่างไร ฮาร่าก็เหมาะกับสีเหลืองอำพัน อีกหนึ่งสีสันที่น่าหลงใหล
        “ทำไมถึงมาสาย?”  บอยถามฉันทันทีที่ฉันเข้ามาในห้อง “ถูกสอบสวนนิดหน่อยนะ...”
        ฉันตอบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้สีดำที่อยู่ข้างๆเขา สำหรับฉันแล้วบอยเป็นคนประเภทที่ชอบเซ้าซี้จนน่ารำคาญและชอบบงการคนอื่น แต่ที่แย่ที่สุดคือ เขายอมจำนนต่อความจืดชืดไร้สีสัน
        “สอบสวน? ทำไมล่ะ? เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? พวกทหารแม่มดน่ะเหรอที่สอบสวนเธอ?"เมื่อเขาถามครบตามที่เขาต้องการถามแล้ว ฉันจึงค่อยๆตอบทีละข้ออย่างเนิบนาบ “ใช่ บอย...ฉันถูกสอบสวนและฉันไม่เป็นอะไรเลย พวกทหารแม่มดสอบสวนฉัน เพราะฉันใช้บลัดออนบนรถเมล์...อย่ามองฉันอย่างนั้น มันก็แค่แปรงปัดฝุ่นฉันบอกพวกเขาไปอย่างนั้น”
        “...ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว...” เกินคาด!บอยเลือกตอบสั้นๆ แทนที่จะเป็นอะไรที่เขาถนัดอย่างการบ่น... “นั่งลงสิ!” บอยว่าพลางยืนสมุดสีดำเล่มหนึ่งมาทางฉัน “บางที เธออาจจะต้องการมันนะ เธอไม่ได้เรียนคาบหนึ่งเลยหนิ...” ฉันรับสมุดเล่มนั้นมาอย่างเงียบๆ มันเป็นวิชาคณิตศาสตร์...บอยมีน้ำใจให้ฉันยืม เพราะฉันขาดเรียนไปคาบหนึ่งเพื่อไปยืนกลางสนามเป็นต้นคริสต์มาสแดดเดียว

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 150 ท่าน