Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
It's Ok. รักนี้ยังไงก็ใช่เธอ
RARISTA
FIRST TIME
1
01/01/2555 03:22:30
290
เนื้อเรื่อง
“เจ็บๆๆ ตัวปล่อยเค้านะ”
เด็กผู้หญิงวัยสี่ขวบกรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวด เธอเอามือทั้งสองจับผมแกะทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ในขณะที่อีกคนก็ดึงผมแกะเธอด้วยความสนุก ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตทั้งสองมีน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ฟลาวด์เด็กผู้ชายวัยหกขวบ ลูกครั่งไทย-อเมริกา ที่ตอนนี้กำลังสนุกสนานกับการดึงผมแกะของเด็กหญิงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย
“ปล่อยๆๆ เค้าเจ็บ เค้าจะฟ้องคุณป้า อือ ”
“ยัยเด็กขี้ฟ้องฉันไม่กลัวหรอก แบร่”
คำขู่ของเด็กหญิงตัวเล็กไม่ได้ทำให้เด็กชายที่ตัวโตกว่ากลัวเลยสักนิด แต่ตรงกันข้ามเด็กผู้ชายกลับรู้สึกหมั้นไส้ขึ้นมาอย่างรุนแรง ทำให้เด็กชายดึงผมแกะของเธอแรงกว่าเดิม
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“เกิดอะไรขึ้น! ฟลาวด์ทำไมลูกถึงได้แกล้งหนูของขวัญแบบนั้น”
ผู้หญิงวันกลางคนตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นอยู่ข้างหน้า ก็ทำให้ผู้เป็นแม่แทบเป็นลม
“คุณป้าขา ช่วยของขวัญด้วย ของขวัญเจ็บ อือ”
เด็กหญิงตัวเล็กอ้อนวอน
“ฟลาวด์ ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงของผู้เป็นแม่ที่เริ่มจะโมโห เด็กชายก็ปล่อยมือจากผมแกะของเด็กหญิงตัวเล็ก และก็ชักสีหน้าไม่พอใจ หลังจากที่โดนปล่อยเป็นอิสระเด็กหญิงก็รีบวิ่งไปหลบข้างหลังของผู้เป็นป้าด้วยความหวาดกลัว
“ไม่เป็นไรแล้วนะจ๊ะ” ผู้เป็นป้าบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ของขวัญเจ็บหัว อือ พี่ฟลาวด์ แกล้ง อือ”
เด็กหญิงฟ้องคุณป้า แล้วน้ำตาเม็ดโตก็ไหลออกมาอย่างหนัก
“โธ่ โธ่ คงจะเจ็บมากเลยสินะ มาให้ป้าดูหน่อย”
ว่าแล้วคุณป้าผู้ใจดี ก็กอดเด็กหญิงตัวเล็กเอาไว้ และก็ส่งสายตาดุ ไปให้ลูกชายตนเอง
“ชิ ยัยเด็กขี้แย”
เด็กชายที่ทนมองภาพตรงหน้าพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ ก็เพราะยัยเด็กนั่นเป็นแบบนี้ไง แกล้งนิแกล้งหน่อยก็ร้องไห้น้ำตาไหล คิดแล้วก็อยากจะชากผมหางแกะสองข้างยัยนั่นแรงๆ และแม่ก็เหมือนกัน โอ๋ กันอยู่ได้
“ฟลาวด์มาขอโทษน้องเดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่!”
“ฟลาวด์แม่บอกว่าให้ขอโทษน้อง”
เด็กชายเห็นหน้าตาสีหน้าจริงจังของผู้เป็นแม่ ก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก ถ้าไม่ขอโทษยัยเด็กขึ้แยที่หลบอยู่ข้างหลังแม่ตัวเอง
“ผมขอโทษก็ได้”
ฟลาวด์เดินมาใกล้ของขวัญที่หลบอยู่ข้างหลังยิ่งเดินไปใกล้ยัยเด็กนั่นก็ยิ่งถอยหนีออกไป
“นี่ ถ้าเธอเกาะแม่ฉันแจแบบนั้นแล้วฉันจะขอโทษยังไง ออกมานี่สิ”
“คุณป้า ของขวัญกลัว”
“ไม่เป็นไรหรอจ๊ะ ป้าก็อยู่ตรงนี้ ฟลาวด์ไม่กล้าทำอะไร” แล้วคุณป้าก็ดันของขวัญออกไปข้างหน้าไปหาลูกชายแสนดื้อของตัวเอง
“ค่ะ คุณป้า”
แล้วของขวัญยืนอยู่ตรงหน้าของฟลาวด์ด้วยความกลัวอยู่นิดๆ
“ชิ ก็แค่เนี้ย จะกลัวอะไรหนักหนา”
พลางพูดพลางจ้องหน้าของขวัญที่ยืนอยู่ข้างหน้า น้ำตายังเหลือเป็นคาบเต็มหน้า
“เอาหล่ะ ฟังให้ดี ฉันจูพูดเป็นครั้งเดียวและเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพูดแบบนี้กับเธอ”
“-_-“
“ฉัน…”
“ขอ”
“ดึงแกะของเธอหน่อยนะ”
กร๊ดดดดดดดดดดดดด
“ฟลาวด!”
“ยัยเด็กขี้แย คิดหรอว่าคนอย่างฉันจะขอโทษเธอ ฝันไปซะเถอะ”
“อือ อือ”
ฟลาวด์พูดหลังจากดึกผมแกะของของขวัญอย่างสุดแรง ก่อนที่จะวิ่งหนีขึ้นไปบนบ้านไม่ทันที่ผู้เป็นแม่ยังไม่ทันจะได้ด่า ลูกตัวดีก็วิ่งหนีไปซะก่อน
“โอ๋ โอ๋ ของขวัญไม่เป็นไรลูก ป้าอยู่นี่ ไม่ต้องร้องไห้”
“อือ อือ”
ของขวัญร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอไม่เคยทำอะไรให้พี่ฟลาวด์เลยแต่ทำไมเค้าต้องแกล้งเธอด้วย อือ อือ คุณแม่คุณพ่อเมื่อไหร่จะมารับของขวัญออกไปจากบ้านสักที ของขวัญคิดถึงแม่ ของขวัญคิดแบบนี้มาได้เป็นอาทิตย์แล้วแต่ไม่เห็นว่าคุณแม่และพ่อของเธอจะมารับไปสักที แต่หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์แม่ของของขวัญก็มารับกลับบ้าน และครอบครัวของพี่ฟลาวด์ก็ย้ายไปอยู่ที่อเมริกา
……………………………………………………………………………………………………………………
 
            จะทำยังไง จะทำยังไงดี วันนี้แล้วสินะ เด็กสาววัยยี่สิบ  พูดในใจด้วยความกระวนกระวายใจ สีหน้าเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังคิดหนักอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเม็ดโตผุดออกมาจากใบหน้า ทำให้ใบหน้าขาวใสแดงยังกับมะเขือเทศหลังจากที่เธอทุ่มเทแรงกายทั้งหมดเพื่อทำความสะอาดห้องหลังจากที่ไม่ได้ทำมาเป็นชาติ  ถ้าขืนปล่อยให้เค้ามาเห็นสภาพห้องเธอแบบนั้น เธอได้โดนต่อว่าแน่ๆ แต่เมื่อมองดูผลงานของตัวเองแล้วก็เป็นที่หน้าพอใจ สะอาดเอื่อมอ่อง
ก๊อก ก๊อก
“มาแล้วทำไงดี”
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ และก็ทำอะไรไม่ถูกต้องเป็นพี่ฟลาวด์แน่ๆเลย คุณป้าบอกว่าพี่ฟลาวด์จะมาวันนี้
ก๊อก ก๊อก
“เปิดประตูสิ ไปเปิดประตูสิ ยัยของขวัญ”
ชองขวัญเตือนสติตัวเอง แล้วก็เดินไปเปิดประตูอย่างรีบเร่ง
“มาแล้วค่ะ”
“ช้าชะมัด ยัยเพิ้ง!”
ยัยเพิ้ง ใครกัน!
ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าพูดขึ้นหลังจากที่มองสภาพของคนที่ตนเองต้องมาอยู่ด้วย พลางคิดว่านี่มันเรื่องตลกอะไรกัน ทำไมแม่ต้องส่งเค้ามาอยู่กับยัยผู้หญิงซกมกแบบนี้ด้วย จากสภาพเสื้อสีขาวที่มีรอยตะเข็บตามตัว กางเกงกีฬาที่เหมือนซื้อมาเป็นชาติ ผมก็เหมือนไม่ได้สระมาเป็นปี พลางคิดว่าเกิดมาเธอเคยหวีผมบ้างรึเปล่าแถมหน้ายังมันเลี่อมแบบนั้น แล้วนั่นแว่นตาสมัยคุณยายนั่นมันอะไรกัน มันยังมีเหลืออยู่อีกหรอยุคนี้ ยัยนี่มันผู้หญิงแน่หรอว่ะ!
“พี่ฟลาวด์ใช่ไหมค่ะ”
“ใช่ ฉันเอง”
ของขวัญส่งยิ้มไปให้พี่ฟลาวด์  รู้สึกว่าเค้าจะสูงกว่าเธอมาก เพราะเธอต้องแหงนคอคุยกับเค้า พี่ฟลาวด์เป็นผู้ชายที่หล่อมากก มากว่าแม็คซะอีก
“ถอยไปดิ ฉันจะเข้าห้อง”
ฟลาวด์พูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด ส่วนของขวัญหลีกทางให้เมทคนใหม่เข้ามาในห้อง
“ห้องทางขาวเป็นห้องของพี่ ส่วนฝั่งซ้ายเป็นห้องของฉันเอง”
 
ของขวัญพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ดูเหมือนว่าฟลาวด์จะไม่ได้สนใจฟังเธอสักนิด ฟลาวด์เดินไปนั่งลงที่โซฟา แล้วก็โยนกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ข้างๆอย่างไม่สนใจใยดี และก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคุณป้าต้องให้พี่ฟลาวด์มาพักกับเธอด้วย ซึ่งฉันว่ามันก็ไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ เพราะฉันเป็นผู้หญิงส่วนพี่ฟลวด์ก็เป็นผู้ชาย ถึงว่าเราสองคนจะไม่คิดอะไรแต่ฉันว่ามันก็ยังไม่เหมาะสมอยู่ดี
“เอาน้ำมากินหน่อยสิ”
ฟลาวด์บอกโดยไม่มองหน้าของขวัญ ของขวัญแอบไม่พอใจกับการกระทำแบบนั้นอยู่นิดๆ แต่เธอก็ทำตามแต่โดยดีถ้าเป็นคนอื่นป่านี้เธอได้ด่าตับแลบไปแล้ว
“นี่ค่ะ-_-”
“ขอบใจ”
“พี่ทานอะไรมารึยังค่ะ-_-”
“อือ”
“แล้วพี่ต้องการอะไรอีกไหมค่ะ-_-”
“ไม่มี”
“งั้น ฉันขอตัวก่อนนะ คือว่าฉันมีนัดต้องออกไปทำธุระข้างนอก”
หลังจากนั้นเธอก็กลับเข้าห้อง ครั้งแรกที่เธอส่องกระจกเธอก็ตกใจในสภาพตัวเองไม่น้อย นี่มันคนแน่หรอเนี่ย! เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสีขาวใสออมชมพูถูกปัดด้วยบลัชออนบางๆ ปากถูกทาด้วยลิบสีส้ม แว่นตาถูกถอดออกเปลี่ยนเป็นคอนแทคเลนส์ ดวงตาโตถูกกรีดด้วยอายไลเนอร์ได้อย่างสวยงาม พร้อมกับมาสคาร่าที่ปัดขนตางอนงามให้ดูน่าลงไหลกว่าเดิม วันนี้เป็นวันพิเศษ เป็นวันครบรอบหนึ่งเดือนที่เธอกับแม็คคบกัน เธอก็เลยต้องแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ของขวัญเดินออกมมาจากห้องหลังจากแต่งตัวเสร็จ ส่วนพี่ฟลาวด์ยังนั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนเดิม อืม ดูเหมือนว่าพี่ฟลาวด์จะหลับมากกว่า
“หลับรึเปล่านะ” ฉันเดินไปหยุดตรงหน้าพี่ฟลาวด์แล้วดูว่าพี่ฟลาวด์หลับจริงๆรึเปล่า
“ทำอะไรของเธอนะ”
ฟลาวด์พูดขณะที่ยังหลับตาอยู่เค้ามองเห็นได้ยังไงกัน อันที่จริงเค้าไม่ได้หลับ แต่เค้าพยายามทำใจที่ต้องพักกับยัยเพิ้งนั่นตั้งสองเดือน ให้ตายสิ
“นึกว่าพี่หลับซะอีก”
“ไม่ได้หลับ”
“งั้นหรอ ฉันจะออกไปข้างนอกแล้ว ตอนดึกๆถึงจะกลับมา”
ของขวัญพูดแล้วเดินออกมาพร้อมหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารออกมาด้วย ส่วนฟลาวด์นั้นก็ลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินว่าเธอจะออกไปข้างนอก ใส่ชุดสวยซะด้วย แต่ว่าหน้าตาแบบนั้นถึงจะใส่ชุดให้สวยแค่ไหนก็คงไม่ทำให้เป็ดกลายเป็นหงส์ได้หรอก ฟลาวด์คิดอยู่ในใจ
“ฉันไปหล่ะนะ”
ของขวัญหันหน้ามาบอกฟลาวด์อีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มสดใสแล้วก็ออกจากห้องไป  ยัยนั่น! มันคนเดียวกับยัยเพิ้งคนเมื่อกี้แน่หรอว่ะ! แล้วฟลาวด์ก็ขยี้ตาตัวเองเพื่อดูให้แน่ชัดว่าเค้าไม่ได้ตาฝาดไปจริงๆ
“เดี๋ยว!”
“ค่ะ พี่มีอะไรหรอ”
ของขวัญถามกลับ
“ไม่ได้ตาฝาดจริงๆด้วย”
ฟลาวด์แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเห็นหน้าของขวัญชัดๆ  ยัยนี่ น่ารักดีว่ะ! แล้วทำไมเค้าต้องชมว่ายัยนี่น่ารักด้วยว่ะ
“ฮะ พี่ว่าอะไรนะ”
“เปล่าๆ จะไปไหนก็ไปเถอะ”
“งั้น ฉันไปล่ะ”
แล้วของขวัญก็รีบเดินออกไปอย่างเร่งรีบ รีบแบบนั้นสงสัยนัดผู้ชายไว้แน่ๆ เมื่อคิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุ
ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หนุ่มหล่อผู้มีใบหน้าหล่อเหลา ผมสีชา กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารที่จองไว้ เค้ามาก่อนเวลานัดประมาณสิบหน้านาที นี่เป็นวันครบรอบ หนึ่งเดือนที่คบกันกับของขวัญ เหมือนกับกำลังฝันอยู่ไม่นึกว่าจะได้มีโอกาสได้คบกับจริงๆ
“แม็ค รอนานไหม”
หญิงสาวผู้มาใหม่ทักด้วยน้ำเสียสดใส และก็ทำให้ชายหนุ่มหัวใจเต้นทุกครั้งเวลา ได้เห็นใบหน้าใสนั่น
“ไม่นาน เพิ่มจะมาถึงเมื่อกี้เอง”
“งั้นหรอ วันนี้มีเรื่องมีเรื่องนิดหน่อยก็เลยมาสาย ขอโทษด้วยนะ”
“ธุระอะไร”
“อ่อ เรื่องของพี่ฟลาวด์นะ”
“เค้ามาแล้วหรอ”
ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนัก เมื่อรู้ว่าแฟนของตัวเองต้องอาศัยอยู่กับผู้ชายคนอื่น
“อือ มาแล้ว แต่ไม่ต้องเป็นห่วง พี่ฟลาวด์เค้าใจดีมากเลยนะ -_-”
ของขวัญพูดให้อีกฝ่ายสบายใจแล้วยื่นมือไปจับมือชายหนุ่มไว้ ถึงจะคบกันไม่นานแต่เธอก็รับรู้ได้ว่าแม็ครักเธอมากแค่ไหน ถึงตอนนี้เธอจะยังไม่แน่ใจในความรู้สึกตนเอง แต่ปล่อยให้เวลาเครื่องพิสูจน์จะดีกว่า
“งั้นหรอ”
“อือ ของขวัญหิวจะแย่ แม็คสั่งอะไรรึยัง”
“สั่งแล้ว เดี๋ยวก็คงมาเสริฟ”
แล้วทั้งสองคนก็ลงมือทานอาหาร พอเสร็จก็ไปดูหนังต่อ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า หลังจากนั้นของขวัญก็ดิ่งกลับห้องเลย เพราะเป็นห่วงว่าพี่ฟลาวด์จะทานอะไรรึยังแต่พอกลับมาถึงก็เจอแต่ความว่างเปล่า เพราะไม่มีใครอยู่ที่ห้องเลย กระเป๋าเสื้อผ้าของพี่ฟลาวด์ก็ยังอยู่ที่เดิม ส่วนเจ้าของนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็เดินเข้าห้องพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจบผล็อยหลับไป
“ยัยเพิ้ง ตื่นได้แล้ว”
“บอกว่าให้ตื่นไงว่ะ”
อะไรกัน!ทำไมถึงได้หนวกหูขนาดนี้นะ ของขวัญคิดอย่างหงุดหงิด แล้วพรางลืมตามองไปที่นาฬิกา นี่มันเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเอง
“ตื่น ตื่นโว๊ย!”
เธอจำใจลุกขึ้นมาจากที่นอน ทั้งๆที่ไม่อยากจะลุกขึ้นมาเลยสักนิด
“มาแล้ว พี่มีอะไร”
หญิงสาวพูดด้วยความงัวเงีย พลางเอามือขยี้ตาไปด้วย
“ฉันหิว ทำอะไรให้กินหน่อยสิ”
 
“ฉันง่วง ขอนอนอีกหน่อยไม่ได้รึไง”
“ไม่ได้ เข้าใจไหมว่าฉันหิว!”
“พี่สั่งพิซซ่ามากินก่อนไม่ได้หรอ”เธอต่อรอง
“ไม่ได้ พิซซ่าที่ไหน จะมาส่งตั้งแต่เช้าขนาดนี้”
ก็รู้นี่ว่าเช้า แล้วมารบกวนคนอื่นเค้าทำไมกัน
“งั้นพี่ก็ทำกินเอง ไข่ในตู้เย็นก็มี”
“ทำไมเป็นโว๊ย”
ฟลาวด์โวยวายเสียงดัง
“ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ แล้วพี่จะกินอะไรหล่ะ ไข่ดาวหรือไข่เจียว”
“นี่เธอทำเป็นแต่อาหารไข่หรือไง!”
แหม ยังจะเรื่องมากอีก
“งั้นก็ข้าวผัด”
“จะทำอะไรก็ทำมาเหอะ ขอแค่มันกินแล้วไม่ตายก็พอ”
“อือ งั้นรอแป๊บหนึ่ง”
“ยัยเพิ้งฉันมีอะไรจะบอก”
“น้ำลายเธอยืด-_-“
กรี๊ดดดดดดดดดดด
ของขวัญรีบวิ่งเข้าไปห้องน้ำเพื่อดูว่าเธอนอนย้ำลายๆไหลจริงๆ แต่พอส่องกระจกดูกลับไม่มี พี่ฟลาวด์หลอกเธอ ส่วนฟลาวด์ที่เห็นของขวัญรีบวิ่งไปห้องน้ำด้วยท่าทางตลกแบบนั้นก็ทำให้เค้าหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางของเธอ
 “อร่อยไหม-_-
ของขวัญถามฟลาวด์ ที่กำลังกินข้าวผัดฝีมือเธออยู่
“ก็เฉยๆ”
ฟลาวด์พูดพรางตักข้าวเข้าปาก ที่จริงอยากจะบอกว่าอร่อยมาก แต่ที่พูดออกไปแบบนั้นเพราะอยากจะแกล้งคนตรงหน้าเมื่อได้เห็นสีหน้าผิดหวังของเธอแล้วมันทำให้รู้สึกดีจริงๆ
“งั้นหรอ”
8.55 am
 “ไม่ทันแล้ว”
ของขวัญรีบวิ่งออกมาจากที่ห้องนอน เพราะว่าเธอมีเรื่องสำคัญต้องทำ
“พี่ฟลาวด์ ขอรีโมตหน่อย!”
“ไม่”
ฟลาวด์หันมาตอบเธอและก็กลับไปสนใจทีวีต่อ
“ฉันขอรีโมตหน่อย เร็วๆๆ”ของขวัญพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไม่ให้”
 
“พี่ฟลาวด์ เอารีโมทมาให้ฉันนะ!”
“ ไม่ให้ จะทำไม”
“ฉันก็จะแย่งเอามานะสิ”
ของขวัญพยายามแย่งรีโมตจากฟลาวด์อย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนที่เค้านั่งอยู่เฉยๆก็ยังพอมีหวังว่าจะแย่งมาได้อยู่หรอก แต่พอพี่ฟลาวด์ยืนขึ้นแล้วยกรีโมตไว้เหนือหัวนี่สิ แทบจะหมดหวังเลยทีเดียว
“เอามานะ!”
“แน่จริงก็แย่งให้ได้สิ ยัยเตี๊ย!”
“ไอ้ฝรั่งขี้นก ส่งรีโมตมาไม่งั้นฉันจะ…จะ”
ของขวัญนั้นไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาขู่ผู้ชายตรงหน้า เธอเริ่มรู้สึกไม่ชอบผู้ชายคนนี้แล้ว เค้าชอบแกล้งเธอตลอด ตอนเด็กๆเธอยังจำได้ว่าพี่ฟลาวด์แกล้งเธอไว้ยังไงบ้าง คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้จริงๆ เวรกรรมอะไรของเธอที่ทำให้หนีผู้ชายคนนี้ไม่พ้นสักที
“จะอะไร”
ฟลาวด์พูดด้วยสีหน้าท้ายทาย
“ฉันก็จะ ไม่รู้โว๊ย”
“หึ”
ฟลาวด์ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นหน้าไม่มีทางสู้ของคนตัวเล็กกว่า ส่วนของขวัญก็ยืนกอดอกทำหน้างอเหมือนเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ
“ก็ได้ พี่ทำแบบนี้ ฉันก็จะไม่ยอมพี่อีกต่อไปแล้ว!”
ว่าแล้วแล้วของขวัญก็เดินมาเปิดทีวีเอง เธอเพิ่งนึกออกตอนแย่งรีโมตจากฟลาวด์ ว่ามีวิธีนี้อยู่
“นี่ ซันจิ วันนี้ขอเนื้อเยอะๆๆนะ”ลู่ฟี่
“อือ ได้สิ ลูฟี่ คุณนามี ครับอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”ซันจิ
การ์ตูนวันพีชนั่นเองที่เป็นสิ่งสำคัญในชีวิตเธอๆ ถึงเธอจะดูมาแล้วเป็นสิบๆรอบ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อเลย
“เธออายุเท่าไหร่แล้ว”
ของขวัญหันมามองฟลาวด์ด้วยสีหน้าไม่พอใจแวบหนึ่งนี่เธฮยังโกรธเรื่องที่เค้าไม่ยอมให้รีโมทกับเธอ
“20”
“แต่เธอยังดูการ์ตูนปัญญาอ่อนเนี่ยนะ”ฟลาวด์ไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าของขวัญจะนิสัยเด็กได้ขนาดนี้ เธอพยายามแย่งรีโมทจากเค้าอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะจะดูการ์ตูนบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ แต่รู่สึกว่ามันจะชื่อวันพีช การ์ตูนเกี่ยวกับโจรสลัด
“สนุกดีออก พี่ไม่เคยดูหรือไง”
“ไม่เคย ฉันไม่ดูอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้หรอก”
“พี่ไม่อยากดูก็เข้าห้องตัวเองไปสิ”
เธอพูดออกไปแล้วไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆอีกเลย หลังจากดูการ์ตูนเสร็จแล้ว เธอก็มองคนที่นั่งอยู่ข้างๆไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ฟลาวด์จะดูการ์ตูนกับเธอจนจบ
“ออกไปข้างนอกกัน”
ฟลาวด์พูดขึ้น หลังจากที่ทนนั่งดูการ์ตูนกับเธอจนจบ อันที่จริงเค้าไม่เคยยอมนั่งดูอะไรแบบนี้กับใครมาก่อน แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรทำไมเค้าถึงได้ยอมทำแบบนั้น บางทีอาจจะเป็นเพราะเสียงหัวเราะของคนที่นั่งข้างๆนั่นก็เป็นได้
“ข้างนอก ไม่ไปอ่ะ ฉันอยากอยู่ห้อง”
“ฉันเบื่อที่จะต้องอยู่แต่ห้องแบบนี้ ออกไปข้างนอกกัน”
พี่เพิ่งมาถึงเมื่อวานไม่ใช่หรือไง แล้วอะไรมันจะเบื่อได้เร็วขนาดนั้น
“แต่ฉันไม่อยากออกไปไหนนิ”
“เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยหรอ ยัยเพิ้ง”
ฟลาวด์พูดด้วยน้ำเสียงแกมบังคับ แล้วจะมาบังคับให้ฉันไปด้วยทำไมก็ไม่รู้
“ฉันไม่ใช่เป็นยัยเพิ้งนะ และฉันก็หวีผมแล้วด้วย” ของขวัญรู้สึกไม่ชอบเลยที่พี่ฟลาวด์เรียกเธอแบบนั้น ชื่อก็มีแต่ทำไมไม่ยอมเรียก
“จะหวีหรือไม่หวีก็ช่างหัวเธอเถอะ แต่เธอต้องไป!”
“นี่มันมัดมือชกกันชัดๆนี่”
“วันหลัง ไม่ได้หรือไง”ฉันต่อลอง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล พี่ฟลาวด์สนใจฟังฉันซะทีไหน เอาแต่ทำหน้าดุใส่ฉันอย่างเดียว
“ฉันอยากไปวันนี้ เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”
“แต่…”
“บอกว่าไปก็ไปสิ ยัยเพิ้ง!”
“ก็ได้ ไปก็ได้พอใจยัง”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกดีค่ะ อัพต่อไวๆนะ สู้ๆ
จากคุณ Candysweety_Peace/(Candysweety_Peace) อัพเดตเมื่อ 02/01/2555 21:05:23
ความคิดเห็นที่ 2
แต่งเรื่อยๆนะ
จากคุณ knackerkwang/(knackerkwang) อัพเดตเมื่อ 01/01/2555 23:05:51
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 166 ท่าน

Line PM