Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Rainbow Style เส้นทางสายสีรุ้ง
kk.
2
2
03/10/2557 08:49:19
318
เนื้อเรื่อง

 พี่...น้อง...???

 "คิม...โซมี??" เป็นเสียงของเขาที่ร้องทักฉันขึ้นก่อนด้วยความประหลาดใจ
 "สวัสดีค่ะ รุ่นพี่ ฮัน...กอ...ซอง แฮะแฮะ" ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ เพราะแปลกใจไม่แพ้พี่เขาเหมือนกัน
หลังจากที่พวกเราทานข้าวกันเสร็จ ก็นั่งคุยกันต่อถึงเรื่องงานแต่งงาน ที่กำลังจะมีขึ้นในอาทิตย์หน้า และในวันที่แม่ของฉันกับคุณพ่อคนใหม่จดทะเบียนสมรส
นั้น แน่นอนว่าฉันก็ต้องเปลี่ยนนามสกุลเหมือนกัน เอาล่ะ นี่ฉันจะกลายเป็นพี่น้องที่ถูกต้องตามกฎหมาย กับรุ่นพี่กอซองจริงๆเหรอเนี่ย!!! ไม่อยากจะเชื่อเลย
ให้ตายเถอะ   หลังจากที่คุยธุระ กำหนดการในพิธีแต่งงานของแม่ฉันและคุณพ่อคนใหม่แล้ว ฉันจึงขอตัวออกมาคุยกันที่หน้าบ้านตามลำพังกับรุ่นพี่กอซอง
 "ฉันไม่นึกเลยนะว่าจะเป็นเธอ ที่อยู่ดีๆก็จะกลายมาเป็นน้องสาวของฉันน่ะ เฮ้อ~~" รุ่นพี่ซอกองเอ่ยขึ้นก่อนพลางถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเซ็ง หรือโล่งอก
กันแน่ที่เป็นฉันน่ะ
 "ค่ะ ฉันก็นึกไม่ถึงเหมือนกันค่ะ ว่ามันจะเป็นแบบนี้ รุ่นพี่อึดอัดหรือเปล่าคะ ฉันสัญญาเลยค่ะว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาด ถ้ามันทำให้รุ่นพี่อึดอัดใจน่ะค่ะ"
ฉันพูดพร้อมก้มหน้าก้มตา ด้วยเกรงว่าเขาจะไม่พอใจ
 "ที่จริงฉันก็ไม่ได้ขัดข้องหรอกเรื่องการแต่งงานน่ะ ฉันก็อยากให้คุณพ่อมีความสุขเหมือนกัน เธอน่ะ ทำตัวตามสบายเถอะ เดี๋ยวอีกไม่กี่วันเธอก็จะกลายเป็น
น้องสาวฉันแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอจะบอกใครหรือไม่บอก นั่นมันก็เรื่องของเธอ ฉันไปก่อนล่ะ เจอกันที่โรงเรียนพรุงนี้ละกัน บาย~~" เขาว่าพลางเดินออกจากรั้วบ้านไปขึ้น
รถ รอผู้เป็นพ่อ
 "รุ่นพี่......" ฉันพึมพำอยู่คนเดียว อดสงสัยไม่ได้ว่าที่จริงแล้วรุ่นพี่กอซองนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ เขารู้สึกยังไงกันแน่ เพราะฉันทำตัวไม่ถูก กลัวว่าเขาจะอึดอัดใจ
 "หนูโซมี ลุงกลับก่อนนะ" คุณพ่อของรุ่นพี่กอซอง บอกลาฉันก่อนกลับ
 "สวัสดีค่ะ แล้วเจอกันนะคะ คุณลุง" ฉันบอกลาคุณลุงพร้อมรอยยิ้ม ^__^


 ~~~HAN GORSONG  Side~~~
 นึกไม่ถึงเลย ว่ายัยนั่น คิมโซมี ผู้หญิงที่ผม เอ่อ... แอบสนใจหรือเปล่า ผมก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะครับ เพราะผมไม่ได้รู้สึก อยากจะได้เธอมาเป็นแฟน
แต่ผมชอบแอบมองยัยนั่น เธอดูฉลาด สดใส ร่าเริง ถึงแม้บางทีเธออาจดูเงียบๆนิ่งๆ ในสายตาใครหลายๆคน  ผมเจอเธอบ่อยๆเพราะผมเป็นประธานนักเรียน เราจึงมี
โอกาสทำกิจกรรมโรงเรียนร่วมกันบ่อย ส่วนเธอเองก็เป็นนักเรียนดีเด่นด้วย จากที่เคยเจอกันที่โรงเรียนในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้อง แต่อีกไม่กี่วัน ผมกับเธอ จะต้องมาอาศัยอยู่
บ้านเดียวกันในฐานะ พี่ชายกับน้องสาวนี่สิ มันรู้สึกแปลกๆนะครับ ผมที่เป็นลูกชายคนเดียว มาตลอด 18 ปี อยู่ดีๆก็จะมีน้องสาวที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว แถมยังเป็นรุ่น
น้องที่โรงเรียนอีกต่างหาก ผมไม่ได้รังเกียจเธอกับแม่เธอหรอกครับ ดีใจด้วยซ้ำที่คุณพ่อของผม จะได้มีความสุขเสียที หลังจากที่คุณแม่เสียชีวิตไปได้ 5 ปีแล้ว แต่ว่า ผม
จะบอกเรื่องนี้กับใครๆยังไงล่ะครับ ผมเริ่มไม่ถูก เฮ้อ~~~
 "เป็นไงบ้างล่ะ ว่าที่แม่คนใหม่กับน้องสาวแกน่ะ รู้จักกับเด็กคนนั้นมาก่อนเหรอ?" คุณพ่อผมเอ่ยขึ้น
 "ครับ คิมโซมี เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนน่ะครับ ผมดีใจด้วยนะครับพ่อ เรื่องแต่งงาน"
 "อืม ขอบใจ แล้วเรื่องเรียนต่อแกล่ะ ว่ายังไง พ่อไม่บังคับแกหรอกนะ พ่อรู้ว่าแกชอบอะไรไม่ชอบอะไร ทำตามที่แกต้องการเถอะ แกทำเพื่อพ่อมากขนาดนี้"
พ่อผมเอ่ยขึ้น ทำให้ผมอึ้งไปเลย ก็พ่อขัดขวางมาตลอดเรื่องเรียนต่อของผม จนผมถอดใจไปแล้ว ผมชอบดนตรี รักเสียงดนตรี  จึงตัดสินใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มี
ชื่อเสียงทางด้านนี้ แต่พ่อบอกให้ผมเรียนด้านบริหาร เพื่อให้มาสืบทอดกิจการบริษัทของพ่อ เราทะเลาะกันมาหลายรอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ จนผมเลิกสนใจที่จะเรียนต่อด้าน
ดนตรีไปแล้วแท้ๆ คงเพราะผมไม่คัดค้านเรื่องแต่งงานแน่ๆ พ่อถึงยอมตามใจผม
 "พ่อครับ ขอบคุณมากครับ ผมจะตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่!!" ผมตอบออกไปด้วยแววตาที่มุ่งมั่น
 "แต่ถ้าแกอยากจะมาช่วยงานพ่อเมื่อไหร่ล่ะก็ พ่อรอแกเสมอนะ ลูกชาย" ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นด้วยแววตาที่หวังในตัวลูกชาย หวังให้เขาประสบความสำเร็จกับสิ่งที่
เขารัก
ผมรักเสียงดนตรีมาก ผมเล่นเปียโนมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว แม่ผมเป็นคนสอน  จนกระทั่งแม่จากไป ผมก็ไม่ได้แตะต้องเปียโนอีกเลย แต่ว่าผมก็เกลียดในสิ่งที่ผมรักไม่ลง ผม
เพียงแค่กลัวว่า ถ้าผมเล่นเปียโนอีกครั้ง มันจะทำให้ผมคิดถึงแม่ จนอดที่จะเสียใจไม่ได้ ถึงแม้แม่จะจากไปนานแล้วก็ตาม ที่บ้านผมทำธุรกิจส่งออกสินค้า พ่อจึงหวังในตัวผม
หวังจะให้ผมสืบทอดกิจการต่อจากท่าน ผมจึงตั้งใจเรียน เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่จะไม่ทำให้ท่านกังวลเกี่ยวกับตัวผม ถึงเราจะทะเลาะกันบ่อย แต่ผมก็รู้ว่าท่านหวังดีกับผม
มาก พักหลังมา ผมจึงตามใจท่านที่จะเรียนต่อด้านบริหาร เพราะถึงจะมีคุณอา คอยช่วยงาน แต่พ่อก็มักจะทำงานหนักเสมอ ไม่นึกเลยว่า พ่อจะยอมตามใจผมเรื่องเรียนต่อ
แล้ว


  "นี่!!  ฟังกันหน่อยสิยะ ฉันบอกว่า แม่ฉันกำลังจะแต่งงานใหม่ ได้ยินไหม" ฉันตะโกนกรอกหู ยัยเซบิน และนายกีเท
 "โอ๊ย ฉันได้ยินแล้วจะตะโกนทำไม เธอจะตื่นเต้นอะไรนักหนา เธอควรจะดีใจกับแม่เธอสิ ไม่ใช่มาทำหน้าเหมือนตกใจอะไรแบบนี้" ยัยเซบินพูด
 "ย่ะ ฉันดีใจกับแม่อยู่แล้ว แต่... เธอไม่อยากรู้หรอ ว่าแม่ฉันแต่งงานกับใคร??"
 "พ่อใหม่เธอหรอ??" ผลัวะ!! เสียงฉันตบกบาลนายกีเท หลังจากที่นายนั่น พูดจบ
 "ใช่พ่อใหม่ฉันเอง เชอะ ในเมื่อพวกเธอไม่อยากรู้ ฉันไม่พูดก็ได้ ไปงานแต่งแม่ฉันด้วยละกัน วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้แล้ว" ฉันพูดขึ้นอย่างน้อยใจเพื่อนทั้งสอง
 "นี่ โซมี ไม่ใช่ว่าฉันไม่สนใจนะ แต่ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่พวกฉันเองต้องรู้อยู่แล้วเรื่องแม่เธอน่ะ อย่าน้อยใจไปเลย ตอนนี้เธอควรจะสนใจไอ้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอ
มากกว่านะ แบบสอบถามเส้นทางในอนาคต เธอคิดออกแล้วหรอ ว่าเธอจะทำอะไร" กีเทพูดขึ้นด้วยท่าทางที่ดูจริงจัง
จริงสินะ ฉันยังไม่รู้เลยว่าความฝันของฉันคืออะไร จริงๆแล้วฉันชอบอะไร รักอะไรกันแน่นะ  ฉันรู้แต่ว่าฉันต้องตั้งใจเรียน ทุกวันนี้ความสุขของฉันคือการเรียน เพื่อแม่จะได้
ไม่ต้องผิดหวังที่มีลูกสาวอย่างฉัน ฉันมักจะภูมิใจกับตัวเองทุกครั้งที่ผลสอบ ออกมาเป็นที่น่าพอใจ แต่ถ้าฉันเรียนจบไปแล้ว ฉันจะทำอะไรล่ะ ฉันยังไม่รู้เลย......................
ฉันอิจฉากีเท ที่ฝันจะเป็นวิศวกรอย่างพ่อของเขา ส่วนยัยเซบิน รายนั้นชัดเจนมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วล่ะเรื่องความฝัน ยัยนั่นอยากจะเป็นนางแบบ เธอตระเวนออดิชั่นไปทุกที่
ที่เขาเปิดรับสมัครกัน จนตอนนี้เริ่มจะมีงานถ่ายแบบบ้างแล้ว ฉันอิจฉา 2 คนนี้จริงๆที่ชัดเจน กับความฝันของตัวเอง และเริ่มจริงจังกับมัน

 "นี่ เลิกเรียนแล้ว พวกเธอ 2 คนไปกับฉันหน่อยได้มั๊ย ว่าจะหาของขวัญแต่งงานให้แม่น่ะ" ฉันเอ่ยชวนเพื่อนสนิททั้ง 2
 "อื้ม ไปสิ เนอะ" เซบินตอบรับคำชวนพร้อมกันหันไปพยักหน้าถาม กีเท  รู้สึกว่าบรรยากาศระหว่าง 2 คนนี้ ดูท่าทางจะดีขึ้นนะ ^_^
 "คิม โซมี~~~  มีคนมาหาจ้า" เพื่อนนักเรียนร่วมห้องคนหนึ่งตะโกนมาจากประตูหลังห้องเรียน ฉันสงสัยว่าใครกันมาหาฉันตอนเลิกเรียนแบบนี้จึงเดินไปดู
 "ระ...ระ...รุ่นพี่  มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ?" ฉันตกใจนิดหน่อยที่รู้ว่า ว่าที่พี่ชายนั่นเองที่มาหาฉัน เขามาทำไมกัน แล้วฉันยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลย โอ๊ย!!
ตาย ตาย ตายแล้ว ดูสายตาเพื่อนร่วมโลกแต่ละคนจับจ้องมองมาที่ฉัน ป่านนี้คงสงสัยกันแย่แล้ว ทำไงดี T_T
 "หืม...ฉันต้องมีธุระด้วยหรอ? มาหาเธอน่ะ ฮะฮะ ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น ฉันจะมาบอกว่าวันนี้กลับกับฉันนะ เราต้องไปธุระกันนิดหน่อยน่ะ ^_^"
รุ่นพี่ตอบ หน้าตาย ดูเหมือนเขาจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยนะกับเรื่องนี้
 "สวัสดีครับรุ่นพี่ ลมอะไรพัดมาถึงชั้นปีสองได้ล่ะครับเนี่ย" กีเทนั่นเองที่เอ่ยขึ้น ดูเหมือนพวกเขาจะสนิทกันในระดับนึงล่ะนะ
 "อะไรของนายล่ะนั่น ท่าทางแบบนั้น ฉันก็มารับน้องสาวฉันน่ะสิ" รุ่นพี่ตอบไปนายกีเท กับเซบิน ทำหน้างงกันยกใหญ่ รวมถึงผู้ที่อยู่ใกล้ๆวงสนทนาของพวกเรา
 "น้องสาว หรือคะ ??  แล้วเกี่ยวอะไรกับโซมีด้วยล่ะรุ่นพี่ประธาน" เอาแล้วยัยเจ๋อเซบิน ตอนฉันจะบอกล่ะไม่อยากรู้ ทีนี้ล่ะมาทำอยากรู้จากปากคนอื่น เชอะ
 "อ้าว...ก็ฉันกับโซมี เรากำลังจะเป็น พี่ น้องกัน  ไปกันเถอะโซมี" รุ่นพี่พูดจบ พร้อมกับคว้ากระเป๋าฉันไป ทำให้ฉันต้องวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มนุษย์ร่วมโลก
ยืนสงสัย ทำหน้างงกันอยู่ตรงนั้น  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 177 ท่าน