Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 4 : How can i leave here ?
6
29/12/2554 20:07:26
506
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 4 : How can I leave here !


 
                “ฮือ....ๆ”
 
                “ไม่เป็นไรแล้วน่า”
 
                “ฮือออออออ !>[]<”
 
                “ครับๆ ใจเย็นๆนะ ” ยิ่งฉันร้องหนักมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกอดแน่นมากขึ้นเท่านั่น
 
                “ทำยังไงดี T^T”
 
                “ผมว่า คุณเลิกร้อง แล้วเรามาช่วยกันเก็บข้าวของกันดีกว่านะ”
 
                “แต่ฉันเป็นซุปเปอ...”
 
                “นี่ๆ คุณครับ ไม่ต้องพูดว่าคุณเป็น ซุปเปอร์สตาร์ที่แสนโด่งดังเลยนะ อย่าลืมสิ คุณเป็นคนทำให้ไฟไหม้นะ”
 
                “ฉัน...”
 
                “เอาเถอะนะครับ เรามาช่วยกันเถอะ คุณจะอยู่ในห้องรกๆ ที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าอย่างนี้ได้หรอ”

                “ก็ได้...” ฉันปัดน้ำตา แล้วยิ้มออกมาอย่างมุ่งมั่น
 
                “ดีครับ ^ ^” เฟอร์เรโร่ปล่อยฉันจากอ้อมแขน แล้วเดินไปหยิบถุงมือมาจากห้องน้ำ
 
                “อ่ะ นี่ของคุณ” เขายื่นถุงมือสีชมพูให้ฉัน > <ว้าย รู้ได้ไง ฉันชอบสีชมพู
 
                “แล้ว...ไงต่อ”
 
                “คุณก็เริ่มจากเก็บเศษไม้ ที่พังจากประตู แล้วก็พวกของใช้ต่างๆ ที่มันใช้ไม่ได้แล้ว ส่วนผมจะทยอยเก็บมันมารวมกันใส่ถุงดำ”
 
                “อืม...” ฉันมองไปรอบๆ แล้วเริ่มจากหยิบไม้ชิ้นนึงขึ้นมา แบบรังเกียจนิดๆ คือแบบ...ใช้สองนิ้วพอ แล้วสามนิ้วที่เหลือก็ชี้ขึ้นฟ้า กลายเป็นท่าสัญลักษณ์ ‘โอเค’ ไปเลยทีเดียว =..=
 
                “คุณ เอามาใส่นี่สิ” เฟอร์เรโร่เปิดถุงดำให้กว้างขึ้น แล้วเดินมาที่ฉัน
 
                “อ่ะ....โอ้ย” ด้วยความที่ไม่ทันระวัง ทำให้เสี้ยนในเศษไม้ตำเข้าในนิ้วนางข้างขวาเต็มๆ อะไรอีกเนี้ย !มีแต่ปัญหา
 
                “เป็นอะไรมั้ยคุณ มานี่” เขารีบดึงแขนฉัน ไปนั่งที่เตียง แล้วหยิบสำลี กับ แอลกอฮอล์มาวางไว้

                "โอ้ย !"

                "ถอดถุงมือออกสิคุณ" ฉันทำตามที่เขาบอก แล้วเขาก็ดึงมือฉันไปวางบนตักของเขา 
 
                “โอ้ย...” ฉันร้องลั่น เมื่อเขากดสำลีที่ชุบแอลกอฮอล์ไปที่รอบๆนิ้วฉัน
 
                “คุณนี่ ไม่ระวังเลยนะ”
 
                “แล้วนายจะให้ฉันทำทำไมเล่า !!”
 
                “อย่าบ่นสิคุณ ยิ่งบ่นยิ่งเจ็บนะ ทนนิดนึงนะครับ” เขาหยิบสำลีก้อนใหม่ มาซับตรงเลือด จะว่าไปแล้ว เขาก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ เขาช่วยฉันตั้งหลายอย่างแน่ะ เสียอย่างเดียว ไม่น่าปากเสีย กับทะลึ่งเลย
 
                “โอ้ยยย ! เบาๆสิ ไอบ้า !”
 
                “=O=อ่าว ด่าเฉย ผมกำลังทำแผลให้คุณอยู่นะ”
 
                “ก็นายทำแรงอ้ะ !”
 
                -ปัง !-    จู่ๆประตูก็เปิดออกชนกับฝาผนังอย่างแรง เมื่อเพื่อนทั้งสองของเฟอร์เรโร่ผลักเข้ามาเต็มกำลัง
 
                “เฮ้ย !ช็อคโก้ ไฟไหม้หรอวะ ? พอฉันได้ข่าวแล้ว รีบเร่งสปีดมาเลยนะเนี่ย” เอ็ดเวิร์ดโพล่งถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
 
                “ก็...อืม”
 
                “แล้วนั่นโรส...”
 
                “อย่าเพิ่งถามเลย ปล่อยให้เธออยู่อย่างนี้ไปสักพักเถอะ”
 
                “แล้วนี่...ไฟ มีคนมาดับแล้วหรอ ? = =”
 
                “ใช่น่ะสิ พวกนายมาช้าไปนิด”
 
                “พวกเราซื้อไอนี่มาด้วย” ฟลินต์ ยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ล่าสุดให้เฟอร์เรโร่
 
                “หือ ? ‘โรส หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และสาเหตุที่ไม่แน่ชัด หลังจากถูกโอเวน บอกเลิกกลางร้านอาหาร’” เฟอร์เรโร่อ่านหัวข้อข่าวหน้าหนึ่ง
 
                “เกี่ยวกับฉันอีกแล้วหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นจากการปฐมพยาบาลของเฟอร์เรโร่
 
                “ใช่...ผมว่า ทางบริษัทค่ายเพลง คงให้ตำรวจตามหาตัวคุณอยู่แน่ๆ” เอ็ดเวิร์ดตอบเบาๆ
 
                “เธอนี่มันตัวซวยชะมัดเลย” ห๊า !ฟลินต์ นี่นายเห็นฉันเป็นใครกันย๊า ~ เห็นเงียบๆแบบนี้ กัดเจ็บดีนี่ T^T
 
                “อย่าไปว่าเธอเลย...ตอนนี้เราควรจะหาทางช่วยเธอนะ” พอนายผมทองพูดอย่างงี้แล้ว ดูดีขึ้นมาทันทีเลย =w=
               
                “ถ้านายไม่พายัยนี่มาอยู่ที่นี่ ก็คงไม่เกิดเรื่องหรอก”
 
                “ฟลินต์…การช่วยคนก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายไม่ใช่หรอ ดีซะอีก”
 
                “ช่วยไม่ได้ !เธอ ทำตัวเอง นายไม่ไปทำงานมาสองวันแล้วนะ !”
 
                “พอเถอะ ฟลินต์...เรื่องงานไม่สำคัญเท่า ชีวิตคนคนนึงหรอก”      
 
                “เพราะยัยตัวซวยนี่คนเดียว ถึงกับทำให้นายไม่ทำการทำงานเลยงั้นหรอ อยากโดนไล่ออกหรือไง ?”
                “ฉันน่ะหรอ...ตัวซวย ใช่สิ ฉันนี่แหละตัวซวย” ฉันลุกพรวด ด้วยอารมณ์โมโห ปนกับความรู้สึกผิด ทั้งเรื่องโอเวน เรื่องในบาร์ เรื่องผู้ชายคนนี้ เรื่องไฟไหม้ ต่างๆนานา ฉันสร้างความเดือดร้อนให้ทุกคนจริงอย่างที่ว่านั่นแหละ
 
                “เอ๋ เป็นอะไรไปน่ะ ? จะไปไหนน่ะ คุณ”
 
                “ฉัน...ไม่อยากอยู่บนโลกนี่อีกแล้วล่ะ” ฉันตอบอย่างหน่ายๆ แล้วเดินออกจากห้อง
 
                “เฮ้ย ! O[]Oโรสอย่าทำอะไรบ้าๆนะ”
 
                “ไปห้ามเธอสิ เร็วเข้า !” ทั้งสามวิ่งตามฉันไป
 
                -ตึกๆๆ-
 
                ฉันเร่งฝีเท้า เพื่อไม่ให้คนข้างหลังตามทัน แต่ที่ที่ฉันยืนอยู่มันก็สุดตึกแล้ว ทำไงดีๆ อ้ะ !...ใช่สิ ดาดฟ้าไงล่ะ ฉันรีบวิ่งขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้าของอพาร์ทเม้นท์
 
เอาล่ะ...ในเมื่อฉันมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไป เพื่อที่จะหนีความจริงอันเลวร้าย แต่ถึงยังไงความจริงก็คือความจริง ฉันหนีไปไหนอีกไม่ได้แล้ว ยิ่งนานวันเข้า ผู้คนมากมายก็เริ่มรังเกียจ เริ่มสมเพชในสิ่งที่ฉันทำลงไป...สุดท้ายชีวิตฉันก็ลงเอยแบบนี้นี่เอง ฉันรู้ว่ามันผิด แต่...ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น มองลงไปด้านล่าง มันสูงมากเลยล่ะ ก็นะ นี่มันอพาร์ทเม้นท์ชั้น 7 นี่นา ฉันเตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ ขอโทษนะคะ คุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็ขอบคุณที่สร้างตัวตนของหนูขึ้นมา ลาก่อน...
 
                “อย่านะโรสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส !”
 
 
 

- - -

 
 
 
                ฉันตายแล้วหรอ ?....ที่ถามอย่างนี้ก็เพราะ ฉันหลับตาปี๋ ไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลย รู้แต่ว่าทุกอย่างมืดไปหมด (ก็แน่สิ ฉันหลับตาอยู่นิ - -) อืม...ตกจากตึกสูงขนาดนั้น ทำไมไม่รู้สึกเจ็บเลยซักนิด เอ...แต่เค้าว่า ตายเลย ไม่เจ็บ ไม่ต้องทรมานมันก็คงจริงล่ะนะ ฉันอาจจะตายไปแล้วก็ได้ เฮ้อ ~จบซะทีนะ ชีวิตแย่ๆนี้ ดีเหมือนกันถ้าชาติหน้ามีจริงฉันขอเกิดเป็นซุปเปอร์สตาร์สาวสุดฮ็อตใหม่ มาแรงกว่าเดิมนะ สาธุ > < !
               
                “เป็นอะไรมั้ยคุณ เจ็บตรงไหนมั้ย ?”
 
หา ? O.Oคือ...เสียงนี่ นายเฟอร์เรโร่นิ !!!แต่ว่าฉันตายไปแล้วนิ เอ๊ะ ? หรือว่าเขาอาจจะพลาดตกลงมาตายเหมือนฉัน โธ่ โง่จริง = =’
 
                “เฮ้อ !ค่อยยังชั่ว” เสียงของเอ็ดเวิร์ดตามหลังมา
 
เอ๋ ? หรือว่านายนี่ก็ตายด้วยอีกคน ทำไมเนี่ย อยากมาช่วยฉันเอง ช่วยไม่ได้ ^ ^
 
                “นี่คุณ จะหลับตาไปถึงเมื่อไหร่น่ะ”
 
หลับตา ? ห๊ะ !? หรือว่า....
 
                “ฉัน....ยังไม่ตาย ?”
 
                “ครับ ^ ^ทีหลังอย่าคิดสั้น ทำอะไรงี่เง่าแบบนี้อีกนะ”
               
                “นี่นาย...รับฉันไว้หรอ”
 
                “ครับ ^ ^♥”
 
                “ทำไมต้องรับฉันไว้ด้วยเล่า !นายไม่รู้รึไงว่า ฉันอยากตายน่ะ ห๊ะ ? นายจะมาห้ามไว้ทำ บร๊ะ อะไรล่ะ”
 
                “คุณสัญญากับผมไว้แล้วไม่ใช่หรอ ผมบอกแล้วไงว่า ชีวิตไม่ใช่เรื่องเล็กๆที่จะมาตัดทิ้งง่ายๆ”
 
                “ก็ฉันไม่อยากอยู่แล้วไง เข้าใจรึเปล่า คนที่ไม่เหลืออะไรแล้วในชีวิตอย่างฉันน่ะ”
 
                “พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ”
 
เขาอุ้มฉันขึ้นแล้วพากลับไปที่ห้อง แล้วลงมือมัดฉันไว้กับขาเตียง
 
                “นี่นาย จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ !” กรี๊ดดดดด !เอาอีกแล้ว นายหน้าหล่อนี่คิดจะทำอะไรของเขาอีกล่ะเนี่ย
 
                “ผมจะมัดคุณไว้อย่างนี้ ถ้าคุณยังไม่เลิกที่จะทำเรื่องบ้าๆอีก”
 
                “ช็อคโก้ นายทำเกินไปเปล่าวะ ? เธอฟ้องเราได้นะเว้ย”
 
                “ฟ้องสิ ถ้าเหตุผลมีแค่ว่า คุณพยายามจะโดดตึก ผมก็แค่ช่วยคุณไว้ แล้วผมก็กลัวคุณจะทำอีก ก็เลยมัดไว้”
 
                “ปล่อยฉันนะ !ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะตะโกนให้ห้องข้างๆได้ยิน เอาให้ทั้งตึกได้ยินให้หมดไปเลย !”
 
                “ดี เหมือนกัน เผื่อว่าเรื่องของคุณจะได้ไปถึงหูตำรวจ ^ ^”
 
                “ผมว่าอย่าดีกว่านะครับ =[]=” เอ็ดเวิร์ดพูดขึ้นหลังจากที่เฟอร์เรโร่ขู่ฉัน
 
                “เอาเลย ถึงหูตำรวจเลย ฉันไม่คงไม่แคร์มันแล้ว !ฉันมันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนี่ กรี๊....” ฉันพยายามจะอ้าปากกรี๊ดแต่ก็ถูกนายหัวเหลืองหน้าหล่อนี่เอาสก็อตเทปมาปิดปากฉันไว้ซะก่อน
 
                “อื้อออออๆๆ อื้ออออออออออออออ !”
 
                “ฮ่าๆ อย่าพยายามเลยครับ อยู่นิ่งๆเถอะ ถ้ายังไม่เชื่อฟังละก็ ผมจะแก้ผ้าคุณให้หมดเลยนะ”
 
                “อื้ออออออ ไอ้เอา (ไม่เอา) !”
 
                “ถ้างั้นก็เงียบได้แล้วครับ เดี๋ยวมีคนเข้าใจผิด คิดว่าผมไปข่มขื่นใคร”
 
                “อีอ้า ไออั๋วเอื๋อง ไออนอ๋วยโออาด (อีบ้า ไอหัวเหลือง ไอคนฉวยโอกาส)”
 
                “เดี๋ยวผมจะไปจัดการ ทำเรื่องห้องครัวที่เสียหายเกือบหมด แล้วก็เตาแก๊สที่พังเละเทะนะครับ อยู่เงียบๆไปนะ อ้อ !แล้วก็ไม่ต้องหาทางจะหนี หรือว่าฆ่าตัวตายนะครับ ผมเบื่อ” หน็อยยยยยยยยยยย !ไอบ้านี่ กล้าดียังไงมาใช้คำว่า ‘เบื่อ’กับซุปเปอร์สตาร์อย่างฉันยะ !เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าฉันกลับไปมีชีวิตแบบเดิมเมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องนาย ให้เข้าคุกไปตลอดชีวิตเลย คอยดู !!
 
                “ไออ้า อื้อออออออออๆๆ อ่อยอ้ะ !(ไอบ้า ปล่อยนะ)” ฉันดิ้นสุดแรงเกิด  แต่ก็ไม่อาจหลุดจากเชือกที่มัดอย่างแน่นไว้กับเตียงเหล็ก
 
ฉันหยุดดิ้นแล้ว คิดแผนขึ้นมา มองไปทั่วห้อง มันต้องมีซักอย่างแหละน่า ที่จะตัดเชือกนี่ได้ มีดไง มีด !แต่จะเอายังไงล่ะ อยู่ซะไกลเลย เตียงยิ่งอยู่ห่างจากห้องครัวซะด้วย =..= เอ...มันต้องมีทางบ้างแหละน่า ห้องนี่แคบจะตาย ถ้าจะใช้อะไรต่อไปทำให้มีดหล่นลงมาก็คงไม่ยากเท่าไหร่หรอก (มั้ง ? -.-) อืมมมมมม................ๆ (‘.’  )(  ‘.’)(‘.’  ) ฉันหันไปหันมา อ้ะ !นั่นไง เศษประตูที่ถูกเผา ดีนะที่ยังไม่มีใครมาทำความสะอาด
 
                “อึบ....” ฉันใช้เท้าสองข้าง หยิบไม้ชิ้นหนึ่งที่ใกล้ที่สุดขึ้นมา แล้วดันไปชนกับเก้าอี้
 
ทีนี้ เอายังไงต่อล่ะ...จริงด้วย ตรงข้างๆประตูห้องครัวมีเศษไม้กองอยู่เต็มเลย ถ้าฉันผลักเก้าอี้ให้ไม้พวกนั้นชนกับเคาน์เตอร์ห้องครัวได้ล่ะก็ มีดทีวางอยู่ต้องหล่นลงมาแน่
 
                “อืบ...” ฉันใช้แรง ดันเศษไม้ ผลักเก้าอี้อย่างแรง จนเก้าอี้พุ่งไปชนกับกองไม้หน้าห้องครัว กระเด็นไปโดนเคานเตอร์
 
ลองอีกที !
 
                “อึบ...!” ฉันทำแบบเดิมซ้ำอีกครั้ง
 
นั่น !มีดค่อยๆ เขยื้อนมาตรงริมๆขอบเคาน์เตอร์แล้ว >w<เอาล่ะ อีกที !
 
                “อึบบบบบ !~”
 
                -กริ้ง-  เสียงมีดหล่นลงบนพื้น เย้ !!!ในที่สุด แต่เอ...แล้วฉันจะเอามีดยังไงล่ะเนี่ย
 
นึกออกแล้ว !เราก็ใช้เก้าอี้ทับมีด แล้วก็ลากมาใกล้ๆ ทีนี้ก็จะหยิบมีดได้ง่ายขึ้น เอาล่ะลองดู !
 
                “อึบ...!(ครืดดดดด ~)” ฉันใช้ปลายเท้า ลากขาเก้าอี้ ที่ทับใบมีดไว้ เข้ามา
 
โอเค !กำลังพอดี ทีนี้ก็หยิบมีดมาตัดเชือก !
 
                -ฉึบๆๆ-  เย้ ๆ >[]<เชือกขาดแล้วววว ~
 
                “อื้อๆๆ ฮ่า ~ คอยดูนะ ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อออกจากที่นี่ให้ได้” ฉันแกะสก็อตเทปออก แล้วลุกขึ้น
 
                -ก็อกๆๆ-
 
เอ๋ ?? ใครมาเคาะประตูน่ะ หรือว่าจะเป็นนายผมทอง กับเพื่อน ?? ไม่ได้การละฉันต้องหาที่ซ่อน
 
                “เหวอ...” ฉันรีบวิ่งเข้าไปในตู้เสื้อผ้า แล้วเอามือปิดปากตัวเองไว้
 
                -ก็อกๆๆๆๆๆ !- เสียงเคาะประตูดังขึ้น และถี่ขึ้น
 
ใครกันน่ะ ฉันก็ไม่ได้ล็อคประตูไว้ซะหน่อย
 
                “ปังๆๆๆ !- จากเสียงเคาะประตู เปลี่ยนไปเป็นเสียงทุบประตู ดูเหมือนเจ้าของเสียงเคาะประตูคงจะโกรธที่ไม่มีใครไปเปิดประตูให้ ฉันชักสงสัยแล้วสิ ทำไมนายเฟอร์เรโร่ต้องทำรุนแรงขนาดนี้ด้วย
 
                -โครมมมมมม !- ประตูถูกพังลงมาอย่างแรง
 
 ตายและ ทำไงดี ฉันว่านี่ไม่ใช่นายเฟอร์เรโร่แน่นอน ใครเขาจะทำร้ายข้าวของของตัวเองได้ขนาดนี้ ทำไงดีเนี่ย เฟอร์เรโร่ช่วยฉันด้วย !
 
                “เฮ้ย !ไอผมทอง แกอยู่ไหนวะ ออกมาซะดีๆ ถ้าไม่อยากตาย !” กรี๊ด !>[]<ตายงั้นหรอ อะไรกันละเนี่ย ผมทอง !? หรือว่าจะเป็นฉัน ฉันก็ผมทองนะ แต่ใครกันละเนี่ย รู้จักฉันได้ไง หรือว่า...O[]O จะเป็นพวกตำรวจ เหวยๆๆปกติตำรวจเค้าโหดร้ายขนาดนี้กันเลยหรอเนี่ย 
 
                “ไม่ต้องมาเล่นตัว แกเบี้ยวนัดมาสองเดือนแล้วนะเว้ย” เบี้ยวนัด ? พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย คนพวกนี้
 
                “บอกให้ออกมาไง ไอบ้าเฟอร์เรโร่ !” O.Oเฟอร์เรโร่ ?? ไม่ใช่ฉันสินะ แล้วเฟอร์เรโร่ไปทำอะไรให้พวกนายโกรธล่ะเนี่ย
 
                “ถ้าไม่ออกมา พวกเราจะค้นให้ทั่วห้องเลย ทุกซอก ทุกมุม ฮ่าๆๆๆๆ” แย่แล้ว !ทำยังไงดีล่ะเนี้ยยยย >[]<เฟอร์เรโร่ ช่วยฉันที ~
 
 
ฉันจะออกจากห้องนี้ยังไงดีล่ะเนี้ย
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ขอบคุณน้า รู้สึกจะมีเธอคนเดียวนะ ที่ติดตาม

แต่ไม่เป็นไร ก็ยังดีกว่ามีนักอ่านเงามาเร่ร่อน

จะพยายามแต่งต่อจ้า

จากคุณ prachzazz/(prachzazz) อัพเดตเมื่อ 30/12/2554 18:08:17
ความคิดเห็นที่ 2
ว้ากกกก! ไอ้พวกที่พังประตูเข้ามาคือใครอ่ะ เจ้าหนี้ของเฟอร์เรโร่เหรอเนี่ย> <
แล้วโรสจะเป็นยังไงต่ออ่ะ
รีบแต่งต่อนะคะไรเตอร์> <
จากคุณ ElizabethAnna/(ElizabethAnna) อัพเดตเมื่อ 30/12/2554 07:04:58
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 228 ท่าน