Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 1 ครบรอบวันเกิด
1
03/01/2555 20:41:29
605
เนื้อเรื่อง


Happy birthday  to you…..

                        ….Happy birthday to you….

…Happy birthday Happy birthday…

                                     …Happy birthday to you…

ฉันหลับตาอธิฐานพร้อมกับเป่าเทียนทั้งสิบหกเล่มท่ามกลางเสียงตบมือของพ่อและน้องสาวของฉัน  ในวันนี้ฉันก็อายุครบ16ปี ยังเป็นสาวน้อยแรกรุ่นที่ร่าเริงสดใส นี่ฉันลืมแนะนำตัวไปหรือเปล่า?...

“เปิดดูสิพี่เรเวน > <” ใช่แล้ว..ฉันชื่อ ‘เรเวน’ ส่วนน้องสาวที่เร่งให้เปิดดูของขวัญที่เธอให้นั้นชื่อ ‘โมเดิล’ ใน วันนี้เรากำลังตัดเค้กกินกันอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับเปิดดูของขวัญที่พ่อ โมเดิลและเพื่อนๆส่งมาให้ บ้านเราฉลองกันสามคนอย่างนี้ทุกปี ปกติแล้วเด็กคนอื่นๆเวลาถึงวันเกิดมักจะไปฉลองกับเพื่อนแต่ฉันชอบฉลองกับ ครอบครัวมากกว่า พวกเราถือว่ามันเป็นวันของครอบครัวพ่อของฉันงานยุ่งมาก ส่วนน้องของฉันก็เตรียมเข้าม.ปลายวันหยุดหรือวัน พิเศษเหล่านี้ถึงได้เป็นวันสำคัญไม่ใช่แค่ระลึกว่าฉันมีชีวิตอยู่มาได้สิบหก ปีเท่านั้นแต่มันเป็นวันแห่งความเป็นความตายของแม่ฉันด้วย แม่ของฉันเสียไปตั้งแต่ให้กำเนิดโมเดิลทำให้ทั้งพ่อทั้งฉันรักน้องมากเพราะ โมเดิลเป็นเหมือนของดูต่างหน้าจากแม่ หลังจากที่แม่ตายพ่อกับฉันก็ช่วยกันเลี้ยงน้องมาจนถึงป่านนี้ กระเป๋าแบรนหรูทำให้ฉันยิ้ม

“นี่เธอเอาของก๊อปมาให้ฉันหรือเปล่าเนี่ย”

“โห..ถึงมันจะก๊อปแต่มันก็กระเป๋าเหมือนกันนะพี่ -3-” นั่นไงมีการงอนแบบนี้แสดงว่าฉันเดาไม่ผิด

“รีบๆกินเข้าเถอะลูกมันดึกแล้วพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ใช่หรอ กินดึกๆระวังอ้วนนะ”

“ค๊า ~” สอง ศรีพี่น้องรับคำก่อนจะแย่งกันกินเค้กอย่างสนุกสนาน คนเป็นพ่อส่ายหน้าก่อนจะขึ้นไปนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า ฉันกับโมเดิลจึงนั่งคุยกัน

“วันเกิดพี่แล้วรู้สึกเป็นไงบ้างที่แก่ไปอีกปี : P”

“ยังไม่แก่ยะ ฉันกำลังโตเป็นสาว -___-^”

“ยัยแก่ ยัยแก่ ~ : P”

“โมเดิล!!” แล้วเราก็วิ่งไล่จับกันจนจุก

“โอ๊ยย ~ เพราะพี่อะวิ่งไล่ทำไมก็ไม่รู้ หนูจุกไปหมดแล้ว T^T”

“แล้วใครใช้ให้เธอวิ่งหนีละ -__-++”

“พี่นั่นแหละวิ่งตามหนูทำไม”

“เอ๊!!”

“ยอมแล้วจ้าๆ ไม่ว่าพี่แล้วหนูไปนอนละ เก็บจานไปล้างเลยเจ้าภาพ =3=” ยังไม่ทันจะต่อว่ายัยน้องตัวแสบก็วิ่งปรูดขึ้นห้องไปแล้ว หนอย..ฉัน เป็นเจ้าของวันเกิดนะทำไมต้องมาล้างจานด้วย แต่ช่างเถอะโวยวายไปก็เท่านั้น

ฉันเก็บเค้กเข้าตู้เย็นและยกจานทั้งหมดไปล้าง วันนี้ถึงแม้จะเหนื่อยแต่ก็สนุกจริงๆ ความจริงแล้วที่ห้องฉันก็มีจัดเลี้ยงวันเกิดด้วยเหมือนกัน ไปขอคาบเรียนอาจารย์มาโดยแลกกับการบ้านสองแบบฝึกหัด T^T แต่มันก็คุ้มนะ เพื่อนๆดูสนุกสนานมีคำอวยพรกันหลากหลายส่วนใหญ่ก็จะเน้นอวยพรให้มีความสุขฉันชอบบรรยากาศแบบนั้นจัง >w<

ฉัน เดินไปเช็คความเรียบร้อยภายในบ้านก่อนจะปิดไฟที่ละดวงที่ชั้นล่างจากนั้นก็ ขึ้นห้องไปอาบน้ำ กระแสน้ำที่ไหลผ่านทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นแต่แล้วฉันก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่เนิน อกจนต้องส่องกระจกดู ผู้หญิงในกระจกสะท้อนกลับมาให้ฉันสำรวจ เธอมีผมสีน้ำตาลทองยาวถึงไหล่ ดวงตาสีน้ำตาลทองคมเฉี่ยว ริมฝีปากอิ่มสีชมพูอ่อน ดวงหน้าเรียว เรียวขาสวย ผิวขาวเหลือง และที่เนินอกนั้นมีรอยปานประหลาดที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดมันเป็นสีทองจางๆและ มีจุดกลมๆสีดำแต้มอยู่หนึ่งจุด มันคือตำนิเดียวบนร่างกายของฉันและเห็นได้ชัดว่าสีของปานมันเข้มขึ้นหรือฉัน คิดไปเอง? -___-^ ฉัน มองยังไม่ใส่ใจนักก่อนจะอาบน้ำต่อ

หลังอาบน้ำเสร็จก็พาร่างตัวเองมานั่งเช็ดผมด้วยความที่ว่าไม่ได้เปิดไฟเมื่อ ส่องกระจกก็แทบผงะ ตาของฉัน!! ร่าง ทั้งร่างขนลุกเกรียว มือของฉันเย็นเฉียบภาพที่เห็นทำให้ไม่อยากเชื่อสายตา ฉันจับหน้าตัวเองเบาๆตัวฉันในกระจกก็ทำตาม ฉันไม่ได้กำลังฝันแน่ๆ ดวงตาของฉันเป็นสีม่วง!! ฉันตบตัวเองเพื่อเรียกสติ นี่มันอะไรกัน จำไม่เห็นได้เลยว่าใส่คอนแทคตั้งแต่เมื่อไร =[ ]= ฉัน รีบเปิดไฟที่หัวเตียงทั้งๆที่ส่องกระจกเมื่อมีแสงสว่างดวงตาของฉันก็กลับมา เป็นสีน้ำตาลทองเหมือนเดิม ดูเหมือนฉันคงจะหลอนไปเองแล้วถ้าปิดไฟละ?

พรึบ

ดวง ตาสีม่วงเป็นประกายแวววาวในความมืดทำให้ฉันกลุ้มใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับช้านนนนนน ฉันนั่งจ้องหน้าตัวเองในกระจก คิดหัวแทบแตกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน หรือฉันกำลังฝันไป? ลอง หยิกตัวเองก็เจ็บนี่นา ฉันนั่งคิดในขณะเช็ดผมพร้อมกับมองตัวเองในกระจกไปด้วย ดวงตาสีม่วงเข้มเป็นประกายราวอัญมณีเนื้อดีมันทั้งสวยทั้งน่าพิศวง ฉันเดินผ่านความมืดไปแต่งตัวดูเหมือนว่าฉันจะมองเห็นในที่มืดได้ชัดเจนกว่า เมื่อก่อนเป็นเพราะดวงตาสีม่วงนี่หรือเปล่านะ ช่างเถอะขอแค่มันไม่มีผลกระทบอะไรกับชีวิตฉันก็พอแล้ว คิดได้ดังนั้นฉันก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงอันแสนอบอุ่นก่อนจะผลอยหลับไป
 

 

สาย ลมเย็นๆพัดผ่านทำให้รู้สึกหนาวฉันห่อตัวเองด้วยผ้าห่มก่อนจะตื่นด้วย เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูจนทำให้ฉันสะดุ้งตกเตียง เสียงนาฬิกาปลุกนั้นเอง แต่ทุกทีมันไม่ได้ดังขนาดนี้นี่นาทำไมมันดังขนาดทำลายโสตประสาทหูฉันได้ละ เนี่ย =____=;; แล้วใครเปิดหน้าต่างหว่า? จำได้ว่าฉันปิดมันเรียบร้อยดีฉันพาร่างเปลือยเปล่าปีนขึ้นเตียงเพื่อนอนอีกสักพัก…

ร่างเปลือยเปล่า?

………

….

เปลือยเปล่างั้นหรอ!!! O__o!!!!

ฉันก้มลงสำรวจตัวเอง จริงๆด้วยร่างกายของฉันไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้นแล้วรอยเลือดนี่มันมาจากไหน? รอย เลือดเป็นหย่อมๆและรอยเลือดที่เป็นรูปอุ้งเท้าสัตว์ขนาดใหญ่ นี่มันอะไรกัน มีตัวอะไรเข้าบ้านฉัน ไม่ใช่สิตอนนี้ที่ต้องสงสัยคือเสื้อผ้าฉันหายไปไหน!!! ฉันนุ่งผ้าเช็ดตัวก่อนจะเดินหาเสื้อผ้า ฉันถอดมันทิ้งไว้ไหนนะ ใต้ผ้าห่ม ใต้เตียง ข้างตู้ ไม่มี!! มันหายไปไหน หรือเจ้าของรอยเท้านั่นขโมยเสื้อผ้าฉันไป!! =[ ]= 

เสียงนาฬิกาปลุกอันแสบแก้วหูนั้นดังขึ้นอีกครั้งจนฉันแทบจะปามันทิ้งออกนอกบ้าน เรื่องเสื้อผ้าช่างมันก่อนตอนนี้ฉันต้องตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ลงไปทำ อาหารเช้าให้ทุกคนได้แล้ว ว่าแล้วฉันก็เดินไปปิดหน้าต่าง ดีนะที่ข้างบ้านไม่เห็นฉันเปลือยเพราะมีผ้าม่านบังอยู่มิดทีเดียว หลังจากนั้นฉันก็เดินไปอาบน้ำแต่งชุดนักเรียนแล้วก็หอบผ้าห่มที่เปื้อนเลือด ไปซักเงียบๆทั้งที่ในใจยังสงสัยว่ารอยเลือดนี้มันมาได้ยังไงแล้วรอยเท้าของ สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นั่นอีกละ คิดแล้วคิดอีกในหัวฉันมีแต่งองูสองตัวโผล่ขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ฉันลงมือทำอาหารเช้าอย่างง่ายๆสามอย่างหลังจากนั้นก็ยกผ้าที่เพิ่งซักไปตาก

งานบ้านทั้งหมดฉันเป็นคนทำทุกอย่าง น่าชื่นชมมั้ยละว่าคนอย่างฉันจะเป็นแม่บ้านแม่เรือนขนาดนี้ ที่เป็นแบบนี้เพราะยัยโมเดิลขี้เกียจตัวเป็นขน -___-^ คุณพ่อก็ยุ่งมากจนไม่มีเวลาดูแลบ้านก็มีแต่ฉันคนนี้เท่านั้นแหละที่จะต้องรับภาระพวกนี้ไป   ในขณะที่ตากผ้าอยู่โมเดิลก็ลงมาทักทาย

“พี่ซักผ้าห่มอีกแล้วหรอ?” ยัยโมเดิลร้องทักเมื่อเห็นฉันยกผ้าห่มขึ้นตากที่ราว

“ฝุ่นมันเยอะ -___-”

“อนามัยจัดจริงๆ =0=”

“เออน่ะ กินเข้าไปเหอะ -___-” แม้จะยังสงสัยกับที่มาของเลือดและรอยเท้าแต่ฉันก็ไม่บอกใครเพราะเดี๋ยวจะแตกตื่นกันซะเปล่าๆ

“ว้าว~ วันนี้มีไข่ตุ๋นงั้นหรอ”

“อืม” ฉันเดินมานั่งที่โต๊ะหลังเก็บตะกร้าเข้าที่แล้ว

“แล้วทำไมมันมีแต่ไข่อะ ไข่ต้ม ไข่ตุ๋น ไข่ดาว นี่พี่จะสร้างวงศ์ตระกูลไข่หรือไงเนี่ย =[ ]=”

“จะกินไม่กิน -___-++”

“กินจ้าๆ =O=” ทำมาเป็นโวยวาย ชิ! -___-^

หลัง จากที่กินข้าวเสร็จฉันก็เก็บจานไปล้างเอากับข้าวเข้าตู้เย็น ปิดบ้านช่องให้เรียบร้อยและไปโรงเรียนพร้อมโมเดิล เราขึ้นรถเมล์ที่มีผู้คนเบียดเสียดกันเป็นปลากระป๋องฉันอยากจะเป็นลมตายด้วย สารพัดกลิ่นที่ปนเปกันตั้งแต่กลิ่นน้ำหอมยันกลิ่นเต่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ยทำไมกลิ่นแต่ละกลิ่นมันถึงได้รุนแรงขนาดนี้ มาแบบนี้ตัดจมูกฉันทิ้งเลยเถอะ =_____=^^

“ไหวหรือเปล่าพี่ หน้าพี่ซีดๆนะ =___=” ยัย น้องสาวสุดรักเอ่ยถาม เป็นคำถามที่ดีมากเลยน้องรักแต่น้องควรจะถามว่าพี่จะมีชีวิตรอดไปถึง โรงเรียนได้หรือเปล่านะเพราะตอนนี้กลิ่นแต่ละกลิ่นกำลังจะฆ่าฉันตายT^T ไม่มีอากาศหายใจโว้ยยยยย!! ทันทีที่รถจอดถึงป้ายฉันก็แทบจะกระโจนออกจากรถหายใจเข้าลึกๆเพิ่มอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด

“พี่ไม่เป็นไรแน่นะ =O=”

“อืม..ฉันไม่เป็นไร”

“งั้นก็โอเค ไปโรงเรียนกันเถอะ ^O^” ว่าแล้วก็เดินข้ามถนนนำหน้าฉันไปแต่ตอนนั้นเองที่สายตาฉันเหลือบไปเห็นรถที่วิ่งสวนมาด้วยความเร็ว

“ระวัง!!” เสี้ยว วินาทีนั้นร่างกายของฉันก็ขยับไปเองโดยไม่ต้องสั่ง ราวภาพที่เห็นตรงหน้าเคลื่อนไหวช้าลงก่อนที่รถคันนั้นจะชนโมเดิลร่างของฉัน ก็พุ่งกระโจนเข้าหาและคว้าน้องสาวล้มลงกลิ้งไปกับพื้นพ้นถนนที่รถคันนั้น แล่นสวนไปเกือบถูกชนไปนิดเดียว โมเดิลที่อยู่ในอ้อมกอดของฉันกระพริบตาปริบๆด้วยความงงงวย

“พี่ทำได้ไงอะ หนูว่าหนูจะโดนชนแน่ๆแล้วนะ =O=” ฉัน มองอย่างมั่นไส้ก่อนจะผลักหัวยัยนั่นไปหนึ่งที ช่วยแล้วไม่มีขอบคุณ ถึงฉันเองจะยังงงไม่หายก็เถอะว่าระยะประชิดขนาดนั้นฉันทำได้ยังไง

“ลุกไปได้แล้ว -___-^” ฉันเอ่ยให้ยัยโมเดิลลุกออกจากตัวฉันสักทีท่ามกลางสายตาผู้คนที่เริ่มมุงดู

“โธ่..กำลังกระชับความสัมพันธ์พี่น้องอยู่แท้ๆเชียว T^T”

“สัมพันธ์พี่น้องบ้าอะไรของเธอยะ ตัวก็ไม่ใช่เบาๆนะ -___-++” ฉันลุกขึ้น ปัดกระโปรงจัดเสื้อให้เรียบร้อย

“นี่พี่..”

“หืม?..” อยู่ๆโมเดิลก็กระตุกชายเสื้อฉัน ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะที่ช่วยหนู ^^” ฉันยีหัวสีน้ำตาลยุ่งๆนั่นให้ยุ่งเข้าไปอีกด้วยความหมั่นเขี้ยว

“รู้แล้วละน่ะยัยเด็กบ๊อง : )”

“พี่อะ หัวหนูยุ่งหมดแล้ว T^T”

“สม : P” น้องสาวของฉันน่าแกล้งน้อยซะเมื่อไรละทำตัวน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวซะขนาดนี้ ที่แกล้งก็เพราะรักหรอกนะ

“อ๊ายย~ ยัยพี่บ้า”

“ฮ่าๆ”
 


 
ป๊อกๆๆๆๆ เคร่ง~  เคร่ง~

ใน ขณะนี้เป็นวิชาคหกรรมฉันกำลังโชว์สกิลเทพทำข้าวผัดอเมริกัน ส่วนเพื่อนๆก็จับนู้นจับนี้พร้อมกับส่งเสียงวีดว๊าย บางคนขนาดทอดไข่ยังแทบจะวิ่งหนีโยนกระทะไปทางตะหลิวไปทางไข่ไปทาง ด้วยเหตุผลที่ว่ากลัวน้ำมันกระเด็น =O= ลูก คุณหนูจริงๆ วันนี้อาจารย์ออกไปข้างนอกให้พวกฉันคิดเมนูง่ายๆตามสูตรแล้วหัดทำ แต่ฉันเอาข้าวผัดอเมริกันตามสูตรที่ฉันคิดขึ้นเอง รับรองว่าอร่อย =w=b ฉัน ตักข้าวผัดอเมริกันใส่จานก่อนจะยืนพิงตู้มองดูเพื่อนๆทำอาหารอย่างขมีขมัน เพื่อนฉันบางคนเล่นพิเรนเอามีดวิ่งไล่กันท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความหวาด เสียว

“อย่าเล่นมีดเดะ อย่าเข้ามานะเว้ย!! T^T”

“มันอันตรายนะ!! ว่างมีดลง!!”

“เฮ!! อย่าเล่นแบบนี้สิ” แต่ คนถือมีดไม่ฟังเสียงห้ามปราม เขาวิ่งไล่เพื่อนอย่างสนุกสนานด้วยความคึกคะนองราวเป็นผู้ล่าก่อนจะสะดุดขา โต๊ะล้มคว่ำขัดขวางการเล่นวิ่งไล่จับอันแสนอันตรายนั้น แต่ตอนที่เขาล้มลงไปเขาล้มมาตรงหน้าฉันและปัญหาคือมีดเล่มนั้นพุ่งมาปักเข้า ที่หัวไหล่ฉันทันที ความเจ็บปวดแล่นปลาบทันทีที่คมมีดฝังเข้าเนื้อ นี่ถ้าฉันไม่เบี่ยงตัวหลบมันคงไม่จบอยู่แค่ที่หัวไหล่

เลือดที่ไหลเป็นทางทำให้ฉันหวิวๆ ดวงตาพร่าเลือนกลายเป็นสีขาวรสชาติหอมหวานที่เข้ามาในปากทำให้ฉันเคลิบเคลิม มันคืออะไรไม่รู้แต่มันรสชาติดีมาก อ่อนนุ่มละมุนลิ้นกลิ่นก็หอม ทั้งหวานทั้งอุ่นจัด เสียงกรีดร้องดังแผ่วๆเข้ามาในโสตประสาทแรงเขย่ารุนแรงทำให้ฉันลืมตาขึ้น อย่างตกใจ นัยน์ตาสีดำสนิทฉายให้เห็นถึงความโล่งใจ ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าของเรือนผมสีดำมีแต่ความเรียบเฉยติดจะดูหยิ่งๆทำให้ฉัน นึกออกว่าเขาเป็นใคร นายนี่เป็นนักเรียนย้ายมาใหม่ ‘โรคุชิน’ พ่อ หนุ่มขวัญใจสาวๆนี่เอง เขาเกิดก่อนฉันตั้งสองปีแต่เราเรียนปีเดียวกันเห็นว่าเขาต้องหยุดเรียนไปสอง ปีด้วยเหตุผลบางอย่างว่าแต่เขามายืนจ้องหน้าฉันทำไมเนี่ย=____=^^

“อยากตายหรือไง? -___-”

“หา? =O=” อะไรกันอยู่ๆมาพูดแบบนี้ แล้วทำไมสีหน้าทุกคนถึงได้หวาดกลัวขนาดนั้น? นายโรคุชินกลอกตาอย่างหน่ายๆก่อนจะใช้มือกดที่ไหล่ฉัน

“โอ๊ย!! เจ็บนะนายทำบ้าอะไรเนี่ย -___-++” โร คุชินยกมือที่ชุ่มไปด้วยเลือดให้ดู เลือดงั้นหรอ จริงสิฉันโดนมีดเสียบที่ไหล่ ฉันหันไปมองที่แผลมีดยังเสียบคาอยู่ตรงนั้นและเลือดยังไหลนอง

“นานกว่านี้เธอได้เสียเลือดตายแน่ เช็ดปากเธอซะด้วย -___-” ทำไม ฉันต้องเช็ดปากฉันยกมือขึ้นมาจะเช็ดแต่สีแดงฉาดเต็มมือทั้งสองและกลิ่นหอม หวานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้นทำให้ฉันอึ้ง มันมาจากเลือดของฉัน งั้นรสชาติแสนอร่อยเมื่อกี้ก็คือเลือดของฉัน นี่ฉันซดเลือดตัวเองกินหรอเนี่ย!! =[ ]=!!

“จะยืนอึ้งอีกนานมั้ย ฉันจะดึงมีดออกแล้วนะ -___-” เขาว่าอะไรนะ เขาจะดึงมีดออก แบบนั้นฉันไม่เสียเลือดตายหรอ? =O=

“นายจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ!!” นายนั่นทำหน้าเบื่อๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเซ็งๆ

“ฉันทำเป็นน่ะเธอน่ะอยู่เฉยๆเถอะ อยากเสียเลือดตายหรือไง ฉันไม่อยากอยู่กับเลือดนานนักหรอกนะ -___-^” เขาหันไปสั่งเพื่อนๆในห้อง

“เอาผ้าผืนใหญ่ๆสะอาดๆมาด้วย” เพื่อนรีบทำตามคำสั่งอย่างแข็งขัน สักพักผ้าที่ต้องการก็มาถึง โรคุชินเอาผ้ามากดแผลไว้

“ฉันจะนับหนึ่งถึงสามกัดผ้านี้ไว้แล้วอย่าร้องกรีด  -___-”

“นายจะทำอะไรก็รีบทำเถอะฉันไม่ร้องหรอกน่ะ =____=;;” มั้งนะ

“ถ้าได้อย่างนั้นก็ดี -___-”

สวบ!!

 “กรี๊ดดดด” เสียงกรีด ร้องดังสนั่นเมื่อเห็นผ้าที่กดแผลไว้เริ่มเปลี่ยนเป็น
สีแดงเข้ม ในขณะที่ฉันนิ่วหน้าเมื่อเจ็บแผลแทบร้าว มันเกิดอะไรขึ้นน่ะหรอ? ตา นั่นดึงมีดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้นับอย่างที่ตกลงกันไว้น่ะสิ ส่วนเสียงกรีดนั่นก็ไม่ใช่ของฉันแต่เป็นของเพื่อนๆในห้องที่เห็นเหตุการณ์ ต่างหาก ส่วนฉันที่ไม่ร้องเพราะมันรวดเร็วมากจนไม่รู้จะร้องทำไม เจ็บมั้ยก็เจ็บนะ มากด้วย แต่ฉันร้องไม่ทัน  =O=

“รถพยาบาลมาหรือยัง -____-” นาย โรคุชินถามหัวหน้าห้องที่ตอบว่ายังกำลังจะถึงในอีกห้านาที ทำงานรวดเร็วดีจริงๆ ตานี่สั่งคนนู้นคนนี้เหมือนตัวเองเป็นหัวหน้าห้องซะเอง น่าหมั่นไส้ชะมัด วันๆก็เอาแต่นั่งหลับไม่ก็เก๊กหล่อ สาวๆก็กรีดไอ้หมอนี่จัง นี่ฉันไม่ได้อคตินะถึงหมอนี่จะเป็นคนที่ความคุมสถานการณ์ฉุกเฉินและเป็นคน ช่วยฉันไว้ก็เถอะ แต่ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์กับเสียงนิ่งๆนั้นมันช่างน่าหมั่นไส้เป็นบ้า -____-^^ ไม่นานนักรถพยาบาลก็เข้ามาจอดในโรงเรียนท่ามกลางความสนใจของทุกคนในโรงเรียน โอเคปกติฉันก็เด่นพอแล้วไม่ได้อยากเด่นเพิ่มหรอกนะขอร้อง

“ส่งแค่นี้ก็พอแล้วนายจะตามมาด้วยทำไมเนี่ย -____-” มีเรื่องถึงขั้นเลือดตกยางออกขนาดนี้ก็เด่นมากอยู่แล้วนายจะตามฉันมาเพื่ออะไรเนี่ย ฉันไม่ได้อยากเป็นข่าวกับนายนะ =____=;; โรคุชินถอนหายใจก่อนจะให้ฉันกดผ้าไว้แล้วปล่อยมือที่พยุงฉันออกจนฉันเซจนล้มเขาถึงจับเป็นหลักยึดให้ฉันใหม่

“เห็นแล้วใช่มั้ย?” โอเคชัดเจน แต่นายอย่าส่งสายตาประนามว่าฉันไม่รู้จักเจียมตัวแบบนั้นได้หรือเปล่า เห็นแล้วมันจี๊ด =____=++

“ให้ผมไปด้วย -____-”

“ไม่ได้ครับ รถเรามีคนพอแล้วเอาแค่คนเจ็บครับ” ตอนนี้นายนั่นกำลังทะเลาะกับเจ้าหน้าที่พยาบาลก่อนที่ตาขี้เก๊กนั่นจะพ่ายแพ้ไป อิอิ สมน้ำหน้า : P และ แล้วฉันก็ถูกนำส่งโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา หมอบอกให้ฉันถอดเสื้อออก (หมอผู้หญิงนะเพราะฉันไม่ยอมถอดให้ผู้ชายหน้าไหนดูเรือนร่างฉันแน่ๆ) คุณหมอสาวสุดสวยบอกว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก มีดไม่ได้โดนจุดสำคัญไม่โดนเส้นเลือดใหญ่ นอนพักสักวันก็กลับบ้านได้ แต่ฉันอยากกลับบ้านมากกว่าซึ่งคุณหมอสาวก็ไม่ได้ว่าอะไร

“หมอสงสัยมาตั้งนานแล้ว รอยปานนั้นหนูมีมาตั้งแต่เกิดแล้วหรือจ๊ะ” ฉันเหลือบมองปานที่แสนประหลาดนั้นนิดนึง

“คะ หนูมีมาตั้งแต่เกิดแล้ว” ความรู้สึกน่าขนลุกสะอิดสะเอียนนี่มันอะไรกัน? ตั้งแต่เข้ามาตรวจทุกอย่างราบรื่นหมดนอกจากคุณหมอสาวที่อยู่ตรงหน้าฉัน

“มีอะไรติดหน้าฉันหรอคะ?^^”

“อ๋อ เปล่าค่ะ หนูกลับได้หรือยังคะ”

“ได้แล้วจ๊ะ อย่าให้แผลโดนน้ำนะ”

“ค่ะ” ฉัน รีบก้าวออกจากห้องทันที่โดยที่ไม่ต้องมีใครเชิญ ฉันไม่อยากอยู่นานมากนักโดยเฉพาะตราบใดที่ยังมีความรู้สึกน่าสะอิดสะเอียน อยู่แบบนี้ ฉันรับยาจากเคาเตอร์ก่อนจะออกจากโรงพยาบาลด้วยรถเมล์โรงพยาบาลอยู่ไกลจาก โรงเรียนไม่มากนักแต่มันไกลจากบ้านฉันโขเลยละ

“เข้าใจแล้วนะกลับบ้านดีๆละ” ฉัน โทรบอกโมเดิลให้ดูแลบ้านก่อนจะเข้าซอยข้างโรงเรียน พอดีว่าโรงพยาบาลที่ฉันไปทางมันไม่คุ้นเคยฉันจึงต้องถามทางมาที่โรงเรียน แล้วกลับบ้านทางเก่า เวลาเย็นย่ำที่เริ่มมืดค่ำฉันเดินกลับบ้านคนเดียวในทางเปลี่ยวๆ เวลาเย็นแบบนี้น่ากลัวนะเนี่ย =O= มีกลุ่มนักเลงยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างทาง ทันทีที่เห็นฉันพวกนั้นก็เป่าปากแซวแล้วเดินล้อมวงเข้ามาหาฉัน

“หวัดดีสาวน้อย~ผมสีน้ำตาลทองยาวสวยแบบนี้ ดวงตาแบบนี้ รูปร่างแบบนี้ ใช่น้องเรเวนหรือเปล่าจ๊ะ” คนพวกนี้รู้จักฉันได้ยังไง? แต่ที่แน่กว่านั้นคือฉันได้กลิ่นอันตรายเข้าแล้ว

“ไม่ใช่ -____-^”

“พูดแบบนี้แสดงว่าใช่แน่ เอาตัวไปเลย!!”

“ปล่อยฉันนะ!! พวกนายทำบ้าอะไร ช่วยด้วย!! มีคนดักฉุ...อุ๊บ!!” ฉัน ทั้งดิ้นทั้งขัดขืนแต่ก็สู้แรงผู้ชายห้าคนไม่ไหว มันเอามือปิดปากฉันไว้กันไม่ให้ร้องก่อนจะลากเข้าโกดังร้าง มันพลักฉันลงกับฟูก ดูเหมือนจะมีการเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว และเป้าหมายของมันคือฉัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันไปทำอะไรให้ใคร?

“นานๆทีมีงานเข้ามา แถมเป็นของชอบซะด้วย” แววตาหื่นกระหายของพวกมันทำให้ฉันทั้งกลัวทั้งโกรธ

“ใครส่งแกมา แล้วต้องการอะไร!!”

“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังไปน้องสาวเดี๋ยวไอ้หนูพี่ตกใจตื่น ฮ่าๆ”

“ฉันถามว่าแกต้องการอะไร!!”

“อย่าโกรธกันเลยนะจ๊ะเบบี๋ มีคนเขาจ้างพี่มาอีกทีบอกให้มาพี่มันเป็นผัวให้น้องไงจ๊ะ =..=” อะไรนะ!! ใครมันกล้าทำแบบนี้ฟร๊ะ อย่าให้รู้นะฉันจะไปฆ่ามัน

แต่ก่อนที่จะคิดหาทางหนีฉันก็โดนจับตรึงแขนแล้วหัวหน้ามันก็ซุกไซร้ซอกคอพร้อม กับฉีกกระชากเสื้อผ้าฉัน ฉันทั้งจิกทั้งข่วนทั้งดิ้นรนแต่ก็ไม่พ้นมือมาร ไม่นะ...ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากโดนรังแกแบบนี้ ความอัปยศแบบนี้สู้ให้ฉันตายซะยังดีกว่า!!

ร่างของฉันร้อนขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มหอบแรง ดวงตาของฉันมองเหล่าผู้ไม่ประสงค์ดีอย่างมุ่งร้าย ร่างของฉันร้อนขึ้น ร้อนขึ้น และร้อนขึ้นมันเหมือนฉันตกไปอยู่ในน้ำเดือดแต่ในสิ่งเดียวที่อยู่ในหัวฉันคือ ถ้าฉันมีพลัง ฉันจะฆ่ามันให้หมด ฉันขอสู้ตาย!!  คิดได้ดังนั้นฉันก็ทั้งจิกทั้งข่วนและกัดมันให้แรงที่สุดด้วยแรงทั้งหมดที่มี เสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกมันทำให้ฉันพอใจ รสชาตินุ่มลิ้นและกลิ่นหอมๆทำให้ฉันออกแรงกระโจนเข้าใส่พวกมัน มันต้องตาย!! ต้องตาย!! ให้มันสาสมกับความอับอายตลอดชีวิตของฉัน!! สีหน้าหวาดกลัวที่เต็มไปด้วยเลือดทำให้ฉันรื่นเริง กรีดร้องเข้าไป ดิ้นรนเข้าไป ร้องสิ ร้องขอชีวิตสิ!!

“ปะ...ปีศาจ!!” กล้าว่าฉันหรอ ใครปีศาจกันแน่ แกนั่นแหละไอ้ผู้ชายใจหมารังแกคนไร้ทางสู้!!ฉันใช้สองมือตบหน้ามันทั้งซ้ายและขวาฐานปากเสียจนเลือดมันไหลกลบปากใบหน้า เต็มไปด้วยรอยข่วนเป็นทางยาว ฉันรู้สึกดีที่ได้กำราบพวกนักเลงพวกนั้นได้ ดูเหมือนว่าตัวฉันเองจะแข็งแกร่งขึ้น มีพลังและทรงอำนาจอย่างน่าประหลาด เลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วกับรอยแผลเหวอะหวะทำให้ฉันเริ่มเอะใจ ฉันกัดข่วนมันก็จริงแต่มันจะทำให้เป็นแผลลึกขนาดนี้เลยหรอ ฉันก้มลงมองมือตัวเอง

!!!!

มือของฉัน....มือของฉันไม่ใช่แบบนี้ ที่อยู่ตรงหน้าโดยมั่นใจว่ามันเป็นมือของฉันมันไม่ใช่มือ มันเป็นอุ้งเท้าของสัตว์ นี่มันอะไรกัน!! ฉันรีบวิ่งออกไปทางหลังโกดังที่นั่นมีแอ่งน้ำอยู่ในตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้วฉันชะโงกตัวลงไปส่องมองเงาตัวเองในน้ำ

!!!!!!

ไม่ใช่!! นี่ไม่ใช่ฉัน!! เงาของฉันไม่ใช่เสือตัวใหญ่แบบนี้!! แต่ ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าให้ประจักษ์เมื่อเงาในน้ำนั้นสะท้อนให้เห็นเสือ ดาวตัวใหญ่ มันมีขนาดใหญ่กว่าเสือดาวธรรมดาสามเท่าดวงตาสีม่วงฉายประกายกล้าตอกย้ำให้ ฉันมั่นใจว่านี่คือเงาของฉันแน่นอน
 

ไม่นะ..

 
..มันไม่จริง..
 

ไม่จริงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!
 

โฮกกกกกกกกกกก!!!!!







ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 177 ท่าน