Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
No Color...เมื่อพระอาทิตย์ทอเเสงสีเทา
ปลายรุ้ง
ปฐมบทแห่งความมืดหม่น
1
05/01/2555 09:10:14
363
เนื้อเรื่อง
  
        เป็นเวลานานแล้วที่ฮาร่ายังคงนั่งจ้องไข่ดาวอุ่นๆบนจานที่อยู่ตรงหน้า เธอมองมันอย่างนั้น ไม่ละสายตาจากมันราวกับต้องมนต์สะกด “เดือน...”เสียงคนรอบข้างเอ่ยเรียกเธออย่างแผ่วเบา แต่ฮาร่าก็เพียงกำมีดและส้อมในมือให้แน่นขึ้นเท่านั้น ก่อนจะบรรจงใช้มีดกรีดลงไปบนไข่ดาว ของเหลวสีเทาข้นไหลเยิ้มออกมา มันตรอกย้ำลงไปบนหัวใจของฮาร่า ว่าเธอกำลังอยู่บนโลกที่ขาดสีสัน...
         เกร๊ง!เกร๊ง!เกร๊ง!ปลายปากกาไล่เคาะไปบนเสาโลหะสีขาวที่ตั้งเรียงราย ฮาร่าเดินบนสะพานลอยด้วยจิตใจที่หมองหม่น เกร๊ง!เกร๊ง!เกร๊ง... เสียงเคาะเสาเงียบลงพร้อมกับฮาร่าที่หยุดเดิน เธอก้มลงมองพื้นคอนกรีตสีเทาอย่างครุ่นคิด ภายในใจของเธอรู้สึกสับสนและกำลังโหยหาอะไรบางอย่าง อะไรที่หายไปจากโลกนี้ และเป็นสิ่งที่เธอหลงใหลในมันเป็นที่สุด
         “...” ฮาร่าแหงนหน้ามองท้องฟ้า เธออ้าปากออกกว้างราวกับอยากจะระบายความคับข้องใจที่อัดแน่นอยู่ภายในอกของเธอ แต่ก็ไร้ซึ่งสรรพเสียงสำเนียงใด... เธอยังใจไม่กล้าพอที่จะรับข้อต้องหาอันไร้สาระที่ว่า ‘ทำลายบรรยากาศยามเช้าอันหมองหม่น’
          “นี่!เดือน!” เสียงเรียกทำให้เธอตื่นจากภวังค์ เธอมองลงไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องล่าง ‘บอย’ส่งยิ้มให้เธอ มันสดใสตัดกับสิ่งแวดล้อมโดยรอบที่น่าเศร้า... แต่รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไป เมื่อเธอก้าวลงจากบันไดมาหาเขา แค่เพียงเธอเงยหน้าสบตากับบอย รอยย่นที่หัวคิ้วก็ปรากฏขึ้นแทนที่ อารมณ์รื่นเริงไม่มีเหลืออีกต่อไป บอยกำลังโกรธ...
           “โมโหอะไรแต่เช้าน่ะ?” ฮาร่าถามด้วยเสียงแปร่ง ภาพที่เธอฝืนยิ้มนั้นยิ่งทำใบอยโกรธหนักขึ้นไปอีก “จะอะไรซะอีกล่ะ? เดือน เธอยอมรับซะเถอะ!บางทีไม่มีสีอาจจะดีก็ได้!” บอยตะโกน แต่ฮาร่าเพียงแค่หันมามองบอยด้วยรอยยิ้มที่ยังคงฝืนเช่นเดิม “คงจะไม่ได้...” “สีสันคือชีวิตของฉัน...” เธอตอบอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะก้าวขึ้นรถประจำทางที่มาจอดพอดี
          เมื่อบอยลับสายตา ฮาร่าจึงเริ่มมองหาที่นั่ง เธอเดินเข้าไปหาเบาะสีดำสนิทที่อยู่หลังสุด นั่งลงและทอดสายตามองไปข้างหน้าอย่างคนเหม่อลอย ไม่นานนักฮาร่าก็ล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า อะไรบางอย่างนั้น คือแปรงปัดแก้ม...
          เธอใช้แปรงปัดไปที่แก้มของเธอ หลับตาพริ้มนึกถึงสีสันที่จะแต่งเติมใบหน้า แต่ไม่มี!ต่อให้ฮาร่าปัดแก้มหนักเพียงใดก็ไม่มีสีสันใดปรากฏบนแก้มของเธอ...เพราะบลัดออน อายแชโดว์ และเครื่องสำอางค์ทุกชนิดที่มีสีอื่นนอกจากสีดำและขาวถูกทำลายไปหมดแล้ว...
           เอี๊ยด!!รถเบรกกะทันหัน ฮาร่าลืมตาขึ้น พบกับสายตาหลายๆคู่กำลังมองมาที่เธออย่างคาดโทษ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
           “เก็บมันเดี๋ยวนี้!” หญิงชราที่นั่งอยู่ตรงข้ามฮาร่ากระซิบบอกเธอ
           “เก็บอะไรค่ะ?” ฮาร่ายังคงฉงน  “โอ้ไม่!ไม่ทันเสียแล้ว” ไม่ทัน? อะไรกันที่ไม่ทัน?
           และฮาร่าก็ได้คำตอบ เมื่อมีชายหนุ่มรูปร่างกำยำคนหนึ่งก้าวขึ้นมาบนรถ เขาสวมชุดทหารที่เป็นสีดำทั้งชุด ดูเหมือนกับว่าเขากำลังแต่งคอสเพลย์ แต่รังสีน่ากลัวๆที่แผ่ออกมาทำให้ไม่มีใครกล้าคิดอย่างนั้น “ทหารของแม่มดไงล่ะ..!!”
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 164 ท่าน