Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 2 มนุษย์กลายพันธุ์
2
03/01/2555 20:13:15
620
เนื้อเรื่อง



ทำไมถึงเป็นแบบนี้  ทำไมต้องเป็นฉัน เงาที่จ้องมองกลับมาทำเอาฉันอยากจะร้องไห้ ฉันกลายเป็นตัวอะไร มนุษย์เสือ? ฉันอยากกลับเป็นตัวฉันคนเดิม เป็นผู้หญิงธรรมดาไม่ใช่สัตว์แบบนี้!! เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ฉันวิ่งเข้าไปซ่อนตัวในแนวไม้ ผู้หญิงร่างเล็กผมบ๊อบคนนึงเดินสอดส่ายสายตามองหาอะไรบางอย่าง เธอหายใจฟุดฟิดสูดอากาศเข้าเต็มปอด ผู้หญิงคนนั้นกำลังทำอะไรน่ะ? ทันใดนั้นเธอก็มองมายังที่ๆฉันซ่อนแล้วเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มเสียงเล็กๆใสๆดังทักทาย

“เจอตัวแล้วแม่แมวน้อย” ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าฉันเป็นอะไรงั้นหรอ หรือว่าเธอจะเป็นพวกเดียวกับนักเลงพวกนั้น!!แย่ละ!! ฉันจะโดนจับไม่ได้ ฉันหันหลังวิ่งออกจากที่ซ่อนแต่แล้วก็ต้องเบรคตัวโก่งเมื่อเบื้องหน้าและรอบข้างฉันมีผู้ชายห้าคนที่ดักรออยู่ หนึ่งในนั้นเป็นคนที่ฉันรู้จัก ตาขี้เก๊กนั่น! นายโรคุชิน!! เขาก็เป็นพวกนั้นงั้นหรอ นั่นสินะจะมีใครรู้ดีไปกว่าหมอนั่นที่รู้ว่าฉันไปที่ไหนและเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันเขาก็มีส่วนรู้เห็นสินะ แล้วที่ส่งคนมาข่มขืนฉันก็เพื่อให้ฉันแสดงตัวออกมา หรือเพราะเขาต้องการแก้แค้นฉันด้วยเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้กันนะ? สรุปแล้วเขารู้ลึกตื้นบางหนาแค่ไหนกัน?

“หนีไปไม่รอดหรอก” ชายผมสีดำทรงรากไทรเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ทุกคนเดินเข้ามาใกล้บีบวงล้อมให้แคบลง

“ยอมแพ้โดยดีเถอะคนสวย : )” ชายผมสีเทาเอ่ย ดวงตาสีแดงก่ำเปล่งประกายในความมืด เขาจะเป็นผู้ชายที่น่าหลงใหลมากถ้าหากเขาจะไม่เดินเอามือล้วงกระเป๋าเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ

“กรร..” ฉันคำรามเมื่อเห็นว่าหนทางหนีเริ่มเลือนลาง ฉันจะไม่ยอมโดนจับ!! ต่อให้ต้องฆ่าคนฉันก็ต้องรอดไปให้ได้

“ร่างที่แท้จริงของเธอสวยดีนะ….ว่ามั้ย?….” ชายผมสีทองยิ้มอวดเขี้ยวแหลมๆในปากส่งผลให้ใบหน้าหล่อๆนั่นดูดีเป็นอย่างมากนี่ถ้าเพื่อนๆฉันมาเห็นคงกรีดสลบ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาชื่นชม!!

“โฮกกกกก”

ฉันกระโจนเข้าใส่ผู้ชายตรงหน้าทันทีอย่างมาดหมายที่จะฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอของเขาแต่สัญชาตญาณทำให้ฉันหันกลับไปตะปบและกัดผู้ขัดขวางที่พุ่งเข้ามาโจมตีจากทางด้านซ้ายด้วยความตกใจ มันคือเสือดำตัวใหญ่ ตัวมันใหญ่กว่าฉันอีกเท่าตัวมันมาจากไหน? นั่นคือคำถามแต่มันไม่สำคัญ ฉันกับเสือดำตัวนั้นฟัดกันอย่างดุเดือด ทั้งกรงเล็บทั้งคมเขี้ยวเสือมือใหม่อย่างฉันงัดมันออกมาใช้หมดแต่ดูเหมือนว่าเสือดำตรงหน้าจะมีเขี้ยวเล็บมากกว่า ฉันตะปบกรงเล็บใส่มันก็กระโดดหลบแล้วพุ่งเข้าใส่ทันทีอย่างไม่เสียจังหวะต่างจากฉันที่ลนลานเงอะงะแต่ก็สู้ยิบตา

เราต่อสู้กันนัวเนียกลิ้งไปกับพื้นกระโดดเข้าโจมตี ถีบ เหวี่ยง กัด ตะปบอย่างไม่มีใครยอมใครจนได้แผลสดมาหลายแผล คู่ต่อสู้ตรงเข้างับที่หลังคอฉันก่อนจะกดแรงๆ มันเจ็บมากจนฉันไม่มีแรงสะบัดมันหลุดได้แต่นอนนิ่งๆพอจะขยับตัวเสือดำก็กดให้อยู่เฉยๆ ฉันได้แต่นอนหมอบหายใจแรงๆมองคนพวกนั้นขยับตัวเข้ามา

“ไม่ต้องกลัวนะเรเวนพวกผมมาช่วย ^^” เด็กหนุ่มหน้าละอ่อนผมสีขาวทั้งหัวมีไฮไลท์ดำเฉพาะปอยผมด้านหน้าที่แซกปิดหน้าซีกซ้ายนั่งยองๆลงตรงหน้าฉันพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ช่วยงั้นหรอ ช่วยอะไร ใครจะช่วยฉันได้…

“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ตอนเธอกลายร่าง ผมไม่รู้นะว่าใครกระตุ้นสัญชาตญาณของเธอ แต่ถ้าเธอกลายร่างได้เธอคือพวกเรา”

“ครือออ” จะเชื่อได้ยังไง

“ข้อหนึ่งคือพวกผมมามือเปล่า ถ้าเป็นผู้ไม่หวังดีจริงๆพวกผมไม่ปล่อยให้เธอกระโจนเข้าใส่หรอก และข้อสองเธอไม่ได้สังเกตหรอว่าตาพวกผมมันสีอะไร ^^” เขายิ้มก่อนจะจ้องหน้าฉันนิ่งๆทำให้ฉันเพิ่งสังเกตว่าสีตาของเขาเป็นสีม่วง มันเด่นชัดในความมืดเหมือนตาของเขาเรืองแสงได้ ฉันหันไปมองหน้าพวกเขาแต่ละคน พวกเขาส่วนใหญ่ตาเป็นสีม่วงมีเพียงนายหัวดำที่ตาเป็นสีดำและนายหัวเทาที่ตาเป็นสีแดงเรืองๆ แล้วนายโรคุชินหายไปไหน หรือว่า…

“ปล่อยเธอได้แล้วชิน” แรงกดค่อยๆหายไปเสือดำปล่อยคอฉันเป็นอิสระก่อนจะเดินไปรับผ้าคลุมจากนายหัวดำที่เอามาคลุมตัวให้ จากเสือดำค่อยๆกลายร่างกลายเป็นมนุษย์เขาเอาผ้ามาใส่อย่างหน้าตาเฉย และที่ทำให้ฉันตาค้างคือดวงตาของหมอนั่นที่มองสบมาเป็นสีม่วง!!นายโรคุชินคือเสือดำ!!หรือว่าพวกที่มีตาสีม่วงทั้งหมดนั้นจะกลายร่างเป็นเสือได้เหมือนฉัน

สัมผัสลูบไล้ที่หัวทำให้ฉันหันไปมองผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม ดวงตาสีม่วงคู่โตจ้องมองฉันอย่างสนใจ ผมบ๊อบสีน้ำตาลแดงคล้ายเห็ดรับกับศีรษะทุย เธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้ฉันนึกถึงแมวน้อยน่ารัก เธอเอาผ้าผืนใหญ่มาคลุมให้ฉัน

“ผ่อนลมหายใจช้าๆ แล้วนึกถึงร่างมนุษย์ของตัวเองไว้แล้วเธอจะคืนร่างเดิมได้เอง” เธอบอกพร้อมรอยยิ้ม ฉันหลับตาค่อยๆหายใจเข้าออกช้าๆนึกถึงหน้าตาตัวเองตอนเป็นคนปกติ ร่างกายของฉันค่อยๆเย็นลงเมื่อลืมตาฉันฉันก็กลายเป็นคนปกติในสภาพเปลือยเปล่าสายตาจากทุกคนที่จ้องมองมาทำให้หน้าฉันร้อนผ่าวด้วยความอับอายรีบกระชับผ้าคลุมปิดทุกสัดส่วนของฉัน นายหัวเทาผิวปากหวือ นายหัวทองหัวเราะหึหึยิ่งทำให้ฉันหน้าแดง นายหน้าอ่อนหัวขาวไฮไลท์ดำล็อคคอนายโรคุชิน

“ไหนนายบอกว่าไม่สวยไงฮะ ขี้โกง นายได้นั่งมองเรเวนทุกวันแบบนี้ขี้โกงนะฮะ -3-”

“ใครจะอยากเฝ้ายัยนี่กัน ถ้าไม่ใช่ปฏิกิริยาของยัยนี่ที่มีกับกลิ่นเลือดฉันคงไม่จับตาดูหรอก -____-”

“…แต่ดูเหมือนเราจะมาไม่ทันนะ…” นายหัวดำเอ่ยเสียงเหนือยๆเหมือนคนเพิ่งตื่น ใบหน้าหล่อแบบเซอร์ๆราวคนง่วงตลอดเวลานั้นทำให้ฉันนึกขำนิดๆ

“รีบไปจากที่นี่ดีกว่า เดี๋ยวตำรวจก็มาแล้ว ส่วนเธอไปพักกับพวกเราก่อนมีเรื่องอีกมากที่เธอต้องรู้” นายหัวทองที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มพูดกับฉัน ฉันจึงลุกขึ้นแต่ก็ต้องทรุดลงไปใหม่เพราะฉันไม่มีแรงเหลือแล้ว สู้มาตั้งนานแรงหมดเหมือนกันนะ แถมได้แผลเลือดซิบๆมาตั้งหลายแผล อ๊ายยยย ร่างกายอันงดงามของฉันมีแต่รอยข่วนและรอยเขี้ยว เหมือนเข้าไปอยู่ในสมรภูมิสัตว์ร้าย T^Tอยู่ๆตัวฉันก็ลอยขึ้นด้วยฝีมือของนายโรคุชิน เขาอยู่ในชุดกางเกงตัวเดียวอวดรูปร่างอันดูดีของเขา เขาอุ้มฉันขึ้นแล้วเดินตรงไปที่รถตู้ซึ่งจอดอยู่ทำให้ฉันอยู่ในสภาพพิงอกเขา เสียงหัวใจของเขาดังชัดมาก หรือเป็นเพราะว่าฉันหูดี? เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าไรแต่เป็นปัญหาตอนนี้คือเขากำลังอุ้มฉันในขณะที่ฉันไม่มีเสื้อผ้า!!!=///////=

“นายทำอะไรของนายเนี่ย ปล่อยฉันลงนะ!!”

“หนวกหูน่ะ อยู่ใกล้แค่นี้จะตะโกนทำไม -____-”

“แต่ฉัน!!..” ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้านะเว้ยยยย

“เธอทำไม?” ยังจะถามอีก อย่ามองหน้าฉันได้มั้ยแค่นี้ก็อยากจะให้ธรณีสูบหายไปอยู่แล้ว

“=////////=” เขามองหน้าฉันนิ่งดวงตาสีม่วงราวอัญมณีเปล่งประกายทำให้เขาดูดีจนใจฉันเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวดีนะที่มันมืดมากเขาคงไม่สังเกตเห็นหรอก มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากหน้าฉัน

“เธอเขิน”

“อะไรนะ ฉันเปล่า!!”

“แต่หน้าเธอแดง”

“ไม่ได้หน้าแดง >///////<”

“ยัยเสือฝึกหัด เธอนี่ขี้โม้จริงๆ” อย่ามารู้ทันนะตาเสือดำบ้าาาาา

“อย่ามัวแต่สวีทกันสิคร๊าบบบบ ตำรวจนะคร๊าบตำรวจ~” นายหัวเทาโผล่หน้าออกมายิ้มทะเล้น

“แกพูดอะไรของแก ‘ค๊อฟฟี่’ ” นายคุโรชินทำหน้านิ่งอุ้มฉันไปนั่งที่ก่อนจะปิดประตู ค๊อฟฟี่หัวเราะก่อนจะหยอก

“เห็นนะเว้ยที่แกยิ้มให้เรเวนอะ แกสนใจอยู่หรือเปล่า” คนอย่างตานั่นเนี่ยนะจะมาสนใจฉัน ตลกตายละ -____-^

“ไม่ -___-”

“งั้นหรอ? งั้นฉันขอนะเว้ย : )” นี่เล่นกันง่ายๆแบบนี้เลยเนี่ยนะ =[ ]=

“นิ..ฉันไม่ใช่สิ่งของที่ว่าจะขอกันง่ายๆนะ =____=++”

“เออเนอะ ฮ่าๆ โทษทีๆ ผมลืมแนะนำตัวไปหรือเปล่า ผมค๊อฟฟี่นะเป็นหมาป่ายินดีที่ได้รู้จักแม่เสือสาวเรเวน : )”

“ใครเป็นแม่เสือสาวกัน -___-^^” หมาป่างั้นหรอ หมอนี่ดูทะเล้นเหมือนหมาจริงๆนั่นแหละ หมาป่าชีกอซะด้วย =___=^^

“โอะโอ~ คนสวยโกรธซะแล้ว”

“อย่ามากวนประสาท ว่าแต่พวกนายชื่ออะไรกันบ้าง -___-^”

“นั่นสินะ..ลืมแนะนำตัวไปเลย” นายหัวทองซึ่งเป็นคนขับรถหัวเราะก่อนจะเอ่ยแนะนำตัว

“สวัสดีเรเวน ฉันเฮมิท เป็นสิงโตและหัวหน้ากลุ่ม ‘ดาวสัตว์’” หนุ่มหัวทองซึ่งหน้าตาบ่งบอกความหล่อและความอันตรายระดับเทพกระตุกยิ้มแต่ฉันคิ้วกระตุก ดาวสัตว์ ใครเป็นคนคิดชื่อนี้ ชื่อบ่งบอกตัวตนมากนายเอ๋ย กลัวคนไม่รู้หรอ!! =[ ]=!!

“ผมชิเอ็นฮะ เสือขาวเบงกอล ^^” นายหัวขาวไฮไลท์ดำหน้าละอ่อนส่งยิ้มกระจ่างใสมาให้ เขาทำให้ฉันนึกถึงหมาน้อยขี้อ้อนมากกว่าเสือตัวใหญ่ๆ อยากเอากลับบ้านไปเลี้ยงจริงๆเลย =O=ได้ข่าวว่าเสือโคร่งสีขาวกำลังจะสูญพันธุ์ไม่ใช่หรอ?

“แองโกล่าจ้า เป็นแมวป่าสีน้ำตาล ^^” สาวผมบ๊อบยิ้มร่าก่อนจะสะกิดโรคุชินที่กำลังเลียแผลที่แขน เขาทำหน้าเบื่อๆ

“ไม่เอาน่ะแอง”

“เสียมารยาทนะชินจัง -3-” เขาถอนหายใจ

“โรคุชิน เป็นตัวอะไรก็อย่างที่เธอเห็น -___-” น่าประทับใจในมนุษย์สัมพันธุ์ของตานี่มาก เป็นปลื้มสุดๆเลย -___-^^แองโกล่าหันไปเขย่าตัวนายหัวดำที่หลับสนิทไปแล้วเรียบร้อย

“เฟยๆ ตื่นมาก่อน”

“………” ไร้การตอบสนอง แองโกล่าหันมายิ้มแห้งๆ

“เขาชื่อเฟยหลางน่ะเป็นงูจงอาง” มีงูด้วยหรอ นี่มันแหล่งรวมตัวประหลาดหรือไงเนี่ย

“ตกลงแล้วฉันกับพวกนายเป็นตัวอะไร?” มันเป็นคำถามที่ข้องใจฉันมากๆ

“มนุษย์กลายพันธุ์ไง” เฮมิทตอบกลับมา

“ฉันไม่เห็นว่าตัวเองเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ตรงไหน พวกนายกลายร่างเป็นสัตว์ ฉันกลายร่างเป็นสัตว์นี่มันไม่ตลกเลยนะ!!” มันไม่มีวิธีรักษาเลยหรอ!!
“ยอมรับตัวเองเถอะว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว” ไม่จริง!!
ฉันไม่ยอม!!

“ทำไมต้องเป็นฉันด้วย ไม่ใช่ว่าพวกนายทำอะไรแปลกๆกับฉันหรอกนะ!!” นายโรคุชินส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

“ไม่มีใครทำแบบนั้นกับเธอหรอกมันอยู่ในสายเลือด” สายเลือด?

“ได้ไง ครอบครัวฉันไม่มีใครที่เป็นแบบนี้พวกเราเป็นมนุษย์ธรรมดา”

“แล้วแม่เธอละ? เธอไม่คิดว่ามันแปลกหรอที่แม่เธอจะตายตั้งแต่ยังสาว อายุเท่าไรนะ…25ใช่มั้ย?” เขารู้ได้ไง!!

“นายรู้ได้ไงว่าแม่ฉันตายตอนอายุเท่าไร เรื่องนี้แม้แต่น้องสาวฉันยังไม่รู้เลยนะ”

“พ่อเธอบอกความจริงเธอว่าแม่เธอเลือดออกจนตายมันไม่ได้มาจากสาเหตุการคลอดเด็กอย่างที่น้องสาวเธอเข้าใจไม่ใช่หรอ?”

“นายรู้ได้ยังไง”

“แม่เธอป่วยด้วยโรคบางอย่าง ฮีโมโกลบินในเลือดแม่เธอน้อยมาก และเธออาเจียนเป็นเลือดจนตาย”

“นายรู้..”

“พวกเรารู้” แองโกล่าชะโงกหน้าเข้ามาตอบ ใช่พ่อบอกว่าแม่ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หายแม่อาเจียนเป็นเลือดทั้งๆที่ยังทำอะไรได้ปกติ แต่ก็ค่อยๆอ่อนแอลงเรื่อยๆ เมื่อไปตรวจก็พบว่าฮีโมโกลบินในเลือดแม่ค่อยๆจางหายไปจนต้องถ่ายเลือดอยู่บ่อยๆแต่ร่างกายกลับต่อต้านเลือดทุกกรุ๊ป เลือดที่ถูกถ่ายเข้าร่างกายแม่กลายเป็ยยาพิษที่ร่างกายปฏิเสธซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนในที่สุดแม่ก็จากไปในสภาพเลือดท่วมตัวเนื่องจากอาเจียนเป็นเลือด

“นายจะบอกว่าแม่ฉันก็เป็นเสือเหมือนฉันงั้นหรอ?”

“แม่ของเธอ ตัวเธอ รวมทั้งพวกเราคือการผ่าเหล่าของมนุษย์ที่พัฒนาย้อนกลับ หนึ่งในประชากรพันล้านเท่านั้นที่จะเกิดเรื่องแบบนี้สักคน” เฮมิทเอ่ย

“แล้วทำไมแม่ต้องเป็นโรคนี้? หรือว่า!!”

“เรื่องน่าเศร้านะคนสวย ที่พวกเราอายุสั้น อายุมากที่สุดของเผ่าพันธุ์เราคือ20ปีเท่านั้นแหละ แม่ของเธอน่ะถือว่าอายุยืนแล้วนะ” อะไรนะ? ต้องตายงั้นหรอ ฉันก็จะต้องตายตั้งแต่ยังสาวงั้นหรอ มันไม่มีทางหลีกเลี่ยงเลยหรอ

“มันไม่มีทางแก้เลยหรอ” ชิเอ็นส่ายหน้า

“ไม่มีหรอกฮะ ทางแก้ที่จะไม่ทำให้กลายร่างน่ะ”

“พวกนายไม่ทำอะไรเลยหรอ ศึกษาค้นคว้าวิธี?” ฉันเริ่มร้อนรน มันต้องมีทางสิ

“เฮมิทเป็นคนแรกที่อายุใกล้20 เขาเป็นคนแรกที่ค้นพบว่าตัวเองเป็นอะไร แน่นอนว่าเขาลองมาหมดทุกทางแล้ว” นายหัวดำเฟยหลางงัวเงียขึ้นมาตอบก่อนจะสลบคร่อกลงไปนอนใหม่

“ทุกทาง?”

”ตั้งแต่ไม่กลายร่าง ไม่ล่า จนกระทั้งล่าสัตว์ยันล่ามนุษย์เลยละสาวน้อย : )” เฮมิทยิ้มอวดฟันขาวและเขี้ยววาววับจนฉันขนลุกซู่~นี่เขาเคยกินเนื้อมนุษย์งั้นหรอ เนื่อมนุษย์เนี่ยนะ!!

“พวกนายบ้าไปแล้ว!!” พวกนี้มันตัวอันตรายชัดๆ นี่ฉันหลงมากับพวกคนป่าหรือไงเนี่ย

“เฮๆ นั่นมันการทดลองนะ ฉันชิมไปแค่นิดหน่อยเอง =O=”

“นั่นแหละ นายมันฆาตกร!!” เฮมิทหัวเราะร่า

“งั้นเธอก็เป็นพวกเราจริงๆนั่นแหละสาวน้อย”

“อะไรของนาย ฉันไม่เคยฆ่าใคร”

“แล้วห้าศพที่อยู่ในโกดังนั่นละ : )”

!!!

“นาย!!..”

“พอเถอะน่ะเฮมิท นายกำลังทำให้สาวสวยเกลียดนะ” ค๊อฟฟี่ว่าก่อนจะปิดปากหาว

“ยัยนี่เริ่มก่อนนะ : (”

“เงียบทั้งคู่นั่นแหละ-___-” โรคุชินตัดบทอย่างหงุดหงิด

“พอๆ ถึงบ้านแล้วทุกคน ตื่นๆ เฟยตื่น!!” แองโกล่าที่ยังร่าเริงในสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ก่อนจะตะโกนใส่หูนายเฟยหลางที่วิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่างเป็นครั้งแรก  ประตูรถเปิดออกเผยให้เห็นคฤหาสน์หลังงามอยู่ตรงหน้าฉัน

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมนะฮะเรเวน ^^” ชิเอ็นผายมือต้อนรับ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแรงพอไปเอ่ยปากถามอะไรแล้วเปลือกตาของฉันหนักมากขึ้นเรื่อยๆก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง…





ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 210 ท่าน