Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 3 พัสดุที่ส่งถึง
3
06/01/2555 18:05:20
690
เนื้อเรื่อง


ความร้อนที่ลามเลียหน้าทำให้ฉันขยับตัวหนีหยิบอะไรก็ได้มาคลุมปิดหัวฉันไว้ เตียงนุ่มๆอุ่นสบายนี่มันดีจริงๆเลย แต่กลิ่นที่นอนฉันมันแปลกไปจากทุกวันนะ หรือฉันคิดไปเองที่ประสาทรับกลิ่นฉันดีขึ้นมากหลังจากที่เริ่มกลายร่าง ว่าแต่เมื่อวานฉันกลับบ้านมาตอนไหนกันนะในเมื่อฉันบาดเจ็บไปโรงพยาบาล ตอนขากลับก็เจอพวกนักเลงพวกนั้นลวนลามจะข่มขืน แล้วฉันก็กลายร่างและฆ่าพวกมัน…

…………..

……

..

เมื่อกี้ฉันบอกว่าอะไรนะ? ฆ่าพวกมัน?

มันที่ว่าคือผู้ชาย?

มนุษย์ผู้ชาย?

มัน= มนุษย์

ฆ่ามัน = ฆ่ามนุษย์

เออใช่ ฉันฆ่าคนไปห้าคนเมื่อวานนี้ ฮะๆ ^O^

…………..

…….

..

ฉันฆ่าคน!!! =[ ]=!!!

 
ฉันลุกพรวดขึ้นจากเตียง สำรวจดูตัวเองด้วยความตกใจ ไม่มีคราบเลือด เสื้อผ้าอยู่ครบ หรือว่าฉันจะฝันไป? ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เดี๋ยว…นี่มันไม่ใช่ห้องฉันนี่ แล้วเสื้อผ้าที่ใส่อยู่นี้ก็ไม่ใช่เสื้อผ้าฉันด้วย ใครจะมีชุดนอนลายคิตตี้สีชมพูนี่กัน =____=^^

“อะ! กำลังจะเรียกไปทานอาหารอยู่พอดีเลย เมื่อคืนหลับสบายมั้ย^^” สาวผมบ๊อบเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับยิ้มกว้าง เธอคนนี้ชื่ออะไรนะ..แองโกลี่ แองจี้ แองอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ =____=;;

“ตอนหลับน่ะขึ้นสวรรค์แต่ตอนตื่นนี่เหมือนถูกกระชากลงนรกเลยละ =____=” สาวผมบ๊อบหัวเราะ นึกออกแล้วชื่อของเธอคือแองโกล่า
“อาบน้ำแต่งตัวเถอะเรเวน ทุกคนรออยู่ที่ห้องอาหารเดินไปที่บันไดทางด้านซ้ายนะจ๊ะ”

“เอ่อ…ใครใส่เสื้อผ้าให้ฉันหรอ =___=” ถ้าเป็นพวกนั้นละก็ฉันกัดลิ้นตายจริงๆนะเออ

“แม่บ้านเป็นคนใส่ให้ ทำไมหรอ 0.0”

“เปล่าหรอก เสื้อผ้าฉันอยู่ไหนละ?”

“บนโต๊ะข้างห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวจ๊า ฉันไปก่อนนะแล้วเจอกันที่โต๊ะอาหาร ^^”

“ได้เลย” ฉันตะโกนออกมาจากห้องน้ำก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำชำระร่างกาย ว่าแต่นี่ฉันลืมอะไรหรือเปล่านะ? คิดยังไงก็คิดไม่ออกจนกระทั้งส่องกระจก แผลที่ได้จากการต่อสู้กับอุบัติเหตุมันหายไป!! =[ ]=!! มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ช่างเถอะมันคงไม่มีอะไรน่าตกใจไปมากกว่านี้แล้ว
 
 

เสียงเอะอะดังมาจากชั้นล่าง บ้านหลังนี้ใหญ่และกว้างมากที่เดียว การตกแต่งดูดีมีระดับแต่ก็คงความเรียบง่ายอบอุ่นบ้านทั้งบ้านทำจากไม้แต่ออกแบบในสไตล์ยุโรป ฉันเดินลงบันไดทางด้านซ้ายมายังห้องนั่งเล่น คืออยากจะบอกว่าบันไดทางด้านขวาก็เดินไปยังห้องนั่งเล่นได้เหมือนกันเพราะมันมีบันไดอยู่สองฝาก และตอนนี้เหล่าสมาชิกกลุ่มดาวสัตว์ก็รวมตัวอยู่ในห้องนี้

เฮมิทกำลังนั่งดูทีวีด้วยท่านั่งที่ยึดครองพื้นที่โซฟามากที่สุด =____=เฟยหลางนอนกองอยู่ข้างหน้าโซฟาดูเหมือนว่าเขาจะถูกถีบลงมาด้วยฝีมือคนที่นั่งครองมันอยู่ =____=^ ค๊อฟฟี่นั่งอ่านหนังสือโป๊อย่างตั้งอกตั้งใจ =____=^^ส่วนชิเอ็นนอนขดตัวบังแอร์อย่างมีความสุข นายโรคุชินตอนนี้ขึ้นไปนอนบนคานบ้านอย่างสบายอารมณ์ และสุดท้ายคือแองโกล่าที่กำลังแอ่นหลังฝนเล็บกับเสาไม้ที่มีเชือกมัดเป็นแนวตั้งไว้ให้โดยเฉพาะ =[ ]=!!นี่มันบ้านคนหรือส่วนสัตว์เนี่ย!!

“เอ่อ.. =O=”

“อ่าว มาแล้วหรอกำลังรออยู่เชียว” เฮมิทเอ่ย

“พวกนายจะไปไหนกันหรือเปล่าเนี่ย อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว =O=”

“เปล่าคร๊าบบ มารอกินข้าวพร้อมเธอเนี่ยแหละคนสวย นโยบายของพวกเราคือออกล่าพร้อมกันกินด้วยกันเหยื่อใครเหยื่อมันไง : )” ค๊อฟฟี่ยิ้มกว้างอย่างกับเรื่องนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาสุดๆ

“อย่าบอกนะว่าพวกนายจะให้ฉันออกไปฆ่าใครมาเป็นอาหารน่ะ ฉันไม่เอานะ ไม่กิน!! : (” พวกเขามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะ

“ฮ่าๆ ไม่หรอกสาวน้อย เรามีอาหารพอแล้ว อาหารแบบมนุษย์เนี่ยแหละ” นายสิงโตขยิบตาให้ฉันก่อนจะใช้เท้าสะกิดเฟยหลางที่ตอนนี้เหมือนกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณ =____=^

“ไปกันเถอะแม่บ้านคงจัดโต๊ะแล้ว ^^” แมวสาวแองโกล่าพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะจูงมือฉันไปที่ห้องอาหาร ชิเอ็นตื่นจากการหลับใหลโดยที่ไม่ต้องมีคนปลุกราวเขาไม่ได้หลับจริงๆ นายเสือดำกระโดดลงจากคานบ้านก่อนจะบิดขี้เกียจ ค๊อฟฟี่เก็บหนังสือโป๊ ทั้งหมดเดินตาหลังฉันมาที่ห้องอาหารโดยมีเฮมิทที่ลากคอเฟยหลางที่ยังหลับไม่ตื่นเดินตามมา แม่บ้านสองสามคนกำลังจัดวางจานอาหารที่มีฝาครอบไว้บนโต๊ะอาหารตัวยาวในขณะที่พวกเรานั่งประจำที่

“เชิญทานได้เลยคะ” แม่บ้านเปิดฝาถาดออก กลิ่นหอมของเนื้อลอยเข้าจมูก คือสเต็กเนื้อชุ่มซอสน่าอร่อยนั่นเองแต่มันยังดูสุกไม่ทั่วนะ ทำแบบนี้ได้ไง =O=ดูเหมือนสเต็กตรงหน้าจะเรียกความสนใจกลุ่มดาวสัตว์ได้เป็นอย่างดีแม้แต่เฟยหลางยังตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเมื่อได้กลิ่นอาหาร

“นี่มันกินได้แน่หรอ มันยังดิบอยู่เลยนะ =____=;;” แต่ทุกคนเริ่มลงมือกินอย่างหน้าตาเฉย =[ ]=

“ลองดูก่อนสิเรเวน มันอร่อยจริงๆนะฮะ แม่บ้านผมทำสุดฝีมือเลย (‘ ’)” ชิเอ็นพูดก่อนจะจิ้มสเต็กเข้าปาก ท่าทางการเคี้ยวกับกลิ่นหอมหวนยั่วยวนใจของเนื้อทำให้ฉันกลืนน้ำลายเอือกก่อนจะก้มลงมองจานตัวเองพร้อมกับคิดว่าฉันจะมีชีวิตอยู่กับพวกคนประหลาดพวกนี้ได้หรอเนี่ย ขนาดอาหารการกินยังผิดมนุษย์มนา =_____=;; เอาก็เอาวะ! ฉันลงมือตัดมันเป็นชิ้นเล็กๆส่งเข้าปาก ก่อนจะทำตาโตกับรสชาติ มันอร่อยมากถึงมากที่สุดทำให้ฉันก้มหน้าก้มตากินด้วยความหิว รสชาติถูกปากอย่าบอกใคร หรือว่าการกลายร่างจะทำให้รสนิยมการกินฉันเปลี่ยนไปเนี่ย โอ้ไม่นะ…

“อร่อยใช่มั้ยละ : )”

“……” เรื่องอะไรจะตอบรับละ ก็แค่หิวจนตาลายเท่านั้นแหละ =^=

“ว่าแต่เธอจะทำยังไงต่อไปหลังจากที่รู้เรื่องนี้แล้ว” เฮมิทเปิดประเด็นขึ้นกลางโต๊ะ ทำให้ฉันชะงักนิดนึง

“หาทางรักษา ฉันไม่ยอมเป็นเสือไปตลอดชีวิตแน่ และแน่นอนว่าฉันไม่ยอมตายตั้งแต่ยังสาว -____-^” นายสิงโตส่ายหน้า

“ฉันลองมาหมดแล้วนะสาวน้อย ไม่มีทางแก้นอกจากยอมรับสภาพตัวเอง”

“นายยอมแพ้หรอ?” ฉันว่าอย่างหงุดหงิด ทำไมไม่ฮึดสู้กันเลย พวกนายยอมกลายร่างและนับเวลาตายตัวเองตอนอายุ20เนี่ยนะ : ( ไม่อยากเป็นคนปกติเลยหรือไง

“ตอนแรกฉันก็คิดเหมือนเธอนั่นแหละเรเวนแต่มันไม่มีทางจริงๆ ฉันลองมาหมดแล้วยอมรับตัวเองยังดีซะกว่าถึงฉันจะแตกต่างจากคนอื่นแต่ฉันก็คือฉัน ฉันยังมีชีวิตปกติได้เหมือนคนอื่นๆถึงมันจะไม่เหมือนทั้งหมดก็เถอะ” เขาพูดด้วยท่าทีจริงจัง ฉันสะบัดหน้าเชิด

“นายอาจจะยอมแพ้แต่ฉันไม่ มันต้องมีทางรักษาสิ คนที่รู้ คนที่เชี่ยวชาญ หมอไง!! ฉันไปให้หมอตรวจก็ได้ *O*” ใช่แล้วถ้าให้ตรวจอย่างละเอียดมันต้องมีทางสิยีนหรือเลือดของฉันมันต้องมีอะไรที่ผิดปกติ แล้วถ้ามันรักษาได้…

“เธอคิดว่าไอ้เฮมิทมันไม่ลองหรอ รู้มั้ยว่าการค้นพบใหม่ๆหรือความกระหายมันทำให้คนเรากลายเป็นปีศาจได้นะ แน่นอนว่าฉันหมายถึงมนุษย์ทุกคนเลยละ : )” ค๊อฟฟี่ชิมไวน์อย่างดื่มด่ำ เอ่อ..นี้มันยังเช้าอยู่นะ =____=;;

“นายหมายความว่าไง?”

“..ไปให้หมอรักษาแต่ดันจะโดนจับผ่าทดลอง..” เฟยหลางพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตางัวเงียสีเหลืองของงูทำให้ฉันตะลึง ทำไมตาเขาถึงได้…

“ตา..ทำไม..”

“อ๋อ เฟยเขาเป็นสายเลือดเข้มข้นน่ะฮะ พ่อเป็นงูเห่าแม่เป็นงูจงอาง พอดีว่าเป็นตระกูลเก่าแก่สายเลือดงูน่ะฮะ ปกติจะใส่คอนแทคเลนสีดำไว้เพื่อกลมกลืน ^^” ชิเอ็นที่นั่งข้างๆตอบในขณะที่เฟยหลางที่ผงกหัวนิดๆก่อนจะตัดสเต็กใช้ส้อมจิ้มเข้าปากอย่างเชื่องช้า เขาทำอะไรก็ดูเรื่อยๆเฉือยๆติดจะอืดอาดไปหมดเลยนี่มันเป็นนิสัยของงูหรือเปล่านะ ว่าแต่เมื่อกี้เขาว่าไงนะ งูเห่ากับงูจงอางงั้นหรอ!! =[ ]=!!

“งั้นนายนี่ก็..”

“น้ำลายมันมีพิษ หมอนี่ไม่เคยจูบใครเลยนะตั้งแต่เกิดมา เป็นงูที่ตายด้านและเวอร์จิ้นสุดๆเลยละ มันเป็นคนที่เปลี่ยนแปรงสีฟันบ่อยที่สุดในโลก ฮ่าๆ” ค๊อฟฟี่หัวเราะอย่างสะใจทำให้ฉันช๊อค มีพิษในน้ำลาย!! =[ ]= แบบนี้นายนี่จะหาแฟนได้มั้ยเนี่ยแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่เดือดร้อนอะไรเลย ว่าแต่เมื่อกี้เฟยหลางพูดว่าอะไรนะ

“หมายความว่าไงที่โดนจับทดลอง =____=”

“DNAเราต่างจากมนุษย์ทั่วไปนะสาวน้อย ถ้าโดนตรวจขึ้นมานี่ถือว่าเป็นการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ของวงการวิทยาศาสตร์เลยละ ผู้คนพบจะมีชื่อเสียงและเงินทองขนาดไหนคิดดูสิ แล้วเราก็จะไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเหมือนพวกเขาอีกต่อไปแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องศึกษาทดลองหาความเป็นมาเป็นไป สาเหตุของการกลายร่างอะไรพวกนี้” เฮมิทเอ่ย

“คำถามมากมายจะเกิดขึ้นเรเวน ทำยังไงถึงเกิดเป็นพวกเรา ร่างกายของพวกเราแตกต่างจากพวกเขาตรงไหน อะไรที่แตกต่าง พวกเขาจะอยากรู้อยากเห็น อยากใช้ร่างกายพวกเราค้นคว้าสนองความอยากรู้ของพวกเขา พวกนั้นจะไม่มองเราว่าเป็นคนเรเวน เธออาจจะอยากหายจากสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาเองก็จะหลอกใช้เธอด้วยข้ออ้างนั้น” แองโกล่าชี้แจง นายสิงโตเคยโดนแบบนั้นมาแล้วหรอ แย่ที่สุดเลยเป็นหมอภาษาอะไร เลวร้ายมาก : (

“ในเมื่อมีคนรู้แล้วนายทำยังไง?” เฮมิทเหยียดยิ้ม

“ฉันในตอนนั้นทำยังไงน่ะหรอ” อย่าบอกนะว่า… =O=ทุกคนยิ้มก่อนจะมองหน้ากัน

“เชือด!!”

“นี่พวกนายฆ่าคนโดยไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ!!” ฆ่าคน!! ฆ่าคนเชียวนะ!!

“…อย่าทำเป็นเด็กน้อยไปหน่อยเลย…” เฟยหลางว่า

“พวกเราก็แค่ปกป้องตัวเองเท่านั้นแหละจ้า ^^” แองโกล่าต่อ

“ถ้าไม่ฆ่าเขาทางนั้นจะเป็นฝ่ายฆ่าเรา..มันก็เท่านั้น..-___-” โรคุชินสรุปให้ ป่าเถื่อนที่สุด ไม่ยุติธรรม มันต้องมีคนดีๆสักคนนึงสิ

“คนปกติก็ไม่ใช่ว่าจะเลวร้ายเสมอไปหรอก : (”

“น้อยถึงน้อยมาก ในโลกนี้ไม่มีใครที่ดีพร้อมหรอกนะ ทุกคนมีด้านมืดในใจทั้งนั้น เธออาจจะเจอหนึ่งคนในล้านคนที่เธอจะสามารถไว้ใจได้และพร้อมที่จะฝากชีวิตตัวเองในมือเขาอย่างหมดใจ” ตาขี้เก๊กโต้กลับ

“มันต้องมีสักคนสิ T^T” อย่าพูดให้ท้อได้มั้ย

“ทำใจเถอะยัยเสือมือใหม่ สิ่งที่เธอควรจำไว้คือมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าคบและควรหลีกเลี่ยงมากที่สุด -____-^^”

“ตกลงจะน่าคบหรือหลีกเลี่ยงเนี่ย =____=;;”

“ขนาดเธอเป็นคนปกติเธอยังไม่ค่อยจะไว้ใจคนแปลกหน้าเลยแล้วถ้าเธอกลายร่างได้เธอจะไม่ยิ่งระแวงคนที่เข้ามาตีสนิทหรอ -___-”

“โอ้~ยินดีด้วยคนสวย เธอทำให้ไอ้ชินมันพูดประโยคยาวๆได้มากกว่าสามประโยคแล้ว *O*” ค๊อฟฟี่ตบมือแปะๆอย่างตื่นเต้น ก็จริงของนายเสือดำนะ ฉันที่เป็นแบบนี้จะไว้ใจใครได้อีก ไม่มีความหวังเลยหรือไงกัน T___T

“..มีอยู่วิธีนึง..”

“วิธีอะไรหรอเฟยหลาง!! *O*” ดวงตาฉันเปล่งประกายแห่งความหวัง

“..วิธียืดอายุนะไม่ใช่วิธีทำให้หายจากร่างสัตว์ -____-..”

“ไม่มีวิธีทำให้หายกลายร่างหรอ T^T”

“..ไม่มี..”

“งั้นอะไรละวิธีที่ว่า อย่างน้อยฉันไม่ตายตอนอายุ20ก็ดีแล้ว TTwTT”

“…เลือด…” เขาว่าอะไรนะ!!

“เลือดเนี่ยนะ!!ฉันต้องฆ่าคนเพื่อกินเลือดงั้นหรอ ไม่นะเฟยหลางมันต้องมีวิธีอื่นสิ พลีสสส TT___TT”

“ไม่ใช่เลือดคนหรอกเรเวน แต่เป็นเลือดสัตว์ชนิดเดียวกับที่เราเป็นเนี่ยแหละ” แองโกล่าแก้ความเข้าใจผิด

“จะเลือดอะไรก็ช่างเถอะฉันไม่กิน TT__________TT”

“ฮ่าๆ ไม่ได้ให้กินนะ เราจะเอามันฉีดเข้าเส้นเลือดเพื่อต่อเติมส่วนที่ขาดหายไปต่างหาก” ค๊อฟฟี่หัวเราะ

“พวกนายหมายความเราจะไม่ตายตอน20? O___O”

“พวกเราจะอายุยืนมากกว่าใครบนโลกนี้เลยละสาวน้อย : )” เฮมิทขยิบตา

“แล้วพวกนายจะพูดให้ฉันเครียดทำไมเนี่ย!!! =[ ]=!!” แกล้งคนอื่นมันสนุกนักหรือไง!!

“เธอยังไม่ยอมรับสภาพตัวเองนิ ที่พูดมาทั้งหมดนี้เธอยอมรับอีกร่างของเธอได้มั้ยละ” จะว่ายอมรับมันก็ไม่ได้หรอกเอาเป็นว่าฉันทำใจกับมันได้แล้ว แต่ถ้ามันมีโอกาสรักษาหายฉันก็ต้องคว้าไว้ไม่ใช่หรอกฉันยังอยากเป็นมนุษย์นะ : (

“เอาละหมดข้อสงสัยแล้วก็ได้เวลาส่งเธอกลับบ้านสักที สาวๆเก็บโต๊ะครับ” เฮมิทตบมือเป็นจังหวะสามครั้งพวกแม่บ้านก็ออกมาเก็บจาน ว่าแต่พวกแม่บ้านพวกนี้ไว้ใจได้แน่หรอเนี่ยเผื่อเป็นคนไม่ดีทำไง =O=

“ไม่ต้องมองแบบนั้นหรอกฮะ ตระกูลผมก็เป็นสายเลือดเสือขาวเบงกอลนะฮะ คนพวกนี้ไว้ใจได้ ^^” ชิเอ็นเอ่ยเมื่อเห็นสายตาฉัน นี่ฉันแสดงออกขนาดนั้นเชียวหรอเนี่ย ไว้ใจได้ก็แล้วไป =____=;;

“เออ!จริงสิฉันมาค้างแบบนี้พ่อฉันไม่โทรมาเลยหรอ =O=” ป่านนี้ไปแจ้งตำรวจหรือยังเนี่ยเป็นห่วงแย่แล้ว

“อ๋อ คุณพ่อของเธอโทรมาฉันเป็นคนรับน่ะจ๊ะ บอกว่าไม่ต้องห่วงเดี๋ยววันนี้พาเธอส่งบ้าน” แองโกล่าตอบ

“อ๋อ =O=”

“เดี๋ยวผมให้คนไปส่งน่ะฮะ”

“ขอบใจจ้า”
 
 

“จอดตรงนี้แหละคะ” ฉันเอ่ยกับคนขับรถก่อนจะเดินลงจากรถเพื่อเข้าบ้าน พ่อของฉันรออยู่หน้าบ้านนานแล้ว

“ใครมาส่งหรอลูก”

“คนขับรถของบ้านเพื่อนน่ะคะ”

“โมเดิลโทรบอกพ่อว่าลูกเกิดอุบัติเหตุ ไม่เป็นไรใช่มั้ย” พ่อเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงในขณะที่เดินเข้าบ้าน

“ไม่เป็นไรหรอกคะ แค่ถลอกนิดหน่อยแค่นั้นเอง” แผลที่หัวไหล่ของฉันตอนที่ฉันดูในห้องน้ำมันเหลือเป็นรอยสีชมพูจางๆดูเหมือนว่าร่างกายฉันจะรักษาตัวเองได้รวดเร็วมากภายในข้ามคืน

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เพื่อนลูกนี่เล่นพิเรนกันจริงๆ กินอะไรมาหรือยัง?”

“หนูทานมาแล้วคะ”

“งั้นพักผ่อนเถอะ จะได้หายไวๆ เออ..จริงสิมีจดหมายถึงลูกด้วยนะ ซองสีน้ำตาลบนโต๊ะ พ่อไม่ได้เปิดดูหรอก” ฉันเดินไปหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลข้างในเป็นแผ่นCDหนึ่งแผ่นเขียนกำกับไว้ว่า ‘ดูคนเดียว’ฉันรีบขึ้นห้องไปเปิดดูทันทีด้วยความสังหรณ์ใจ ภาพในจอมืดดูสงบนิ่งนานหลายสิบนาทีจากภาพที่เคยมีสีสันตอนนี้เริ่มกลายเป็นสีฟ้าหม่นๆ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ฉันเอื้อมมือจะกดปิดแต่ในวีดิโอกลับมีการเคลื่อนไหว

“ปล่อยฉันนะ!! พวกนายทำบ้าอะไร ช่วยด้วย!! มีคนดักฉุ...อุ๊บ!!”ผู้หญิงในภาพถูกกลุ่มผู้ชายห้าคนลากเข้ามาก่อนจะพลักลงฟูก

“นานๆทีมีงานเข้ามา แถมเป็นของชอบซะด้วย”

“ใครส่งแกมา แล้วต้องการอะไร!!”

“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังไปน้องสาวเดี๋ยวไอ้หนูพี่ตกใจตื่น ฮ่าๆ”

“ฉันถามว่าแกต้องการอะไร!!”ฉันไม่อยากดูภาพเหล่านั้นแต่ดวงตาของฉันก็จ้องมันตาไม่กระพริบ ฉันในวีดิโอกำลังต่อสู้ดิ้นรนอย่างไร้ความหมายทำให้ฉันน้ำตาคลอก่อนที่ร่างจะค่อยๆเปลี่ยนไปจากผิวเนื้อนุ่มๆเริ่มเปลี่ยนเป็นขนสีเหลืองแต้มดำ รูปร่างค่อยๆขยายและเสียรูปมนุษย์ไปกลายเป็นเสือดาวเพศเมียตัวใหญ่ที่กระโจนเข้าขย้ำทุกคนที่อยู่ในนั้น

“ช่วยด้วย!! อ๊ากกกก!!”

ซ่าาาาา~

แล้วภาพทั้งหมดก็ดับไป ทิ้งให้ฉันตัวแข็งทื่อตัวอักษรเรียงเป็นประโยคปรากฏขึ้นบนจอทำให้ฉันตัวเย็นเฉียบ

‘ถ้าอยากได้ต้นฉบับคืนมาที่ศูนย์วิจัยเดเชียล’ เรื่องทั้งหมดเป็นการจงใจ!! มีคนวางแผนทำให้มันเกิดขึ้นและพวกเขารู้ว่ฉันเป็นอะไร ศูนย์วิจัยเดเชียลมันคือที่ไหน? คนกลุ่มเดียวที่จะให้คำตอบฉันได้น่าจะเป็นคนในคฤหาส์ที่ฉันจากมา ฉันกดเบอร์ที่เพิ่งได้มาไม่ถึงวันทันที รอสายไม่นานก็มีคนรับ

“ฮาโหลนี่ใครพูด ฉันมีเรื่องด่วน รีบส่งคนมารับหน่อยได้มั้ย”

{………}

“ฮาโหลได้ยินฉันมั้ย ช่วยส่งคนมารับฉันหน่อย”

{เธอเป็นใคร -____-} เสียงแบบนั้นมัน..

“นายโรคุชิน นี่ฉันเอง เรเวน มีคนส่งCDตอนฉันกลายร่างมาให้บอกว่าถ้าอยากได้ตัวต้นฉบับคืนให้ไปที่ศูนย์วิจัยอะไรสักอย่าง นายรีบส่งคนมารับฉันหน่อยเดี๋ยวนี้เลย!!”

{ศูนย์วิจัยอะไร เธอไปกลายร่างโชว์ใครหรือไงถึงมีภาพออกมาเนี่ย -____-^}

“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะน่ะ ส่งคนมารับฉัน เดี๋ยวนี้!!” ถามอะไรมากมายจริง!!

{..เฮอะ..เดี๋ยวไปรับ รอที่บ้านอย่าออกไปไหน ถ้าเป็นศูนย์วิจัยในเครือของเดเชียลเธอบอกพ่อเธอได้เลยว่าไปค้างบ้านเพื่อน เขาถามอะไรบอกแค่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงก็พอ -___-} ถ้ามันทำได้ง่ายขนาดนั้นฉันทำไปนานแล้ว =____=;;

“นายจะบ้าหรอ =[ ]=”

{ว่าตามนั้นนะ…ตรู๊ด...}

“ตาบ้า นี่นาย..เฮ!!” หนอย…วางไปแล้ว ฉันไม่เคยออกจากบ้านอย่างไร้เหตุผลเลยนะ ตานั่นทำให้ฉันอยากเอาหัวโขกกำแพงตาย ว่าแต่ฉันต้องออกจากบ้านหรอเนี่ย ออกไปทำไม มันจะเกิดอะไรขึ้น แล้วศูนย์วิจัยเดเชียลเกี่ยวอะไรกัน? เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เบอร์ใครเนี่ย โทรมาทำไมตอนนี้ยิ่งเครียดๆอยู่ =____=^^

“สวัสดีคะ -____-”

{เรเวน นี่ฉันเองนะ}

“แองโกล่า =O=”

{จ้านี่เบอร์ฉันเอง  เบอร์ที่ให้ไปคราวที่แล้วมันเบอร์ของชินน่ะ เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องกันเลยน่าจะสนิทกันง่าย ^^} อย่างฉันกับนายนั่นคงสนิทกันมากเลยเนอะ =____=;;

“ฉันต้องออกจากบ้านด้วยหรอ มันมีอะไรทื่ร้ายแรงหรอแอง” ฉันถามอย่างสงสัย

{ศูนย์วิจัยที่เธอว่ามีชื่อของเดเชียลเกี่ยวข้องหรือเปล่าละ}

“เกี่ยวเต็มๆเลยละ มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ =_____=;;”

{เดเชียลถือเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดเลยละ}

“ตกลงคือฉันต้องจัดกระเป๋าสินะ =O=”

{ใช่เลยสาวน้อย ^^}

“โอเคงั้นฉันไปจัดกระเป๋าแล้ว ไว้เจอกัน”

{จ้า ^^}
 

 
“พวกนายคิดว่าไง” ฉันถามเมื่อพวกเขาดูคลิปนั้นจบ

“ไอ้พวกนั้นนี่กัดไม่ปล่อยจริงๆ” เฮมิทเอ่ย

“แบบนี้แย่เลยนะฮะ ถ้าหากถูกถ่ายทอดออกไป” ชิเอ็นนั่งกอดหมอนมองข้อความในทีวีอย่างหนักใจ

“คนที่อยู่เบื้องหลังคือพวกนี้สินะ แย่เลยนะคนสวยมาเจอคนพวกนี้เข้า” ค๊อฟฟี่เสริม

“พวกนายรู้จักหรอ?”

“ศัตรูตัวฉกาจเลยละสาวน้อย” เฮมิทตอบ

“เขาเป็นพวกเดียวที่ค้นคว้าเรื่องของพวกเรา” นายเสือดำเอ่ยต่อ

“..จับทดลอง..” เฟยหลางงึมงำในขณะที่ดวงตายังปิดสนิท

“พวกเขาเป็นพวกที่กระหายอยากได้ตัวพวกเราที่สุด” แองโกล่าส่องกระจกพลางตอบ

“เอ่อ..พวกนายจะช่วยอธิบายเป็นเรื่องเป็นราวกว่านี้ได้มั้ย =_____=;;”

“ฮ่าๆ นั่นสินะ คืองี้นะคนสวย ศูนย์วิจัยเดเชียลเป็นของนายทุนที่เป็นนักวิทย์ศาสตร์ชื่อ ‘วิเชียร์’ เขาเป็นเจ้าของสมมุติฐานเรื่องการวิวัฒนาการย้อนกลับของมนุษย์ที่จะกลายร่างเป็นสัตว์อื่นนอกเหนือจากลิง เขาสนับสนุนการวิจัยค้นคว้าเกี่ยวกับนักล่าในร่างมนุษย์อย่างพวกเราที่เรียกว่า ‘แอนนิ’ปกติแล้วแอนนิอย่างพวกเราจะอยู่กันอย่างหลบๆซ่อนๆและหวาดกลัวผู้คนและตัวตนของตัวเอง พวกเขาจะเก็บตัวกลายเป็นคนแปลกแยกจากสังคมแล้วคนจากศูยน์วิจัยก็จะยื่นมือเข้ามาทำเป็นช่วยเหลือ จะรักษาให้แต่ความจริงแล้วมันคือโรงงานชำแหละดีๆนี่เอง”

“งั้นก็หมายความว่า พวกเขารู้ว่าฉันเป็นอะไรแล้วจัดฉากขึ้นงั้นหรอ?”

“หมอจากที่โรงพยาบาลคงเป็นคนของสถาบัน เขาถามถึงปานบนร่างกายเธอมั้ยละ”

“ถามสิ หรือว่า..=O=”

“รอยปานนั่นเป็นสัญลักษณ์ของแอนนิไงละ -____-” นายโรคุชินต่อให้

“งั้นอุบัติเหตุนั่น..”

“อันนั้นบังเอิญแต่หลังจากเธอกลับจากโรงพยาบาลมันไม่บังเอิญหรอกนะ” เขาว่า ฉันทรุดตัวลงนั่งข้างๆแองโกล่า ทำไมต้องเป็นฉัน ทำไมฉันถึงไม่ปกติ ทำไม..ทำไม!! ร่างกายของฉันร้อนขึ้น  ร้อนขึ้น

“เรเวน!! มองฉัน!! มองหน้าฉัน” แรงเขย่าทำให้ฉันหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉย ดวงตาสีดำสนิทฉายแต่ความจริงจัง

“เธอไม่ได้เป็นอยู่คนเดียว ทุกคนก็เป็น พวกเราในนี้เป็นเหมือนกันหมด ไม่ได้มีแต่เธอที่ทุกข์ พวกเราก็เป็น ทุกคนมีปัญหา และเราต้องช่วยกันแก้…เข้าใจมั้ย..” ร่างของฉันค่อยๆลดระดับความร้อนลงเป็นลำดับ โรคุชินกอดฉัน มือหนาลูบหัวฉันเบาๆฉันรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลผ่านแก้มก่อนจะเริ่มสะอื้นเบาๆ

“ฮืออ ทำไม..ทำไมต้องเป็นฉันด้วย T^T”

“ไม่เอาน่ะคนสวย เราก็แค่ไปเอาคลิปพวกนั้นมาทำลายให้หมดก็จบแล้วนิ : )”

“นายก็พูดได้นินายไม่ได้เป็นฉันนี่ นายจะเข้าใจอะไร TOT” ฉันว่าค๊อฟฟี่ไปหนึ่งแว๊ด เขายอมมือขึ้นยอมแพ้

“ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เคยเจอแนวนี้นะเรเวน แต่ละคนก็เจอฤทธิ์เดเชียลกันมาแล้วทั้งนั้น เราจะช่วยกันสาวน้อย เราจะเอาบันทึกเทปของเธอทั้งหมดออกมาจากที่นั่น” เฮมิทยีหัวฉันอย่างเอ็นดู

“พวกนายจะทำหรอ T^T”

“แน่นอนฮะ ^^”

“..เธอ..คือพวกเรา..zzzZZZZZ...” ชิเอ็นรับคำในขณะที่เฟยหลางพูดพึมพำเบาๆเหมือนละเมอ เอ่อ.. =____=;;

“ฉันเป็นพวกนาย?”

“หนึ่งในสมาชิกดาวสัตว์ไงละ” ฉันเพิ่งเข้าใจความอบอุ่นของคำว่าเพื่อนนี่แหละ

“จำไว้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” โรคุชินคลายกอดทำให้ฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่าอยู่ในอ้อมกอดเขามาหลายนาที

“วี๊ดวิ๊ว~เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าไอ้ชินจะมาด้านอบอุ่นขนาดนี้ ดูสิแม่เสือสาวของเราเขินเลย ; P” ค๊อฟฟี่ถือโอกาสล้อฉันทันทีทำให้บรรยากาศที่เคร่งเครียดเปลี่ยนมาเป็นสบายๆ

“อะไรเล่า ฉันเปล่าเขิน =//////=”

“เรเวนขี้โม้นะฮะ ผมยังเห็นอยู่เลยว่าเรเวนหน้าแดง” ชิเอ็นเถียงพร้อมกับเอานิ้วมาจิ้มแก้มแดงๆของฉัน ฉันไม่ได้เขินจริงๆนะ  >///////<

“..ขี้โม้..zzzZZZZ…” ดูสิทุกคนแม้แต่เฟยหลางก็ยังรุมแกล้งฉัน : (

“ไปแต่งตัวเดินช๊อปปิ้งกันดีกว่าสาวๆ” เฮมิทเอ่ย

“ไปทำไมอะฉันว่าเสื้อผ้าฉันมีพร้อมแล้วนะ =O=”

“พวกเราดาวสัตว์เป็นพวกที่มีเสื้อผ้าใหม่ทุกอาทิตย์อยู่แล้วละสาวน้อย >__0 ” เฮมิทหยิบกุญแจรถขึ้นมาโยนเล่นพร้อมกับขยิบตา

“ใช้เปลืองที่สุดเลยละ -___-” โรคุชินจับแขนฉันพยุงให้ลุกขึ้น พวกเราเดินออกมายังโรงจอดรถโดยที่นายโรคุชินยังจับมือฉันไม่ปล่อย หางตาฉันเห็นชิเอ็นทำตาโตก่อนจะสะกิดเรียกค๊อฟฟี่ก่อนพวกเขาจะยิ้มแล้วมองหน้ากันอย่างมีเล่ห์นัยบางอย่าง อย่าบอกนะว่าพวกนั้นคิดว่าฉันกับนายเสือดำมีใจให้กัน ไม่มีทางซะละ =O=

“นี่คนสวย เดี๋ยวคืนนี้เราจะไปผับกันไปด้วยกันหน่อยมั้ย : )” อยู่ๆค๊อฟฟี่ก็เอาแขนมาโอบไหล่ฉันพร้อมกับพูดด้วยท่าทีสนิทสนมกันมาสามชาติกว่า อะไรของหมอนี่ แอบมีขยิบตากับชิเอ็นด้วยทำเหมือนนายเสือดำจะหึงฉันอย่างงั้นแหละ ฮะๆ ประหลาด =____=;;

“ยัยนี่เข้าไม่ได้ -___-”

“ทำไมวะชิน”

“ยัยนี่อายุ16 -____-” เห็นมั้ยละหึงซะที่ไหน แล้วนี่ฉันจะคิดเรื่องนี้ทำไมเนี่ย =____=^^

“เออเนอะ =O=”

“แต่พวกเราก็ยังอายุไม่ถึงนะฮะ อีกอย่างมีเส้นของผมหรือเฟยหลางนิดหน่อยก็เข้าได้แล้ว ^^” ชิเอ็น ใครใช้ให้นายใช้เส้นแต่เล็กแต่น้อยเนี่ย =O=

“เออใช่!! ไอ้ชิ แกหัวใสมาก *O*” ค๊อฟฟี่ยีหัวชิเอ็นเล่น ไอ้นี่ก็เห็นดีเห็นงาม

“ผมชื่อชิเอ็นนะฮะค๊อฟฟี่ เรียกผิดมีกัดนะฮะ =____=^”

“เออน่ะ จะชิเอ็นหรือชิยังไงนายก็คือนายนั่นแหละ *O*”

“ชิมันแปลว่าตายนะฮะ อย่าเรียกผมแบบนั้นได้มั้ยฮะ =____=++”

“ฮ่าๆ โอเคๆ ไม่ล้อแล้ว ตกลงคือเรเวนก็เข้าได้ : )”

“ยัยนี่จะไม่เข้า และแกก็เอามือออกไปจากยัยนี่ได้แล้ว -___-^^” โรคุชินส่งสายตาพิฆาต เฮ..ทำไมนายต้องทำตาดุขนาดนั้นด้วย หรือว่านายนี่หึงฉันจริงๆ =[ ]=

“แกเป็นอะไรของแกวะไอ้ชิน ทำไมต้องไม่พอใจด้วย หรือว่าแกหึง : )”
“ตลก-____-++” แล้วนายโรคุชินก็เดินนำหน้าปล่อยมือฉันไปเลยแถมยังส่งสายตาคมกริบมาที่ฉันเหมือนเป็นคนผิด อะไรของเขาเนี่ย =____=;;

“ฮ่าๆ ไอ้บ้านั่น โคตรจะป๊อดเลย ไม่กล้าแสดงออกสุดๆเลยว่ามั้ย : )”
“นายหมายความว่าไงอะ? =O=” ฉันถามค๊อฟฟี่ที่ตอนนี้หัวเราะกับชิเอ็น

“อุ๊ย! มีคนไม่รู้ตัว ไม่เอาไม่พูดไม่เอาๆไม่บอก >__<” ว่าแล้วก็วิ่งนำหน้าไปกอดคอคุยกับเฮมิทเฉย ส่วนนายชิเอ็นก็เดินยิ้มไม่พูดไม่จาไม่ว่าฉันจะถามอะไร

“นี่ชิเอ็นรู้แล้วบอกหน่อยสิ =O=”

“พูดเรื่องอะไรหรอฮะ ผมไม่รู้เรื่อง ^^”

“เรื่องที่นายกับค๊อฟฟี่รู้ไง =O=”

“ไม่รู้สิฮะ~”

“นี่..นี่บอกกันมั้งสิ =O=”

……………………………………..

…………………………..

……………..

……

..







ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อัฟเร็วนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
จากคุณ COFY/(COFY) อัพเดตเมื่อ 06/01/2555 21:44:55
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 278 ท่าน